Türk Milleti, binlerce yıla dayanan tarihi boyunca pek çok büyük medeniyetler inşa etmesinin, zaferlerle, başarılarla dolu bir hayat sürmesinin yanı sıra çok büyük sıkıntılarla ve hatta varlıkla yokluk arasında gidip gelmelerle de karşı karşıya kalmıştır.

Milletimizi, Milli Mücadele günlerine getiren ortam da yine Türklüğün var olmak veya yok olmakla yüz yüze kaldığı çok büyük sıkıntılar içinde olduğu bir dönemi göstermektedir.

İşte 19 Mayıs 1919 Türk Milletinin yeniden doğuşunun başlangıcı olan bir gündür ve bizler için çok büyük bir anlam ve öneme sahiptir.

Ülkenin içinde bulunduğu durumun bir yazgı olmadığını düşünen ve “Milletin bağımsızlığını, yine milletin azim ve kararının kurtaracağına” inanan Mustafa Kemal, Samsun’dan başlayarak bütün ülkeye ve insanlarımıza yansıyan ve yayılan bir kutlu mücadeleyi başlatmıştır.

Mustafa Kemal Paşa’nın Türklüğün kurtuluşu ve vatanın selameti için başlattığı hareket, milletimizin sönmek üzere olan umutlarını canlandırmış ve herkesin bir ülkü etrafında toplanıp kenetlenmesine varan sürece hız ve hayatiyet kazandırmıştır.

Bu düşüncelerle, Büyük Atatürk’ün, mukaddes vatanımızın bölünmez bütünlüğü yolunda, kurtuluş mücadelesini başlattığı bu anlamlı günün yıldönümünde, bütün vatandaşlarımızın ve gençlerimizin bayramını kutluyor, gazilerimizi ve şehitlerimizi şükranla, minnetle ve rahmetle anıyorum.

Muhterem Misafirler,

Kıymetli Basın Mensupları,

Hepinizi en iyi dileklerimle selamlıyor, saygılarımı sunuyorum.

Konuşmamın başında Türk sporunda yaşanan bazı açmazlarla birlikte, son günlerde yaşanan kaygı verici gelişmeleri özet olarak ifade etmeyi düşünüyorum.

Türk sporu bir süredir girdiği yoğun bakım şartlarından hala çıkamamış ve iyileşip ayağa kalkamamıştır.

Şiddet sahneleri, şike ve teşvik pirimi iddiaları, taraftarlığın düşmanlığa dönüşme emareleri şu an ki kara tablonun başlıca unsurları arasında yer almıştır.

Maalesef sporun centilmenliği, cömertliği, yardımseverliği, dayanışmacı niteliği darbe üstüne darbe yemiştir.

Türk sporunda; rekabetin ismi kavga, mücadelenin ismi kutuplaşma, hoşgörünün ismi ise taviz olarak anılmaya ve algılanmaya başlanmıştır.

Görülmektedir ki, fanatizmi büyütüp geliştiren, holiganizmi güçlendiren tüm dinamikler hareket halindedir.

Özellikle bahsetmeye çalıştığım bu hususlar, Türk futbolunda fazlasıyla yaşanmakta ve varlığını ispat etmektedir.

Geçtiğimizin yılın 3 Temmuz tarihinden bu tarafa Türk futbol hayatının çok ciddi iddiaların merkezinde olduğu tartışmasızdır.

Ne yazık ki sporun hoşgörüsü ve ahlakıyla bağdaşmayan türden gelişme ve olaylar hepimizin gözü önünde vuku bulmuştur.

Sporcuların, kulüp yöneticilerinin ve hatta asırlık kulüplerimizin suçlandığı, adli takibatlara konu olduğu vahim bir süreç yaklaşık bir yıla yakın bir süredir kendisini göstermiştir.

Bizim için asıl üzüntü verici konu ise, sporun böylesi bir açmaza sürüklenmesinin yanısıra, milyonlarca insanımızın gönül ve destek verdiği spor kulüplerinin tartışmaların merkezine yerleşmiş olmasıdır.

Şüphesiz yaşanan bunalım ve buhran hali, mazisi çok eskiye dayanan kulüplerimizi töhmet altında bırakmış ve taraftarlarını da endişeye sevk etmiştir.

Her zaman söylediğim gibi, elbette şikeyi kim yaptıysa, teşvik primini kim verdiyse gereken her düzeyde yapılmalıdır ve bu süreç hala da devam etmektedir.

Dileğim yürüyen yargısal sürecin bir an önce sonuçlandırılarak, Türk futbolunun üzerindeki sis bulutunun dağıtılmasıdır.

Bununla birlikte asırlık futbol kulüplerimizin suçlanmasına, haksız ve mesnetsiz ithamların hedefine koyulmasına da mutlak anlamda karşı çıkmak ve itiraz etmek esas olmalıdır.

Ne var ki, Türk futbolundaki olumsuzluklar zincirinin hem sahalara hem de saha dışındaki taraftar davranışlarına sirayet ettiği ve yönlendirdiği anlaşılmaktadır.

Futbolda biriken sorunların yönetimindeki basiretsizlikler, üste üste çakışan meselelerin üstesinden gelinmesindeki yetersizlikler ve zamanlamadaki zafiyetler sosyal ve toplumsal gerilimi bir hayli artırmıştır.

Bunun üstüne bir de AKP hükümetinin gerginlik politikaları, Başbakan Erdoğan’ın nifak ve hizbi özendiren beyanları eklenince, hali hazırda işlerin iyice sarpa sarması kaçınılmaz olmuştur.

Güvensizliklerin yaygınlaşması, ihtilafların keskinleşmesi, sinirlerin gerilmesi, öfkelerin kabından taşması toplumsal sağduyu ve olgunluğu örselemiş ve zarara uğratmıştır.

Şunu unutmayalım ki, futbolda yaşanan alaboraların siyasi, sosyal ve ekonomik çalkantıdan, istikrarsızlık sarmalından bağımsız ve bağlantısız olduğunu söyleyebilmek neredeyse imkânsızdır.

Statlardan yükselen siyasi içerikli sloganlar, belirli kişi ya da gurupları hedef alan lehte yâda aleyhte tezahüratlar, tahammülsüzlüklerin tek bir ağızdan seslendirilmesi hep bunun bir işaretidir.

En son olarak, iki güzide kulübümüz arasında hafta sonunda yapılan ve Türkiye Spor Toto Süper Lig şampiyonunu tayin eden müsabaka sonrasındaki vahim ve ibretlik hadiseler bize bunu yeniden göstermiştir.

Bildiğiniz gibi, geçtiğimiz cumartesi günü yapılan karşılaşmayla Spor Toto Süper Ligi’nin 2011-2012 sezonunda şampiyon Galatasaray Kulübümüz olmuştur.

Buradan Galatasaray Kulübünün yönetimini, oyuncularını, teknik heyetini ve gönül veren milyonları başarılarından dolayı kutluyorum.

Ama tüm zorluklara rağmen şampiyonluğu kıl payı kaçıran Fenerbahçe Kulübümüzü de gösterdiği kararlılıktan ve mücadele ruhundan dolayı içtenlikle tebrik ediyorum.

Özellikle Fenerbahçe – Galatasaray maçından sonraki şiddet ve vahşet yüklü manzaralar, kupa töreninin bile karanlıkta yapılması, stat içindeki koltukların sökülüp atılması üzerinde herkesin çok dikkatli bir şekilde değerlendirme yapması elzem hale gelmiştir.

Şu kadarını ifade etmeliyim ki, saha içinde ve dışında yaşanan çirkin ve tehlikeli olayları asla Fenerbahçe Kulübümüzle ilişkilendirmemek gerekmektedir.

Bir avuç kendini bilmezin polise taşlı sopalı saldırması, sporu terörize etmeye kalkışması, kamu araç ve mallarına ahlaksızca zarar vermesi kesinlikle sarı lacivert ruha, vicdana ve edebe aykırı ve uzaktır.

Bu itibarla Türk sporunu kanser gibi saran husumet kuşatmasından kurtarmak, taraftarlıktan fanatizme kaymaya başlayan eğilim ve yönelimleri acilen tedavi etmek gerekmektedir.

Allah korusun, böyle giderse stadyumlardan çakılacak bir kıvılcımın telafisi çok zor olacak ortamlara ve olaylara neden olabileceğini görmek ve bilmek lazımdır.

AKP hükümeti konunun üstüne mutlaka eğilmeli, Türkiye Futbol Federasyonu tüm kulüplerimizin katılımıyla katlanan problemlere çözüm ve çare aramalıdır.

Başbakan’ın tribün mantığından ve yaklaşımında çıkarak, futboldaki faullü gelişmeleri ele alması ve kanayan yaraya merhem olması aciliyet arz etmektedir.

Konu o kadar önemli bir hal almıştır ki, gecikmeye, savsaklamaya ve ihmale kesinlikle mecali kalmamıştır.

Çağrım sporun bileyici değil birleştirici, dağıtıcı değil dayanışmacı, bölücü değil bütünleştirici, kışkırtıcı değil kucaklayıcı vasfının herkes tarafından sahiplenilmesi, savunulması ve benimsenmesidir.

Her neviden spor karşılaşmaları menfaat odaklarının güdümünden, siyasi telkinlerin hedefinden, şiddet yanlılarının hışmından çıkarılarak hepimiz için neşe, sevinç ve geliştirici rekabete dönüştürülmelidir.

Biz bu süreçte parti olarak elimizden ne geliyorsa, üzerimize ne düşüyorsa her zamanki gibi yapmaya niyetliyiz ve buna hazırız.

Değerli Arkadaşlarım,

Bildiğiniz gibi, bu hafta sonunda, 19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı’nı kutlayacağız.

Ne yazık ki bu kutlamanın, AKP tarafından milli bayramların önemine ve manasına leke sürülmeye çalışıldığı bir döneme denk düşmesi son derece dikkat çekicidir.

AKP hükümetinin 19 Mayıs’a savaş boyaları sürerek saldırması sonucunda, bu kutlu bayram üçe bölünmüş ve gerçek zemininden koparılmıştır.

Ne büyük bir talihsizlik ve ne kadar mesafe almış bir garezdir ki, yapılacak törenler Atatürk’ün anma, Gençlik ve Spor olarak üçe ayrılmış ve dağıtılmıştır.

İntikamla yatıp, kinle kalkan iktidar zihniyetinin; 19 Mayıs’ın ruhuna, mesajına ve taşıdığı derin anlam hazinesine gösterdiği pervasızlık gerçek anlamda hastalıklı siyasi yapısından ve çarpık idrakinden kaynaklanmıştır.

AKP’nin milli kimliğe, milli gün ya da bayramlara yönelik iffetsiz ve edepsiz hücumu aslına bakılırsa Türk milletinin varlığına ve birliğine çevrilmiş bölücü namludan başka bir şey değildir.

Bilinmelidir ki, milli bayramlara yönelik yapılan karalama kampanyası MHP’nin iktidarında son bulacak, verilen tahribatların hepsi neye mal olursa olsun düzeltilecektir.

Bunlara rağmen Samsun’da atılan ilk adımın 93. yıl dönümünü iftiharla ve hayırla yâd ediyoruz.

19 Mayıs; Ötüken’de güneş gibi doğan bir iradenin, Malazgirt’le Anadolu’ya mühür vuran cesaretin ve Mondros’la köşeye sıkışsa da pes etmeyen dizginlenemez inancın bağımsızlık vuslatıdır.

19 Mayıs 1919 tarihi bu itibarla, mütecaviz niyetlere, zillete ve dayatmalara dur diyecek olan Türk milletinin direnci, kazanılacak olan milli mücadelenin başlangıcı ve Türkiye Cumhuriyeti’nin Samsun’dan yükselen müjdesidir.

Bizim açımızdan 19 Mayıs ruhu, zedelenen, aşağılanan milli onurun dirilişidir.

19 Mayıs ruhu Türk milletinin doğruluşu ve bağımsızlık özlemidir.

Tüm bu kazanımların farkında olmayan aymazların, doğal olarak 19 Mayıs 1919’da çizilen bağımsızlık ve kurtuluş haritasını doğru okuması mümkün değildir.

En az dün kadar bugün de lazım olan 19 Mayıs 1919 şuurunun gençliğe kazandırılması milli varlığımız açısından da hayati derecede önemlidir.

Biliyoruz ki geleceğimiz, ancak vatan ve millet sevgisini taşıyan, yüksek ülküleri hedeflemiş bir gençliğin yetişmesi ile güvence altına alınabilecektir.

Bu bayram gününün gençliğe armağan edilmiş olmasının da anlamı burada aranmalıdır.

Gençlerimizin, yarınların sorumluluğunu üstlenebilecek ve her sorunun üstesinden gelebilecek ölçüde nitelikli, bilgili, milli kültürüne saygılı, bağlı ve en az milli mücadele kahramanları kadar ideal ve inanç sahibi insanlar olarak yetişmeleri bize göre şarttır.

Kindar olmak yerine; kudretli, kuvvetli ve kul hakkını gözeten bir şahsiyet kalitesiyle pişmiş gençlik hepimizin ümidi ve tek dileğidir.

Yüreği millet sevgisi ile dolu; erdemli, insanlığa, ülkesine, ailesine ve kendisine karşı sorumluluklarının bilincinde olan bir gençlik sayesinde Cumhuriyetimizin yüzüncü, 19 Mayıs’ın yüzdördüncü yıldönümünde, “Lider Ülke Türkiye“ hedefine ulaşmak imkan dahilinde olacaktır.

Ancak böyle yetişmiş bir gençlik kendisine emanet edilen değerleri koruyabilecek, daha ileriye ve yükseklere taşıyabilecektir.

Nitekim bizim de hedefimiz böyle bir gençliğe destek ve omuz vermektir.

Bu düşüncelerle, mukaddes vatanımızın birliği ve bütünlüğü uğruna kurtuluş mücadelesinin başlatıldığı bu çok anlamlı günün 93. yıldönümünde, büyük Türk milletinin ve geleceğimizin teminatı gençlerimizin bayramını kutluyor; Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını, tüm şehitlerimizi şükranla, minnetle ve rahmetle anıyorum.

Muhterem Milletvekilleri,

Ülkemiz AKP iktidarıyla birlikte hakikaten hayati riski fazla olacak kan ve derman kaybına uğramıştır.

Açıkça söylemek isterim ki, merkezi ve dengesi kaymış, başı ve sonu körleşmiş, ideal ve hedefi küflenmiş bir siyaset uygulamasıyla Türkiye içler acısı bir hali ve durumu yaşamaktadır.

Başbakan Erdoğan’ın yanlışa doğru maskesini giydiren, karayı ak diye yutturan kurnazlığı ve kuralsızlığı bugüne kadar ne hazindir ki sonuç almış ve foyasını gizlemiştir.

Bu kafa yapısı tereddüt ve ikilemlerle milletimizin ufkunu perdelemiştir.

28 Şubatla ilgili hukuki süreçleri önce teşvik edip, sonra da toplumun boğulduğunu dile getiren Başbakan Erdoğan’dır.

PKK elebaşlarının muhatap ülkelerden iadesini isteyen, ama bu ülkelerin kırmızı bültenle aradığı kişilere kol kanat gererek açığa ve çelişkiye düşen Başbakan Erdoğan’dır.

Suriye’nin içişlerine karışan, Şam yönetimini tam olarak karşısına alan, ama muhalif unsurların facia boyutundaki saldırılarını görmezden gelerek insanlık vicdanında sınıfta kalan Başbakan Erdoğan’dır.

Sütünde ve hamurunda sorun olanlara devletin imkânlarını peşkeş çeken, süt dağıtımındaki aksaklıkları siyasi kaygılarla kapatarak göle yoğurt çalmaya çalışan da takdir edeceğiniz üzere Başbakan Erdoğan’dır.

Tarihsel ve kültürel cevherimizi yaralayan iktidarın başında yine bu kişi vardır.

Bu kapsamda Başbakan haddinden fazla şımarmış ve kendisini dev aynasında görmeye başlamıştır.

Türkiye, işin açıkçası adı konulmamış bir otoriter sistemi yaşamaktadır.

Sanki Türkiye Cumhuriyeti Recep Tayyip Erdoğan’ın deney tüpüdür ve aklına ne eserse, keyfi neyi öngörürse ve zat-ı şahaneleri neyde karar kılarsa yerine getirilmekte veya bu yönde girişimlerde bulunulmaktadır.

Kaldı ki, AKP’nin demokrasiyi yağma eden ve budayan zihniyeti, millet iradesini çarpıtan sinsiliği bugün üstesinden gelinmesi gereken en ciddi tehditlerden birisi haline gelmiştir.

“Takiye demokrasisi, tramvay demokrasisi, etnik demokrasi, kelle demokrasisi, keyfi demokrasi, tarafgir demokrasisi ve boyalı demokrasi” AKP’nin hizmetine koşulmuş ve deyim yerindeyse demokratik ruhun canına okunmuştur.

Başbakan Erdoğan gözünü diktiği her değer ya da kurumu istismarla beslenmiş hamasi üslubuyla taciz etmekte, arkasından da görevli tellalları ortalığı velveleye vererek işi daha da ileriye götürmektedir.

Parlamenter sisteminin tahkir edilerek başkanlık sisteminin kamuoyuna taşınmasıyla ilgili son gelişmelerde de böyle olmuştur.

Başbakan Erdoğan’ın geçtiğimiz günlerdeki Slovenya ve İtalya seyahatleri esnasında başkanlık sistemi ülkemiz gündemine tekraren görevli ve uzaktan komutlu beyanatçılar tarafından getirilmiştir.

Bildiğiniz gibi, Başbakan’ın her yurtdışı seyahati, her uluslararası teması ülke gündemini sarsan tartışmalara da kapı aralamaktadır.

Bu yüzden milletimizin huzur ve sükûneti açısından bu zihniyetin ayaklarını biraz yerde tutması ve uçaklardan uzak durması son derece yerinde ve hayırlı olacaktır.

Başbakan Erdoğan’ın başkanlık hayalleri, başkan Erdoğan olma emelleri, tek adamlık hevesleri yeni ve sürpriz bir gelişme değildir.

Bunun evveliyatının, fikri hazırlık evrelerinin ve yavaş yavaş kamuoyu oluşturma uyanıklığının olduğu öteden beri net ve bellidir.

Özellikle Başbakan Erdoğan Ortadoğu ülkelerine gide gele ve küresel siyaset labirentlerinde özenle imal edilen sultanlarla, emirlerle, şahlarla ve krallarla düşüp kalktıkça kendisi de bunlara özenmiştir.

Bunun için önce; plan ve projelerini savunup icazet aldığı ABD’yi örnek almayı tercih etmiş ve telaşla bu ülkeye yaranmaya çalışmıştır.

Önemle hatırlatmak isterim ki, daha iktidara gelişinin üzerinden bir yıl bile geçmeden; “Siyasetteki tek arzum başkanlık ya da yarı başkanlık modelidir. Bunun ideali de Amerika’da uygulanan sistemdir” sözlerinin sahibi Başbakan Erdoğan’dır.

Arkasından ise başkanlık sistemiyle ilgili tartışmaların Türkiye için yararlı olacağını, buna karşılık konunun gündemlerinde olmadığını ifade eden de Başbakan Erdoğan’dır.

Başkanlık sistemini istediğini, ancak şartların müsait olmadığını söyleyen yine Başbakan Erdoğan olmuştur.

Bu sözlere ilave olarak;

√       “Sistemin rahat çalışması için başkanlık sistemine sıcak bakıyorum.”

√       “Bir önyargımız yok, nihayetinde bununla ilgili gerekirse halk oylamasına gidilir.”

√       “Ben bu konuyu tartışılsın diye açtım.”

√       “Demokratik parlamenter sistem içinde halk tartışmalıdır.” sözleri, Başbakan Erdoğan’ın başkanlık sistemi konusundaki ısrarlı tutumundan kaynaklanmıştır.

AKP’nin iktidar yıllarında bu sözler Başbakan’ın ağzından çıkmıştır.

Ancak 1993 yılında, “İkinci Cumhuriyetçi” koronun içinde fikirleriyle yer alan ve başkanlık sistemiyle ilgili görüşleriyle de bugünkü beyanlarına ters düşen Başbakan Erdoğan’dan başkası olmamıştır.

Şu sözler bundan tam 19 yıl önce aynısı ve tıpkısıyla Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’dan işitilmiş ve ilan edilmiştir:

“Başkanlık sisteminin ortaya çıkışı bir özentinin sonucu ya da Amerikan emperyalizmin bize bir tavsiyesidir.”

Şimdi soruyorum; Sayın Başbakan, sen başkanlık sistemini savunarak emperyalizmin tavsiyesini, taşeronluğunu benimsediğini kabul ediyor musun?

Nasıl bir tuzağın içindesin ve dünkü düşüncelerinden nasıl bu kadar kolayca savrulabildin?

Bu oyuna nasıl düştün, emperyalizmin dümen suyuna ne ümitlerle kapıldın?

Bu kadar çark etmeni sağlayan ve aklını başından alan nedir? Hangi vaatler yörüngeni kaybettirmiştir?

Biz hangi Erdoğan’a inancağız? Hangi Erdoğan’ın sözlerini ciddiye alacağız?

Ülkemizi de böyle bulanık ve dengesiz bir tutumla mı yönetiyorsun?

Bunun için mi geçmişimize hakaret ediyor, tarihimizi ufalıyorsun?

Türk milleti bu siyasi çelişki abidesini, güvensizliğin zirvesini mutlaka fark etmeli ve gerekli notlarını almalıdır.

Her şey tüm netliğiyle ve çarpıcılığıyla ortaya çıkmış, küresel kamuflaj sahibini koruyamamıştır.

Geçmişiyle taban tabana zıtlıklar taşıyan Başbakan; Türkiye’yi dürtülerinin, hezeyanlarının ve günü birlik değişen heveslerinin kayyumuna devretmenin sınırında ve eşiğindedir.

Buna dur demek, mani olmak hepimiz için vazgeçemeyeceğimiz bir millet ve vatan görevdir.

Değerli Milletvekilleri,

Bu çerçevede diyebiliriz ki, Başbakan Erdoğan’ın geçmişte kendi partisi içinden bile başkanlık sistemiyle ilgili farklı görüşlerin olduğu bilinen bir husustur.

Hatta Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün mesafeli tavrı ve meseleye soğuk bakışı hepimizin hafızalarındadır.

Önemle ifade etmek isterim ki, tam veya yarı başkanlık sistemi; demokrasisi yaralı, ekonomisi azgelişmiş, hukuku tarafgir ve siyasi müdahalelere açık bir ülkede çok büyük sorunlara neden olabilecektir.

Uzlaşma kanallarının kapalı ve ağır aksak işlediği, tahammül ve diyalog kültürünün gittikçe irtifa kaybettiği bir ortamda başkanlık sisteminin açılacağı tek kapı diktatörlük ve otoriteryen eğilimlerin güçlenmesidir.

Geçen haftaki çağrımızdan bir müddet sonra konuşan ve zannederim bu tehlikenin kısmen de olsa farkına varan Sayın Cumhurbaşkanı; “Bu konu enine boyuna tartışılmalı ve derin analizler yapılmalıdır” diyerek bize göre çekincelerini ve uyarılarını usulü dairesinde gerçekleştirmiştir.

Ayrıca sistem değişikliği her şeyi baştan sona alt üst edebilecek ve muazzam bir siyasi ve hukuki erozyonun oluşmasına zemin teşkil edecektir.

Başbakan Erdoğan içten içe yanan federasyon özlemini ve hedefini başkanlık sistemiyle hayata geçireceğini hesap etmekte ve bunun düşünü kurmaktadır.

Ancak evdeki hesap Allah’ın izniyle millet iradesine uymayacaktır.

Fren ve denge mekanizmaları yetersiz çalışsa da, parlamenter sistemi reforma tabi tutmak, güçlendirmek ve etkinleştirmek hepimizin elindedir.

Nihayetinde başkanlık sistemi maceralarla ve belirsizliklerle dolu olup, Başbakan’ın baskıcı yönetimini kuvvetlendirmeye temel teşkil edecek bir özelliği bulunmaktadır.

Şu an itibariyle en istikrarlı model olarak ABD gösterilse de, bu ülkede de sistemin işleyişinden kaynaklanan birçok mahsurlu yön olduğu ortadadır.

Hatta ABD’de, sistemdeki tıkanıklıklardan ve kilitlenmelerden dolayı aylarca devlet memurlarına maaş dahi ödenemediği bilinen bir gerçektir.

Başkanlık sistemiyle yönetilen bazı Latin Amerika ülkelerinin hemen hemen hepsinde çok ciddi karışıklıklar, karmaşalar ve kaoslar yaşanmış ve yaşanmaya da devam etmektedir.

Her şeyden evvel parlamenter sistemi ıslah ederek, eksik ve gediklerini hep birlikte düzelterek yola devam edilmelidir.

Unutmayanız ki, AKP’nin sözde gelişme, büyüme, zenginleşme iddiaları bildiğiniz gibi parlamenter yönetim altında gerçekleşmiştir.

Ne kadar ilginçtir ki, Başbakan’ın ABD özentisi ve hükümetini uydu gibi bu ülkenin etrafında döndürmesi başkanlık konusunda da etkilenmesine neden olmuştur.

Bununla yetinmeyen bu zihniyet, şimdi de işi merhum Başbuğumuz Alparslan Türkeş Bey’in kaleme aldığı “Dokuz Işık” isimli kitaba kadar götürmüştür.

İtalya seyahati dönüşünde önceden kurgulandığı belli olan senaryo gereğince, şahsımın başkanlık sistemi hakkındaki sözleri bir muhabir tarafından Başbakan’a soru olarak yöneltilmiş, kendisi de eline apar topar tutuşturulan Dokuz Işık kitabının “Tek Başkan-Tek Meclis Sistemi” bölümünü istihza yüklü yüz hatlarıyla okumuştur.

Kabul etmek lazımdır ki, Başbakan Erdoğan için bu ciddi bir gelişmedir.

Arınması, paklanması ve fikren temizlenmesi bakımından arayıp da bulamayacağı bir fırsattır.

Yakında Sayın Başkan’ın eski ülkücü olduğunu duyarsak ve bununla ilgili aslı astarı olmayan iddialar kamuoyuna düşerse bizim açımızdan hiç de şaşırtıcı olmayacaktır.

Ne var ki Orhun Anıtları’nın yolunu yaptırmak, örsde demir dövmek ve bayrak taşımak şahsını nasıl milliyetçi yapmayacaksa, Dokuz Işık’tan işine gelen pasajları okuması da kendisine bir fayda sağlamayacaktır.

Çünkü Başbakan Erdoğan ve zihniyeti zehir ise, bunların panzehiri biliniz ki Dokuz Işık ve taşıdığı yüksek ruhtur.

Merhum Başbuğumuz Türkeş Bey’in, dönemsel olarak gerekli bulduğu, Türk devlet geleneğine uygun olarak; milli, üniter ve güçlü bir yapı içinde başkanlık sistemiyle ilgili görüşlerinin mevcudiyeti aşikârdır.

Ancak bundan daha çok parlamenter sistemin önemi ve değeriyle ilgili düşünce ve yaklaşımları da bulunmaktadır.

Başbakan’ın bunları da açıp okumasında kendi gelişimi açısından faydalar bulunmaktadır.

Her devrin kendisine ait özellikleri ve beraberinde getirdiği sosyal ve siyasal şartları olduğu kuşkusuzdur.

Başbakan Erdoğan’ın, kendisini haklı çıkarabilmek pahasına ve düşüncelerini kabullendirmek adına, mesela Dokuz Işığın içinde bir bölümü cımbızlaması bu itibarla abesle iştigaldir.

Sürekli çark eden, dün söylediğinden bugün dilim sürçtü diyerek dönen, tek vatan derken iki defa ve ısrarla tek din diyerek iyice şuurunun kapandığını gösteren bu anlayışın, Dokuz Işığın özüne ve bütününe nüfus etmesi bize göre mümkün değildir.

Biliyoruz ki, Başbakan kırk fırın ekmek yese de; ülkücülerin çağları aşan idrakini, Türk milletini bir bütün olarak ele alan derin fikri zenginliğini ve bozkurdun eğilmeyen onurlu başını anlaması asla mümkün olmayacaktır.

İkazla söylemek isterim ki,

√       “Dokuz Işık” BOP yayınlarından çıkmamıştır.

√       Eşbaşkanların editörlüğüyle yayımlanmamıştır.

√       Küresel zalimliliğin kanlı mürekkebiyle yazılmamıştır.

Her satırında Türklük, İslamiyet, vatan, bayrak, Türkçe, millet ve milli kimliğe duyulan hayranlık ve hürmet vardır.

Hele hele Müslüman düşmanlarının ve Türklük hasımlarının bırakınız bu gerçekleri özümsemesini, istifade etmesi dahi söz konusu değildir.

Bu vesileyle dikkatimizi çeken bir şey daha olmuştur.

Bir zamanlar aramızda olup, şimdi ise AKP’de yer tutmuş bazı simalar anlaşıldığı kadarıyla faaliyet halindedir ve üzerlerine düşen sorumlulukları yerine getirmekte de son derece gayretli ve iştahlıdırlar.

Bu zevatla birlikte Başbakan Erdoğan şu gerçeği hiçbir zaman aklından çıkarmamalıdır.

Tarihin hiçbir döneminde kopya ve suret; aslının ve gerçeğinin yerini tutamamış, yerine geçememiştir.

İnşallah bundan sonra da bu böyle olacaktır.

Şu tesadüfe bakın ki geçmişini inkâr eden, gömlek çıkarmak şöyle dursun, fikrini bile beyninden kovan ne kadar inkârcı, ideolojik itirafçı varsa bir araya gelmiş ve hep birlikte milletimize, partimize ve kutlu tarihine cephe açmıştır.

Bu yüzden başkanlık sistemi hakkındaki tartışmaların göbeğine merhum Başbuğumuzun ve fikirlerinin getirilmesi katiyen tesadüf görülmemelidir.

Başbakan Erdoğan’ın başkanlık sistemiyle ilgili düşüncelerinin meşrulaştırılması amacıyla Dokuz Işığa müracaat etmesi takdir edersiniz ki istismarcı bir bakışın son oyunu ve tertibinden başka bir anlama gelmemektedir.

Kimi zaman ülkücü harekete ağır hakaretler yağdıran, kimi zaman da bölücü siyasetine alet etmek için tezgâhlar kuran sefalet içinde kıvranan bir bakışın, aziz dava arkadaşlarım nezdinde zerre kadar itibarı ve değeri bulunmayacaktır.

Zira MHP düşmanlığı, ülkücü alerjisi AKP’nin her hücresine hakimdir ve Başbakan’ın siyasi duruşu ve ifadesi bunun sayısız örnekleriyle doludur.

Değerli Milletvekilleri,

Bildiğiniz gibi dün, “14 Mayıs ‘Dünya Çiftçiler Günü’nü kutladık.

Rızkını toprağından, bağından ve bahçesinden temin eden çiftçilerimizin meseleleri gerçekten oldukça fazlalaşmıştır.

 Maruz kaldıkları sorunlardan dolayı tahammüllerinin sonuna geldiğini bildiğim ve bunları yakından takip ettiğim bütün çiftçi kardeşlerimin 14 Mayıs ‘Dünya Çiftçiler Günü’nü tebrik ediyorum.

Çiftçilerimiz doğaldır ki, yalnızca bir günle hatırlanmamalı, sadece sandık görününce akıllara düşmemelidir.

Üzülerek görüyorum ki, AKP iktidarı süresince tamamen görmezden gelinen ve hatta dışlanan tarım kesiminde çalışan milyonlarca vatandaşımızın feryatları artık dayanılmayacak bir noktadadır.

İçinde bulunduğumuz günler hasat mevsiminin geldiğine işaret etmektedir.

Ancak bu süreç, alın terlerini toprakla yoğuran çiftçi kardeşlerimiz için sorunların büyüyeceği, yeni problemlerin ortaya çıkacağı bir zaman olarak da görülmelidir.

İnsanca yaşamanın dahi çok görüldüğü çiftçilerimiz için tarlalarında maalesef ürettikleri ürünlerin bir değeri kalmamıştır.

Ürünlerinden elde ettikleri gelirler, borçlarını bile karşılayamaz bir durumdadır.

Tarım kesiminde çalışan vatandaşlarımız en temel ihtiyacını teminden uzak olup, AKP iktidarına olan bütün güvenlerini ve ümitlerini yitirmiş bir halde hayat kavgası vermektedirler.

Gözünü toprak doyursun denilerek hor ve hakir görülen çiftçi kardeşlerimiz, hasat dönemini kazanç elde etmek için değil, mahkûm oldukları borçlarını ödeyebilecekleri bir zaman olarak görmektedirler.

Ortalama 50 günlük bir hasat süresiyle, 315 gün boyunca Türkiye’yi doyuran bu fedakâr ve çalışkan insanların, maalesef kendileri doymamaktadır.

Yıllardan beri aracıya, vurguncuya, tefeciye, komisyoncuya ezdirilen çiftçi kardeşlerimizin yapabildiği ise sadece borcunu borçla çevirmekten ibarettir.

Sıcak para tacirini palazlandıran, tefeciyi heyecanlandıran, sermayeyi sevindiren, ancak sıra dar gelirli vatandaşımıza gelince ekmeğini elinden alan AKP hükümeti; çiftçiyi unutmuş, mağduru kaderine terk etmiş, fırsatçılara ve vurgunculara kucak açmıştır.

Zor şartlar içinde, sabahın erken saatlerinden akşamın geç saatlerine kadar ekmeğinin derdinde ve amacında olan çiftçi kardeşlerimizden hükümetin haberi bile yoktur.

Toprağında çift süren, umutla biçerdöverin tarlasına gelmesini bekleyen, sabırla her türlü çaresizliklere direnen çiftçilerimiz, ne hazindir ki hükümetin ilgi ve desteğinden mahrumdur.

Tarımsal üretimdeki girdi fiyatlarının yüksekliğine bağlı sorunların gün geçtikçe büyümesi köylülerin, çiftçilerin unutulduğunun en açık göstergesidir.

Her geçen gün zamlanan üretimdeki maliyetlerin çiftçi kardeşlerimizi dayanamayacakları, katlanamayacakları bir darboğaza itmiştir.

Bilindiği üzere, Başbakan Erdoğan, her fırsatta 2002 yılıyla bugünü karşılaştırmakta, kendisine göre, yıllar içinde “nereden nereye” gelindiğini yalan edebiyatıyla sıralamaktadır.

Bizce “nereden nereye” gelindiği malumdur.

Bunu en iyi bilenler de şüphesiz henüz zamlı maaşını alamayan memurumuzdur, işyerini borçla açık tutan esnafımızdır, hakkı gasp edilen işçimizdir, hayat pahalılığına ezdirilen emeklimizdir ve toprağında ömür tüketen çiftçimizdir.

Bilhassa çiftçi kardeşlerimizin üretimlerinde girdi maliyetlerindeki, düşündürücü ve tehlike sinyalleri veren yüksek artışlar köyleri, çiftlikleri perişan hale getirmiştir.

Gübre pahalıdır, mazot cep yakmaktadır.

Mazota yapılan zamlar köylere ateş gibi düşmekte, tarlaların bereketini bitirmektedir.

Traktöre; ipotekle ve ağır banka borçlarıyla veya yenisinin satılıp eski modelinin alınmasıyla ancak ulaşılabilmektedir.

Bu durumun ise traktör üretimiyle övünen AKP hükümetinin gündeminde ve umurunda olmadığı artık ortaya çıkmıştır.

Tohumluk, sulama bedelleri ve ilaç fiyatları almış başını yürümüştür.

Elektrik fiyatları çiftçimizi zorlamakta, tarlalardan kaldırılan hasat banka faizlerine ancak yetmektedir.

Bahçesinde sebze ve meyve yetiştirerek geçimini sağlayan vatandaşlarımızın yanı sıra, suya bağımlı şekerpancarın, pamuğun ve çeltiğin sulama faturasındaki artış da karşılanamayacak düzeylere çıkmıştır.

Ancak düne nazaran ürünlerin satışından elde edilen gelirde gözle görülür bir iyileşme bulunmamaktadır.

Bu dayanılmaz manzara, çiftçi kardeşlerimizi üretim yapamaz, karınlarını doyuramaz bir noktaya getirmiştir.

Başbakan Erdoğan bu utanılacak tablonun neresinde istikrar bulunduğunu mutlaka açıklamak durumundadır?

Bilinmelidir ki; terk edilen köylerin, bırakılan toprakların, dökülen gözyaşlarının, tükenen umutların ve haciz kıskacında olanların tek ve yegane sorumlusu Başbakan Erdoğan ve hükümetidir.

Ancak, kimse yanlış bir hesabın içinde olmamalı, mağdurluğunda dolayı eziyet çeken çiftçilerimizi görmezden gelerek dışlamaya yeltenmemelidir.

İnancım odur ki, çiftçilerimiz mutlaka makûs talihlerini değiştirecek, demokrasi hasadında AKP’yi mutlaka haciz altına alarak sandıktan çıkarmayacaktır.

Temennim, AKP hükümetinin, ‘Çiftçiler Günü’ münasebetiyle, tarım alanındaki sorunlar üzerine düşünmesi ve gerekli olan tedbirleri mutlaka harekete geçirerek alın terleriyle toprağı işleyen cefakar çiftçilerimizin yüzünü güldürmesidir.

Her şart altında çiftçi kardeşlerimizin yanında bulunacağımızı, dertlerinin ortağı olacağımızı ve elimizi uzatacağımızı ifade ediyor, hepsinin bir kez daha ‘Çiftçiler Günü’nü” kutluyorum.

Konuşmama son vermeden önce bir konuyu daha huzurlarınızda gündeme getirmek istiyorum.

Türk Silahlı Kuvvetleri’nin her biri birbirinden kıymetli uzman çavuşları ve astsubaylarıyla birlikte, emniyet teşkilatımızda fedakârca hizmet veren polislerimizin özlük hakları, çalışma şartları ve ekonomik problemleri kapsamlı olarak ele alınmalı ve samimi olarak çözüme kavuşturulmalıdır.

Bu meslek mensuplarının gerek kariyerlerindeki derece yükselmesiyle ilgili engellerin kaldırılması, gerekse de maaşlarındaki iyileştirilmelerin süratle sağlanması parti olarak başlıca talep ve temennimizdir.

Biz bu konuda üzerimize düşen ne varsa yapmaya varız ve AKP’yi acilen Meclis zemininde harekete geçmeye davet ediyoruz.

Bu düşüncelerle konuşmama son verirken hepinizi bir kez daha saygılarımla selamlıyor, başarılarla dolu bir hafta geçirmenizi diliyorum.

Sağ olun, var olun.

“Egemen bir devlet olarak yaşayabilmek, bağımsızlığımızı kaybetmemek için, yer altı servetlerimize sahip çıkmak zorundayız.”
BAŞBUĞ ALPARSLAN TÜRKEŞ

Devletlerin egemenlikleri ve milletlerin bekası için gerekli birçok kaynak vardır. Bu kaynakları maddi ve manevi olarak ikiye ayırmamız tam olarak doğru sonuçlara ulaşmamızı engeller. Çünkü dünya üzerinde yaşam maneviyatın ve maddi varlıkların uyum içinde harmanlanmasıyla önem kazanır. İnsanları diğer canlılardan farksız kılan; maddiyatçı bir anlayışla yaşamaktır. Manevi değerleri korumak, yaşatmak ve gelecek nesillere aktarmak maddi araçlarla, kaynaklarla mümkündür. Bu kaynakları yok saymak milletler için tehlikelidir. Bu bağlamda milletimizin kültürünü yaşatabilmesi, muasır medeniyetler seviyesinin üzerinde olabilmesi, bölgesinde ve dünyada gelişmelere yön verebilen bir devlet haline gelebilmesi için her kaynağı iyi değerlendirmesi ve geliştirmesi gerekmektedir.

Dünya üzerinde canlılığın sürdürülebilmesi için gerekli en önemli kaynaklardan biri de enerjidir. İnsan vücudu da besinlerden aldığı enerjiyle hareket eder, aç bir insandaki performans düşüklüğünün sebebi enerji yoksunluğudur. Devletler de enerji ile yaşarlar; sanayi de, savunma da devletlerin olmazsa olmazlarındandır. Bunlar enerji kaynaklarına muhtaç temel kurumlardandır. Bölgesel ve küresel etkinliğin arttırılması ülkemizin temel kurumlarının güçlendirilmesiyle sağlanır.

DÜNYA’DA ENERJİ KAYNAKLARI KULLANIMI

 Dünya enerji üretiminde öncelikli kaynaklar petrol, doğalgaz ve kömür gibi yenilenemeyen enerji kaynaklarıdır. Özellikle doğalgazın çevreyi daha az kirletmesinden dolayı enerji üretimindeki payı gün geçtikçe artmaktadır.  ünyanın en çok kullanılan enerji kaynağı petroldür. İkinci sırada kullanımı gittikçe azalan maden kömürü ve üçündü sırada üretim ve tüketimi hızla artan doğalgaz bulunmaktadır. Her dönem belirli bir enerji kaynağı önem kazanmıştır. Kömürün yerini zamanla petrol almış ve sonraki yıllarda doğalgaz önem kazanmıştır. Önümüzdeki yıllarda ise alternatif enerji kaynakları değer kazanacaktır.(Bakınız Grafik 1)

• Günümüzde dünya üzerinde kullanılmakta olan alternatif enerji kaynakları  şöyledir;

Nükleer Enerji (dünyada 31 ülkede 437 ünitede elektrik üretimi sağlanıyor)

Güneş Enerjisi ( verimli kullanılan ülkelerde 300 bin ton eşdeğer petrol enerji sağlıyor)

Biyoenerji ( biyodizel ve biyogaz olarak kullanılmaktadır)

Hidrojen Enerjisi ( 21,yy.a damga vurabilecek özelliklere sahip bir kaynaktır)

Rüzgâr Enerjisi ( 4 tribün= 2100 bin ton petrole eşdeğerdir, elektrik üretiminde kullanılmaktadır )

Jeotermal Enerji ( ısıtmada, endüstride, tarımda ve elektrik elde etmede kullanılmaktadır)

Dalga Enerjisi (dünyadaki bütün su gücünden 7 kat fazla elektrik üretebilir)

Gel-Git Enerjisi (ve yüksek olduğu zamanlar arasındaki farktan doğan enerjidir.)

Hidroelektrik Enerjisi (Dünya elektrik üretiminin %17′si sağlanıyor.)

ÜLKEMİZDE ENERJİ KAYNAKLARI VE KULLANIMI

Sanayi tesislerinin çalışması, aydınlatma, ısınma ve ulaşımın sağlanması büyük ölçüde enerjiye dayanmaktadır. Enerji, ülkelerin kalkınmasında önemli bir güç olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle ülkelerin gelişmişlik düzeyleri belirtilirken ürettikleri ve tükettikleri enerji miktarları da göz önünde bulundurulmaktadır. Günümüzde dünyada yenilenemeyen enerji kaynaklarının kullanımı daha yaygındır. Bu kaynakların hem üretim aşamasında hem de kullanımı sonrasında büyük ölçüde çevre sorunları yaşanır. Bu yüzden yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımının yaygınlaştırılması gereklidir. Ülkemiz yenilenebilen enerji kaynakları bakımından büyük bir potansiyele sahiptir.

PETROL: Ülkemizde petrol ihtiyacının ancak %14′ü karşılanabilmektedir. Geri kalanı ülkemizde petrol bulunmasına rağmen sondaj maliyetine eşdeğer fiyatlarla ithal edilmektedir.

KÖMÜR: Kalori değeri yüksek olduğu için büyük bir kısmı demir-çelik endüstrisinde, geri kalanı ise Çatalağzı termik santralinde elektrik üretiminde kullanılmaktadır. Demir-çelik endüstrisinin ihtiyacını karşılayamadığından dolayı ithal edilir.

DOĞALGAZ: Başlıca doğalgaz yataklarımız Trakya-Hamit abat, Mardin ve Siirt’te bulunur. Doğalgaz rezervlerimiz çok yetersiz olduğu için uzun yıllardan beri Rusya’dan ithal edilmektedir.

RADYOAKTİF MİNERALLER: Bunlar uranyum ve toryumdur. Atom çekirdeğinin parçalanması sonucu büyük bir enerji açığa çıkar. Bu enerjiye nükleer enerji denir.

Ülkemizde önemli uranyum yatakları Manisa-Salihli ve Yozgat-Sorgun’da, toryum yatakları ise Eskişehir-Sivrihisar’da bulunmaktadır. Ülkemizde işletmeye açılan uranyum ve toryum yatakları bulunmamaktadır. Birçok ülke elektrik üretiminin büyük bir bölümünü nükleer enerjiden gerçekleştirmektedir. Fransa elektrik üretiminin %70′ini, Belçika %67′sini, İsveç %50 sini, Hindistan %3′ünü, Pakistan ise %2′sini nükleer enerjiden sağlamaktadır.

GÜNEŞ ENERJİSİ: Yenilenebilir enerji kaynakları içerisinde en önemlisidir. Ülkemiz coğrafi konumu nedeniyle güneş enerjisi potansiyeli bakımından şanslı bir ülkedir. Birçok bölgemizde güneşli gün sayısı ve güneşlenme süresi yeterli düzeydedir. Yıl içerisinde güneşlenme süresi en yüksek olan bölgelerimiz Güneydoğu Anadolu ve Akdeniz’dir, en az olan bölgemiz ise Karadeniz’dir. Ülkemizde genelde su ısıtılmasında kullanılan güneş enerjisi, teknolojik imkânların gelişmesine bağlı olarak yaygınlaşmaktadır ve zamanla bu enerji farklı alanlarda kullanılmaya başlanacaktır.

RÜZGÂR ENERJİSİ: Rüzgâr enerjisi hem ucuz hem de çevreyi kirletmeyen bir enerji kaynağıdır. Ülkemizde ilk ticari amaçlı rüzgâr santrali 1998 yılında Çeşme (İzmir)’de kurulmuştur. Rüzgâr santrallerinin kurulmasının pahalı bir yatırım olması en önemli sıkıntılardan biridir. Rüzgâr enerjisi potansiyeli bakımından Ege, Marmara ve Doğu Akdeniz kıyıları zengin yerlerdir.

JEOTERMAL ENERJİ: Yerin derinliklerinde ısınarak yüzeye çıkan sıcak su ve su buharından elde edilen enerjiye jeotermal enerji denir. Türkiye jeotermal enerji potansiyeli bakımından dünyanın zengin ülkeleri arasında yer alır. Ülkemizde jeotermal enerji ısıtma ve elektrik üretiminde kullanılmaktadır. Denizli-Sarayköy ve Aydın-Germencik’te enerji üretimi yapılmaktadır. Üretilen enerji miktarı kapasitenin çok altında kalmaktadır.

• ENERJİDE DIŞA BAĞIMLILIĞIMIZ

Grafik 1: Tüketimin Kaynaklara Göre Dağılımı

Birincil enerji tüketimindeki artışlara rağmen yerli üretimde aynı oranda bir artışın olmaması ithalata bağımlılık oranını giderek artırmaktadır. Yenilenebilir ve alternatif diğer enerji kaynakları kullanımı arttırılmalı ve enerji üretiminde teknolojik ve mali destek sağlanarak dışa bağımlılık azaltılmaya çalışılmalıdır.’’Maden politikası akıl politikasıdır. Nadir madenlerimiz devletleştirilmelidir. Değil yabancı sermayeye iç ve özel sektöre dahi bırakılmayacak değerde olan milli yükselişimizi sağlayabilecek yeraltı zenginliklerimizin işletimi devlet kontrolünde olmalıdır. Bütün madenlerimiz aranmalı ve işletilmelidir. Dünyanın en büyük Boraks maden rezervine sahip iki ülkeden biri olmamıza rağmen yıllardır bu madenimiz yok pahasına ihraç edilmekte ve dışarıda işlenerek bize geri satılmaktadır. Ağır sanayide ve yakıt olarak kullanılan bu madenimiz enerji üretiminde ülkemizi lider konuma taşıyacak madenlerden sadece biridir.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanlığı
Ar-Ge Birimi

Serik Deniztepesi Köyü Kısık Mevkiinde gerçekleştirilen etkinliğe Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkan Yardımcısı Burcu Aybüke Tekgül, MHP MYK Üyesi Kemal Çelik, Almanya Türk Federasyon Genel Başkan Yardımcısı Ufuk Sarıoğlu, MHP Antalya İl Başkanı Osman Çetin, Serik Belediye Başkanı Mehmet Habalı, Belkıs Belediye Başkanı Remzi Yıldız ve çok sayıda vatandaşlar katıldı.

Sabah saatlerinde başlayan etkinlikler kapsamında yağlı güreş müsabakaları, mangala ‘en eski Türk Strateji Oyunu’, tavla ve satranç turnuvası, yoğurt yeme, halat çekme, çuval yarışı, yumurta taşıma, bilek güreşi gibi yarışmalarla eğlenceli vakit geçirildi.

Yapılan yarışmaların ardından Ali Ateş, Ozan Manas, Grup Orhun, Mustafa Aksoy, Aybüke Ayberk, Ali Kınık, Ahmet Şafak ve Mustafa Yıldızdoğan sahne alarak hayranlarına konser verdiler. Etkinlik Mustafa Yıldızdoğan konseri ile sona erdi.

Türk milliyetçiliğinin bir asrı aşan fikir serüveninde, sahip olduğu anlam ve neden olduğu gelişmeler bakımından hayati bir yeri bulunan 3 Mayıs 1944 ruhunu ve yıldönümünü iştiyakla hatırlıyoruz ve yâd ediyoruz.

Rahmetle andığımız merhum Hüseyin Nihal Atsız’ın; cesur, atılgan ve geri adım atmayan milliyetçi dirilişe muhalefet eden ve bundan rahatsızlık duyan güruhla başlattığı mücadelenin yargıya taşınması 3 Mayıs hadiselerini ortaya çıkarmıştır.

Aynı zamanda milliyetçiliğin de yargılandığı söz konusu hukuki süreçte, Türk milliyetçileri ilk kez sivil bir muhalefet olarak varlıklarını ispatlamışlar ve aidiyet hissiyle kendilerini feda etmeye hazır oldukları Türk milletini yüceltmek için her fedakârlığı yapacaklarını göstermişlerdir.

Husumet yıldırımlarını milliyetçiliğin mukaddes bağrına düşürmeye çalışanlar çok şükür ki karşılarında, Türklüğün binlerce yıllık kutlu mirasını layıkıyla benimsemiş, yenilmeyi ve boyun eğmeyi aklından bile geçirmemiş bir yiğitlik ve azim bulmuştur.

Bundan tam 68 yıl önce, milliyetçiliği gönüllerinde bayraklaştıran bir avuç yürekli dava insanı; inanmışlığın, adanmışlığın ve kararlılığın en mümtaz örneklerini zorluklara rağmen göstermiştir.

Nitekim merhum Başbuğumuz Alparslan Türkeş Bey’in aralarında bulunduğu 23 şuurlu milliyetçinin; Türk milletinin maddi ve manevi varlığına kast edenlere karşı gösterdiği anlamlı duruşun başlangıcı olan bu kutlu tarih, aynı zamanda Türk milliyetçilerine reva görülen eza ve cefa dolu bir dönemin de miladı olmuştur.

Yarım metrekarelik bir alana sahip olan tabutluklarda; Türk milliyetçilerine yapılan işkenceler, onların Türk vatanına bağlılıklarını ve sevdalarını asla azaltmamış, aksine kamçılamış, sağlamlaştırmış ve daha da derinleştirmiştir.

Muhatap kalınan çileler, çekilen eziyetler ve reva görülen zalimlikler milliyetçiliğin anlamına ve değerine zarar verememiş, belirlenen hedeflere ulaşma iddiasını zedeleyememiştir.

1940’lı yılların kamplaşmış toplum, taşlaşmış devlet yapısında; aklı, hakkı, irfanı ve ideali temsil eden milliyetçiliğin iftihar ve aziz isimleri, sonraki nesiller için de heyecan ve ilham kaynağı olmuştur.

Diğer taraftan tıpkı 1940’lı yıllarda olduğu gibi bugün de, milliyetçiliği ırkçılıkla aynı kategoriye sokmaya; tek tipleştirici, daraltıcı ve boğucu bir yapıda göstermeye çalışan artniyetli ısrar ve kurnazlık gün geçtikçe farklı metotları kullanarak varlığını hissettirmektedir.

Faşizmle milliyetçiliği, ırkla milleti bir ve aynı görmek, bu puslu alanda milliyetçi-ülkücü harekete yeni 3 Mayıs tezgâhları hazırlamak en hafif tabirle cahillik ve kalleşlik olarak tanımlanacaktır.

Milliyetçiliğin birleştirici ve tamamlayıcı vasfını itiraf edemeyenler, dinamik ve gelişmeye açık yönünü kabullenemeyenler elbette milli varlık ve değer hükümlerinden alerji duyanlardır.

Yarım, yanlış ve yanlı fikirlerle milliyetçiliği eleştirenler, buradan hareketle düşmanlık tohumlarının filizleneceğini müfterice iddia edenler, öncelikle yetiştikleri sosyal ve ideolojik muhitin beşinci sınıf kumaşına ve ayağa düşmüş kalitesine odaklanmaları gerekmektedir.

Bilinmelidir ki, milliyetçilik geleceğin rehberi, içinde bulunduğumuz çağın eskimeyecek vizyonu, milletin yegane güvencesi, ekonomik gelişmenin motoru, demokrasi ve özgürlüklerin teşvikçisi ve yol arkadaşıdır.

Milliyetçilik çağdaş, modern ve insana ait olan kıymeti önceliğine alan birlikte yaşama ve kardeşlik projesidir.

Bu itibarla Türkiye’nin her alanda milliyetçiliğe ve milli yönelişe ihtiyacı olduğu kuşkusuzdur.

Ayırma, dağıtma, bölme, dışlama, yabancılaştırma milliyetçiliğin lügatinde olmayan, milliyetçiliğin diline aykırı anormallikler olarak değerlendirilmeli ve böyle anlaşılmalıdır.

Kaldı ki 3 Mayıs Milliyetçiler Günü’nün manası da burada aranmalı, beslendiği sosyal, kültürel ve ideolojik membaanın kaynağı da burada görülmelidir.

Unutulmamalıdır ki, Türk Milliyetçiliği milletimize yabancı ve aykırı dayatmaları boşa çıkarmanın, onurlu ve bağımsız yaşamanın, Türk kimliğine sahip çıkarak, kendi geleceğimize egemen olma düşüncesinin fonksiyonel hale gelmiş bir ifadesidir.

Destansı ve ibretlik bir mücadele sonucunda, hiçbir saldırının yıldıramadığı milliyetçi kahramanların manevi emanetlerine ziyadesiyle sahip çıktığımız ve bunu daha da ileri götürme konusunda tartışılmaz çaba içinde bulunduğumuz şüphesizdir.

Bu duygu ve düşüncelerle büyük Türk milletinin ve değerli dava arkadaşlarımın ‘3 Mayıs Milliyetçiler Günü’nü kutluyor; milliyetçi kahramanları şükran ve minnetle anıyor; başta merhum Başbuğumuz Alparslan Türkeş Bey olmak üzere, hayatlarını kaybedenlerle birlikte tüm dava şehitlerimize Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

3 Mayıs, Türk milliyetçiliğinin varlık iradesini ortaya koyuşunun tarihi vesikalarındandır. Türklüğün izzet ve ismetine yakışır bir hareket tarzıyla ortaya çıkan bu irade, dönemin siyasi gelişmelerine karşı milli bir reflekstir.

3 Mayıs 1944, o güne kadar ‘edebi ve ilmi bir saha’ olan Türkçülüğün tarihinde bir dönüm noktası, bir fikrin harekete dönüşmesinde mihenk taşıdır.

Türk milletini her türlü emperyalizmden korumak için; inandıkları fikirleri, değerleri ve doğruları haykıran Türk milliyetçilerinin verdikleri bu mücadele, bugün daha net bir şekilde anlaşılmaktadır. Dün Türk milliyetçilerini en ağır şekilde eleştirenler, şimdilerde ise onlara hak vermenin mahcubiyetini yaşamaktadırlar. Bugün Türkiye, etnik milliyetçilikleri körükleyen ve Türk kimliğini her fırsatta reddeden bir siyasi anlayışla idare edilmektedir. “Türk’üm” diyemeyenlerin, Türklük şuurunu sorgulamaya açanların, Türk olmaktan gurur duyanları ırkçılıkla suçlayanların ‘aydın’ olduğu günümüzde, 3 Mayıs Milliyetçiler Günü’nün önemi bir kat daha artmaktadır.

Bu önemli günde içlerindeki milli şuur ve iman ateşi bir an olsun sönmeyen ve Türk milliyetçiliği tarihinin altın sayfalarını oluşturan, başta Başbuğumuz Alparslan Türkeş, H. Nihal Atsız, Reha Oğuz Türkkan ve nicelerini bir kez daha rahmet ve minnetle anıyoruz.

Bu duygu ve düşüncelerle, Türk milletinin “ 3 Mayıs Milliyetçiler Gününü” kutlar ve 3 Mayıs ruhunun milliyetçi yüreklerde bütün heyecanıyla ve samimiyetiyle vücut bulmasını temenni ederiz.

Antalya Ülkü Ocakları Şehit İmdat Sarıca Konferans Salonu’nda özellikle üniversite öğrencilerinin yoğun katılımı ile “Arap Baharı ve Türk Dış Politikası” başlığı altında gerçekleştirilen derste, Tunus’ta başlayan ve bazı Arap ülkelerinde devam eden halk ayaklanmaları, yıkılan diktatör rejimler ve önümüzdeki süreçte bu coğrafyaların nasıl, ne şekilde ve kimler tarafından şekillendirileceği konuşuldu. Söz konusu isyanların oluşumunda yer alan dış kaynaklı etkenler ve ülkelerin kendi iç dinamikleri hakkında bilgi veren Okur, Türkiye’nin bu süreçte çok dikkatli davranması gerektiğini ve bölge üzerindeki tarihi rolünü ve gücünü göz ardı etmeden hareket etmesi gerektiğini belirtti. Ders soru cevap bölümü ile son buldu.

Yemeğe katılan gençler organizasyonu yapan Demre Ülkü Ocakları Başkanı Davut Aksoy’a teşekkür ederek, bundan sonra bu gibi etkinliklerin sık sık yapılması temennisinde bulundular.

Başkan Aksoy 5 Mayıs’ta Serik’te yapılacak olan Türk’ün Bahar Şöleni’ne katılmak isteyen gençlerin ulaşımını sağlayacaklarını ve 13 Mayıs Pazar günü Kum dağında Yapılacak Olan 3. Katmer Şenliğinde davet etti.

Yemekte kısa bir konuşma yapan MHP İlçe Başkanı İzzet Boztepe geceye katılanlara gençlere ve organizasyonu yapan Ülkü Ocakları Başkanı Davut Aksoy’a teşekkür etti. Yemek duasından sonra Emekli Hâkim- Avukat Bayram Erkol gençlere birlik ve beraberliklerini kaybetmemelerini, anneye babaya hürmetinizi ve sevginizi hiç esirgemeyin dedi. Ülke güllük gülistanlık değil, dünya güllük gülistanlık değil, emperyalizmin o güçleri diyor ki dünyadaki 7 milyon insan çok fazla bize ancak 2 milyon civarında hizmetçi lazım diyorlar, nasıl yapacaklar bunu kardeşi kardeşe kıydırarak. Dibimizde ki Suriye’de bombayı patlatanda Allah’ü ekber diyor, bombayı yiyende Allah’ü ekber diyor. O’da şehidim diyor, öbürküde şehidim diyor. Neyin kavgasını yapıyorlar ikisi de Müslüman’ım diyor. Müslüman’ı Müslüman’a kıydırıyorlar. Gençler onun için birbirinizi sevin, şucu bucu diye ayırmayın. Kendimizin kim olduğunu, bu toprakların nasıl kazanıldığını unutmayın, hep okuyun ne olursa olsun mutlaka okuyun diyerek sözlerini bitirdi.

Antalya Ülkü Ocakları Şehit İmdat Sarıca Konferans Salonu’nda üniversite öğrencilerinin yoğun katılımı ile “Önce Türk’çe” başlığı altında gerçekleştirilen derste, Türkçe’nin kültürel hayatımızdaki önemi incelendi. Günlük hayatta Türkçe’si varken yabancı dildeki karşılığı kullanılan isimlerden örnekler vererek, giderek büyüyen dil yozlaşmasına dikkatleri çekti. Bu hususta Mustafa Kemal’in “Türk demek dil demektir. Millet olmanın en belirgin niteliklerinden biri dildir. ‘Türk milletindenim’ diyen kişi her şeyden önce kesinlikle Türkçe konuşmalıdır” sözünden yola çıkarak Türk milletinin her ferdinin Türkçe’yi düzgün kullanıp, diline sahip çıkması gerektiğini belirtti. Ders soru cevap bölümü ile son buldu.

Değerli Milletvekilleri,

Üyesi olmaktan gurur duyduğumuz ve bağrında şerefle millet vekâletini taşıdığımız Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin 92’nci kuruluş yıldönümünü kutluyoruz ve hayranlıkla idrak ediyoruz.

Konuşmamın hemen başında; sizleri, ekranları başında bizleri izleyen temsil yetkisini taşıdığımız aziz vatandaşlarımızı, geleceğimizin güvencesi sevgili çocuklarımızı, şahsım ve parti gurubum adına sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

İftihar edilecek bir adanmışlığa eşlik eden derin manevi hassasiyet içerisinde; bir Cuma günü dualarla, kurbanlarla, Kur’an-ı Kerim ve Buhar-i Şerif tilavetleriyle açılan Büyük Millet Meclisi, Türk milletinin 20’nci yüzyıldaki en önemli adımı ve eseridir.

En yaşlı üye sıfatıyla Meclis’in ilk toplantısını idare eden ve açılış konuşmasını yapan Sinop Mebusu Şeref Bey’in de vurguladığı gibi; Türk milleti esaret vaziyetini şiddetle ve kesin olarak reddederek vekillerini Ankara’da toplamış ve kendi kaderine bizatihi kendisinin yön vereceğini ilan etmiştir.

Sömürgeci güçlerin mütecaviz eğilimleri, acımasız davranışları, kanlı saldırıları, cinayetleri ve insanlıkla zerre kadar bağdaşmayan niyetleri Büyük Millet Meclisi’nin heybeti ve haşmeti karşısında gerilemiş ve geldiği gibi de gitmek zorunda kalmıştır.

Türkiye Büyük Millet Meclisi her şeyden evvel, bağımsızlığa duyulan bağlılığın, esarete gösterilen tepkinin ve millet egemenliğine karşı vazgeçilmez sadakatin adı ve tanımıdır.

Milli varlığın mukaddes bir bütün olduğunun ispatı, parçalanamaz ve el uzatılamaz bir değer olarak bayraklaştığının teyit ve temini, çatısı altında bulunduğumuz kutlu Meclisimizin başarısıyla ve garantisiyle cihana duyurulmuştur.

Fedakârlık; burada zirveye tırmanmış, vatan ve millet sevgisi buradan özgürlük kıvılcımını tutuşturmuştur.

Anadolu’nun ortasında, o dönemin zor şartları altında; hilalin cihana meydan okuması, Türk milletinin hayat ve varlık haklarına sahip çıkması şüphesiz Büyük Millet Meclisi’nin üstün kabiliyeti ve mücadele azmiyle gerçekleşmiştir.

Biliyor ve inanıyoruz ki, milletimiz ruh hali, taşıdığı yüksek erdemler, sahip olduğu mizaç ve karakteri Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin doğmasında başlıca faktörler arasında yer almıştır.

23 Nisan 1920 tarihi, Ankara’nın çorak ve bataklık yaylasında yeni bir umudun, yeni bir başlangıcın ve yeniden ayağa kalkışın müjdesi ve emperyalizmin vatan topraklarında barınmayacağının kararlılık duyurusu olmuştur.

Büyük Millet Meclisi bir yanda cepheleri yönetirken, öte yanda bağımsız ve onurlu yaşamanın esaslarını belirlemiş, bu uğurda ne gerekiyorsa da yapmıştır.

Bu mecliste milli vicdanın geleceğe ait bütün arzu ve beklentileri bir araya gelmiş, Cumhuriyetimiz bu ortam içinde yeşermiş ve filizlenmiştir.

Aynı anda; hem savaşan, hem de meşruiyet çizgisinden ayrılmayarak demokrasiyi kendisine pusula ve millet iradesini tek güç kaynağı olarak tayin eden böylesi demokratik müessese yapısına, o zamanki şartlar altında tesadüf etmek bir-iki istisna dışında neredeyse imkânsızdır.

En karanlık günlerde, sarsılmak ve zaafa düşmek üzere olan milli iman buradaki inanç ve iddiayla canlanmış, nihayetinde de Ulus’taki taş binada somutlaşan millet iradesinin rehberliğiyle zafer şafağı İzmir’de sökmüştür.

Zalimler, hainler, işbirlikçiler ve işgalciler ülkemizden kovuluncaya kadar, Büyük Millet Meclisi teyakkuz halini korumuş ve kutsallarımıza musallat olanlara karşı göğsünü siper etmiştir.

Mütavazı, yarı karanlık, dar bir bina ve salonda; milletimizi hedefine alan tarihin en ağır felaketi, zulmü, baskısı, tahakkümü, esirlik ve aşağılık duygusu parlak bir karşı koyuşla etkisiz hale getirilmiştir.

Kimi zaman kenarları avizeli gaz lambası, kimi zaman da mum ışığı altında sabahlara kadar süren ateşli ve gergin görüşmelerde, Türk milletinin tarihine yeni bir şeref sahifesi kendisi küçük, ama sonuçları tarih kadar büyük Ulustaki millet eserinden açılmıştır.

Bu nedenledir ki, Büyük Millet Meclisi; 1918’de yenilmiş, yorulmuş, hırpalanmış bir halde bulunan Türk milletini, 1923’te muzaffer yapmış ve geleceği üzerinde hiçbir emel ve kirli niyetin müdahil olamayacağını göstermiştir.

Büyük Millet Meclisi Malazgirt’in emanetini yere düşürmemiş, binlerce yıllık haysiyet ve itibarımızı lekeletmemiş, Türk milletinin gidecek, sığınacak veya vazgeçecek bir yurdu olmadığını gerek irfanıyla, gerek hamiyetiyle, gerekse de tutkusuyla ortaya koymuştur.

Tarih,  Gazi Meclisimizin bu muhterem ve hayranlık uyandıran ulvi vasfını her fırsatta gösterecek ve milli yürekler her şart altında bunu hayırla yâd edecektir.

Bu itibarla sahibi olduğumuz bu milli değerin sırrına ve manasına her anlamda nüfuz etmek ve samimiyetle de yüceltmek hepimizin en temel görevleri arasında olduğu gibi, aynı zamanda da milli bir vecibesidir.

Egemenliğin yegâne ve mutlak sahibi Türk milletinin temsilcileri olarak, sorumluluklarımızın farkında olmalıyız ve üstlendiğimiz milli vazifeyi yıpratmadan ve yaralamadan ileriye taşımalıyız.

Millet egemenliğini yanlış yorumlayarak, kişisel heves ve hedeflerine meşruluk kılıfı geçirmeye uğraşanlar, dünün mana ve öneminden kendi hisselerine düşen payı almakta direnenler, küresel plan ve senaryolara sözcülük yapanlar Meclisimizin muhterem hatıralarından ders çıkarmalıdır.

Dün vatanımızı tasfiyeyle uğraşan sömürgeciliğin icra memurlarına bugün dayanak ve destek olarak, komşu coğrafyaların kaos ve karmaşaya girmesini ısrarla arzulayanlar ve Batı’nın bölünme senaryolarını Müslüman alemine kabul ettirmeye çalışanlar elbette iyi niyetli ve dürüst olmayanlardır.

Türk milletini cephelerde yenemeyenlere, birliğini gizli anlaşmalarla bozamayanlara ve bu coğrafyadaki mevcudiyetini ne yaptılarsa yok edemeyenlere, bugün güvenip teslim olmak kısa vadede muhataplarının iktidarlarını güvenceye alsa da, uzun vadede ortaya çıkacak vebalden asla kurtaramayacaktır.

Kardeşlik bağlarımızı koparmak isteyenlere verilen her taviz, millet hâkimiyetini zedelemeye dönük her boyun eğme, tarihimizi çarpıtmaya cüret edenlere gösterilen her müsamaha eninde sonunda yıkımı ve çözülmeyi sağlayacaktır ki, buna bizim izin vermemiz, göz yummamız asla söz konusu olmayacaktır.

Muhterem Milletvekilleri,

Kolay zahmetsizdir ve bununla birlikte ömrü de kısadır.

Zor ve meşakkatli olan ise doğruya, hakk’a bütünüyle bağlanmak, milli ilke ve inançların çizdiği yoldan ayrılmamaktadır.

Milletimiz vasiliği, vesayeti ve her türlü dayatmayı reddettiğini 92 yıl önce göstermiş, kolayı, basiti ve bedelsiz mutluluğa ulaşmayı elinin tersiyle itmiştir.

Kanını, canını, emeğini ve her türlü imkânını bağımsız yaşayabilmek amacıyla seferber etmiştir.

Bunu yaparken de seçtiği temsilcileri eliyle, bütün kuvvetini bu demokrasi yuvasında toplamış, fert ve zümre egemenliğini geri dönmemek üzere tarihin karanlıklarına göndermiştir.

Türk milleti tam 92 yıl önce demokraside karar kılmış, iradesinin her şeyin önünde ve üstünde olduğunu haykırmış, bunun dışındaki her yol ve tercihe kapalı olduğunu açıklıkla ispatlamıştır.

Bu nedenle ihtilal girişimleri, darbe düşünceleri veya demokrasinin anlamını bulanıklaştıracak fikir ve siyaset uygulamaları Gazi Meclisimizin birikim ve kazanımlarına saygısızlık, tahammülsüzlük ve inkârcılık anlamına gelecektir.

Geçmişin olağanüstü şartlarında bile, açık ve çalışır bir vaziyette bulunan TBMM’nin, ruhunu incitecek, yetkilerini gasp edecek ve varlığını ortadan kaldıracak tavır ve yönelişleri masum görmek hiçbir şart altında düşünülemeyecektir.

Demokrasinin geriye gitmesi, yap boz tahtasına çevrilmesi, sivil ve askeri zorlamalarla aşındırılması en başta büyük milletimizin emanetine aykırılık teşkil edecektir.

Bu haliyle demokrasiyi kökleştirmek, derinlik kazandırarak teminat altına almak büyük bir ehemmiyet arz etmektedir.

Bunun için de, ilk defa sivil nitelikli yeni bir anayasa yapım süreci önemlidir ve sonuca ermesi bizim açımızdan elzemdir.

TBMM’nin değerli başkanının; kararlı, samimi ve gayretli çalışmalarıyla yürüyen Anayasa Uzlaşma Komisyonu, temsil edilen partilerin oy oranlarına bakılmaksızın verilecek katkı ve çabayla amacına ulaşmalıdır.

Türk milleti hak ettiği yeni anayasaya, gelecek yıl kutlayacağımız TBMM’nin 93’ncü yıldönümüne kadar mutlaka kavuşmalı ve artık bu konu etrafında yapılan tartışmalar da uzlaşmayla ve olgunlukla bitirilmelidir.

Önümüzdeki tarihi fırsat şahsi ve ideolojik çekişmelere kurban edilmemeli, siyasi hırslar belirlenen ilkelerin önüne geçmemelidir.

Parti olarak biz bu sürecin olumlu bir şekilde yürümesi ve yeni bir anayasa hazırlanması konusunda elimizi taşın altına koymaya varız ve bunda da son derece kararlıyız.

Değerli Milletvekilleri,

Milletimiz kendisi olarak kalabilmek için düne; yaşamak, ümitlenmek, değişmek ve ilerlemek için ise yarına muhtaçtır.

Biz bu coğrafya üzerinde aynı dili konuşan, aynı geleneklere ve inançlara göre yaşayan, ortak çıkarları ve bu çıkarlara bağlı ortak gayeleri olan büyük bir aile olarak bin yıldır dimdik ayaktayız ve olmaya da devam edeceğiz.

Bu kapsamda, Türkiye Büyük Millet Meclisi milletimizin bütünüyle birlikte yaşamasının teminatı ve güvencesidir.

Bin yıllık kardeşliğin ileri ve son merhalesidir.

Meclisin mukaddes ruhunu bölünmeye ve ayrılmaya alet etmeyi aklından geçirenlere hatırlatırım ki, yanlış hesap yine buradaki büyük millet kuvvetinden dönecektir.

Milletimizin vicdan ve dimağı; bölünmeye geçit vermeyecektir.

Sözde kimlik arayışında olanlar aradıkları ortam ve zemini bulamayacaklardır.

Kavgayla değil barışla, çatışmayla değil uzlaşmayla, küslükle değil kucaklaşmayla, fitneyle değil kavuşmayla her meselemizin üstesinden geliriz ve her mihneti dün olduğu gibi bugünde aşarız.

İnancım ve ümidim bu şekildedir.

Milletimizin egemenlik yetkilerini doğrudan doğruya eline aldığı 23 Nisan tarihi, aynı zamanda sevgili çocuklarımız için de Bayram olarak kutlanmaktadır.

Bu vesileyle bütün çocuklarımızın Bayramını kutluyorum.

Bu duygu ve düşüncelerle, egemenliğin aziz milletimiz tarafından kullanılmaya başlandığı 23 Nisan 1920 tarihinin 92’nci yıldönümünün yeni bir doğruluşa aracılık etmesini temenni ediyorum.

Türkiye Büyük Millet Meclisi’ni bize emanet eden başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, tüm kurucu kahramanları ve vatanımızın selameti için canlarını seve seve ortaya koyan muhterem şehitlerimizi rahmet ve minnetle anıyorum.

Cenab-ı Allah hepsinden razı olsun, kabirleri nur dolsun.

Konuşmama son verirken ekranları başında bizi izleyen aziz milletimizi ve muhterem heyetinizi saygılarımla selamlıyorum.

23 Nisan 1920 tarihi, evrensel boyutta da etkiler göstererek uluslararası önemli bir sürecin başlatılmasında, sömürgeci emperyalist devletlerin mazlum uluslar üzerindeki kıskacının parçalanmasında tarihi bir başlangıç olmuş, günümüzdeki siyasal dünya coğrafyasının oluşumunda da örnek ve yol gösterici bir rol oynamıştır.

Dünyada çocuklara armağan edilen tek bayram olan ve 92 yıldır kutladığımız 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nın kıvancını yaşadığımız bugünlerde, gerçekleştirdiği inkılâplarla milletimizi çağdaş uygarlık seviyesine taşıyan Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ü bir kez daha saygıyla ve özlemle anıyoruz.

Efendimiz, merhamet, barış, hoşgörü, ahlak ve şefkati kendi yaşamından insanlığa aktarmış ve hem biz Müslümanlar hem de bütün insanlık için her bakımdan mükemmel bir örnek hayat sürmüştür. İnsanlığın devasa bunalımlar yaşadığı bir dönemde akıllara, kalplere ve ruhlara hitap etmiş; bütün dünyaya huzur, barış, kardeşlik ve güzel ahlak temelinde manevi bir iklimi tebliğ etmiştir.

Hz. Muhammed (S.A.V), peygamberlik dönemi boyunca, iyi ve doğrunun uygulayıcısı olmuş; bu kapsamda sapkın inançların yerine tevhidi, düşmanlığın yerine kardeşliği, sürtüşmenin yerine dayanışmayı, zulmün yerine adaleti nasihat etmiştir. Bunların yanı sıra, toplum hayatını yozlaştıran kötü ve zararlı alışkanlıklar karşısında aldığı kararlı ve insanlığa yol gösterici bir tavır almıştır.

Yeryüzünün o zamana kadar hasret kaldığı tertemiz bir kalp, eşi benzeri bulunmayan bir ahlak ve tüm takdirlere şayan bir zihin, sevgili peygamberimizin varlığında vücut bulmuş ve sonraki yüzyılları da nurlandıracak İslam meşalesini hiç sönmemecesine yakmıştır. Nitekim Yüce Allah’ın varlığı ve birliği ve İslam dininin tüm haşmeti Peygamber Efendimizin tebliğiyle kitlelere ulaşmıştır.

Allah-u Teâlâ’nın kâinatı yüzü suyu hürmetine yarattığı Peygamberimiz, çölde zuhur ettirdiği ilahi nurdan vahaya tüm insanlığı davet etmiş ve İslam’a susamış her kulun burada içtenlikle karşılanacağını asırlar öncesinden müjdelemiştir.

Hz. Peygamber’in vefatından sonra da Müslümanlar, onun uygulamalarını bilgi ve düşünce süzgecinden geçirerek hayatlarına uygulamışlar, nesiller boyu onun mesajıyla hayatı anlamlandırmışlardır. Bu çerçevede Peygamberimizin anlam ve değer yüklü ilahi mesajları çağımızda da insanlık için önemini, değerini ve canlılığını korumakta ve gelecek için ihtiyaç duyulan güveni içinde barındırmaktadır.

Buradan hareketle, bu Kutlu Doğum Haftasının bütün insanlığın kurtuluşunun müjdecisi olan sevgili Peygamberimiz Hazret-i Muhammed’in (S.A.V) daha iyi anlaşılmasına vesile olmasını temenni ediyorum.

İslam Âleminin Hazreti Peygamberin bütün hayatı ile somutlaştırdığı mesajları çok iyi kavrayarak, İslam topluluklarının sorunlarını çözebileceğini ve yeniden dünyanın en saygın, mamur, medeniyeti yükselten merkezleri ve toplumları haline gelebileceklerini düşünüyorum. Zira bugün kan, şiddet ve gözyaşları arasında sarsılan Müslüman toplumların ve pek çok sorunla uğraşan Türk Milletinin, yüce Peygamberimizin hayatından, kişiliğinden ve tavsiyelerinden alacakları daha çok derslerin olduğu aşikârdır.

Bu duygu ve düşüncelerle, Kutlu Doğum Haftası’nın Türk ve İslam Dünyası için yeni bir toplumsal uyanış, manevi aydınlanma ve siyasi yükselişin başlangıcı ve dünya içi de barış ve hoşgörünün hâkimiyetinde bir çağın ilk eşiği olmasını diliyor; tüm vatandaşlarımızın ve din kardeşlerimizin Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (S.A.V)’in eşsiz ahlakını ve kutlu tebliğini özümseyerek hidayete erişmelerini ve iki cihan saadetine de nail olmalarını yüce Allah’tan niyaz ediyorum.

Click here to view the embedded video.

Antalya Ülkü Ocakları Aşk-ı Nebi Gecesi 1

Click here to view the embedded video.

Antalya Ülkü Ocakları Aşk-ı Nebi Gecesi 2

Click here to view the embedded video.

Antalya Ülkü Ocakları Aşk-ı Nebi Gecesi 3

Click here to view the embedded video.

Kıymetli misafirler,

Basınımızın güzide temsilcileri,

Milliyetçi Türkiye’nin genç bozkurtları ve asenaları,

Sizleri Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanım Sayın Harun Öztürk Bey, şahsım ve teşkilatlarım adına sevgi ve saygıyla selamlıyorum.

Bu güzel ve mühim gecede sizlerle buluşmaktan büyük bir onur duyuyorum.

Dünya’nın son günleri, kıyametin kopmak üzere olduğu vakitler; yani ahir zaman. İnsanlığın içinde bulunduğu vaziyet’in sürekli olarak daha kötü’ye gittiği yönündeki inanış ve bu durum’u zaman’a suç bularak kolay’a kaçmak. “Tarihî kader”i eli kolu bağlı, kurbanlık koyun gibi beklemek insanların doğal bir tavrı haline gelmiş bulunmakta. İşte çağımızın vahim manzarası budur.

İnsanlığın içinde bulunduğu bu hali daha da açacak olursak; sahte tanrılar karşısında boyun eğen,  putlaştırılan, kanlı diktatörlerin hayalleri ile ürperen milyarlarca insan görünmektedir. Hâl böyle iken, vaziyet bu kadar vahim iken biz yine de diyoruz ki : “ zaman her şey için ilerleme devri iken, neden bizim için, gerileme devri olsun ”. Ve inanıyoruz ki söz konusu ilerleme, ancak iman’ın aksiyon’a dönüşmesi ile olacaktır.

Bismillahirrahmanirrahim, yani Rahman ve Rahim olan Allah’ın adı ile dedikten sonra, bir fiil, hareket, iş gelmelidir. Yani iman aksiyon’a dönüşmelidir. Zulüm idarelerini yok etmek için, sahte tanrıları yıkmak için, asrımızda yontulan bütün putları bir İbrahim misali kırmak ve insanlığı, bunların kanlı pençesinden kurtarmak için, iman ve aksiyon gereklidir.

Ve bu itibar ile buradan bir kez daha belirtmek istiyorum ki;

Mazlumları zalim, mağdurları gaddar ilan ederek mahkûm eden mahkemeleri devletin makam ve mevkilerini yandaşlarına dağıtan politikacılara karşılık, emanetleri ehline vermezseniz kıyameti, bekleyiniz, bir saat adalet bin rekât nafile namazdan daha üstündür diyen ve bunu yaşatan sevgili peygamberimizi özledik.

Ezilen, kahredilen, sömürülen milyonlarca dindaşımızın ve soydaşımızın dertleri ile dertlendiğimiz için bizi kınayan, suçlu ilan eden ve tarihin gelmiş geçmiş en kanlı diktatörlerini birer kurtarıcı olarak ortaya koyan, mazlumların kan ve gözyaşlarını gizleyerek zulümlere alkış tutan tüm insanlara karşılık haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır, hak yolda bir damla mürekkep şehit kanından daha mübarektir diyen sevgili peygamberimizi özledik.

Kara ve kızıl filozofların pençesinde inleyen, aklını yitiren, şaşkına dönen, kapitalizmin, komünizmin, faşizmin ve anarşizmin bataklığına saplanan, çıldıran, milyonlarca insanın yürekler acısı haline, ‘Siz bütün insanlar Allah’a muhtaçsınız’ ayetini tebliğ eden ve şaşkın akla vahiy ile yol gösteren şanlı peygamberimizi özledik.

O’nun yüce kadrosunu, muhteşem ve mübarek kadrosunu, özledik, asırlarca onun nurlu yollarını takip eden ecdadımızı özledik. Yani Hz Ebubekir’leri, Hz. Ömerleri, Hz. Osman’ları, Hz. Ali’leri ve diğerlerini özledik. Yani Selçukluları, Alparslanları, Osmanları, Orhanları Muratları, Yavuzları Fatihleri ve daha nice gerçek kahramanları özledik.

Değerli Misafirler bu duygu ve düşüncelerle sizlere bir kez daha hayırlı geceler diliyor ve sözlerimi Arif Nihat Asya’nın şu dizeleri ile bitirmek istiyorum.

Biz, kısık sesleriz… minareleri,
Sen, ezansız bırakma Allahım!

…

Müslümanlıkla yoğrulan yurdu,
Müslümansız bırakma Allah’ım!

Halkın ve Ülkücü camianın yoğun katılımı ile gerçekleştirilen programa, Kur’an-ı Kerim okunması ile başlandı. Gecenin açılış konuşmasını yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, “Bismillahirrahmanirrahim, yani Rahman ve Rahim olan Allah’ın adı ile dedikten sonra, bir fiil, hareket, iş gelmelidir. Yani iman aksiyon’a dönüşmelidir. Zulüm idarelerini yok etmek için, sahte tanrıları yıkmak için, asrımızda yontulan bütün putları bir İbrahim misali kırmak ve insanlığı, bunların kanlı pençesinden kurtarmak için, iman ve aksiyon gereklidir.”diyerek Peygamber Efendimize duyulan özlemi vurguladı.

Ardından Peygamber Efendimiz ile ilgili kısa bir video gösterimi yapıldı. Program, Akdeniz Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü öğretim üyesi Prof. Dr. İsmail Yakıt’ın “Hz. Peygamber’in Emsalsiz Davranışları” isimli konferansı ile devam etti. İsmail Yakıt, Hz. Peygamberin hayatında insanlık tarihinde eşi görülmemiş olaylardan örnekler verdi

Konferansın ardından İlahiler eşliğinde semazen gösterisi yapıldı. Duygu dolu anların yaşandığı gece, Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal’ın katılımcılara ve gecenin hazırlanmasında emeği geçen ülküdaşlara teşekkür belgelerini vermesi ile son buldu.

Antalya Ülkü Ocakları Şehit İmdat Sarıca Konferans Salonu’nda özellikle üniversite öğrencilerinin yoğun katılımı ile gerçekleştirilen derste ‘Kavramlar, Değerler ve Tanımlar’ üzerine konuşmalarına başlayan Yeniçeri, ‘İnsan harflerle yazar, kelimelerle konuşur, kavramalarla düşünür’ diyerek konunun önemini vurguladı. ‘Bir devletin bölgesindeki yahut dünyadaki büyüklüğünü kendi kültür değerlerini, folklorunu, kelimelerini kabul ettirdiği ölçüde gösterebileceğini’ söyledi.

Konuşmasına ülke gündemindeki önemli olayları değerlendirerek devam eden Prof. Dr. Özcan Yeniçeri, eğitim sistemindeki değişiklik, Kur’an-ı Kerim’in ders olarak okutulması gibi konularda Ülkücü Hareketin temel dayanak noktalarından yola çıkarak önemli bilgiler verdi. Konferans, Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal’ın MHP Ankara milletvekili Prof. Dr. Özcan Yeniçeri’ye plaketlerini takdim etmesi ile son buldu.

Aziz Ülküdaşlarım,

Sayın Basın Mensupları,

Bugün buraya, partimizin kurucu genel başkanı merhum Başbuğumuz Alparslan Türkeş Bey’i anmak ve hayırla yâd etmek için toplandık.

Bu manevi atmosfer altında ruhuna Fatihalarımızı göndermek için buluştuk.

Dua, minnet ve şükran hislerimizle, kabri başında kendisini ve muhterem hatıralarını bir kez daha sahiplenmek için bir araya geldik.

Merhum Türkeş Bey’i, aramızdan ayrılışının 15’inci yılında özlemle ve hürmetle hatırlamak için gönüllerimizi, sevdalarımızı ve bağlılıklarımızı burada yeniden birleştirdik.

Karlı bir günde gözyaşları ve niyazlar eşliğinde onu ebediyete uğurlamıştık.

Rahmetli Türkeş Bey, tam 15 yıl önce bir yıldız gibi içimizden, yanımızdan kayıp gitmişti.

Ama hala bir sancak gibi ufkumuzun ve yüreğimizin zirvelerinde dalgalanmakta; aziz emanetleriyle ve bizlere miras bıraktığı fikirleriyle pusulamız olmaya devam etmektedir.

Merhum Türkeş Bey devlet ve siyaset hayatında ideal, ahlak, ülkü ve erdem noksanlığını gideren, bu alanlardaki boşluğu sabırla dolduran millete mal olmuş bir değerdir.

Tesadüflerin lütfunu beklemeyen, bağışların veya ikramların arayışında olmayan bir şuur insanıdır.

Ülke ve dünya meselelerini bütün tecrit ve teşhis haysiyetiyle kavrayan, millet varlığının korunmasını ve güçlendirilmesini hedeflerinin öznesi yapan bir dava ve gönül insanıdır.

Uygun fırsat kollamaktansa, riskleri peşinen kabul ederek fırsat oluşturmanın; şans gözlemektense alın teri ve hamiyet mücadelesiyle yol çizmenin, alan oluşturmanın nasıl olabileceğini merhum Türkeş Bey’de görmemiz mümkündür.

Siyasete seviye getiren üslubu, fikir mücadelesine derinlik kazandıran tarzı ve müdahalesi, aynı zamanda çağı ve insanlığı Türkçe okuma ve anlama kaygısı her zaman takdir edilmesi gereken özelliklerindendir.

Kendisi yaşarken, her durumda ahlaki buhrana dikkat çekmiş, toplumu saran manevi boşluğun tehlikelerine göndermede bulunmuş; toplumsal huzurun ahlaklı ve dürüst insanlarla temelleneceğini ifade etmiştir.

Ülkemizin en karanlık dönemlerinde onun soğukkanlı ve itidalli tavrı, birlikten, kardeşlikten yana koyduğu tercihi, fitne çarkını çeviren ideolojik akımlara ve eylem türlerine gösterdiği tavizsiz yaklaşımı hiçbir zaman unutulmayacaktır.

Türk milletine adanmış bir ömrün, Türk milliyetçiliğini bayraklaştırmış bir inanmışlığın ve saldırılara aldırmayan bir cesaretin hakkını ödeyebilmemiz elbette çok zordur.

Merhum Türkeş Bey’in verdiği demokrasi mücadelesi, meşruiyet çizgisinden ayrılmayan yöntemi ve Türk siyasetinin denge ve nirengi noktası olması taraflı tarafsız herkesin üzerinde ittifak ettiği gerçeklerdendir.

Vatan topraklarına emanet edilişinin üzerinden 15 yıl geçmesine rağmen, artan bir sevgi ve özlemle hem dava arkadaşlarımın hem de aziz milletimizin sahiplenmesi düşüncelerinin haklı, tavsiyelerinin samimi ve sözlerinin isabetli olmasından kaynaklanmaktadır.

Türkeş Bey; öngörü ve uzak görüşlülüğünü geniş vizyonuyla çakıştırmış, yaktığı dokuz ışıkla hepimizin yolunu aydınlatmıştır.

Nitekim milli kimlik ve milli birlik konusundaki tacizlerin bugünkü gibi tırmanmadığı ve alenen yıkılmaya çalışılmadığı dönemlerde bile; O, içinde bulunduğumuz vahim gelişmeleri görebilmiş, Türk milletine musallat olacak tehlikeler konusunda daha o yıllarda ülkemizi uyarmıştır.

Bu itibarla mücadeleci kişiliği, yılmayan ve vazgeçmeyen mizacı, kötümserliğe set çeken karakteri kendisini ülkücülerin başbuğu yapmıştır.

Merhum Türkeş Bey;

Zorluklardan yılmayan azimkarlıktır.

İhanetlerden korkmayan gözü pekliliktir.

Saldırılardan çekinmeyen direnmedir.

Ve şüphesiz hepinizin onaylayacağı üzere, Türk milletinin hizmetine sunulan hayattır, Türklüğün emrine giren fazilettir ve İslam’ı yücelten kararlılıktır.

Türkeş Bey milletimizin nabız atışlarından birisidir.

Ülküsünü, ülkücüyle kavuşturan, özlemlerini ve iddialarını Türk dünyasına ulaştıran tarihi bir kişiliktir.

Bunlardan dolayı kendisini saygı ve hasretle anıyoruz, tavsiyelerini daha da yukarılara çıkarmak için her türlü çabayı gösteriyoruz.

Muhterem Ülküdaşlarım,

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Bütün fikirlerin kaynağı ve kökü millet dediğimiz muazzam ve dinamik hazinededir.

Önemli olan bu fikirlerin, zamanın gereklerini idrak eden eğilimlerin bulunup çıkarılması, nesilden nesile büyütülerek, genişletilerek ve güçlendirilerek aktarılmasıdır.

Sosyal temasların, tarihsel tesirlerin ve kültürel telkinlerin tayin edilen ideali, benimsenen tutkuyu ve izlenen metodu birebir etkileyerek sistemleştirmesi, bir felsefe haline dönüştürmesi bugüne kadar edindiğimiz başlıca tecrübelerdendir.

Fikirlerin yalnızca söz ya da şekliyle değil, mahiyet ve muhtevasıyla da ilgilenmek, bunlar üzerinde kafa yormak ve mesai harcamak gerekmektedir.

Bu nedenlerle her kuşağın sosyal ve milli nitelikli sorumlulukları ve taşıdıkları vazifeleri bulunmaktadır.

Fikirler olgunlaştıkça, toplum ve millet varlığıyla bütünleştikçe yenileşecek, yenileştikçe de hakikatin bereketli alanına tam olarak tutunacaktır.

Zamanı gelmiş bir fikrin, olgunlaşmış bir düşüncenin; içinden çıktığı millet varlığına rehberlik etmesi, yol gösterici bir niteliğe bürünmesi doğal olduğu kadar da kaçınılmazdır.

İşte Türk milliyetçiliği böyle bir yolu ve aşamaları izlemiş, ülkücü hareketin hayat ve dünya görüşü bu bağlamda vücut bulmuştur.

Merhum Türkeş Bey Türk milliyetçiliğinin siyasal alana donanımlı bir biçimde girmesinde, teklif ve çağrılarıyla milletimize seslenmesinde çok önemli bir kişilik olmuştur.

Onun liderliğinde ülkücüler; Ötüken’den Ankara’ya, Çin Seddi’nden Adriyatik kıyılarına heveslerini, arzularını ve önerilerini tebliğ etmiş, daha iyi bir yaşam, daha huzurlu ve kudretli bir millet gerçeği için var gücüyle uğraşmışlardır.

Bilhassa siyasette sayısal ve oransal kalıplara aldırmadan, küreyi vicdanlarında ve heyecanlarında kavramışlar; başkent Ankara’nın görüş derinliğiyle aleme nizam vermenin kutlu hedefini gütmüşlerdir.

Bu kapsamda vatan, bayrak ve millet kalplerde ve zihinlerde yüceleşmiştir.

Türklüğün var olduğu, İslam’ın yaşandığı ve kutlu ecdadımızın izlerinin bulunduğu her yer bizim aklımızda ve yüreğimizde ayrıcalıklı bir yer ve konuma sahip olmuştur.

Hiçbir sinsilik, zalimlik ve saldırganlık bizi inançlarımızdan ve hak bildiğimiz ülkülerimizden geri döndürememiştir.

Bu uğurda şehitlik bizim kaderimiz, eza ve cefa süsümüz haline gelmiştir.

İhtilal dönemlerinin acımasızlıkları, kökü dışarında başı içeride bulunan vicdansızlıkları yeminlerimizden ve amaçlarımızdan bizi çok şükür döndürememiştir.

Ne iktidar baskısı, ne eşbaşkanların oyunları ne de küresel tezgâhların pespayelikleri bizden istenilen tavizleri alamamıştır.

Ara rejim yönetimlerinin demir parmaklıkları, çilehaneleri, ölüm makineleri ve alçaklıkları en başta ülkücüleri pusturmaya ve tasfiye etmeye ayarlı olsa da hamd olsun başarı elde edilememiştir.

Türkeş Bey’in sabrı, dava arkadaşlarımızla birlikte sergilediği azim ve dayanma gücü tüm saldırı oklarını kırmış ve belaları muhataplarına iade etmiştir.

Uzlaşmanın çekiciliği, anlaşmanın güzelliği ve Türk milletini aydınlık yarınlara götürme gayesi onun nefesiyle ve dokunuşuyla daha da anlam kazanmış ve mesafe almıştır.

Bu itibarla merhum Türkeş Bey’in yeni kuşaklar tarafından bütün yönleriyle bilinmesi, tanınması ve hatıralarının yaşatılması bizim için yeri doldurulamayacak bir önemdedir ve bu görevde burada bulunan her dava arkadaşımın omuzlarındadır.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Biliniz ki, Türk milleti çürüyüp dağılmaya mahkûm bir eski değildir.

Veya köhneleşmeye mahkûm bir yeni de değildir.

Her daim gözümüz gibi bakacağımız, koruyacağımız ve ebediyete ulaştıracağımız mukaddes bir mukadderatımızdır.

Siyaseti, eskileri tamir ederek satışa sunan bit pazarı gibi görenler bu duygularımızı ve düşüncelerimizi anlayamayacaklardır.

Bu bakımdan yapacaklarımız daha çok fazladır.

Varmamız gereken ve söndürmemek için kendimizi feda etmekten çekinmeyeceğimiz nurlu ufuklarımız vardır.

Ülkücünün iktidar olma, iktidara ulaşma, Türkiye’yi istikrara eriştirme vuslatı bitecektir ve mutlaka de bitmelidir.

Zira merhum Başbuğumuzun dileği ve isteği bu yöndedir.

Biz buna sadakatle bağlıyız ve zafere ulaşma konusunda da kararlıyız.

Manevi bir görevi ifa etmek için bir araya geldiğimiz bugünde, Türkiye’nin geleceğinin, Türk milletinin son yurdumuzdaki devamlılığının milliyetçi-ülkücü hareketin üstün çalışma ve mücadelesine bağlı olduğunu ifade etmeyi bir görev addediyorum.

Artık hedeflerimize ulaşma vakti gelmiş, hatta geçmektedir.

Merhum Başbuğumuzun açtığı yolda ve belirlediği istikamette, onun sergilemiş olduğu seviyeli, ilkeli, tutarlı siyaset, bugün de bizim kılavuzumuz olmaya devam edecektir.

Bilinmelidir ki, Milliyetçi Hareket var oldukça ve bir oldukça, Türk milleti hep güçlü olacak, sıkıntıya düşse bile umutsuzluğa ve kedere kapılmayacaktır.

Bu duygularla, kabri önünde ve manevi huzurunda toplandığımız merhum Başbuğumuz Alparslan Türkeş Bey’e ve bugün hayatta olmayan bütün dava arkadaşlarımıza, tüm şehitlerimize Cenab-ı Allah’tan Rahmet diliyorum.

Manevi hatıraları önünde tazimle eğiliyorum.

Ruhları şad, kabirleri nur, mekânları cennet olsun.

Binlerce yıllık bir tarihin belki de en karanlık zamanlarında Türk milletini diriltmeyi, yüceltmeyi ve yeniden hâkim kılmayı görev edinmiş, nice yiğitleri bu yolda yetiştirmiş, nicelerinin de bu yoldaki şahadetine şahitlik etmiş Başbuğumuz; sadece Türk milliyetçilerinin değil, bütün Türk İslam Âlemi’nin övgüsünü ve sevgisini kazanmıştır. Türk Dünyasının dört bir yanında, dillerdeki ismi yeni doğmuş çocuklara ad olmuştur.

Ana vatandan uzakta başlayan bir hayat önceleri askerlik mesleği ile taçlanmış, sonrasında ise Türk milliyetçiliğinin lideri olmakla devam etmiştir. Henüz 27 yaşındayken 3 Mayıs 1944 Türkçülük-Turancılık Davası’nda dönemin Türk milliyetçileri ile yargılanan Türkeş Bey için, belki de ilk kıvılcım orada yanmıştır. Sonraları sürgünlere dahi maruz kalan Başbuğumuz siyasi hayatına başladığında, gönüllerde ve fikirlerde yaşayan Türk milliyetçiliğini siyasi zeminde de var kılmış; Ülkücü Hareket idealini MHP ve Ülkü Ocakları’nda somutlaştırmıştır. Bu ülkünün yaşatılması için 80 yıllık ömrünü vakfetmiş; gelecek seçimlerin değil, yetişecek ülkücü nesillerin derdine düşmüştür.

Nihayet kimi zaman meydanlarda kimi zaman ise zindanlarda geçen koca bir ömür, tarihin altın sayfalarına tarihin kaleminden üç damla mürekkep olarak damlamış ve “Başbuğ Alparslan Türkeş” 4 Nisan 1997’de aramızdan ayrılarak uçmağa varmıştır.

Başbuğumuz Alparslan Türkeş’e, vefatının 15. yılı vesilesiyle, bir kez daha Cenab-ı Allah’tan rahmet niyaz ediyor; Türk-İslam Âlemi’ne, Türk Milliyetçileri’ne ve Ülkücü Hareket’e başsağlığı diliyoruz. Ruhu şad, mekânı cennet olsun.

Başbuğumuz Alparslan Türkeş’in, 1917’de Lefkoşa’da başlayan ülkü yolundaki kutlu yürüyüşü 1944’de tabutluklarda 1960’da sürgünlerde 1980’de Mamak zindanlarında sekteye uğratılmaya çalışılsa da durmadan, yılmadan yeni ufuklara doğru hızla ilerlemiştir. 1997’de Hakk’ın rahmetine kavuştuğunda ise arkasında seksen yılın büyük birikimi olan devlet adamlığını, meydanlara sığmayan binlerce ülkü sahibi genci ve Türk Milleti’ni yüceltecek kıymetli fikirlerini bırakmıştır.

Tarih sahnesine ilk olarak H.Nihal Atsız’ın Başbakan Şükrü Saraçoğlu’na yazdığı açık mektupların ardından başlayan 3 Mayıs 1944 Türkçülük Turancılık Davasında yargılanan genç bir üsteğmen olarak çıkmıştır. Tarihe yazılan 23 sanığın arasında bulunan genç bir üsteğmendir Alparslan Türkeş.

Çıktığı kutlu yoldan bir an olsun geri dönmeyi ar edinen Genç Üsteğmen tarih sahnesine 1960 yılında yeniden çıkar. 27 Mayıs’ın Kudretli Albayıdır Alparslan Türkeş… Radyodan ihtilali ilan eden o tok sesin sahibidir O…

İhtilalin ardından Yeni Delhi’ye sürgün ve geri yurda dönüş ki tarih sahnesine yazılışın adıdır.

Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisine katılışın ardından kısa zaman sonra partinin başına gelir. Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi Genel Başkanı olarak 1969 yılında yapılan Adana’ki kurultayda partinin adını ilan eder. Milliyetçi Hareket Partisi ismi amblemi kırmızı zemin üzerinde üç hilaldir.

Başbuğ, Türk milliyetçiliği fikrini taşıyan herkesin yok edilmek veyahut sindirilmek istendiği bir dönemde, Türk devletine karşı gelen gruplara karşı öncelikli olarak Ülkü Ocakları’nı kurarak kutlu bir mücadelenin işaretini vermiştir. Bunun için de Ülkücülük düşüncesinin sağlam temeller üzerinde inşası sağlanmış, Türkçü aydınların MHP çatısı altında bir araya gelerek doktrinel çalışmaları oluşturarak ülkücü hareketin geleceğine ışık tutmalarına imkan vermiştir.

Milliyetçi Türk aydınlarının yetişmesinde de büyük çaba sarf eden Başbuğ, fikri çalışmalarla geleceğin Türkiye’sinin adeta resmini çizmiştir. Bugün üretemediğimiz eserleri Türkiye’yi esir alan kaos ortamında ortaya koyan Başbuğ ve onun ülkücü kadrolarına, bugünkü ülkücü hareketin manevi borcu mutlaktır.

Ülkücülük davasının önderi olan, Türk dünyasının bilge lideri Başbuğumuz Alparslan Türkeş’in Hakk’a yürüyüşünün 15.yılında bizlere gösterdiği yolda, durmadan ve azimle yürümeye devam edeceğiz.

Başbuğumuz nezdinde tüm şehitlerimizin mekânları cennet, ruhları şad olsun.

Süleyman Özmen’in şahadeti ile başlayıp Dursun Önkuzu’nun şahadeti ile noktalanan kısacık bir zaman diliminde birbirinden apayrı yaşamları buluşturan bir eser: “Sancı”.

Emine IŞINSU eserinde tüm roman kahramanlarını özenle ele almış. Her karakter ait olduğu sosyal yapı içinde ele alınmış; fakat kahramanların ait oldukları sınıfların ötesinde “insan” oldukları unutulmamış. Eserin başarısı da buradan kaynaklanıyor: kahramanlar içinde bulundukları topluluğu temsil etmeleri için feda edilmeden, teker teker ele alınarak işlenmiş. Karşılıklı konuşmalar kişilerin karakterleriyle öylesine özdeşleşmiş ki, uzun tartışmalar sırasında kahramanlar gözlerimizin önünde ilmek ilmek örülüyor. Farklı görüşteki insanlar “cani” olarak değil, verdiği yanlış kararlar nedeniyle içine düştüğü durumdan çıkmak için çabalayıp duran bireyler olarak ele alınıyor. Bu da yazarın hanesine artı puan olarak yazılıyor. Hassas kişilik çözümlemeleri ile eser kimi zaman destansı bir tat, kimi zaman psikolojik bir roman havası kazanıyor.

IŞINSU’nun karakter doğurmaktaki başarısı, herkesin bulduğu bir kuytu köşeye sindiği bir dönemde cesur duruşunu bozmadan çevresini izlemesinden kaynaklanıyor. İçinde bulunduğu dönemin her anını gerçekçi bir şekilde hafızasına kaydetmiş. Olay örgüsünün geçtiği dönemin romana konu edilmek için çok elverişli olduğu ve Emine IŞINSU’nun daima yaşananların yakınında bulunduğu gerçeğini de göz ardı etmemek gerekli. Eserdeki figüranların adları bile bir Ülkücü’nün bam teline basacak nitelikte.

“Sancı”nın bir Ülkücüyü nasıl derinden etkileyeceğini anlatabilmek için “Devlet” dergisinin yazıhanesinde geçen kısa bir olayı özetleyeyim. Roman kahramanlarından Ali’nin yaşı küçüktür ve Ülkücülüğü tanımaya çalışmaktadır. 9 Işık Yürüyüşü’nde Dursun Önkuzu’yu tanır ve onun aracılığıyla yazıhaneye gidip gelmeye başlar. Bu yazıhanede daktilonun başında Osman OKTAY söylene söylene çalışmakta, Galip ERDEM içerideki odadan “Çay!” diye seslenmekte, Dündar TAŞER sohbet etmektedir. Bu karakterlere bir de Emine IŞINSU’nun gerçekçi tasvirleri eklenince doyumsuz bir eser ortaya çıkıyor, insanın canı bu “sancı”ya ortak olmak istiyor…

Eserin sürükleyiciliği okudukça ivme kazanarak artıyor. Bu yanıyla eserin sonradan açılan bir yapısı olduğu söylenebilir. İlk yarısında okuyucunun biraz sabretmesi gerekli, ilerleyen sayfalarda başta kurgulanan olaylar iç içe geçerek halka halka büyüyor ve okuyucuyu sarıyor. Ayrıca karakter kadrosunun kalabalıklığına karşın her kahraman esere öyle sindirilmiş ki kişileri akılda tutmak okuyucuyu yormuyor. Tüm karakterler esere aynı anda girmiyor, olay örgüsüne hizmet etmeleri gerektiğinde eserde görünüp kayboluyorlar.

Esere yöneltebileceğim tek olumsuz eleştiri zaman zaman didaktikliğin ağır basması olabilir. Karşılıklı konuşmalarda, özellikle de Dursun ÖNKUZU’nun arkadaşlarıyla yaptığı konuşmalarda yazarın mesaj verme kaygısı gün yüzüne çıkmış. Neyse ki çok uzamamış ve göz tırmalar boyutlara ulaşmamış.
Ülkücü Hareket’in hem aksiyon hem de fikriyat olarak geliştiği dönemi anlatan “Sancı” yazıldığı zamandan bu yana Ülkücülerin başucu kitabı olarak yerini korumakta. Yakın geçmişi idrak etmek isteyen herkesin okuması gereken bir eser.

Dünyanın pek çok yerinde, özellikle de Doğu kültürlerinde farklı isimlerle kutlanan bu bahar bayramının, Türk coğrafyasındaki yansıması ise daha derindir. Çünkü Türk Milleti için Nevruz, sadece tabiatın değil; Türklüğün de dirilişidir.

Pek çok kaynağa göre 21 Mart, Türklerin Ergenokon’dan çıkışını, Türk milletinin yüzyıllar öncesinde sıkışıp kaldığı bir vadiden demir dağları ateşiyle eriterek nasıl kurtulduğunu ve istiklaline nasıl kavuştuğunu simgeler. Baharın ilk günü olarak da kabul edilen Nevruz, doğanın yeniden
uyanışı ve canlanışını temsil etmekle birlikte, On İki Hayvanlı Türk Takvimi’nin başlangıcı ve Türk topluluklarının yılbaşı günüdür. 21 Mart, Doğu Türkistan’dan Balkanlara, Orta Asya içlerinden Kafkaslara kadar Türk’ün yaşadığı her yerde, bazı farklı adetlerle, fakat aynı coşkuyla kutlanmaktadır. Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan, Afganistan ve Tacikistan’da millî bayram ve resmi tatil olarak kabul edilen Nevruz, Anadolu’da da “Sultan-ı Nevruz”, “Mart Dokuzu”, “Yeni Gün” gibi isimlerle bir bahar bayramı olarak kutlanmaya devam etmektedir.

Türk coğrafyasında birlik, dirlik, ümit, barış ve uyanışı sembolize eden Nevruz Bayramı, binlerce yıllık tarihî akış içinde büyük Türk milletini ortak sevinç, huzur, dostluk ve ülküde buluşturan köklü bir kucaklaşma fırsatıdır.

Bu nedenle Nevruz, insanlar arasında sevgi, saygı ve dayanışmanın arttığı, milletimizin birlik ve beraberliğinin daim olduğu, dünyada barış ve kardeşliğin hâkim kılındığı bir tarih olmalıdır.

Fakat üzülerek görmekteyiz ki bu tarih, bazı bölücü gruplar tarafından istismar edilmekte ve ihanet yüklü politikalarına bir maske olarak kullanılmaktadır. Ne yazık ki insanımızın zihninde de Nevruz, bu kirli zihniyetin ülkemizi sürüklediği terör ortamıyla eşdeğer hale gelmektedir.

Ancak kimsenin şüphesi olmasın ki Nevruz’u birlik ve bütünlüğümüze kast edici hamlelere araç yapma çabası, bu bayramın gerçek manasını kirletemeyecek, bütünleştiriciliğine halel getiremeyecektir. Zira yine kimsenin şüphesi olmasın ki Nevruz, Türk’ün bayramıdır. Çatışma, kamplaşma ve kargaşanın değil; barışın, kardeşliğin ve huzurun toyudur.

Bu vesileyle, Türk Dünyası’nın Nevruz bayramını kutluyor; baharın gelişini müjdeleyen bu günün tüm Türk-İslam Âlemi’ne ve insanlığa mutluluk, bereket, birlik ve barış getirmesini temenni ediyorum.

Tüm vatandaşlarımızı Nevruz’a gölge düşürmeye çalışanlara itibar etmemeye, uykusundan uyanan doğanın ve binlerce yıllık efsanelerin çağrısına kulak vermeye ve bu bayrama katılmaya davet ediyor, milletçe paylaşacağımız bu Yeni Gün’ün, ülkemiz ve milletimiz için milli bir uyanış ve istiklal şuurunun timsali ve adil, müreffeh ve güzel günlerin öncüsü olmasını Yüce Allah’tan niyaz ediyorum.

Muhterem Misafirler,

Sayın Basın Mensupları,

Az sonra da değineceğim gibi, Afganistan’da şehit olan kardeşlerimiz bizim ciğerimizi yakmıştır.

Milletimizin güzide evlatları dün itibariyle vatan topraklarına emanet edilmişlerdir.

Bu nedenle haftalık olağan Meclis grup toplantımızı bir günlük tehirle gerçekleştiriyoruz.

Konuşmama başlarken , hepinizi en içten duygularımla selamlıyor, saygılarımı sunuyorum.

Yoğun ve bir o kadar da iç içe geçmiş olaylarla harmanlanmış bir haftayı geride bıraktık.

Klişeleşmiş ifadelere, şablon beyanlara, ezbere dayalı sözlere, malumu ilan eden demeçlere yeniden şahit olduk.

Yapay ve temelsiz iddiaları gıdası yapmış, yalan ve hezeyanı heybesine iliştirmiş siyaset bezirgânlığının, kararan yüzünü değişik olaylar vesilesiyle tekrar gördük.

Bu ortam içinde, 18 Mart Şehitleri Anma Günü’nü ve Çanakkale Deniz Zaferi’nin 97’nci yıldönümünü andık ve geçmişin anılarını kalplerimizde dalgalandırdık.

Vatanımız uğruna can veren, kan döken, baş koyan, ama taviz vermeyen millet iradesini gururla ve dualarla hatırladık.

Biliyor ve teyit ediyoruz ki, Çanakkale elleri öpülesi bir neslin, rengi kıpkırmızı olan inanç ve iman mürekkebiyle yazdığı fedakârlık manifestosudur.

Ürkmeyen, çekinmeyen, korkmayan ve yenilmeyi aklından bile geçirmeyen millet kudretinin uyanışı ve şahlanışıdır.

Mermiye karşı sevdanın, gülleye karşı tutkunun, esarete karşı bağımsızlık ruhunun galip gelmesi ve üste çıkmasıdır.

97 yıl önceki destan; adanmışlığın emperyal bileği bükmesi, kahramanlığın çelikten kuleleri eritmesi, inanmışlığın sömürge hevesini devirmesi ve azmin işgali tepelemesidir.

Çanakkale’den yükselen şuur, arşa ulaşan cesaret örneği; hamd olsun ki tuzakları boşa çıkarmış, saldırıları püskürtmüş ve hesapları tümüyle bozarak geleceğimizi aydınlatmıştır.

Türk milleti, üzerine gelen yedi düveli, boğazına çöken düşman unsurları, kalbine hançer vurmak için pozisyon almış kirli emelleri şehitliğe koşar adım giden evlatları sayesinde def etmiştir.

Alayına gününü göstermiş, Çanakkale’nin geçilmezliğini, son yurdumuzun teslim alınamayacağını imrenilecek bir özveriyle ispatlamıştır.

Cephelerde millet fertleri yekvücut olmuş, kimse kimsenin mezhebiyle, yöresiyle, kökeniyle ve dünya görüşüyle ilgilenmemiş, üstelik bunları da merak etmemiştir.

Bu itibarla, Çanakkale farklılıkları teşvik ederek, bizi birbirimizden koparmaya çalışan AKP zihniyetine ders olmalıdır.

Herkesin kimliğini tanıma, kültürünü kabul etme ve dilini benimseme arayışında ve utanmazlığında olan gafillere ibret vesikası olmalıdır.

Milletimizi 36’ya ayırma konusunda ayak direyen, etnik kimlikleri birer birer sayarak bu konuda gözünü hırs bürüyenBaşbakan Erdoğan’a da bir sonuç vermelidir.

Çanakkale; birliğin ve beraberliğin şehit kanlarıyla bestelenmiş ve gönüllere emanet edilmiş nağmesidir.

Kardeşliğin, kadirşinaslığın, kader ortaklığının ve bin yıllık kadirliğin ete ve kemiğe bürünmüş halidir.

Yozgatlı’nın, Iğdırlı’nın, Erzurumlu’nun, Diyarbakırlı’nın, Rizeli’nin, Sinoplu’nun, Antalyalı’nın, Balıkesirli’nin, Sakaryalı’nın göz nuruyla, alın teriyle ve kefensiz bedeniyle bir araya gelip hiç düşünmeden tutuşturduğu bağımsızlık meşalesidir.

İşte bunun içindir ki Türkiye’nin yeni bir Çanakkale ruhuna ihtiyacı, muhtaçlığı bulunmaktadır.

Yeniden silkinmesine, derlenip toplanmasına, kutsalları etrafında buluşmasına, deyim yerindeyse iman tazelemesine acilen gerek vardır.

Doğudan batıya, kuzeyden güneye; bu topraklara vatanım diyen, geleceğini burada gören, dünün müşterek hatıralarını hürmetle anan herkesin; büyük bir aile olan Türk milletini sahiplenmesi, yaşatması ve ilelebet var etmek için üzerine düşeni yapması şüphesiz manevi ve ahlaki bir vecibedir.

Unutmayınız ki, millet olarak üzerinde yaşadığımız coğrafyayı; Malazgirt’le vatanlaştırdık, Çanakkale’yle kilitledik ve milli mücadeleyle sonsuza kadar mühürledik.

Bize kanlarıyla muhteşem bir miras bırakan kutlu ecdadımıza, başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere milli mücadele kahramanlarına, Çanakkale’yi destanlaştıran muhterem şehitlerimize bir kez daha Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

Mekânları nur dolsun, kabirleri cennet köşesi olsun ve Allah hepsinden razı olsun.

Muhterem Milletvekilleri,

18 Mart Şehitler Günü’nü idrak ettiğimiz sıralarda, Afganistan’dan gelen acı haberle milletimiz yasa boğulmuştur.

NATO’nun Afganistan’da faaliyet yürüten Uluslararası Güvenlik Yardım Kuvveti bünyesinde, Türkiye’nin komuta ettiği Kabil Bölge Komutanlığı emrinde görev yapan bir helikopterimizin düşmesiyle, milletimizin 12 evladı ne yazık ki şehit olmuştur.

Şehitlerimizin Türk bayrağına sarılı naaşları ülkemize getirilerek, memleketlerinde son yolculuklarına Fatiha’yla ve gözyaşlarıyla uğurlanmıştır.

Hüznümüz tarifsiz, yürek acımız tanımsızdır.

Şehitlerimize Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyor, kederli ailelerine, silah arkadaşlarına ve aziz milletimize sabır ve başsağlığı temennilerimi tekrarlıyorum.

Afganistan’da şehit düşen kardeşlerimizi aziz milletimiz her daim minnet ve hürmetle anacaktır.

Vatandan binlerce kilometre uzaklıkta Hakk’a kavuşan evlatlarımız geride bıraktıkları hatıralarıyla kalplerimizde yaşayacaktır.

Aldıkları görevi layıkıyla yapan, milletimizi hakkıyla ve iftihar edilecek bir şekilde temsil eden şehitlerimiz bizim gurur kaynaklarımız arasında olacaktır.

Bakınız, şehit ailelerinin gösterdiği vakar ve metanet de fazlasıyla dikkatimizi çekmiş ve bizi oldukça duygulandırmıştır.

Bunlar arasında, şehit üsteğmenimiz Murat Yıldız’ın babası tarafından dile getirilen şu sözler hepimiz için düşündürücü ve hayranlık uyandırıcı vatanseverlik örneğidir:

“Vatan sağ olsun, evladımızı şehit verdik. Allah’ım Sana binlerce hamdü senalar olsun ki ben şehit babası oldum. Ne mutlu bana, tek tesellim o.”

Bu ifadeler Türk milletinin gücünü, sabrını ve manevi olgunluğunu apaçık ortaya koymaktadır.

Ancak bu yüksek ruhu ve tertemiz vicdanı artık zorlamamak, çileye ve feryada daha fazla katlanmasına müsaade etmemek hepimizin boynunun borcudur.

Elbette şehitlerimizle övünüyoruz, onları şükranla yad ediyoruz.

Ancak doğal ve doğru olanın da, önce insanı yaşatmak, güçlü, sağlıklı ve değerli kılmak olduğunu hiç aklımızdan çıkarmıyoruz.

Açıktır ki, hem vatanımızdan hem de dışarıdan gelen şahit haberleri, milletimizin dayanma ve hazmetme gücünü sürekli aşındırmakta ve irtifa kaybettirmektedir.

Afganistan’da meydana gelen elim helikopter kazası, üzerinde mutlaka durulması ve iyi irdelenmesi gereken bazı gerçekleri de gün yüzüne çıkarmıştır.

Geldiğimiz bu aşamada, askerlerimizin şehit olmasına neden olan kazanın nedenlerini derinlemesine ve çok yönlü soruşturmak büyük bir zaruret ve ehemmiyet arz etmektedir.

12 evladımızı taşırken bir binanın üstüne çakılan helikopterin, teknik sorundan mı, yoksa kalleşçe yapılan saldırıdan mı böyle bir akıbete uğradığı hususu kısa süre içinde netleştirilmelidir.

Zaman kaybına, ihmale ve işi ağırdan almaya müsaade etmeden, konunun gizemli tarafları açığa çıkarılmalı ve milletimiz mutlaka bilgilendirilmelidir.

Dost ve kardeş ülke Afganistan’ın yaşadığı işgal ve esaret, özellikle son günlerde iyice gerilen sosyal ve siyasal yapısı bu kazanın tesadüfen olmadığı yönündeki kanaatimizi ister istemez belirginleştirmektedir.

ABD askerlerinin Bagram hava üssünde yüce kitabımız Kur’an-ı Kerim’i yakmaları, arkasından Kandahar’da, aralarında çocukların ve kadınlarında da bulunduğu 16 sivil Afgan’ının katledilmesi provokasyona açık bir ortamı ziyadesiyle teşekkül ettirmiştir.

Başbakan Erdoğan, bu izansızlığı ve yüz karası gelişmeleri nedense suya sabuna dokunmayan ifadelerle gündemine almış ve hemen geçiştirmeyi tercih etmiştir.

Suriye’yi ezber yapan, Gazze istismarıyla beslenen bu zihniyetin, Afganistan’da Kur’an-ı Kerim’in yakılmasına ve 16 sivilin öldürülmesine birkaç söz dışında etkili cevap üretememesi; acziyetinin ve kimlerin paçasına tutunduğunun da bir bakıma göstergesi olmuştur.

Gerçekten de Başbakan’ın ağzından Afganistan’daki olayları kınayan bir ifade çıkmamıştır.

Çünkü Başbakan, işgalcilerin yanında hizalanmış olup, en az zayiatla ülkelerine dönmeleri konusunda istekli, ısrarlı ve ne hazindir ki kendi ifadeleriyle söyleyecek olursak, duacıdır.

Anlaşıldığı kadarıyla, yüce kitabımızın yakılmasıyla Afganistan’daki gerilim düzeyi bir hayli artmış, toplumsal tansiyon haklı olarak alabildiğine yükselmiştir.

Bu ahlaksızlığı, saygısızlığı, kabalığı, kural ve insaniyet tanımazlığı buradan tekrar kınıyorum.

ABD’li askerlerin bu densizliklerine ve edepsizliklerine karşı, Taliban’ın misillemeyle cevap vereceğine dair tehdidi, helikopter kazasıyla ilgili şüphelerimizi doğal olarak artırmıştır.

Şayet Afganistan’daki son olaylarla, evlatlarımızı aramızdan alan trajik kazanının bağ ve bağlantısı ortaya çıkarsa ve başkalarının diyetini ödediğimiz anlaşılırsa, biliniz ki bunun altından hiç kimse kalkamayacak ve şehitlerimizin hesabını ne AKP,  ne de başkaları veremeyecektir.

Bugün Afganistan’da, dünyanın gözü önünde cinayetler işlenmekte, işkenceler ve vahşi kıyımlar yapılmaktadır.

Bu ülke 11 Eylül 2001 tarihinde gerçekleşen ikiz kule saldırılarından hemen sonra işgal altına alınmış, terörle mücadele amacıyla her hücresine girilmiş ve toplumsal dokusu tahrip edilmiştir.

Afganistan’ın her karışında El Kaide militanları aranmış, her taşın altında Usame Bin Ladin taranmış ve araştırılmıştır.

ABD’nin “Sürekli özgürlük harekâtı” ve demokrasi getirme propagandasıyla başlattığı operasyonlar doğrultusunda; Afgan halkı yaklaşık 11 yıldır kanın, şiddetin ve acımasızlığın kapanına kısılmış ve nefes alamaz hale getirilmiştir.

Elbette Türkiye, terör gibi insanlık suçuyla mücadeleye katılabilmek ve destekleyebilmek maksadıyla oluşturulan uluslararası güce tutarlılık gereğince omuz vermiştir.

Terör konusunda küresel ölçekte dayanışma ve yardımlaşmanın önemi büyüktür.

Bu itibarla, TBMM’i 10 Ekim 2001 tarihinde aldığı bir kararla, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin yabancı ülkelere gönderilmesi konusunda hükümete yetki vermiştir.

Bu çerçevede de, Türk askeri Afganistan’a gitmiş ve üzerine düşen sorumluluğu yerine getirmek için takdire şayan bir vazife şuuru sergilemiştir.

Milletimizi temsilen dost ve kardeş ülke Afganistan’da bulunan Türk Silahlı Kuvvetleri unsurlarının, muharip bir niteliği olmadığından dolayı operasyonel faaliyetlere de iştirak etmemişlerdir.

Ve yalnızca barışçı bir yaklaşımla; güvenliğin sağlanması kapsamında çalışmalar yürütmüşler, Afganistan’ın yeniden yapılandırılmasına yardımcı olmaya çalışmışlardır.

Ne var ki, yıllarca terörist avı bahanesiyle esir edilen Afganistan’da istikrar ve toplumsal düzen bir türlü tesis edilememiştir.

Bin Ladin’in öldürülmesi de işe yaramamış, Batı’nın kanlı emelleri ve karanlık niyetleri, Karzai yönetiminin çürümüşlüğü, Taliban’ın ilkelliği kâbus gibi Afganlı kardeşlerimizin üzerine çökmüştür.

Yapılan açıklamalardan 2014 yılına kadar ABD’nin ve diğer ülke askerlerinin bu ülkeden çekileceği anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda Türk Silahlı Kuvvetleri mevcudiyetinin Afganistan’da stratejik bir önemi kalmamış, üstelik burada bulunmamız can ve mal kaybımıza neden olmaya başlamıştır.

Her ne olursa olsun, Türk askeri Afganistan’a işgali meşrulaştırmaya değil, terörle mücadele için ülkeler arası kurulan dayanışma ve işbirliği sürecine katkıda bulunmak niyetiyle gitmiştir.

Ve bu kararın alındığı tarihte ülkemiz huzur ve sükûnet altına alınmış, terör neredeyse sıfırlanmış ve İmralı canisi ömür boyunca yatacağı cezaevine tıkılmıştır.

Şimdi ise asıl terör Kabil’de, Ferah’da, Gazni’de, Herat’da, Kunduz’da, Lagman’da olmayıp; Ankara’dadır, İstanbul’dadır, Şırnak’tadır.

Bizim sorunumuz zaten çok fazladır ve kendi derdimiz bize yetmektedir.

Bu yüzden nafile yerlerde, sonu olmayan işlerde ve yüksek riskli coğrafyalarda zaman geçirmenin ve buralarda can kaybına göz yummanın makul ve mantıklı hiçbir yanı yoktur.

Deneyimlerimizden anlaşılmaktadır ki, Tora Bora ve Beyaz Dağlarında terörist izi sürenlerin gayesi ne Afganistan’ı özgürleştirmek ne de bu ülkeye huzur ve istikrar getirmektir.

Hedef bu ülkede işgali derinleştirmek, yağma ve talanı genişletmek, kaynakları vakumlamaktır.

Bu nedenle, Türkiye artık Afganistan defterini kapatmak için harekete geçmeli, buradaki sayıları 1850’e yaklaşan askeri varlığımızı geri çekmek amacıyla AKP hükümeti gerekli girişimleri ve hazırlıkları bir an önce başlatmalıdır.

Ayrıca AKP hükümetinin, Afganistan’daki askeri varlığımızın tekrar gözden geçirilmesi yönündeki çağrımız karşısında rahatsızlık duyduğu görülmektedir.

AKP’nin sulu gözlü başbakan yardımcısının, bizi Afganistan üzerinden rant elde etmeye çalışmakla suçlaması ise komedi olduğu kadar basiretsiz bir siyasetçinin zavallılığından başka bir manaya gelmemiştir.

Bununla yetinmeyen ilgili başbakan yardımcısı, Türk askerinin bulunduğu her yerde huzur bulunduğunu ileri sürerek vahim bir çelişkinin altına imza atmıştır.

Madem Türk askerinin bulunduğu her yerde huzur vardır; o halde AKP 9 yılı aşkın bir süredir darbeci diyerek kiminle mücadele etmektedir?

Dışarıda itibar, içeride itham altında bulunan Mehmetçiği, yan gelip yatmakla suçlayan bu hastalıklı siyaset anlayışı değil midir?

“Vesayetten kurtuluyoruz, darbecilerden temizleniyoruz, kirlerden arınıyoruz, yükleri atıyoruz, demokrasiye kavuşuyoruz ve eski Türkiye’yi geride bırakıyoruz” diyen AKP yönetimi, acaba bu sözlerin birinci dereden muhatabı olarak, Türk ordusunu gördüğünü itiraf edecek midir?

Bizim tavsiyemiz, gözlerinden yaş eksik olmayan başbakan yardımcısının, “Söz gümüşse sukut altındır” nasihatinden nasiplenmesi, biraz dilini tutması, fakat bundan dolayı bunalırsa da, dizine vurarak hıçkıra hıçkıra ağlamayı sürdürmesidir.

Değerli Arkadaşlarım,

Milli kültürümüzün ve toplumsal hayatımızın ışıldayan arasında bulunan, bizler için özel anlamı büyük olan Nevruz Bayramı’nı bugün hep birlikte kutluyoruz.

Bu mutluluk ve bahtiyarlıkla, sizlerin ve aziz milletimizin Nevruz Bayramı’nı tebrik ediyor; her vatandaşıma sağlık, huzur ve başarıyla geçecek bir ömür diliyorum.

Nevruz; baharın habercisi ve doğanın uyanışıdır.  Sıcaklığın toprakla kavuşması, neşenin gök kuşağı gibi gönüllerde açması, ümidin yıldız gibi bakışlarımızda parlamasıdır.

Ertelenmiş vuslatlar Nevruzla saadete ermekte, gecikmiş ve rötar yapmış beklentiler Nevruzla karşılık bulmaktadır.

Aziz milletimiz asırlarca, Nevruzla birlikte yeni ve umut dolu günlerin geleceğine inanmış ve bu çok önemli kültürel gerçeği bugüne kadar samimiyetle muhafaza etmiştir.

Balkanlardan Sibirya bozkırlarına kadar geniş bir coğrafyada birliği, dirliği, esenliği, barışı ve kardeşliği simgeleştiren bugünün; coşku ve heyecan içinde kutlanması Türk milletinin en önemli hasletlerinden birisidir.

Nevruz binlerce yıllık süre içinde; milletimizi müşterek kıvanç ve duyguda, ortak amaç ve birlik ruhunda buluşturan köklü bir kaynaşma fırsatı ve yüzyılların imbiğinden süzülerek bugünlere gelen bir bayram günüdür.

Ne var ki, milletimizin birliğini ve beraberliğini simgeleyen Nevruz Bayramı, zaman zaman bölücü mihraklarca kasıtlı bir şekilde yorumlanmış ve ihanet gösterilerine alet edilmek istenmiştir.

Hafta sonunda, Diyarbakır ve İstanbul’daki olaylarla buna yenileri eklenmiş, saldırganlığın ve kana susamışlığın isyan provaları gösterime sokulmuştur.

Gözü dönmüş bölücüler meydanları, sokak aralarını ve caddeleri savaş alanına çevirmiştir.

Nefret ve kinle Nevruz’u kirleten, bu tarihi bayramı lekelemeye çalışan çapulcular, çapsızlar ve çürümüşler; kaldırım taşlarını sökmüşler, cam ve çerçeveleri indirmişler, kamu araçlarını taşlamışlar ve dikili ağaçlara dahi zarar vermişlerdir.

Şu kadarını söyleyebilirim ki, ortalıkta maskeyle zehir saçan bu güruha insan denilmesi en başta insanlığa hakaret ve vefasızlık olacaktır.

Bunlar Cenab-ı Allah’ın her lütfuna ve nimetine yan bakan kemgözlerdir.

Dağda ve şehirde canımıza, yol kenarlarında ağacımıza, cadde üzerinde işyerimize, sokak içlerinde evimize kast eden cani ve canavarlardır.

PKK’lı maşaların, Nevruz Bayramı’na daha birkaç gün varken, kutlama bahaneleriyle 18 Mart Şehitleri Anma Günü ve Çanakkale Deniz Zaferi’nin 97’nci yıldönümünü zehir etmeye ve gölgelemeye yeltenmeleri iblisçe bir taktik ve yöntemdir.

Maalesef bölücü çevrelerin azmasında ve zıvanadan çıkmasında AKP’nin yönlendirmesi ve cesaretlendirici tutumu etkili olmuştur.

Yıkım projesinin her hamlesi, bu kapsamda atılan her adımı ve kurulan her müzakere masası terörist odakların suyu, ekmeği ve oksijeni haline dönüşmüştür.

Başbakan Erdoğan kuvvetle muhtemel bu olayları değerlendirecek ve eleştirecektir.

Bununla da yetinmeyecek siyasi bölücü BDP’yi sözde hedef tahtası yapabilecektir.

Ancak bu uygun ortamı bölücü ve kanlı yüzlere hazırlayan elbette ve kesinlikle Adalet ve Kalkınma Partisi Hükümetinden başkası değildir.

Mutlaka gördünüz ve izlediniz; günlerdir bahar ayları üzerinden Türk milletine meydan okunmaktadır.

Terörün Meclis kadrosu, işbirlikçiler ve dağdaki çete başları koro halinde aynı ihanet nakaratlarını tekrarlamışlar ve dayatmaları kabul edilmezse baharda kan akacağını alçakça ilan etmişlerdir.

Gerilmiş sinirler, mevzi almış kızgınlıklar, pusuya yatmış nefretler bir araya gelmiş, güneşli günlerde milletimizin donacağını ve buz keseceğini iddia etmişlerdir.

Lütfen şu sözlere dikkat ediniz ve bölücü küstahlığın ulaştığı seviyeyi vicdan terazinizde tartınız:

√       “Müzakereler başlasın, şayet bir şeyler yapılmazsa bahar geliyor.”

√       “Devlet adım atmazsa, tecrit bitmezse, haberiniz olsun bahar geliyor.”

√       “Hakkımızı verin, kimliğimizi verin, anadilimizi tanıyın; yoksa bahar geliyor”

√       “Demokratik özerkliği kabul edin, anayasal hakkımızı verin; aksi halde bahar geliyor.”

Ne geliyorsa gelsin, kim neyi getiriyorsa getirsin, büyük Türk milleti hepsini karşılamaya ve hıyanetin başını ezmeye Allah’a şükürler olsun ki mukadderdir.

Bu sözler, baharın muazzamlığına, güzelliğine ve hepimizi büyüleyen ihtişamına mayınlı, kaleşnikoflu, bombalı ve mermili saldırı planlarıdır.

İnsanlığı iflas etmiş, vicdanını ve hissiyatını küresel bölücülük lobilerine tutsak bırakmış ne kadar rezil varsa, güneşimizin önüne geçmek için sabırsızlık duymaktadır.

Bazı sözde aydınlar da bahar sendromundan bahsetmişler, sabotajların, terör saldırılarının ve arkası arkasına menfur eylemlerin olabileceğine işaret etmişlerdir.

Hâsılı, önüne gelen baharla gözümüzü korkutmaya, huzurumuzu kaçırmaya ve endişeye sevk etmeye matuf hareket ve tutum içinde bulunmuştur.

Kararlılıkla söylemek isterim ki, bölücünün, BOP’çunun, içimizdeki Kandil ve İmralı şakşakçılarının bir bildiği varsa, Türk milletinin azametli şamarı ve korkusuzca duruşu vardır.

Baharda kanlı dereler, barut kokan çiçekler, kurşun sesleriyle kuşatılmış ovalar, tuzaklarla doldurulmuş dağlar ve şehit anasının feryadını görmek isteyen hainler, inşallah milletimizin kahrı karşısında çaresiz kalacaklardır.

Etnik teröre karşı tedbiri elden bırakmamak ve bölücü terörün menhus eylemlerini ve hunhar saldırılarını engellemek adına gerekli önlemleri almak lazımdır.

Nihayetinde Türkiye’nin en ciddi sorunlarının başında bölücülük ve terör musibeti gelmektedir.

Bilhassa yeni anayasa hazırlık sürecinde artniyetli mihraklar ellerinden geleni arkalarına koymayacak ve Türk milletinden taviz koparmak için her yolu deneyecektir.

Güçlü bir ihtimalidir ki, siyasi iktidarın tolerans ve göz yummasıyla Türk milletini hedefine alan ihanet kumpasları ve bölünme kampanyaları önümüzdeki süreçte etkinlik kazanacak ve yaygınlaşacaktır.

Türkiye bir karara zorlanacak, Türk milleti bir seçeneksizlikle imtihan edilecektir.

Ve bunların denetim, yönetim ve kontrol eşbaşkanlığının bir ucunda AKP, diğer ucunda ise yapışık ikizi BDP yerlerini almış olacaktır.

Yıkım projesini yeni seferlerle, entrikalarla devam ettirme iddiası bunun bir göstergesi ve belirtisidir.

AKP ile BDP’nin aynı çanaktan beslenmeleri, birbirlerini doğrulayan ve tamamlayan farklı sözleri buna dair bir emaredir.

İnancım odur ki, beraber ağlayıp, birlikte gülen; bayram günlerinden, yas tutulan dönemlere kadar her şeyi birlikte paylaşan ve yaşayan aziz milletimiz hiçbir şart altında Allah’ın izniyle ayrılıkçı emellere geçit vermeyecektir.

Değerli Milletvekilleri,

AKP’nin eğitim sistemini bütünüyle ele alan kanun teklifi, tartışmaların ve karşılıklı atışmaların odağı olmayı sürdürmektedir.

Meselenin aşırı siyasileştirilmesi, üstelik hınç ve intikam duygularıyla hareket edilmesi milli eğitimde umut ettiğimiz değişim ve reform hamlelerinin yapılamayacağını göstermektedir.

AKP’nin uzlaşmaz, bencil, diyaloga ve işbirliğine kapalı siyaseti eğitim hayatımızı yeni ve daha büyük sorunların ortasına sürükleyecektir.

Üzülerek ifade etmek isterim ki, milyonlarca evladımız ve ailesi, AKP’nin neden olduğu kavga ve gerginlik halinden dolayı bezgin ve kaygı içindedir.

Başbakan’ın akşam yatıp sabah kalkmasıyla şekil bulan, üç dördün toplamıyla somutlaştırdığı ve adına eğitimde reform denen teklifin her şeyden önce temelsiz bir içeriğe sahip olduğu meydandadır.

İdeolojik endişeler, siyasi hesaplar eğitimdeki ihtiyaçların önüne geçmiş, çocuklarımızın ve gelecek nesillerin nasıl ve ne durumda olacakları esas olarak hiç gündeme getirilmemiştir.

Bizim açımızdan, Başbakan Erdoğan’ın “Yaptığımız reform, ideolojik değil, pedagojik reformdur” sözleri de, bir hüküm ve inandırıcılık tonu içermemektedir.

Eğitim sistemiyle ilgili görüşlerin 28 Şubatla ilişkilendirilmesi ve imam hatipler özelinde yürütülmesi tabiatıyla AKP istismarının bir başka sonucudur.

Parti olarak, 28 Şubat’ın tarafgir ve dikte ettirici yaklaşımını ne kadar çirkin ve kabul edilemez buluyorsak, AKP’nin de siyasi uygulamalarını aynı ölçü ve ayarda değerlendiriyoruz.

AKP zihniyeti açıkça kendi 28 Şubat’ını oluşturmakta ve bunu da insafsızca sürdürmektedir.

Başbakan tarafından geçtiğimiz günlerde sarf edilen “Topla, tankla, Sincan’da yürütülen tanklarla gelen bir uygulamayı, biz millet iradesiyle düzeltiyoruz” beyanı bu çerçevede son derece manidardır.

Başbakan Erdoğan gerçekte bu ibareleriyle yanlışa düşürülmüş ve kılavuzları tarafından bir kez daha yanıltılmıştır.

28 Şubat’ın telafisi; demokrasi standardının yükseltilmesiyle ve çeşitli görüşleri saygı prensibiyle ele alarak hepimizi yakından ilgilendiren bir konuda karar oluşturulmasıyla mümkün olacaktır.

Vesayetin panzehiri, darbeci zihnin ilacı toleranstan vazgeçmek değil, dinlemek, konuşmak ve iletişim kurmaktır.

Oysaki Başbakan Erdoğan; demokrasi karşıtı bir siyasi tutumla hareket etmiş ve partisinin 28 Şubat’ın hormonlu bir ürünü olduğunu yeniden tescil etmiştir.

Dün demokrasinin kafasında tank geziyordu, bugün AKP’nin balyozu durmaktadır.

İmam hatipler dün hedefti, bugün de istismarın merkezindedir.

Biliniz ki 28 Şubat neyse, AKP zihniyetinin yönetimi ve iktidar uygulamaları aynısıdır.

Bu kapsamda, getirilen yeni eğitim sistemine dengeli ve omurgalı muhalefetimizden dolayı AKP’nin kıvrandığını ve klasik silahı olan iftira ve çamur atmaya bir kez daha müracaat ettiğini özellikle geçtiğimiz hafta fazlasıyla gördük.

Önce şunu söylemeliyim ki, Milliyetçi Hareket Partisi’nin imam hatip liselerinden rahatsız olduğunu söylemek için bir insanının ya beyninde ileri düzeyde hasar ya da Recep Tayyip Erdoğan olması yeterlidir.

Bizim rahatsız olduğumuz tek konu, böylesi kıymetli liselerimizden AKP’nin yönetiminde bulunan zevatın çıkmış olmasıdır.

İmam hatiplerin varlığı tıpkı diğer liseler ve eğitim kurumları gibi memnuniyet vericidir.

Bu okullardan mezun olan kardeşlerimizin ihlâs sahibi kişiler olarak, ülkemize çok hayırlı hizmetler yaptığı bizim açımızdan berraktır.

Buradan, Başbakan Erdoğan’a samimi bir çağrıda bulunmak ve kendisine partimizin teklifini duyurmak istiyorum:

Sayın Başbakan; muğlâk ifadelerle konuşma, muallâk duruş sergileme, bin dereden su getirerek niyetini gizleme.

Toplama ve çıkarmalarla uğraşma, bizi tariz yollu eleştirdiğin aritmetik işlemlerden asıl sen vazgeç.

Samimiysen, içtensen, yüreğin varsa gel her şeyi bir kenara bırakalım ve imam hatip liselerinin orta kısmını birlikte ve güç birliği yaparak açalım.

Biz hazırız ve buna varız.

İmam hatipte okumak isteyen çocuklarımızın önünü açalım ve bir hakkı teslim edelim.

Kur’an-ı Kerim’i okullarda seçmeli ders yapalım ve çağın manevi hastalığına evlatlarımızın yakalanmaması için önlem alalım.

Ayrıca, Başbakan Erdoğan geçtiğimiz haftaki grup toplantısında partimizi CHP’nin vagonu olmakla itham etmiş, bayatlamış ve modası geçmiş söz oyunlarına yüzü kızarmadan yeniden başvurmuştur.

Esasen hem lafın ciddiyeti, hem de söyleyenin kalitesi fazlasıyla bulanıktır.

Geçmişte, kimi zaman AKP’ye koltuk değneği olmakla, kimi zaman da CHP’nin yanında durmakla eleştirildik.

Velâkin bunda da bir hayır vardır dedik, güldük ve yürüdük geçtik.

Ancak unutulmasın ki, Milliyetçi Hareket; büyük Türk milletinin haricinde herkese eşit uzaklıkta duran bir partidir.

Aynı zamanda 43 yılın emeği, çilesi ve vatan mücadelesiyle duvarlarını ören; bir asrı aşan fikri çizgisinin olgunluğuyla iktidara talip bulunan; şehidiyle, gazisiyle, millet hizmetine feda edilmiş ömürlerin üzerinde yükselen milli ve manevi hilaller terkibidir.

Aslı astarı olmayan bir şekilde, bizi CHP’nin vagonu olmakla suçlayan Başbakan Erdoğan, acaba BOP’un yol çavuşu, zalimliğin makasçısı, işgalin kondüktörü olduğunu ne zaman anlayacaktır?

Kendi partisinin; okyanus ötesinin filikası, haçlıların muhbiri, küresel operasyonların furgonu ve vahşi Batı’nın sureti haktan görünen çakma Redkiti olduğunu ne zaman fark edecektir?

Başbakan bizimle uğraşmayı bıraksın da kendi derdine yansın.

İki cihanda da vereceği hesap için, bugünden zahmet edip biraz vicdan muhasebesi ve nedamet gösterisi yapsın.

Zira yenilen kul haklarının, söndürülen umutların, münafıklık alametlerinin, yalan, dolan ve kibrin Yüce Dinimizde hangi cezalara ve yaptırımlara bağlandığı da malumlarınızdır.

Ümit ederim ki, Başbakan Erdoğan ve yakın çevresi de bunları biliyor ve idrak ediyor olsun.

Değerli Arkadaşlarım,

Suriye’deki olaylar 15 Mart tarihinde bir yılını geride bırakmıştır.

Bu süre zarfında kanlı saldırılar, çatışmalar ve iç savaş görüntüsü Suriye’yi perişan etmiş, Suriye halkını canından bezdirmiştir.

Bir yıl önce, Deraa kentinde Esad yönetimini protesto etmek amacıyla toplanan küçük bir kalabalıkla başlayan olaylar, etkileri itibariyle hem bölgesel hem de küresel ölçekte hissedilir bir seviyeye ulaşmıştır.

Arap Baharı’na hâkim olan sokak dilinin, kavga ve kutuplaşma üslubunun, muhalif tezgâhlama sürecinin Suriye’yi de kuşattığı ve soluk alamaz hale getirdiği ortadadır.

Çıkan ayaklanma ve isyan dalgaları, komşu ülkelerin, yakın coğrafyaların hayat damarlarını tıkamış ve cinnet manzaralarını vizyona sokmuştur.

BOP’un planları bu minvalde saat gibi işlemekte ve mesafe almaktadır.

Saddam’ı idam edenler, Bin Ali’yi kaçırtanlar, Hüsnü Mübarek’i idamla yargılayanlar, Kaddafi’yi linç edenler aynı kirli ve küresel planlamanın tarafları ve aktörleridir.

Sıkıntı ve sorunun hiç eksik olmadığı yakın coğrafyalar ve eski hâkimiyet havzalarımız esasen bitmeyen bir paylaşım ve güç mücadelesinin merkezinde yer almaktadır.

Kabil’den Sana’ya, Şam’da Mogadişu’ya, Bağdat’tan Bosna’ya kadar zalimliğin, zorbalığın ve otoriter idarelerin etkinlik kazanması, aslına bakarsanız buralardaki ekonomik varlıkların Batı’ya çok düşük maliyetlerle aktarılmasını güvenceye almıştır.

Çevremize kuş bakışı odaklandığımızda zalim yüzleri, sindirilmiş halkları ve yüzyıllardır doymak bilmeyen emperyalist iştahı açıklıkla görebiliriz.

Bu itibarla Arap Baharı, her zaman söylediğimiz gibi, toplumsal ihtiyaçlardan ilhamını almış, bir fikre dayanmış, taleplerinin farkına varmış içsel bir uyanış değildir.

Dış tazyikli olduğu için, yönetimler veya yöneticiler değişse de, hatta rejimler çökse de, değişim dalgası sosyolojik yapıdan feyzini almadığı için aynı düzen, aynı mantık farklı yüzlerle devam edecektir.

Sıkılmış yumrukların açılması kalıcı sosyal, siyasal ve ekonomik uzlaşma sağlanamadığı müddetçe, bir şeyi değiştirmeyecektir.

Arap Baharı; Kuzey Afrika ve Ortadoğu’ya, BOP kılavuzluğunda yerleştirilmiş zaman ayarlı bomba olup, arkası arkasına patlamaktadır.

Bunun sürecin sorumlusu ve gece bekçisi de şu feleğin işine bakın ki, Adalet ve Kalkınma Partisidir.

Suriye, kışa dönen Arap Baharı’nın son uğrak yeridir. Bu ülke hala çözülememiş, yönetim ile halk arasındaki bağ kırılamamıştır.

Arap Liginin cephe alması, izolasyonları, Batı’nın baskıları, Başbakan Erdoğan’ın hamasi nutukları henüz bir netice doğurmamıştır.

Ayrıca Dışişleri Bakanlığının, Suriye’de bulunan vatandaşlarımıza bu ülkeden ayrılmaları konusundaki ikazı da, küresel bir planın ayak sesleri olarak yorumlanmalıdır.

Başbakan Erdoğan’ın “Türkiye, Suriye’deki duruma ilişkin her tür olasılığı masaya yatırdı” sözleri, AKP’nin geri dönüşü olmayan bir yola girme düşüncesi olarak okunabilecektir.

Öte yandan sınırlarımıza yönelik mülteci göçü hareketlenmiştir.

En son veriler kapsamında diyebiliriz ki, bugüne kadar ülkemize gelen Suriye vatandaşı 29 bin 301 kişi olmuş, ülkelerine geri dönenlerin sayısı da 13 bin 322 düzeyinde kalmıştır.

Ancak Suriye’den göç edenlerin sayısı her geçen gün artış göstermektedir.

Biz geçmişte, göçlerden kaynaklanan sorunları bir hayli yaşadık.

Bugün PKK kamplarından birisi olan Mahmur, Saddam baskısından kaçarak önce ülkemize sığınan, sonra da tekrar sınırötesine gidenler tarafından kurulmuştur.

Bununla birlikte 1990’lı yılların başında, yine dönemin CIA başkanının ülkemizde, tıpkı bugünkü en üst düzeyde ağırlanması ve arkasından ABD planlarının devreye sokulması bugünle paralellik ihtiva etmektedir.

Türk askerinin başına çuval geçirenler , acaba şimdi de Başbakan ve hükümetinin başına , Suriye’den göç edenleri mazeret yaparak yeni bir çuval mı geçirecektir?

Bu kapsamda , AKP hükümeti son derece dikkatli yaklaşmalı , şaibeli ilişkilere taraf olmaktan ve Türkiye’ye ek külfetler yükleyecek irtibatlardan mutlaka kaçınmalıdır.

Suriye meselesine aklıselim ve sağduyu içinde bakmalı, tarihi ve akrabalık bağlarını gözetmeli, komşuluk hukukunu çiğnememeli ve aziz milletimizi riske atacak her adımdan uzak durmalıdır.

Hala haber alınamayan iki gazetecimizin bulunması için de her temas ve girişim acilen gerçekleştirilmelidir.

Bu düşüncelerle konuşmama son verirken, muhterem heyetinizi saygılarımla selamlıyor, mutlu ve başarılı bir hafta geçirmenizi diliyorum.

Sağ olun , var olun.

Türk edebiyatının öz kaynağı olan Türkçeyi ustaca kullanma, sanatçının toplumun kültürünü yaşatması ve yayması anlamında bir üstünlüğü ifade etmektedir. Bazı zamanlarda sanatçının siyasi ve ideolojik görüşlerindeki ayrılıktan dolayı Türkçe kullanma ustalığı gölgelenmektedir. Toplumu kutuplaştırmak sanatçının sanatını her alanda sıradanlaştırmaktadır. Oysaki üstün sanatçı, toplumun her kesimine ayrım yapmadan objektif şekilde bakabilen üstün yetenekli aydın şahsiyetlerdir.

Edebiyat sahasında bir açık örnek olarak değerlendirildiğinde Necip Fazıl ile Nazım Hikmet, farklı dünyaların insanları olarak nitelendirilir. Hatta birbirine düşman denilecek kadar keskin çizgilere sahiptiler. İkisi de birbirine zıt görüşlerin üstadı sayılan, fikir babalığı yapan kişiler olarak örnek alınmışlardır. Sanatta ve edebiyattaki ustalıkları farklı şekillerde dile getirilmektedir. Ama Necip Fazıl kültürde milliği ve gelenekçiliği ön plana çıkarırken, Nazım Hikmet ise modernizm adı altında yenilikler yapmaya çalışırken toplumu kültür değerlerinden uzaklaştırmıştır.

Siyasi ve ideolojik çizgilerin insanları ayrılığa itmesi toplumun kültürüne de zararlar vermektedir. Kültürel eserler yazarlarından dolayı kaide alınmayarak habersizce yaşanılmaktadır. Oysaki siyasi bir görüşe sahip insan edebi eserleri sağ-sol ayrımı yapmadan tarafsızca okumalı ve değerlendirmelidir. İşte o vakit sahip olduğu düşüncenin idealist aydını olabilir. Politika semboller üzerinden savaşmanın adıdır, bu nedenle de bazılarının sembolleşmesi gereklidir. Bu bağlamda Necip Fazıl ve Nazım Hikmet farklı görüşlerin sembolü olarak nitelendirilmiştir.

Necip Fazıl ile Nazım Hikmet üzerine birçok hikaye ve olay anlatılmaktadır. Bir anlatıma göre ikisi de zamanında sıkı arkadaşlarmış. Beyoğlu’nda beraber gezer, şiir okurlarmış. Ama daha sonraki yıllardaki siyasi ve ideolojik görüşlerinden dolayı büyük bir ayrılık yaşayarak zıt kutuplar durumuna gelmişlerdir. Her ikisi de toplum içinde farklı porteler çizmişlerdir. Necip Fazıl’ın manevi yönünün ağır basması eserlerine büyük bir ilgi sağlanmasına neden olmuştur. Nazım Hikmet’in benimsediği komünizmden dolayı manevi ve milli duygulardan çok yenileşme zihniyeti adından öz değerler geri planda bırakılarak unutulmaya itilmiştir. Yaşadığı toplumun sanatçısı olmaktan ziyade daha çok ideolojik görüşünün sanatçısı olmayı tercih etmiştir. Bu da onun topluma malolan bir sanatçı olamadığı görüşünü yeğlemektedir.

Gelenekçi ve milli yapısı ile toplumun büyük ilgisini toplayan kendinden sonraki nesilleri esir alan eserleri ile unutulamayan sanatçı konumuyla Necip Fazıl büyük bir ediptir. İlk eserleri üstün başarısından dolayı Milli Eğitim ders kitaplarında okutulurken daha sonraki keskin İslamcı ve muhafazakâr çizgisini ön planda tutması sonucu ders kitaplarından çıkarılmıştır. Fazıl, otuzlu yaşlarına kadar birçok başarılı eseri kaleme almıştır. Şöhretinin zirvesinde iken felsefi arayışlarını sürdürüp içinde yeni bir dönemin doğum sancısını hisseden Fazıl, Beyoğlu Ağa Camii’nde vaaz vermekte olan Abdülhakim Arvasi ile tanışır ve bir daha ondan kopamaz. Hayatında bir dönüm noktası olan bu tanışma sonucu, Arvasi Hocadan derinden etkilenerek manevi yönden zengin eserler vermeye başlamıştır. Necip Fazıl, siyasi görüş bakımından dini ve manevi yönleri önde olan görüşlerle ve partilerle yakın olmuştur.

Siyasi görüşlerinin ağır basmasına rağmen Nazım Hikmet, Türkçe kullanma ustalığıyla edebi alanda önemli bir konumdadır. Türkçeye karşı büyük bir ilgisi olduğunu eserleri ile ortaya koymaya çalışmıştır. Berlin’de kaleme aldığı otobiyografisinde şunları dile getirmektedir: “Eserlerim birçok dilde tercüme edilirken Türkiye’de Türkçemle yasak”. Milli unsurlara karşı olmasına karşın milli bir unsur olan dile büyük önem vermesi onun ideolojik görüşü ile tezatlık yaşadığını görürüz. Kaleme aldığı “Kurtuluş Savaşı Destanı” eseri ile büyük mücadeleyi milli ve sağcı yazarlar kadar önemini dile getirmiştir. Bu da Nazım’ın ne kadar Rus hayranı ve komünist olmasına karşın hala öz benliğinden ayrılamadığı görünmektedir.

Nazım Hikmet’in eserleri komünist olmasından dolayı hiç okunmamıştır. Fakat Türkçe bakımından zengin okunmaya değer eserleri de bulunmaktadır. “Şeyh Bedreddin Destanı” adlı eserinden dolayı sol kesim tarafından milliyetçilikle suçlanması sonucu Milli Gurur ekini çıkarmıştır. Türk-İslam kültüründen indirdiği destanî bu eserde, evinin penceresinden görünen Süleymaniye Camii’ni neden sevdiğini uzun uzun anlatan Nazım, Süleymaniye gibi bir şaheseri inşa eden millete mensup olmaktan gururlandığını söylüyordu partisine. Hazırladığı bu ekte Lenin’in farklı sözlerine yer vererek Komünist Parti’ye ve Lenin’e hayranlığını dile getirmiştir. Lenin’in bir sözüne yer vermiş: “Biz dilimizi ve yurdumuzu severiz, onun emekçi kütlelerini şuurlu bir demokrat ve sosyalist yaşayışına yükseltebilmek için herkesten çok çalışan biziz.” Bu sözlere yer verişindeki asıl sebeplerinden birisi eserlerinde dile önem vermesini bu nedene bağlayabiliriz.

Edebiyatımızın en mühim kalemi olan münzevi bir işçisi olarak adlandırılan aydınımız Cemil Meriç’in Jurnal isimli eserinde Necip Fazıl ve Nazım Hikmet üzerine önemli değerlendirmelerde bulunmuştur. Jurnal’de Necip Fazıl öyle müstakil bir yer tutmaz. Bir çıkar bir kaybolur. Fazıl sanki bir ölçüdür Meriç için. Kalitenin ölçüsüdür, davanın ölçüsüdür. Siyasi görüşünü ön plana çıkarmamasına rağmen milliyetçi yazarların az sayısından dolayı Necip Fazıl’ı tek kişilik bir orkestra olarak niteler ve Jurnal boyunca çeşitli kimseleri bu ölçü ile değerlendirmiştir. Meriç için Necip Fazıl’ı değerli kılan husus dava adamlığıdır ve bunu şu sözleri ile yeğlemektedir; “Necip Fazıl, Atsız, Serdengeçti birer dava adamı idiler, yaşıyorlardı ve bağırıyorlardı.” Necip Fazıl milli sanatçılar içinde önemli bir konumda olduğundan bahsederek, kültürümüzün vazgeçilmez ve ender şahsiyeti olarak değerlendirmektedir.

Cemil Meriç’e göre Nazım’da ilk defa ısırılan, ismini bilmediğimiz bir meyvenin şüpheli, buruk lezzeti vardır. Nazım’ın “Sekiz Yüz Otuz Beş Satır”ında meçhul ülkelerden gelen bir davetin cazibesi de yoktur. Meriç’e göre Nazım’ın uzayıp kısalan mısralarında sadece oyun ve nara vardır. Meriç’in farklı bir deyimiyle, Nazım’ın mısralarında ezilenler haykırır, zindan duvarlarını deviren bir sesle. Nazım fısıldayan adam değildir. “Kalabalıkların uğultusunu duymuş, âdeta tarihin sesini, tarihin nabız atışlarını dinlemiş adamdı.” Meriç, Nazım’ı siyasi görüşüne kendini tamamen adamış birisi olarak değerlendirir ve Nazım’ın farklı görüşlere sahip olmasındaki nedeni uğradığı zulümlerin onu mitoslaştırmasıdır. Yine Meriç’e göre Nazım’ı Avrupa’da ünlü yapanın eserlerinden çok verdiği mücadeledir.

Cemil Meriç, iki şairi de farklı zamanlarda ele alarak, onlar için objektif ve sübjektif yorumlarda bulunarak, sanat ve kültürel bakımdan başarısını anlatan usta kalemdir. Her iki şairde edebi bakımdan zenginliğine rağmen siyasi görüş olarak büyük çatışmalar yaşar. Onlar simgeleşen isimler olduğu için her iki tarafından bütün eleştiri ve çatışmaları onlar üzerinden meydana gelmiştir.

Döneminde şair-i azam olan bilinen büyük üstad Abdülhak Hamit, “Yegâne beğendiğim genç şair Necip Fazıl’a” diyerek bir eserini ona ithaf etmiştir. Abdülhak Hamit gibi şiirin doruğunda bulunan bir şair kaleme aldığı eserlerinden birini Necip Fazıl’a ithaf etmesi, Necip Fazıl’ın gençlik yıllarından itibaren edebiyatta parlayan bir yıldız oluşundandır. Yine Yaşar Nabi gibi sol görüşlü bir yazar, Fazıl için “Bir mısraı bir millete şeref vermeye yeter!…” demiştir. Fazıl’ın cambaz misali kelimeler oyunu şeklindeki yapıtları bütün kesimleri derinden etkilemiştir. Necip Fazıl’ın edebiyattaki etkili başarısı gençlik yıllarından ölümüne kadar muazzamlık içinde geçmiştir.

Cumhuriyet dönemi ve yeni dönem edebiyatçılarının Fazıl ve Nazım üzerine farklı değerlendirmelerini ayrıca ele almak gerekir. Sağ ve sol görüşlü birçok yazarın onların hakkında çok başarılı edip olarak bahsetmektedir. Edebiyatımızın usta eleştirmeni Nurullah Ataç, Nazım Hikmet’e; “Herhangi bir eserin güzel olup olmadığını anlamak için elimizde heyecanımızdan başka bir ölçü yoktur. Ben Şeyh Bedreddin Destanı’ndaki manzumeleri heyecandan sarsılarak okudum. Demek ki onlar benim için güzeldir. Bir insan için güzel olanın, daha birçok insanlar için de güzel olması pek muhtemeldir.” demiştir. Necip Fazıl için ise “Yarına kalacak tek şair: Necip Fazıl… Bence şimdiye kadar gelen şairlerin en büyüğüdür O…” diyerek edebi ustalığını bir kez daha onaylar. Ataç’ın bu değerlendirmesinde Nazım’ın etkili yönünün eserindeki başarısından kaynaklanmakta iken Fazıl’ın bütün eserlerinde gösterdiği üslubun ve derinliklerindeki ilahi aşkın sevgisi üstün başarısını gösterir.

Kurtuluş Savaşı ve Cumhuriyet döneminin usta yazarlarından Yakup Kadri’nin her ikisi hakkında yorumlarını ele aldığımızda, Necip Fazıl’a “Her vakit söylediğim gibi, şiirde Necip Fazıl, Türk nazmı bakımından bize yeni ve tamamıyla orijinal bir ses ve ahenk getirmiştir”. Yine Nazım Hikmet için ise “835 Satır Türk şiirindeki, hatta Türk dilindeki inkılâbın ilk satırıdır. (…) O, yalnız Türk şiirinde çığır açmış bir edebiyat inkılâpçısı değil, hiç görmeğe alışık olmadığımız yepyeni bir şair tipidir.” Yakup Kadri, birbirine zıt iki tip insanın en büyük ortak noktası edebiyat alanında üstün çalışmaları ve kazandırdıklarını ifade eder.

İkisi de modern Türk şiirinin usta şairleri olarak tarihe geçmişlerdir. Birbirleriyle karşılaştırıldıklarında, karşılaştırmayı yapanlar genellikle yanlış referans noktaları seçmişlerdir kendilerine. Karşılaştırmanın merkezinde hep ideolojik yaklaşımlar vardır. Bir gerçek var ki muhafazakâr bir yaşam ve düşünce tarzına yönelen Necip Fazıl’ın şiiri, Nazım Hikmet’inkine göre batı şiirine daha yakındır. Şiir geleneğinden ustaca ve çokça yararlanan Nazım hikmet olmuştur. Nazım’ın şiirdeki tarzında hem halk şiir hem de divan şiiri bulunmaktadır. Ama Nazım’ın yaşamı ile edebiyata yansımasında büyük bir çelişki meydana geldiğini görmekteyiz.

Bunlardan birini diğerine üstün tutmak edebi değil siyasi bir değerlendirmenin sonucu olacaktır kısaca. Hele hele Nazım Hikmet’i Necip fazıl’ın yanından geçemeyecek kadar yetersiz görmek edebi bir cehalete denk düşer. Ahmet Hamdi Tanpınar onun için: “dil makinesini kuran adamdır.” demişti. Fakat edebiyatta millilik, kültürün gelecekte muhafazası açısından büyük önem arzettiği için Necip Fazıl, Nazım Hikmet’ten hep bir adım önde yer almaktadır.

KAYNAKÇA

1 – Cemil Meriç, Jurnal (Necip Fazıl, 1. 01. 1982) s. 319, (Nazım Hikmet, 12.1O.1963) s. 261

2 – http://www.necipfazil.com

3 – http://www.nazimhikmetran.com

4 – www.sanatalemi.net, Edebiyatta Nazım Hikmet ve Necip Fazıl kardeştir

Aşk dedim de bu öyle bir aşk ki , büyüklerin En Büyüğe ulaştığı , onların baktığı her şeyde En Mükemmeli gördükleri bir aşk..Sır-ı kâtibe erişmek zor , amma herkes kendi ölçüsünce hikmete nail olmuş , o hikmeti hücrelerine işlemiştir.Biz de kendi ölçümüzce kıymetli müverrihin yazdıklarını gönlümüze aldık.Ve istedik ki , bu muazzezden faydalanan yalnız bizler olmayalım.

O baharın adı Sâmiha Ayverdi/ O’na bu maneviyatı Tanrı verdi/Hakk’tı aklına geleni , zikri ,kuvveti/Onun ikinci aşkı da Türk Milleti

Samihâ Ayverdi’nin kıymetli kitaplarından biri de ‘Yaşayan Ölü’.Nefsin nasıl mağlup edildiği , bunu sağlayan kuvvetin güçlü bir iman olduğu anlatılmaktadır.Kitapta olaylar iki arkadaş olan Seniyye ve Leyla’nın mektuplarında anlatılır.Kitapta geçen diğer isimler , Ekmel Haydar , Ayşe , Gerçek Çelebi’dir.

Ekmel Haydar , Seniyye’nin eşidir.Ekmel’e giydirilen kıyafet mükemmeliyettir.Ayşe , mükemmeli seven , mükemmelden En Mükemmel’e ulaşmayı başaran mütevazi ruhtur.Çelebi ise tasavvuf ehlidir.

Kitapta en çok dikkati çeken ruhun insan tasvirlerine büründürülüp gün yüzüne çıkarılmasıdır.

Sâmiha Ayverdi’nin üslubu okuyucuyu kendine çekiyor.Ve kitapta cümlelerin altında çok ince anlamlar gizli.

Hacimce az , mânaca oldukça fazla bir kitap.Dili günümüz Türkçesine göre biraz ağır.Ama Ayverdi’nin bir kitabını okuyan ikinci de kelimelere aşinâ oluyor.

Hiç kimse kendini bu kitaptan mahrum bırakmamalı , tabi hikmetlerin sırrına erişmek istiyorsa…

Antalya Ülkü Ocakları 17 Mart Cumartesi akşamı 19.30’da AKM Perge Salonu’nda “Bir Güzel Ülkü” adlı şiir dinletisi düzenledi.

Antalya Ülkü Ocakları’nın hazırlamış olduğu geceye MHP Antalya İl Başkanı Adnan Kaya, MHP Muratpaşa İlçe Başkanı Şaban Öztürk, MHP Kepez İlçe Başkanı Mehmet Seyyar, MHP Antalya İl Kadın Kolları Başkanı Gülnihal Gürel, Türk Eğitim-Sen Antalya Şubesi Başkanı Bünyamin Seçme, TÜRKAV Antalya Şubesi Başkanı Mustafa Patat, çok sayıda MHP’li ve ülkücü genç katıldı.

Gecenin açılış konuşmasını yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, “Şiirin hayatımızdan giderek uzaklaştığı; gerçek sanattan, zevkten mahrum yüreklerin arttığı; yalan aşkların, sanal arkadaşlıkların dem vurduğu bu zamanda şiirin gerçekliğini, şiirin güzelliğini, şiirin önemini biliyoruz ve bu sebeple şiir dolu, duygu dolu bir gece geçirmek için buradayız.” diyerek şiire ve sanata vurgu yaptı. Başkan Uysal, 18 Mart Çanakkale Zaferi’ni anarak şunları söyledi; “Dün, bizi Çanakkale’de yok etmek isteyenler bugün kirli emellerine ulaşmak için farklı yollar denemektedir. Dün, bizi Sevr’in karanlığına gömmek isteyenler bugün çirkin yüzlerine farklı maskeler takarak karşımıza çıkmaktadır.”

Gecede birbirinden güzel şiirler ve marşlarla coşkulu ve duygulu anlar yaşanıldı. Ülkücü şehitler ve Çanakkale şehitlerine ithafen yazılmış şiirler tüm salonu duygulandırdı. Gecenin sonunda bütün gençlerin gençliğe hitabeyi okuması anlamlı bir tepkiydi. Gece bitiminde Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal geceyi hazırlayanlara ve şiir okuyan gençlere teşekkür belgelerini takdim etti.

Antalya Ülkü Ocakları Şehit İmdat Sarıca Konferans Salonu’nda özellikle üniversite öğrencilerinin yoğun katılımı ile ‘Modernizm, Modernite ve Batılılaşma Kavramları Bağlamında Türk Modernleşmesi ve İslam Dünyası’  başlığı altında gerçekleştirilen derste 200 yıllık Türk Modernleşme serüveni irdelendi. Durmuş Hocaoğlu’nun lümpen ve rasyonel batılılaşma kavramları çerçevesinde modernite, modernizm, batılılaşma gibi muhtelif kavramlar incelendi. Bu hususta Türk batılılaşmasının rasyonelden ziyade lümpen bir batılılaşma olarak tezahür etmesinin sebepleri tartışıldı.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, ders bitiminde değerli bilgilerini gençlerle paylaştığı için Yrd. Doç. Dr. Önder Bilgin’e teşekkür etti.

Toplantıda gençlik, eğitim ve üniversite gibi konularda görüşler bildirildi. Ülkü Ocakları olarak Antalya’da yeni bir vizyon hazırlanması için çalışmalar başlatıldı. Ülkücü gençlerin eğitimi konusunda fikirler alınarak yeni bir eğitim stratejisi belirleme çalışmalarına başlanıldı.

Toplantının açılış konuşmasını yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, “Ülkü Ocakları olarak Antalya’da il merkezi başta olmak üzere Antalya genelindeki bütün Ocaklarımızda Türk gençliğinin yetişmesi için eğitim çalışmalarının yanında sosyal ve kültürel çalışmaları sistematik şekilde yoğunlaştırıyoruz. İl genelinde yapılan bu çalışmalar bilgiye hükmeden daha eğitimli bir neslin yetişmesine öncü olacaktır.” dedi. Başkan Uysal çalışmalarının hedeflerini, Eğitimli bir gençliğin gerçekleştireceği milli bir kalkınma hamlesi üzerine kurduklarını ve Ülkü Ocakları’nın misyonunu Antalya’da yeni vizyon ile değiştirerek Büyük Türkiye’yi kurma ülküsüne hızla ilerleyeceklerini belirtti.

]]> http://www.antalyaulkuocaklari.com/antalya-ulku-ocaklari-ilce-ocaklarla-istisare-toplantisi-yapti.html/feed 0 http://www.antalyaulkuocaklari.com/il-baskani-e-serkan-uysalin-istiklal-marsinin-kabulunun-91-yildonumu-sebebiyle-yaptigi-basin-aciklamasi.html http://www.antalyaulkuocaklari.com/il-baskani-e-serkan-uysalin-istiklal-marsinin-kabulunun-91-yildonumu-sebebiyle-yaptigi-basin-aciklamasi.html#comments Mon, 12 Mar 2012 00:08:27 +0000 admin http://www.antalyaulkuocaklari.com/?p=3315 İstiklal Marşımızın Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde kabulünün 91. yılını milletçe hürmet ve gururla hatırlıyoruz.

Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy’un eşsiz bir duyuşla kaleme aldığı İstiklal Marşımız, teslimiyetçi yönetimler elinde aziz millet varlığının dağılmaya yüz tuttuğu bir dönemin kurtuluş destanı olarak 91 yıldır yaşatılmaktadır.

Türk milletinin, bağımsızlığına ve varlığına musallat olan güçlere karşı gösterdiği muhteşem mücadelenin mısralarda somutlaşması ve sahip olduğu kararlılığın cihana ilanı İstiklal Marşımızın eşsiz seslenişiyle gerçekleşmiştir.

Milletimizin en zor anlarında; harekete geçmesi gereken cesaret ve kuvvet, sabır ve metanet kutlu mısralarda hayat bulmuş ve Anadolu’yu bir güneş gibi aydınlatarak ufuktaki muzaffer günlerin yakın olduğunu göstermiştir.

Kurtuluş Mücadelesinin en çetin ve kasvetli bir döneminde, Türk’ün duygu ve azmi mısralarda şekillenmiş ve zaferin adeta müjdecisi olmuştur.

İstiklal Marşımızın söylendiği her yerde var olan ve huzurla dalgalanan al bayrağımızla mukaddes beraberliği; itibarı bugün de aşındırılmaya çalışılan, aşağılanmaya uğraşılan değerlerimizi muhafaza için en çok ihtiyaç duyduğumuz manevi heyecanın kaynağını oluşturmaktadır.

Bu itibarla, mısralara dökülerek tarihin içinden gelen bu kutlu ses, “Ezelden beri hür yaşamış” milletimize zincir vurmaya hala çabalayan çevreler için de bir anlam ifade etmeli, bu muhteşem manzumenin derin anlamından habersiz olanlar Türk milletinin en umutsuz anlarda bile neleri başarabileceğini bir kez daha ibretle hatırlamalıdır.

İstiklal Marşımızın yazılmasına canları pahasına vesile olan aziz şehitlerimizi, kahramanlarımızı ve bir fazilet ve ahlak timsali olan vatan şairimiz Mehmet Akif Ersoy’u saygıyla yâd ediyor, en derin minnet ve şükran duygularımla Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

Medeniyetler para ile değil , ilimle , irfanla , imanla , ahlakla kurulurlar ; medeniyetler parasızlıktan değil ilimsizlik , irfansızlık , imansızlık , ahlaksızlıktan çökerler.

Bugün devletlerin hayatında en büyük düşmandan bahsedilebilir.Fakat en büyük dosttan hayır.Unutmayınız ki , Türk Milleti’ne en büyük dost , yine Türk Milleti’dir , Türk Milleti’ne en büyük yardımcı yine kendi çalışma ve gayretidir.

Ahlak Buhranı:

Memleketimizin içerisinde bulunduğu bunalımın başlıca sebeplerinden birisi de ahlak buhranı ve toplumu saran manevi boşluktur.

Toplumların huzurlu olabilmesi , insanların ahlaklı ve dürüst olmaları ile mümkündür.Eğer bir toplumun insanları son derece dejenere olmuş bir halde ise o toplumda huzurdan söz edilemez.

Bir toplumun en sağlam dayanağı ahlaktır.Ahlakı bozuk olan , hakka saygısı bulunmayan ve adaletsizlik içinde yüzen bir ülkede huzur , düzen ve hayır olamaz.Böyle bir memleket yıkılmaya mahkum olur.Türk milliyetçisi olarak bizler , adaleti , siyasi , ekonomik , sosyal ve ve hukuki bütün yönleriyle bölünmez bir adalet ülküsü olarak görüyoruz.Herkese hakkını verme hususunda sarsılmayan , devamlı bir irade olarak kabul ediyoruz.

Bizim için ahlak bir gaye , bir insan unsuru olduğu kadar , gerçekleştirilmesi gereken müşahhas , ameli bir sonuçtur.Hak ve adalete inanıyoruz ve adaleti samimi olarak mülkün temeli sayıyoruz.

Bu gün Türkiye’miz büyük bir ahlak buhranı içinde bulunmaktadır.Her tarafta rüşvet , iltimas almış yürümüş , ciddiyetsizlik , disiplinsizlik , toplumda adeta bir kaide haline gelmiş , devlet işlerinde ise laubalilik her kademeyi sarmış bulunmaktadır.Halk ise , baskı altında bunalmış olup, rüşvetsiz , iltimassız olarak işlerini gördüremez haldedir.Özellikle köylüler , işçiler ve fakir halk tabakaları , jandarmadan ve adalet teşkilatlarımızın çalışmasından çok şikayetçidirler.

Başta hükümet olmak üzere milletçe hepimiz yeni bir ahlak inkılabı yapmak zorundayız.Kaybettiklerimizi tekrar kazanmaya mecburuz.Adaleti her işin temeli kabul eden bir ciddiyetle memleketi yükseltmek zorundayız.Bunun için , kültür ve eğitim kurumları harekete geçirilmeli ve sanat faaliyetleri halk hizmetine yöneltilmelidir.Rüşvet ve iltimas kaldırılmadan , ahlak meselesi düzeltilmeden halkın rahat nefes almasına imkan yoktur.Bugün içinde yaşadığımız bozuk-durumu hazırlayan sebeplerin başında , toplumdaki manevi inanç boşluğu gelmektedir.Türk törelerinden habersiz , manevi değerlerden uzak , geleneklere saygısı kalmamış nesiller , Türk Milleti’nin yarınlara olan güvensizliğinin esas kaynağı olmuş ve yıllarca memleketi idare eden kişiler bu gerçeği fark edememişlerdir.İlk mektepten üniversitenin son sınıfına kadar millilik vasfını yitirmiş bir eğitim ve öğretim ile yetişen gençlerin durumları gözler önündedir.Aile ve Toplum münasebetlerinde vurdumduymaz ve büyüğüne saygısı , küçüğüne sevgisi kalmamış , belli bir inançtan yoksun gençlerimizin içinde bulunduğu bunalım , işte bu gerçeği bizlere açıkça hatırlatmaktadır.Batı zihniyetini anlamaksızın ve öğrenmeksizin , sadece dış görünüşünü şeklen taklit etmek ve kendisi gibi düşünmeyenleri gerici , yobaz , medeniyetsiz diye nitelendiren kimselerin zavallılığı ibret verici bir durumdadır.

Medeniyetimizin temeli:

Biz Milliyetçi hareketçiler olarak her şeyden önce memlekette yeni bir ahlak anlayışının hakim olmasının kavgasını vermekteyiz.Ahlaktan yoksun bir toplumda iktisadi meseleler ne kadar halledilirse edilsin , huzurdan söz etmek mümkün değildir.Memleketimizin insanlarının birbirlerini sevmesi , sayması , birbirlerine yardımcı olmaları , milli birlik ve beraberlik içerisinde ülkemizin iktisadi kalkınma savaşında sadece memlekete hizmet ve toplum yararına çalışmak ancak bu şekilde mümkün olacaktır.Materyalist toplumlarda yukarıda işaret ettiğimiz hususların gerçekleşmesi mümkün değildir.Gerek kapitalist ve gerekse komünist düzenlerde ön planda olan düşünce maddi menfaat olduğu için , kişilerin toplum yararına çalışmalarda bulunmaları imkansız gibidir.Biz bunun için diyoruz ki , fertlerin topluma yararlı olmaları ancak yüksek inançların aşılanması , manevi değerlerin geliştirilmesi ve yüksek bir ahlakın toplumda geçerli kılınması ile mümkündür.Biz daima Türk Milletine hizmet yolunda olacağız.Ve her zaman dürüstlük ve hak yolunda yürüyeceğiz.Hiç bir güç ve tehlike bizi bu yüce dileğe doğru yürümekten alıkoyamaz ; her şeye rağmen millete hizmet yolundan ayrılmayacağız.

İnsanın kainata denk yaradılışından faydalanmak , haset ve ihtiraslarına duvar çekmek.İşte bizim yolumuzun karakteri budur.

Antalya Ülkü Ocakları bilişim, grafik, web tasarım ve foto-film gibi çeşit alanlarda kurslar başlattı.

Her cumartesi yapılmak üzere Antalya Ülkü Ocakları’nda gençlerin ve halkın yararlanması amacıyla bilişim kursları başlatıldı. Gençlerin yoğun ilgi gösterdiği kursta, ilk hafta öncelikle web tasarım konusunda eğitim verildi. Web tasarım hakkında localhost nedir ne işe yarar, nasıl kullanılır, phpmyadmin veritabanı oluşturma,  wordpress ve joomla gibi sistemlerin kurulumu konuları işlendi. Visual studio programında giriş yapılarak, kayıt işlemi yapan küçük bir windows uygulamaları hazırlandı.

Açılan kurs hakkında açıklama yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, “Ülkü Ocakları olarak gençlerimizi bilişim konusunda eğiterek, gelişen teknolojiye yetişerek daha büyük yarınlara eriştirmeye çalışacağız. 2023’te her alan lider bir Türkiye yaratma anlamında önemli bir adım olacağına inanıyoruz. Gençlerimizde aldıkları bu eğitimle internet ve teknoloji anlamında kendilerini en iyi şekilde yetişerek 2023 Lider Ülke Türkiye hedefine ulaşacağız.” dedi.

Tarih boyunca Türk toplumunda kadına her zaman büyük önem verilmiştir. Kutsal bir görev olan analık görevini üstlenen kadınlarımız, şefkat, sabır, merhamet ve hoşgörüyü yüreğinde buluşturmuştur.

Toplumun her kesiminde ve üstlendikleri her görevde takdire şayan bir şekilde sorumluluklarını yerine getiren kadınlarımıza çok şey borçlu olduğumuz bir gerçektir.

Yıllardan beridir bilimden sanata, spordan edebiyata, siyasetten çalışma hayatına kadar hayatın her alanında kadınların büyük çaba ve başarılarına şahit olunmuştur.

Evinde anne, işyerinde çalışan, toplumda saygın bir fert olan kadınlarımızın ülkemizin toplumsal birliği ve dirliği için hayati rolleri olduğu ortadadır.

Gelecek nesillerin yetişmesinde yeri doldurulamayacak bir önemi olan ve sevgiyi, nezaketi, inceliği öğreten yine onlardır.

Ailesine katkı sağlamak uğruna nasır tutmuş elleriyle, şehit evladını vatan toprağına uğurlarken döktüğü gözyaşlarıyla, umudun hiç eksik olmadığı bakışlarıyla, duanın ve iyi dileklerin çağlayan gibi aktığı sözleriyle kadınlar milletimizin ruhu olmuştur.

Kadın haklarının evrensel, bölünmez, vazgeçilmez, ayrılmaz bir bütün olduğunu kabul eden vizyon genişliğinin yanı sıra; kadına saygının ve manevi olarak yükümlülüklerin bilincine ulaşmış ve gereğini yerine getiren sorumluluk kültürüyle de önümüzdeki sorunların aşılacağı kuşkusuzdur.

Bu vesileyle her şeyin en güzeline layık olan Türk kadınının Dünya Kadınlar Günü’nü kutluyoruz.

Antalya Ülkü Ocakları Şehit İmdat Sarıca Konferans Salonu’nda özellikle üniversite öğrencilerinin yoğun katılımı ile Bilgi ve Bilim Felsefesi üst başlığı ile gerçekleştirilen derste ‘Bilgi nedir?’ , ‘Bilim nedir?’, ‘Bilimsel Bilginin Nitelikleri’, ‘Bilginin Kaynağı’ gibi bilim felsefesinin temel konuları işlendi. Gazali’nin felsefe hakkındaki ‘Yüzme bilmeyenlere derin sular daima yasaktır.’ sözünden yola çıkarak Felsefe tarihinde doğru bilginin kaynağı, oluşumu ve mahiyeti konusunda muhtelif açıklamalar getiren felsefi akımlar incelendi. Prof. Dr. İsmail Yakıt bilim, felsefe, hakikat kavramları etrafında bu üç mefhumun birbirleriyle ilişkilerini inceleyerek verimli bir konferans gerçekleştirdi.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, ders bitiminde değerli bilgilerini gençlerle paylaştığı için Prof. Dr. İsmail Yakıt’a teşekkür etti.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal ve yönetimi 2 Mart Cuma günü huzurevine ziyarette bulunmuştur.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal ve yönetimi yaptığı ziyarette, yalnızlık hissini bir nebzede olsun unutturarak onlarla sohbet ettiler.  Ziyaret sonrası açıklama yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, “Ülkü Ocakları olarak onlara sıcacık bir el uzatmak istedik. Çünkü biz bugünün gençleri, yarının yaşlıları olacağız ve onların her daim yanında olmaya çalışacağız. Gençlerin ziyaretleri onları heyecanlandırmakta ve sevindirmektedir. Geçmişin gençleri olan yaşlılarımızı hatırlamak ve onların sorunlarını dinlemek Ülkücü gençlerin önemli görevlerinden birisidir.” dedi.

Huzurevindeki yaşlılarda bu ziyarette memnun kalarak, her zaman bizleri hatırlayın temennilerinde bulundular.

MHP Genel Başkan Yardımcısı ve Antalya Milletvekili Prof. Dr. Tunca Toskay ve Antalya Milletvekili Doç. Dr. Mehmet Günal’ın katıldığı açılışta bir konuşma yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal; “İçinde bulunduğumuz çağ tam manasıyla bilgi, teknoloji ve uzay çağıdır. Doğal olarak ta böyle bir çağda yaşayan milletler, kendilerini bu çağa ve bu çağın gerekliliklerine ve şartlarına göre hazırlamak zorundadırlar. Toplumlar bütün sosyal, kültürel, iktisadi ve siyasi meselelerini, ilmin ışığı ve rehberliğiyle çözmeye mecburdurlar. Dolayısıyla bu zorunluluk milletlerin geniş ve güçlü bir aydın kadrosu yetiştirmesini tartışılmaz bir gerçeklik olarak önümüze koymaktadır. Bu sebeple büyük ve yüce bir medeniyetin yükünü omuzlarına almış olan ahlaklı, imanlı ve eğitimli ülkücü kadrolar tüm insanlığın barış, huzur ve adaletinin temini için yeryüzündeki tek çıkar yoldur.” dedi.

E. Serkan Uysal’ın konuşmasının ardından Antalya Ülkü Ocakları Fikir ve Siyaset Akademisinin ilk dersini MHP Genel Başkan Yardımcısı Prof. Dr. Tunca Toskay verdi. Toskay konuşmasında; “Ülkücü gençliğin Türk Milleti’nin kaderinde etkin olabilmesi için gerçekten çok donanımlı, bilgili, dünyayı iyi tanıyan, algılayan ve değerlendiren özeliklere sahip olması gereklidir. Bu da tek ve basit ifadeyle eğitimden geçiyor.” dedi.

Toskay, milli ve manevi değerlerine bağlı Türk gençleri yetiştirmek amacıyla kurulan “Fikir ve Siyaset Akademisi”nde ilk dersi vermekten dolayı mutluluk duyduğunu söyledi. Öğrencilere önerilerde bulunan Toskay, Türkiye’nin milli ve manevi değerlerine sahip çıkmalarını istedi.

MHP Antalya Milletvekili Doç. Dr. Mehmet Günal ikinci derste Türkiye ve dünya ekonomisini anlattı. Türkiye son 10 yıllık ekonomik göstergesini ve bankacılık sistemini ele alan Günal, Türkiye’nin ekonomik anlamda bir kaosa doğru sürüklendiğini ifade etti. Günal, “Türk gençliğinin bu akademide kendini en iyi şekilde yetiştirerek Türkiye’yi daha büyük yarınlara doğru götürmelidir” dedi.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, akademide Tarih, Türk tarihinin sosyolojisi, Siyaset Bilimi, Hukuk, Edebiyat, Kişisel Gelişim ve Türkiye ve dünya ekonomileri alanlarında dersler verileceğini belirtti.

10 hafta sürecek eğitimler sonunda donanımlı, bilgili gençlerin yetişmiş olacağını savunan Günal, akademi boyunca alanlarında uzman bilim insanları tarafından dersler verileceğini kaydetti.

Akademiye 400 başvuru olduğunu belirten Uysal, ilk etapta 200 öğrenciye eğitim verileceğini bildirdi.

Ülkücü Şehidimizi Ebediyete Uğurlamamızın 34. Yılında Elmalı Ülkü Ocakları Başkanı Ahmet AYDIN, Üniversite teşkilatı ve orta öğretim teşkilatı ile birlikte  mezarı başında ziyarette bulundu.

Başkan AYDIN ziyaret sonrası ülkücü gençlere Adil DEMİRÖZ ile ilgili bilgiler verdi. “Adil DEMİRÖZ Adana Ü.O.D. Üyesi iken yine kendisi ile aynı kaderi paylaşan bir diğer ülkücü Şehidimiz  Şerif ÖZÇUBUKÇU’ nun cenaze merasiminden dönerken  Gaziantep de POL-DER üyesi komünistlerin ve diğer komünist derneklerin açtığı ateş sonucu şehit edilmiştir” dedi. “Allah Yolunda öldürülenlere ölüler demeyin. Onlar hayattadırlar lâkin sizler hissetmezsiniz”
(Bakara, 154)

Oysaki yaşanan diğer soykırım ve katliamlar gibi yüzlerce sene evvelinde değil, bütün Dünya’nın gözleri önünde gerçekleşen ve gerek insani, gerek vicdani, gerekse hukuki yönlerden tam manasıyla bir soykırım olan “Hocalı”, birçoklarının gözlerinin kör, kulaklarının sağır, vicdanlarının taş kesildiği bir vahşet olarak önümüzde durmaktadır.

1991 sonlarında Ermenilerin Hocalı’yı kuşatmasının ardından, 25 Şubat’ı 26 Şubat’a bağlayan gecede, Rus 366. Motorize Piyade Alayının destekleriyle Ermeni Silahlı Kuvvetleri Hocalı’yı 3 koldan abluka altına almış; daha önceleri silahları toplatılan ve Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri’nin korumasında dahi olmayan Azerbaycanlı soydaşlarımız için hiç bitmeyecek gibi süren bir zulüm gecesi yaşanmıştı. Yaşlı, kadın, çocuk ayrımı yapılmamış, önlerine geleni katleden Ermenistan Kuvvetleri kasabayı tam anlamıyla yerle bir etmişlerdi. Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri’nin bölgede bulunmaması ölü sayısını daha da arttırmış, hatta cesetlerin toplanması dahi günler sürmüştü. Azerbaycan resmî kaynaklarına göre, katliamda 83 çocuk, 106 kadın ve 70’ten fazla yaşlı olmak üzere 613 kişi katledilmişti.

20. yüzyılın sonlarında ve dünyanın gözleri önünde, yüzlerce insan düzenli bir ordu tarafından katledilmişti. Bu zulme maruz kalanlar, savaşan askerler değildi. Bu zulme maruz kalanlar, sivil ve silahsız insanlardı. Belki de sırf Türk oldukları için katledilmişlerdi. Düzenli ve sistematik bir vahşete uğramışlardı. Kimisi öldürülmüş, kimisi uzuvları kesilerek sancılı bir yaşama terk edilmişti.

Bütün bu yaşananlar sözde vicdan sahiplerinin görmezden gelmelerine rağmen, an be an bütün kanıtlarıyla ortadadır. Hadise ayrıntılarıyla incelendiğinde görülmektedir ki Hocalı’da yaşananlar, 1948 tarihli BM Soykırım Sözleşmesi’nde “soykırım suçu”nu tarif eden 2. maddenin içeriğiyle birebir örtüşmektedir. Sözleşmenin ”milli, etnik, ırki veya dini bir grubu kısmen veya tamamen ortadan kaldırmak amacıyla gruba mensup olanların öldürülmesi ve grubun mensuplarına ciddi surette bedensel veya zihinsel zarar verilmesi” şeklindeki soykırım tanımı, adeta Hocalı’da yaşananları tarif etmektedir. Buradan hareketle, sadece insani ve vicdanı açıdan değil; aynı zamanda hukuki sebeplerle de bir soykırım olan Hocalı bizler için hala taze bir yaradır.

Hocalı, Türk dış politikasının bir karşı argümanı değildir. Hocalı, yüreklerimizde hissettiğimiz soydaşlarımızın adıdır. Hocalı, kinin ve nefretin tercümesi değil; milli hafızamızın son mihenk taşıdır. Hocalı’da yaşananlar, Ermeniler için genel geçer bir yargı değil, vahşeti yaratanlar için bir utanç kaynağıdır.

Bu vesileyle, Hocalı’da yaşananları unutmayacağımızı ve unutturmayacağımızı yineliyor; Azerbaycan halkı nezdinde zulme uğramış bütün halklara sabır ve selamet diliyoruz.

Sayın Genel Başkan Yardımcım,

Sayın Milletvekilim,

Muhterem Başkanlarım,

Değerli Katılımcılar,

Aziz Ülküdaşlarım,

Hepiniz Antalya Ülkü Ocakları Fikir ve Siyaset Akademisi’nin açılış törenine hoş geldiniz.

Sizleri Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanım Sayın Harun Öztürk Bey, şahsım ve teşkilatlarım adına saygı ve sevgiyle selamlıyorum.

Malumunuz olduğu üzere içinde bulunduğumuz çağ tam manasıyla bir bilgi çağı, teknoloji çağı, uzay çağıdır. Doğal olarak da böyle bir çağda yaşayan milletler kendilerini bu çağa, bu çağın gereklerine ve şartlarına göre hazırlamak zorundadır.

Bütün sosyal, Kültürel, iktisadi ve siyasi meselelerini ilmin ışığı ve rehberliği ile çözmeye mecburdur. Dolayısıyla bu zorunluluk, milletlerin geniş ve güçlü bir aydınlar kadrosu yetiştirmesini tartışılmaz bir gerçeklik olarak önümüze koymaktadır.

“Ülkü” ve “dava”; ona inanmış, ona adanmış ve ona bağlanmış bir gönlün, yüreğin ve şuurun varlığını gerektirmektedir. Gönül vermek kolaydır, yürekli olmak onu tamamlar ve nispeten o da kolaydır. Ancak “şuur” zahmettir, ulaşmadır, mücadeledir, sabırdır, akıldır. Gönül heyecanla beslenir, şuur ise akıl ve bilgi ile yaşar, devam eder. Ülkücülük, heyecan ve inançla desteklenen davayı, şuurla kavrama halidir. Şuurun kaynağı ise bilgidir, eğitimdir ve öğretimdir. Eğitimle beslenmeyen heyecan güvenilmez bir limandır. Bu itibarla, gençliğe verilecek her eğitim, onlara kazandırılacak her yeni bilgi, onları heyecandan şuura geçirecek yeni bir adım olacaktır. Ve ne kadar takdir edilse ve övülse yerindedir.

Bu itibarla;

Eğer insanlığın kurtuluşu için bir arayış içine gireceksek,

Sadece siyasette değil; kültürde, ekonomide, teknolojide, sanatta, sporda kısacası bir medeniyet için ihtiyaç olan her alanda çareyi temsil edeceksek,

Türk milleti merkezli ve Türkiye eksenli bir gelecek projesinin sahibi olacaksak ve bu iddialarımız gerçekleşecekse, bu ancak şuura dönmüş ülkücülüğün yaşatılması, şuurlu ülkücülerin yetişmesiyle olacaktır

Ülkü ocakları olarak bizler de milletimizin bu kalkınma hamlesinde asli unsur olacak olan Türk gençliğini en iyi şekilde 21. yüzyıla hazırlamak istiyoruz. Kurmuş olduğumuz akademi ile de Türk gençliğinin yaratıcı beyinlerini, ilmi bir zihniyetle taçlandırıp ülkemizin 2023 lider ülke Türkiye hedefine emin adımlarla yürümesini istiyoruz. Öncelikle İslam ahlakına sahip Türklük bilinci ile donanmış gençlerimizden oluşacak olan araştırmacı, okuyan, düşünen, aklın dinamiklerine göre hareket eden, milletin meselelerine her alanda çözüm üretmeye çalışan, ülkenin sorunlarını kendisine dert edinen ve her alanda kendini yetiştirmiş kadrolar kurmayı hedefliyoruz. Bunun ardından inanıyoruz ki yetiştirdiğimiz bu gençlik tarafından gerçekleştirilecek milli bir kalkınma hamlesiyle milletimiz fikri, kültürel, sosyal, iktisadi ve siyasi alanlardaki tüm sorunlarına kalıcı ve gerçekçi çözümler bulacaktır.

Son olarak sözlerimi bitirirken, bir kez daha hatırlatmak istiyorum ki, büyük ve yüce bir medeniyetin yükünü omuzlarına almış olan ahlaklı, imanlı ve eğitimli ülkücü kadrolar tüm insanlığın barış, huzur, adalet ve esenliği için, yeryüzündeki tek çıkar yoldur.

Bu duygu ve düşüncelerle herkesi tekrar saygı ve sevgiyle selamlıyorum.

Ne mutlu Türk’üm Diyene.

Genç ülkücüler büyük bir organizasyona imza atmaya hazırlanıyor.

Antalya’nın çiçeği burnunda Ülkü Ocakları Başkanı E. Serkan Uysal ile yeni nesil gençliği ve ülkücülüğü dobra,  dobra konuştuk. Uysal, nasıl bir ülkücü olunması ve gerçek bir ülkücünün nasıl davranması gerektiğini anlattı.

RÖPORTAJ: NAZİF YILMAZ

Ülkücülük nedir?  Bir Ülkücü nasıl olmalı?

Ülkücülük Türklük gururunu ve şuurunu  en iyi şekilde yaşayan içinde bulunduğu topluma yaşatmaya çalışan kişidir. Ülkücü vatanını, milletini en kısa yoldan en kısa zamanda modern uygarlığın en üst seviyesine çıkaran kişidir. Kelime anlamı ile de ülkü idealizmdir. Her insanın ideali yani bir hedefi olmak zorunda. Bu hedeflere emin adımlarla ilerlemek zorunda vatanını modern uygarlığın en üst seviyesine çıkaran kişi ülkücüdür.

Türkiye’nin en büyük gençlik potansiyeli olan Ülkü Ocakları olarak Türk gençliğine yönelik çalışmalarınız ve faaliyetleriniz nelerdir?

Türkiye’nin tamamına yakın yerde ülkü ocakları mevcuttur. Ülkü ocakları gençlik yapılanmasıdır. Gençlerimizin üzerinde sistemli çalışmalar yürütüyoruz. Bunların bazıları ise; Bizim için en önemli kıstas eğitimdir. Bugün baktığımız zaman dünya da bir çok ülke uzay çağında biz ise ülkemizde hala sıkıntılarını çekiyoruz. Bizim ülkemiz bir çok sıkıntılar ile karşı karşıya bu sıkıntıları çözmek için biz çeşitli çalışmalar yürütmekteyiz. Bizim düzenli olarak yaptığımız eğitim çalışmalarımız var. konferanslardır, seminerlerdir önemli gün ve haftalarda gençlerimizi aydınlatmaya çalışıyoruz. Gençlerimizi motive etme amacı ile sadece eğitim değil çeşitli konserler ve piknikler düzenliyoruz. Gençler bir birleri ile kenetlensin kardeşlik ortamı oluşsun hep birlikte yarınlara daha emin adımlara  beraber ilerliyoruz.

Antalya Ülkü ocakları olarak kaç ilçe de teşkilatlanmanız vardır?

Antalya ili sınırlarında 9 ilçemizde teşkilatlanmamız var. Ancak bu çalışmalarımız kentin tüm ilçe ve beldelerini kapsayacak şekilde faaliyetimiz sürecek.   Artık insanlar ülkü ocaklarına ve ülkücüler farklı bakıyor sebebi ise bizim için en önemli kıstas aileler eskiden çocuklarını Ülkü ocaklarına göndermek istemiyorlardı aileler çocuklarını kendileri getiriyorlar. Sebepleri ise biz dershaneye gidemeyen bir çok kardeşimize ülkü ocaklarında eğitim olanağı sağladık gariban öğrencilerimiz  tabi bizim ülkemizde eğitim sistemi bozuk olduğu için bugün ilkokuldan liseye kadar bütün öğrenciler dershaneye mahkum edildi. Bunlardan  dolayı her ülküdaşımız veya her gencimiz dershaneye gidemiyor ihtiyaçlarını gidermek amacı ile ülkü ocakları olarak çeşitli dersler veriyoruz. fizik,kimya, matematik, tarih, İngilizce, kuran dersi bunların hepsini Ülkü Ocaklarında yapıyoruz. Bunlardan dolayı ailelerin bakış açısını tamamen değiştirdi.

Bazı kesimlerin sık sık kullandığı gibi Ülkücü Hareket gerçekten misyonunu tamamladı mı?

Ülkücülük bir dünya görüşüdür. Ülkücülük hiçbir zaman eskimez ülkücülükte öyle varıla bilecek basit bir hedef değildir. Siz ülküye yaklaştıkça ülkü sizden uzaklaşacak bu ülküye ulaşmak için durmadan çalışacaksın gerekirse de öleceksin ülkücülük hiçbir zaman misyonunu tamamlamaz.

Referandum da ortaya çıkan eski ülkücü yeni ülkücü diye bir kavram var mıdır?

Bu konuya iyi ki değindiniz kesinlikle ülkücünün yenisi eskisi olmaz. Ülkücü her zaman ülkücüdür. Kendisini eski ülkücü diye tanıtan insanlar onlar ülkücülüğün Ü’sünden bile nasip alamamış insanlardır. Ülkücü hiçbir zaman eskimez ülkücü hiçbir zaman bitmez. Bu dava uğuruna nice insanlar şehit oldular bu yüzden biz her zaman eskimeyen ülkücülerden olacağız ölene kadar da ülkücü olacağız. Ülkücülükten uzak milliyetçilikten uzak ülkücülük olmaz onlar çıkar amaçlılardır. Bunlar ülkücüleri bir birine düşürmek için ülkücüler arasını bozan kişilerdir. Kesinlikle ülkücünün eskisi yenisi olmaz ülkücü her zaman ülkücüdür.  Ülkücünün dik duruşu vardır o dik duruşunda ilerler.

Ülkücülüğü sadece isim olarak kullananlara vermek istediğin mesaj nelerdir?

Ülkücülük yaşayış tarzıdır. Ülkücü bulunduğu ortamda her zaman kendisini belli eden insandır. Oturuşu ile kalkışı ile konuşması ile ülkücü hap ayrı bir tanımdır. Başbuğumuz Alparslan Türkeş beyin dediği gibi biz dahi hala ülkücü olamadık diyorsa vah bizim halimize diyorum.

Eklemek istediğiniz bir şeyler var mıdır?

Ülkü ocakları olarak hemen hemen gençliğin bütün sorunlarını ele almış durumdayız. Bizim gençlerde gördüğümüz bir problem var bize göre her insanın bir dünya görüşü ve siyasi görüşü olmak zorunda tabi gönül ister ki herkes milliyetçi ve ülkücü olsun. Gençlik bir boşluk içerisinde bu boşluk ülkemizi bir çıkmaza götürüyor. Gençler ülkemiz üzerinde bir çok oyun oynanırken gördüğü halde hiçbir adım atmıyorlar. Bir çok insanımızda ekmek derdine geçim derdine düşmüş. Artık vatan,millet meselesini bir kenara bırakmış böyle devam etmektedir, en büyük tehlike de budur. Eğer biz bu oyunlara ses çıkarmazsak bugün bu ülkenin sahibiyken yarın elimizden alınır. Söylemek istediğim her insanın bir dünya görüşü olmak zorunda, o görüşü, yani ideali doğrultusunda ilerlemek zorunda.

Geçen haftalarda gençlik çalıştayımızı başlattık gençlerimize daha iyi hizmet vermek için toplantı oluşturduk. 1. Eğitim gençlik çalıştayını başlattık.

Fikir akademisi kuracağız ayın 25’inde fikir akademisinin açılışını yapacağız. Fikir be siyaset akademisi yaklaşık 10 hafta sürecek Pazar günleri 14 ile 16 arasında gerçekleşecek  bu dersleri alanında uzmanlaşmış hocalarımız verecekler akademi sonucunda sertifikalar verilecek . ülkü ocakları olarak AR-GE merkezi kurduk araştırma geliştirme merkezi kurduk. Sosyal sorumluk projelerine de en iyi şekilde yer veriyoruz. Mavi kapak kampanyasını başlattık bütün insanlar unutmaması gerekir ki her insan bir engelli adayıdır. Yarın bizde engelli olabiliriz engelli kardeşlerimizin her zaman yanlarında olduğumuz sorunlarına çözüm sağlayabilmek için böyle bir kampanya başlattık. Rahmetli cumhurbaşkanımız Rauf Denktaş için mevlidi şerif okuttuk. Biz Antalya Ülkü Ocaklarında hangi çalışmalarımızı yapıyorsa Antalya da sınırlı kalmıyor aynı çalışmalarımızı ilçelerimizdeki teşkilatlarımızda da yapıyor. Konser programlarımız başladı ilkini Serik ilçemizde gerçekleştirdik devamında Gazipaşa ilçemizde gerçekleştirdik, 28 şubat’ta ise Alanya ilçemizde gerçekleştireceğiz.bütün ilçelerimizde devam edecek. En büyük projelerimizden bir tanesi de   5 mayıs’ta Serik’te kısık mevkiinde Gazipaşa ile Kaş ilçemizi kısık alarak bütün ilçelerin ortak noktası olarak Serik ilçemizi belirledik. Kısık mevkiinde ırmak kenarında büyük bir organizasyona imza atacağız eski Türk devletlerini simgeleyen oyunlar oynanacaktır. Bütün Türk devletlerini simgeleyen çadırlar kurulacak  Mehteran ile programımızın açılışı yapılacak devamında halk oyunları devamında Mustafa Aksoy, Aybüke Ayberk ,Grup Orhun, Ali Kınık, Ahmet Şafak, Mustafa Yıldızdoğan konserleri olacak sabah 10’dan akşam 12 ye kadar devam edecek. Bu Tür programlara ağırlık veriyoruz. İlerleyen zamanlar da Antalya Ülkü Ocakları daha iyi yerlere gelecek ve gençlerimizi eğitmeye devam edecektir diye konuştu.

Antalya Ülkü Ocakları Hocalı Katliamı’nın 20. Yılı dolayısıyla bir konferans düzenledi.

Konferans öncesi Hocalı’da şehit düşenler ve bütün şehitlerimiz için Kuran-ı Kerim okundu. Azerbaycan-Türkiye Gençleri Dostluk Derneği eski Başkan Yardımcısı Dr. Halit Gökalp Küçük’ün konuşmacı olduğu konferansta Hocalı Katliamı ve Azerbaycan Türklerinin tarih boyunca yaşadığı zulmü anlattı. Gökalp Küçük ise konuşmasında Azerbaycan’ın önce kuzey-güney diye ikiye bölündüğünü Güney Azerbaycan’ın İran’a verildiğini ve bugün Güney Azerbaycan’da 35 milyon Türk’ün yaşadığını belirttikten sonra, Kuzey Azerbaycan’ın Sovyet politikaları neticesinde parçalanmasını anlattı.

Azerbaycan’ın tarihten bu yana bağımsızlığına kazandıran liderler Mehmet Emin Resulzade ve Ebulfez Elçibey’den de bahseden Küçük, yaşanan çetin mücadelelerde Türkiye’nin desteğinin yetersiz olduğunu söyledi. 26 Şubat 1992’de Hocalı’da Ermenilerin çok sayıda Türkü katlettiğini ve bütün dünyanın bu olaya karşı sessiz kaldığını söyledi.  Ermeniler tarihten bu yana Türk milletini her fırsatta yok etmeye çalıştığını ifaden eden Gökalp Küçük, hala ülkemizde bu yaşanan vahşetlere rağmen Hepimiz Ermeniyiz diyenleri kınadı.

Konferans bitiminde Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, bu konuda Ülkücü gençleri aydınlattığı için Dr. Halit Gökalp Küçük’e bir plaket sunarak teşekkür etti.

Kumluca Ülkü Ocakları mezarlıklara ağaç dikme kampanyası başlattı.

Kumluca Ülkü Ocakları Başkanı Recep Peynirci kampanya ile ilgili yaptığı açıklamada şunları söyledi: “Ülkücü TÜRK Gençliği olarak PEYGAMBER Efendimizin Hadis-i Şerifini benimseyip hayatımıza geçirmekteyiz.”Kim bir ağaç dikerse onun için ağaçtan hasıl olan ürün kadar ALLAH.cc sevap yazar” Onun için bizde bu hadis-i şerifden yola cıkarak ve günümüzde orman alanlarının tahribine dur diyebilmek için mezarlıklara ağaç dikimiyle başladık.Gençlere örnek olmak ve dünyamızı oksijensiz hava sahasına itmemek için Kumluca Ülkü Ocakları olarak bu tür etkinlerimize devam ediceğiz.Katılan ve katılmayan herkesden Yüce ALLAHIM razı olsun.” dedi.

Manavgat Ülkü Ocakları 2011-2012 Eğitim Öğretim yılında lise üniversite düzeyinde birçok okulda ziyaretlerde bulunup bu konuda gösterdiği hassasiyeti engelleri öğrencilerimizin bulunduğu Dr.Hüseyin Vural İlköğretim ve İş Okulunu ziyaretiyle konuyla ilgili hassasiyetini göstermiştir.

14 Şubat 2012 günü Manavgat Ülkü Ocakları yönetimi olarak ”engelli arkadaşlara bir nebze sevgi verebilmek” gayesiyle engelli arkadaşlarımızı ziyaret ederek onlarla sohbetler ettik.Onlarında canımızın bir parçasını olduğunu onlara göstererek yüzlerindeki mutluluğu gördük dedi.”

Okul müdürü Şerafettin Çetin’le engelliler için mavi kapak projesini üzerine konuşmalar yapılıp karşılıklı iyi niyetlerle ayrıldıktan sonra Şerafettin Çetin’den de duydukları hassasiyete ve ilgiye dolayı çok mutlu olduğunu belirterek teşekkürlerini sundu.

Ülkü Ocakları Antalya İl Başkanlığı, “Fikir ve Siyaset Akademisi” kurarak, geleceğin siyasetçilerini yetiştirmeyi hedefliyor.

Ülkü Ocakları Antalya İl Başkanı E. Serkan Uysal, yaptığı açıklamada, milli ve manevi değerlerine bağlı, bilgi ile donanmış, vizyon sahibi ve geleceği en iyi şekilde inşa edebilecek şuurlu Türk gençleri yetiştirmek amacıyla “Fikir ve Siyaset Akademisi” kuracaklarını söyledi.

25 Şubat’ta başlayacak akademi için müracaatların bugün başladığını belirten Uysal, “17-30 yaş arasındaki herkes akademiye katılabilir. Ülkücü olması gerekmiyor, her görüşe sahip kişiler akademide yer alabilir. Amacımız geleceğin siyasetçilerini yetiştirmek” dedi.

Akademideki eğitimin 10 hafta süreceğini kaydeden Uysal, tarih, Türk tarihinin sosyolojisi, siyaset bilimi, hukuk, Türkiye ve dünya ekonomileri, uluslararası ilişkiler ve Türkiye, felsefe, sosyoloji, edebiyat ve kişisel gelişim alanlarında eğitim verileceğini dile getirdi. Uysal, derslerin her hafta pazar günleri Antalya Ülkü Ocakları Şehit İmdat sarıca Konferans Salonu’nda düzenleneceğini ifade etti.

Akademi sonrası sertifika verileceğini dile getiren Uysal, akademiyi tamamlayanların siyasete atıldıklarında önemli bir belgeye sahip olacaklarını söyledi.

Her insanın mutlaka bir görüşü olması gerektiğini belirten Uysal, “Maalesef gençliğimiz bir boşluk içinde. İnsanlarımız kendi dertlerinin peşinde. Bu da tehlikeli bir durum. Bu ülkede yaşıyorsak sorumluluk almalıyız” diye konuştu.

Akademi için kişi sınırlandırması yapmadıklarını söyleyen Serkan Uysal, herkesi akademiye davet etti.

Antalya Ülkü Ocakları Türk gençliğinin sorunları ele alarak, 2023’ün eğitimli nesilleri için hedef belirleme çalışmalarından ilkini 1. Gençlik ve Eğitim Çalıştayı ile başlatmıştır. 12 Şubat Pazar günü Antalya Ülkü Ocakları Şehit İmdat Sarıca Konferans Salonu’nda gerçekleşen çalıştay, çok sayıda üniversiteli ve lise gencin katılımı gerçekleşti.

Çalıştayda Türk gençlerinin genel sorunları ele alınarak çözüm yolları üzerine konuşuldu. Gençliğin eğitimi ve kültürel faaliyetlerinin eksiklikleri ve bunları giderilmesi yolunda izlenecek politikalar belirlenmeye çalışıldı. Ülkücü gençlerin öncelikle Ülkü Ocakları bünyesinde yaptıkları çalışmaların Türk gençliği ve Türk milleti açısından önemine vurgu yapılırken, 2023 Lider ülke Türkiye ülküsü doğrultusunda geleceği şekillendirme hedefleri tartışıldı.

Çalıştay sonrasında açıklama yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, “2023 hedefine doğru hızla ilerleyen Türk gençliğine rota çizmek, biz Ülkücü gençlerin öncelikli görevlerindendir. Bizde ilkini gerçekleştirdiğimiz bu çalıştay ile 2023 Lider ülke Türkiye ülkümüz doğrultusunda gençliğin hedeflerini belirleyerek, vizyon sahibi gençlerin yetişmesi için bütün gayretimizle çalışacağız. Türk gençliğinin temel sorunları ve çözümlerinin milli ülkülere sarılmakla gerçekleşeceğine inanıyoruz. Biz de milli ülkülere sahip gençler olarak bunları ele alarak daha büyük yarınlar vadeden projeler sunmaya çalışacağız.” dedi.

Gazipaşa Ülkü Ocakları tarafından düzenlenen “Gençlik Şöleni”ne çok sayıda Gazipaşalının katılımı ile gerçekleşti. 6 Şubat Pazartesi akşam saat 18.00′de Gazipaşa Düğün ve Konferans Salonu’nda düzenlenen konsere, MHP Antalya eski Milletvekili Hüseyin Yıldız, Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, MHP Gazipaşa İlçe Başkanı Mehmet Yüksel, belediye meclis üyeleri, çevre ilçelerin Ülkü Ocakları başkanları veçok sayıda vatandaş katıldı.

Açılış konuşmasınıyapan Gazipaşa Ülkü Ocakları Başkanı Resul Çağlayan, Ülkücü gençler her dönem her alanda güzel etkinlikler ve kültürel faaliyetlerin içinde bulunacağını söyledi. Daha sonra konuşma yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, “Ülkü Ocakları olarak gençliğimizin içinde bulunduğu sorunları net bircşekilde görmekte ve bu sorunların aşılması için var gücümüzle çalışmaktayız. Bireylerin ‘ben’ demeden önce ‘biz’ demeyi öğrendikleri Ülkü Ocakları kurumu, Türk gençliğinin dün olduğu gibi bugün de hizmetindedir ve taşıdığı tarihi misyon gereği milli hassasiyetleri yüksek, alanlarında başarılı, çevrelerinde örnek gösterilen bireyleri topluma kazandırıp, ülke geleceğini en iyi şekilde hazırlamak istemektedir.” dedi.

Yüksek katılımla gerçekleşen gecede gecenin konuğu Ülkü Ocakları Genel Merkez sanatçılarından Mustafa Aksoy ve Ali Kınık Konseri ile salonu dolduran yüzlerce Gazipaşalı türkülerle doyasıya eğlendi.

Kıymetli misafirler,

Basınımızın Kıymetli Temsilcileri,

Milliyetçi Türkiye’nin genç bozkurtları ve asenaları,

Sizleri Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanım Sayın Harun ÖZTÜRK, şahsım ve teşkilatlarım adına sevgi ve saygıyla selamlıyorum.

Bu güzel gecede siz değerli hemşerilerimle buluşmaktan büyük bir onur duyuyorum.

Orhun’dan gelen buyrukları yüreğinde taşıyanları selamlıyorum.

Yüce peygamberin mübarek müjdesine sarılanları selamlıyorum.

Anadolu’nun kilidini açan erenlerin inancını yaşatanları selamlıyorum.

Ertuğrul Gazi’nin mirasını el üstünde tutanları, Fatihin vizyonunu kucaklayanları selamlıyorum.

Yedi düvele dersini veren Milli Mücadele’nin yaşayan temsilcilerini selamlıyorum.

Mustafa Kemal’in “ya istiklal ya ölüm” kararını gönüllerinde, Başbuğumuz Türkeş Beyin “üç hilalini“ ufuklarında taşıyanları selamlıyorum.

Gazipaşa Ülkü Ocaklarımızın hazırlamış olduğu şölene hoş geldiniz, şeref verdiniz, Safalar getirdiniz.

19 Mayıs 1919’un ruhunu halen içinde taşıyan genç bozkurtların, her alanda hızla ilerleyişi bizleri gururlandırmaktadır. Ülkemizi, bilgi ve teknoloji çağının öncü ülkesi yapma ülküsünü benimseyen Türk Milliyetçilerini daha büyük mücadeleler beklemektedir. 2023 Lider Ülke Türkiye hedefine ulaşmak için gece gündüz demeden çalışmalıyız.

Ülkü Ocakları olarak gençliğimizin içinde bulunduğu sorunları net bir şekilde görmekte ve bu sorunların aşılması için var gücümüzle çalışmaktayız. Bireylerin ‘ben’ demeden önce ‘biz’ demeyi öğrendikleri Ülkü Ocakları kurumu, Türk gençliğinin dün olduğu gibi bugün de hizmetindedir ve taşıdığı tarihi misyon gereği milli hassasiyetleri yüksek, alanlarında başarılı, çevrelerinde örnek gösterilen bireyleri topluma kazandırıp, ülke geleceğini en iyi şekilde hazırlamak istemektedir.

Ülkü Ocakları olarak, eğitimli bir gençlik yetiştirmenin büyük önem taşıdığının bilincindeyiz ve bu doğrultuda ciddi çalışmalara başlamış bulunmaktayız. Milli ve manevi değerlerine bağlı, bilgi ile donanmış, vizyon sahibi ve geleceği en iyi şekilde inşa edebilecek şuurlu Türk gençleri yetiştirmek amacıyla Antalya Ülkü Ocakları bünyesinde Fikir ve Siyaset Akademisi’ni kurmuş bulunmaktayız. Önümüzdeki günlerde derslerine başlayacak olan bu akademide, inanıyoruz ki Ülkücü gençler en iyi şekilde eğitimlerini alıp geleceğin büyük  Türkiye’sini inşa edeceklerdir.

Yine bu alanda bir yeniliği daha gerçekleştirerek gençliğimizi araştırmaya ve daha fazla bilgi sahibi olmaya yöneltmek için Araştırma, Geliştirme ve Strateji Merkezi kurduk. Bu merkezde gençlerimizin her alanda araştırmalar yaparak kendilerini geliştirmelerini hedefliyoruz. Araştıran bir gençliğin Türk milletinin büyük geleceği için önemli bir adım olduğu inancındayız.

Türk gençliği bu büyük çalışmalar ile eğitimini en iyi şekilde tamamlamaya çalışırken, ülkemizin geleceğinin tehdit altında olması onları tedirgin etmektedir. Her geçen gün bölünme ve iç çatışmaya doğru sürüklenen ülkemizin durumu milletimizin ve gençliğin geleceğini tehlikeye sokmaktadır. Ama bütün bu zor günlere direnerek, yüce Türk milletinin büyük bir mücadele ile bu kara günleri aşacağına inancımız tamdır.
Vatanımız, milletimiz, devletimiz ve insanımız üzerinde tezgâh tertip edenler, Ülkücü Hareketin ne yapabileceğini ve kutsalları uğruna neleri göze alabileceğini henüz idrak edememiş gafillerdir.

Ülkemizin temel değerlerini yok etmeye çalışanlara inat; Türk milleti birdir, devleti tektir, dili Türkçe’dir, başkenti Ankara’dır kabul ve inancıyla durmaksızın tam yol ilerleyeceğiz.

2023’ün lider Türkiye’sinin günlerini hep beraber görmek dileğiyle, hepinizi tekrar sevgi ve saygıyla selamlıyorum.

Allah Türk’ü Korusun ve Yüceltsin.

E. Serkan UYSAL
Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı

Değerli Milletvekili Arkadaşlarım,

Sayın Misafirler,

Basınımızın Kıymetli Temsilcileri,

Bu haftaki Meclis grup toplantımıza başlarken hepinizi en içten sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

Malumlarınız olacağı üzere, yine yoğun bir haftayı geride bıraktık.

Millet olarak, çalkantılı ve çarpık nitelikli hadiselerin vuku bulduğu ve sıradanlaştığı bir dönemin tüm sancılarını yaşıyoruz.

Neresinden bakarsak bakalım; objektif bir değerlendirmeyle diyebiliriz ki, Türkiye AKP hükümeti tarafından meçhule sürüklenen bir ülke görünümündedir.

Bastırılmış düşünceler, yozlaştırılmış değerler, tehdit altında tutulan milli talepler, bin yıllık kardeşliğimizi dinamitleyen haydutluklar, iftira ve tezgâhlarla yürüyen iktidar süreci bu vahim ülke manzarasının en dikkat çeken taraflarıdır.

Demokrasinin demagojiyle karıştırılması, özgürlüğün anarşiyle yer değiştirilmesi, hukukun sübjektif yargılara havale edilmesi ve birlikte yaşamanın farklılıklar okuyla hedef haline getirilmesi yaşadığımız sıkıntıların özünü ve merkezini teşkil etmiştir.

Oturmuş bir bütünden, anlam ve içerik kazanmış sosyolojik bir yapıdan, kökü derinlere tutunarak eskimeyecek bağlar inşa etmiş bin yıllık tutkudan, hissiyattan ve yakınlıktan rahatsızlık duyanların, komploları ve kışkırtmaları son hızıyla devam etmektedir.

Açıkça söylemek isterim ki, millet varlığından öteki çıkarma arayışı, bu kutlu hazineden başkası imal etme çabası ruhsal ve duygusal kopuşları da hızlandıracak ve pek tabii birlikte yaşama idealini sakatlayacaktır.

Bölücülüğün ve ayrımcılığın çabuk bir şekilde çoğaldığı ve yayıldığı kanserli iklim işte bu çerçevede ortaya çıkmaktadır.

Dengeyi dışlayan değişim çığırtkanlığının, alt kimlikleri taltif ve takdim eden densizliklerin, mensubiyet bilincini köreltmeyi kafasına koymuş yeni sömürgecilik ajanlarının fazlasıyla görünür olduğu bir zaman diliminde bulunuyoruz.

Bugünkü şartlarda etnik temelli bölücülük; AKP eliyle ve desteğiyle bizatihi kendisinin bile şaşırdığı hızla mesafe almaktadır.

Demokrasi ve özgürlükle izahı yapılan ve anlam yüklenen bu ihanetin, bariyerlerinden taşarak huzurumuzu ve kardeşliğimizi boğacağı gün gibi ortadadır.

Millete yapılan itirazlardaki süreklilik, anadil eğitim isteklerindeki inat hep bunun bir göstergesi ve habercisidir.

Bölücü terörün küstahlaşması, farklılıkların özendirilmesi ve alkışlanması bu sürecin bir sonucudur.

Müştereklerin altını oymak ve bunların dayandığı ve ilhamını aldığı tarihsel, kültürel ve manevi vahayı yağmalamak; hiç şüphe yok ki, benzerliklerimiz yerine dağıtıcı dinamikleri kuvvetlendirecektir.

Böylesi bir olumsuzluğun ilerletilmesinde, demokrasinin gerekçe gösterilmesi beyhude bir çırpınış ve gayretten öte bir anlam taşımayacaktır.

Unutulmamalıdır ki, demokrasi diyalog ve iletişim demektir.

Birbirinden kopma noktasına gelen tarafların, yargıların ve fikirlerin yaşaması demokrasiyle mümkündür.

Yakınlaşma ve kaynaşma demokrasinin erdemleri sayesinde olacaktır.

Demokratik kültürün can suyu, gücü ve ayakta kalma iradesi; ayrılanlardan, ayrımcılığı gözleyenlerden, ters düşenlerden ve kavga çıkaranlardan değil; barış, huzur ve birlik türküsünün nağmelerini samimi bir şekilde terennüm edenlerden feyzini alacaktır.

Bu itibarla, bizim için vazgeçilmez olan birlikte yaşamaya sahip çıkmak, kökeni ve mezhebi ne olursa olsun, her insanımızı eşit ve onurlu bir şekilde görmek ve kabul etmektir.

Demokrasi millet varlığı içinden ‘başkası’ oluşturmanın, ‘yabancı’ meydana getirmenin bir vasıtası olarak görülmemelidir.

Kendi içine kapanan ve fırsat bulduğu takdirde kış uykusundan uyandırılacak olan alt kimliklerin, oksijen tüpü olarak da değerlendirilmemelidir.

Demokrasi, işin aslında birlikte yaşamanın, geleceğe birlikte yürümenin, bir ve iri olmanın vasıtasıdır.

Hızla yayılan küreselleşmeye aynı tempoyla eşlik eden bölünmeler, hizipler, demokrasinin uzlaştırıcı mekanizmasıyla törpülenecek, istenen kıvam ve şekle girebilecektir.

Bu nedenle farklılıkları hatırlatan beyanların sorumlulukla ve sağduyuyla açıklanabilir hiçbir tarafı yoktur.

Gerçeklerden kopmayan özgürlük, herhangi bir esintiyle savrulmayan kardeşlik ve her durumda geçerli olacak eşitlik demokrasinin ruhudur, ümididir ve beklentisidir.

Şiddet kemerini beline dolamış olan gözü dönmüş güruhun, etnik terörün kuyusuna ve avucuna düşen insafsızların ve farklılıkları kışkırtarak yabancıların değirmenine su taşıyan bağnazlığın bu söylediklerimizden sonuç çıkarması neredeyse imkânsızdır.

Kim ne derse desin; her farklılık tanımlaması körleşmeyi, kemikleşmeyi ve kutuplaşmayı davet edecektir.

Her farklılık vurgusu durgunluğu, duyarsızlığı ve duygusuzluğu besleyecek ve büyütecektir.

Ve farklı olmaya dönük her çağrı iletişimsizliği, itaatsizliği ve ihtilafı teşvik edecektir.

Farklılık tamtamları eşliğinde, tek millet iddiası boşlukta kalacak ve doğal olarak temelleri aşınacaktır.

Ve elbette bin yılın emeği, gözyaşı, sevgisi ve mücadelesiyle bina edilmiş aidiyetlik köprüsünün, ayakta tutan sütunları zayıflayacak ve aşınacaktır.

Farklı olmaya, farklılıklara ve farklı bir sosyal çevreye mensubiyete ısrarlı göndermeler bizi birbirimizden koparacak, daha da üzücü olanı birbirimizden uzaklaşmamıza neden olacaktır.

Bu düşmanca ve şeytanca içeriğe sahip olan siyaset üslubu, içinden geçtiğimiz zaman diliminde karşımızdaki en büyük tehdit olarak kendisini göstermektedir.

Türk milletinin varlığından rahatsız olan tüm mihraklar bu alandan yayılan fitne ışığında toplanmışlardır.

Bizi muhannete muhtaç etmek isteyen, son yurdumuzda etnik öbeklere ayrılarak birbirimize düşmemizi dileyen kim varsa bu şeytani zihnin etrafında bir araya gelmiştir.

Beraberliğimizi sonlandırmayı amaçlayanlar; küsmemizi, ayrılmamızı ve ortadan ikiye yarılmamızı projelendirenler, farklılık misyonerliğine soyunarak zem zem diyerek zehir içirmeye çalışmışlardır.

Bu ifadeye çalıştığım karanlığın ve melanetin bir ucunda AKP, diğer ucunda ise danışıklı dövüş içinde bulunduğu siyasi bölücü BDP bulunmaktadır.

Siyasetin bu yapışık ikizi bir taraftan sahnede birbirleriyle kavga eden görüntü çizmektedir.

Diğer taraftan ise arkadaki makyaj odasında, birbirlerini süslemekte ve sergiledikleri kirli oyunda kullanacakları replikleri karşılıklı olarak prova etmektedirler.

AKP ile BDP aynı yolun iki yolcusu, aynı rotanın iki takipçisi, aynı sayfanın iki yüzüdür.

AKP ile BDP isim ve kelime farklılığı dışında her şeyiyle örtüşen bir sinsiliktir, karanlık emeldir ve milletimizin hayat hakkını eritmeyi hedefleyen asit siyasetinin iki failidir.

AKP ile BDP; aynı yolu değişik kılıkta yürüyen, aynı amacı farklı sözlerle sahiplenen bir vücudun iki ayağıdır.

Bu nedenle Başbakan Erdoğan’ın BDP’yle kavga edişi günü kurtarmaya dönük sanal bir diklenmedir.

Karşılıklı söz düelloları, ithamlar, yüksek perdeden konuşmalar AKP ile BDP arasındaki siyasi ulaşımın gizli şifrelerini barındırmaktadır.

AKP ile BDP içtikleri bölücülük iksirinin gereğini gönül rahatlığıyla ve büyük bir heyecan içinde yapmaktadırlar.

Bakınız, en son olarak, hükümetin ağlayan simasına eşlik eden iki bakanının katılımıyla gerçekleşen ve TRT Diyarbakır stüdyolarındaki bir açılış töreninde ortaya çıkan manzaralar her açıdan ibretlik olmuştur.

Yaşananlar siyasi bölücülerin arayıp da bulamadığı gelişmeleri ortaya çıkarmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti’nin bakanı olma sıfatını taşıyan bu şahısların, ayrımcılığın dibine batmaları ve bölücülüğün seline kapılarak şuurlarını kaybetmeleri büyük bir talihsizlik olmuştur.

Kaldı ki, Kürtçe’yi öven, Kürtçe konuşan ve bunu da marifetmiş gibi gösteren bu aymazlığın hoş görülebilecek hiçbir tarafı olmadığı açıktır.

Elbette bizim kimsenin ana diline bir itirazımız yoktur.

Hiçbir vatandaşımızın diline kinimiz, tahammülsüzlüğümüz de bulunmamaktadır.

Herkes anasının dilini doğal ve doğru olarak konuşabilecek ve kullanabilecektir.

Ancak, Türk milletini temsil eden ve siyasi sorumluluk üstlenmiş bir iktidarın; Türkçe’nin dışında başka bir dilin savunuculuğuna tevessül etmesi tarafımızdan asla kabul edilemeyecek ve görmezden gelinemeyecektir.

Bizim için tek ve vazgeçilmez bir kural vardır; o da, Türk devletinin dilinin tek ve bunun da Türkçe olduğu hususudur.

Diyarbakır’da Kürtçe hayranlığını ve bağlılığını itiraf eden AKP’nin bozuk sicilli bakanlarının, bu halleriyle Türk milletine hakaret ettikleri ve bölücülüğün ikmalini sağladıkları kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortadadır.

Başbakan Erdoğan medyada köşe tutmuş eski dostlarına tazminat davası açmakla uğraşacağına, bakanlarına odaklanmalı ve gereğini süratle yapmalıdır.

Diyarbakır’da başka, Ankara’da başka konuşan, Yozgat’a gidince ağız, Manisa’ya uğrayınca tarz değiştiren bu siyaset kaypaklığının, Türkiye’nin geleceğine darbe üstüne darbe vurduğu kesinlik kazanmıştır.

Kabinenin ağlayan üyesinin, Kürtçeyi kast ederek; “Elbette bunu öğrenmemiz, dinlememiz, anlamamız gerekiyor. Çünkü bir lisan, bir insan. Bir insanın kimliğini kabul ediyorsak, dilini de kabul etmemiz lazım.” ifadeleri, hakikaten de bir yol ayrımında olduğumuzu açıkça göstermektedir.

Bu yüzkarası beyanlardan ve gelişmelerden sonra, merakımız, bu ülke bölünmüştür de bizim haberimiz mi olmamıştır?

Bu bakanlar, görev alanlarının kendilerine yüklediği vazifeleri bir kenara bırakmışlar da, şimdi de hıyanet yarışına mı girmişlerdir?

AKP’nin içinde bulunan, millet ve vatan sevgisinden asla şüphe duymadığım vatansever milletvekilleri bu rezilliklere daha ne kadar katlanacaklardır?

Hükümetin bu bölücü ve art niyetli üyelerini daha ne kadar taşıyacaklar, haklarını ne kadar yedireceklerdir?

Hükümetin içinde vatanına bağlı, milletine sevdalı bakanlar ne zaman bulunacaktır?

Cumhuriyet’i savunmakla mükellef savcılar kepazeliklere daha ne kadar sessiz duracaklardır?

Sürekli örgüt peşinde koşan hukuk anlayışı, AKP’nin bölücü şahsiyetleriyle BDP’nin kin kusan bereketsizlerini ne zaman fark edecektir?

İnanıyorum ki adalet gecikse de, Türk milleti, aziz varlığını parçalamayı ve bölmeyi amaçlayan yüzsüzlerin, seviyesizlerin ve vicdansızların yakasından gün gelecek yırtarcasına tutacak ve gerçek adaleti inşallah tesis ettirecektir.

Yeminlerini çiğneyen, ayrımcılığın piyonu ve sözcüsü haline gelen adı bakan, ama gerçekte Türk milletine dönüp de bakmayan bu çürümüşlerden, elbette bir gün mutlaka hesap sorulacaktır.

Aziz milletimiz bunu da büyük bir gönül rahatlığıyla yapacak ve AKP’yi Allah’ın izniyle siyaset çöplüğüne yollayacaktır.

Muhterem Milletvekilleri,

Türk milletini dil, din, etnik kimlik ve gelecek planları dâhilinde kabilelere, kesimlere ve kategorilere ayıran AKP zihniyetinin, BDP’yle birlikte düpedüz ve tek kelimeyle bölünmenin bayraktarlığını yaptığı görülmektedir.

Başbakan Erdoğan’ın Zerdüşt diyerek suçladığı, aşağıladığı zihniyetle, hükümet üyelerinin Diyarbakır’da aynı safa girmeleri de, AKP’yle BDP arasındaki cepheleşmenin ve karşıtlığın yalnızca bir senaryodan ibaret olduğunu göstermektedir.

Görüldüğü kadarıyla, iblis’in yolunu takip eden yalnızca BDP değildir ve AKP’de kendisine bahtiyarlık ve coşku içinde eşlik etmektedir.

Nihayetinde az önce de dile getirdiğim gibi, AKP ile BDP siyasetin yapışık ikizidir ve amaçları itibariyle çok da tehlikelidirler.

Bu iki siyasi partinin benzerliklerine ve kesiştiği alanın büyüklüğüne dikkatlerinizi çekmek isterim:

• AKP’nin demokratik açılım iddiaları ve BDP’nin demokratik özerlik talepleri, aynı hedefe iki kapıdan geçme ve ulaşma kurnazlığından başka bir şey değildir.
• İmralı canisi iki partinin de ilgi ve müzakere çabasının odağındadır.
• İkiside İmralı’ya saygı ile yaklaşmakta ve sayın diye hitap etmektedir.
• Ana dilde eğitim taleplerine ikisi de sıcak ve meraklıdır.
• Birisi gizli, diğeri açık olmak üzere İmralı canisinin affı ikisinin de gündemindedir.
• Milli kimliğe ikisi de hasım ve tahammülsüzdür.
• İkisi de dağdaki eşkıyaya gençlerimiz diyerek seslenmektedir.
• Üniter yapının bozulması, millet birliğinin dağıtılması ikisinin de planları arasındadır.
• Peşmerge reisi Barzani ikisinin de dostu ve kardeşidir.
• “Ne Mutlu Türküm diyene” sözünü duyunca ikisi de küplere binmekte, ikisini de hafakanlar basmaktadır
• Türk milletinin vazgeçilmezlerinden, kırmızıçizgilerinden ve milli değerlerinden bu iki parti de rahatsız ve tepkilidir.

AKP ile BDP; Dersim isyanı konusunda aynı düşüncelere, Türkiye’nin akıbetiyle ilgili benzer düşlere, federasyon konusunda birbirine yaklaşık eğilimlere sahiptirler.

Bu gelişmelerin ışığında hiç kimse, AKP eşittir BDP denklemini inkar edemeyecek ve görmezden gelemeyecektir.

Sözde Kürdistan’ın zihinlere yerleştirilmesi ve kabul ettirilmesi konusunda AKP’nin müsamahası ve toleransı, BDP’nin ise sabırları ve sınırları zorlayan gayretleri yer almaktadır.

Bilhassa, Irak’ın kuzeyindeki peşmerge yönetiminin, gerek Irak’ın parçalı yapısından, gerekse de Arap Baharı’nın sağladığı uygun ortamdan istifade ederek cazibe merkezi olmaya çalıştığı anlaşılmaktadır.

Peşmerge reisi Barzani’nin, Suriyeli Kürtleri bir araya getirerek toplantı tertip etmesi ve birleşin çağrısında bulunması yanı başımızdaki zaman ayarlı bombanın her an patlayacağını işaret etmektedir.

2012 yılı içinde geniş kapsamlı bir Kürt Konferansı için tüm hazırlıkların yapıldığı dikkate alındığında, Türkiye’nin etnik bir fırtınanın kapısında durduğu fark edilecektir.

Erbil’in, Kürdistan’ın kurulması için kuluçka faaliyeti yürüttüğü ve AKP’nin de buna sessiz durduğu görülmektedir.

Başbakan Erdoğan bir yanda Irak, tüm Iraklılarındır derken; diğer yanda küresel projeler kapsamında adım adım ilerletilen dört ayaklı Kürdistan’a zımnen onay vermektedir.

Takdir edeceğiniz üzere bunun bir ayağı da Türkiye’dir ve bu alçaklığın taraftarlarının ve savucularının kimler olduğunu aziz milletimiz gayet net olarak bilmektedir.

Elbette böylesi bir rezil projenin gerçekleşebilmesi için Türkiye’nin milli devlet ve üniter yapısından savrulması ve ayrılması gerekecektir.

Küresel projeler doğrultusunda; Türkiye önce demokratik özerklik, arkasından iki dilli ortak kurucu halkın olduğu bir devlet, ardından federal devlet ve daha sonra da birleşik Kürdistan fikrinin somutlaşacağı bir batağa doğru hızla gitmektedir.

Şu kadarını ifade edebilirim ki, bu sürecin kılavuzu; mahlası BOP, gerçek ismi yeni sömürgecilik olan kanlı projedir.

Eşbaşkanlığını Başbakan’ın yürüttüğü bu proje, milli devletlerin ve milletlerin egemenliklerini kaybetme riskini belirgin hale getirmekte, ya da alt kimliklere ve kültürlere ayrışarak sosyolojik bir geri dönüşüm ile parçalanmasını öngörmektedir.

Bu açıdan Türkiye her iki tehdide AKP hükümetiyle maruz kalmakta ve bundan kaynaklı sorunları alabildiğine yaşamaktadır.

Siyasi bölücülerin Kürdistan taleplerini arsızca dile getirmeleri ve vatanımızın bir yöresine farklı bir anlam yüklemeleri, hep bu bahsetmeye çalıştığım bulanık ve buhranlı güzergâhın alıştırma ve ısındırma hamleleridir.

Türkiye’nin, bu tehlikeyi bertaraf edecek ve mevcudiyetini koruyacak siyasi iradesi maalesef yoktur ve bu nedenle AKP büyük bir zan ve töhmet altındadır.

Ne yazık ki, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin ve Türk milletinin geleneksel çizgisinden sapması ve anlam kaynaklarından uzaklaşması için sosyal, siyasal, ekonomik ve psikolojik şartlar geçtiğimiz yıllar içerisinde adım adım tekemmül ettirilmiştir.

Özelikle önemli ve lokomotif milli güç unsurları olan sanayi, ticaret ve ekonomik aktörler, bahse konu bu sürecin tam etkisine girmiş ve menfaat bağı ile kilitlenmişlerdir.

Bu çaresizlik ortamı, geçim derdiyle boğuşan vatandaşlarımızın da seçeneksiz kalmasına neden olmuştur.

İşleyen sürece engel olabilecek yada geciktirebilecek kim varsa, milli devlet ve millet varlığını korumaya, muhafaza etmeye kararlı, vizyon ve hedef sahibi hangi kesim bulunuyorsa toptan iftiraya uğramış ve kara bir propagandanın hücumu altında kalmıştır.

Anlaşıldığı kadarıyla ilerleyen süreçte, Irak’ın kuzeyindeki çıbanbaşının tam olarak ilanı ortaya çıkacak, PKK ve İmralı canisine af dayatmaları cevap bulacaktır.

Diyarbakır’da Demokratik Toplum Kongresi’nin iki gün süren Ara Genel Kurul toplantısının sonuç bildirgesinden, İmralı canisi için af çağrıları çıkmasının başka türlü izahı da olmayacaktır.

Zaten AKP buna dünden niyetli ve isteklidir.

Ancak doğabilecek tepkiler ve siyasal maliyet nedeniyle, öncelikle kamuoyu hazırlama faaliyetlerini dört bir koldan sürdürmektedir.

Manşetlere rağmen iktidar olduklarını iddia eden Başbakan Erdoğan’ın, dokuz yılı aşan iktidar yıllarında, bölücülük bizzat kendi elleriyle manşetlere taşınmış ve zirveye ulaştırılmıştır.

Bundan böyle, özellikle bahar aylarıyla birlikte, bölücü örgütün ses getirecek spot eylemleri; sınır birliklerine, karakollara ve üs bölgelerine muhtemel saldırıları sebebiyle, kamuoyunun silahsız bölücülüğe rıza gösterecek noktaya kadar itileceği anlaşılmaktadır.

Geçtiğimiz yıl, uzun bir süredir kaldığı yurtdışından, AKP tarafından getirilen bölücü emellere sahip bir şahsiyet tarafından, PKK’nın devlet tarafından kurulduğu ithamları ve silahların gömülmesine dair söz ya da yayınlar hep bu konseptin birer parçası olarak karşımızdadır.

Hatırı sayılı bir zamandır devrede olan sözde iyi ve masum PKK’yla, kötü ve kanlı PKK ayrımı yeniden malum çevrelerce ısıtılmaktadır.

Hatta AKP’nin ekranlardan eksik olmayan bir yöneticisi de, bölücülük korosunun sesi en çıkan simalarından birisi olarak dikkat çekmektedir.

Kime ve hangi odaklara hizmet ettiği meçhul olan her devrin görünen yüzü, PKK’nın derin devlet desteğinde kurulmuş bir örgüt olduğunu ileri sürebilecek kadar bilincini kaybetmiştir.

Benzer sözlerin, sözüm ona Kandil’le çekişme içinde bulunan bazı bölücüler tarafından kararlılıkla gündemde tutulması, çok geniş bir planın işlediğini bize kanıtlamaktadır.

Bir an için farz edelim ki, madem PKK devlet yapılanmasıdır, bu kapsamda bunun delilleri nerededir ve nerelere gizlenmiştir?

Bu iddia sahipleri, ellerinde konuyla ilgili belge veya bilgi var da bunu aziz milletimizden saklıyorlarsa, o takdirde yabancıların menfaatini gözeten kiralık zihniyetler olarak anılmaktan yakalarını kurtaramayacaklardır.

Yok eğer, iddialarına dayanak teşkil edecek bir bilgi veya kanıt bulunmadan, belirli maksatları gözeterek; kulaktan dolma haberlerle, uydurma bilgilerle ve imal edilen yalanlarla, bölücü terör örgütünü devletle irtibatlandırıyorlarsa, müfteriliğin bile kendileri için nazik bir tanımlama olacağını bilmeleri kendilerinin hayrına olacaktır.

Şayet bu görüşün tarafları, şereflerini ve haysiyetlerini iki paralık etmek istemiyorlarsa, sözlerinin muhteviyatını ve kaynağını bir an önce itiraf etmeli ve açıklamalıdırlar.

Devleti PKK’yla aynı noktaya getirmek ve bölücü terör örgütünü Türkiye Cumhuriyeti ilişkilendirmeye çalışmak aşağılık bir tertibin ve alçakça yürüyen bir organizasyonun işi, işlemi ve ürünüdür.

Tam da burada, şu sorular ister istemez kafamıza takılmakta ve aklımıza gelmektedir:

• 2002 yılındaki sıfır terör noktasından bugüne nasıl gelinmiştir?
• İnsan gücü, lojistik imkânları, potansiyeli ve propaganda kanalları darbe üstüne darbe yine bölücü örgüt, nasıl olmuştur da dokuz yıllık AKP döneminde küllerinden yeniden dirilmiştir?
• Peki, Türkiye’nin küresel hedefler paralelinde bölünmesi amacıyla, PKK’nın tekrar ayağa kaldırılması mı gerekmiştir?
• Bunun için de PKK’yla AKP arasında bir rol ve görev paylaşımı mı yapılmıştır?

Geride kalan yıllara baktığımızda, bölücülüğün; AKP teneffüsü ile ayağa kalktığı, terörü tırmandırdığı, dayattıkça aldığını görünce de daha fazla hunhar eyleme müracaat ettiği anlaşılmaktadır.

Bu yüzden durmak bilmeyen etnik bölücülük, AKP’nin sağladığı korunaklı ortamda gemi azıya almış; iki gün önce idrak ettiğimiz Misak-ı Milli’nin 92. Yıldönümünü karşıladığımız bir süreçte, vatanımızın bir bölümünü, asırları aşan emperyalist mihrakların yönlendirmeleriyle Kürdistan olarak nitelendirmiştir.

Nitekim iktidar bölücü teröre, belki de tarihinde ilk defa kazanacağı, başarı sağlayacağı umudunu vermiştir.

Bu itibarla, AKP zihniyeti, PKK’nın devlet projesi olduğundan daha çok, kendisinin bölücülüğü nasıl canlandırdığını ve Türkiye’yi nasıl bir uçurumun eşiğine getirdiğini görmeli ve biraz insafı ve inancı varsa bunun kaygısına düşmelidir.

Bildiğiniz gibi, AKP’li yıllar boyunca, bölünmenin servisini yapan bazı sivil toplum unsurları ile köksüz, kimliksiz ve zihni esaret altına alınmış sözde aydın, gazeteci, yazar taife vasıtasıyla, kamuoyu oluşturulmuş ve bölünmüş Türkiye’nin çeşitli platformlarda tartışılması sağlanmıştır.

Özet olarak diyebiliriz ki, bölücü taleplerin, PKK görüşlerinin yeni anayasa içinde şekillenmesini sağlamak, milli kimliğimizin çökertilmesi umuduyla her türlü çaba ve çalışma gösterilmiş ve gösterilmeye de devam etmektedir.

Yeni dönemde demokratikleşme adı altında, özellikle ana dilde eğitim ile terör suçlularına hafifletilmiş af ve yerel yönetimlere özerlik imkânları konusu da gündeme gelebilecektir.

Görüyorsunuz, bu kadar tahribata rağmen, hükümet anlayışı ne yaptıysa bu aziz vatanı bölememiş, büyük milletimizi etnik kimlikler arasında bölüştürememiş, kardeşlik hukukunu hala tam olarak gasp edememiştir.

Başbakan Erdoğan, bölücülük dozajını arttırmak istiyorsa, organik bağ içinde olduğu BDP’den daha fazla yardım ve istekte bulunabilmesinin önünde de şimdilik bir engel görülmemektedir.

Ne var ki AKP ile BDP arasındaki var olan uyum ve eşgüdüm henüz somut bir neticeye ulaşamamıştır.

Kurulan bölücülük ittifakı tüm zorlamalara ve tuzaklara rağmen istediği sonucu çok şükür elde edememiştir.

Kararlılıkla söylemek isterim ki, bu vatanın her karışı kutsaldır ve Türk milletin helali ve ayrılmaz bir parçasıdır.

Bölünme ve ayrılma rüyası görenler, kâbusla uyanacaklarını iyi bilmelidirler.

Bin yılda karılan bu harcı ayrıştırmaya, bin yılda kökleşen bu çınarı yıkmaya ve bin yılda oluşan bağları kırmaya kimsenin gücü yetmeyecektir.

Adalet ve Kalkınma Partisi temel tercihini artık yapmalıdır.

Kimin yanında durduğunu, kiminle işbirliğini yaptığını açıklamalıdır.

Ya PKK, EOAK ve ASALA zihniyetlerinin hedeflerine hizmet ederek Türk tarihinin kara bir lekesi olarak hatırlanacak, ya da milletimizin hak ve varlık hukukunu savunarak gönüllerde kalıcı olacaktır.

Her türlü sonucuna katlanacağı için seçim ve takdir hakkı AKP’nindir.

Parti olarak, yapılacak yeni anayasanın milli kimliğimizden, milli ve üniter devlet yapımızdan, bin yıllık kardeşlik duygusundan taviz vermeden hazırlanması için elimizden gelen tüm demokratik imkânları kullanacağımızdan herkes emin olmalıdır.

Bölücülüğü masumlaştıracak, PKK militanlarını affedecek ve İmralı Adası’nı yazlığa dönüştürecek her teklife de sonuna kadar kapalı ve uzak olacağız.

Hükümetin timsah gözyaşları döken kuşkulu siması, ne kadar uğraşsa da, ana dilde eğitim taleplerinin önünü açacak her girişime aşılmaz ve geçilmez milli bir duvar olacağız.

Ve direneceğiz, dayanacağız, vazgeçmeyeceğiz; Türk milletinin birlikte yaşama ülküsünü inşallah zayıflattırmayacağız.

Değerli Arkadaşlarım,

Son günlerde cereyan eden gelişmelerin birbiriyle yakın ilgi ve ilişkileri olduğu şüphesizdir.

Diyarbakır İçkale’de, restorasyon çalışmaları nedeniyle yapılan kazılar sonucunda kemik ve kafataslarına ulaşılması yeni bir tartışmanın ve cepheleşmenin fitilini tutuşturmuştur.

Bu kapsamda koparılan gürültünün, yapılan suçlamaların iyice zıvanadan çıkmaya başladığı görülmektedir.

Bulunan cesetlerin, faili meçhul cinayetlere kurban gittiğine dönük yaygara ve yaklaşımlar abartılı bir şekilde çoğalmıştır.

Üzerinde ittifak sağlanması gereken husus, eğer ortada bir cinayet varsa bunun ortaya çıkarılması, failleri tespit edilirse de gereğinin yapılmasıdır.

Milletimizi meşgul eden bu konunun tüm boyutlarıyla aydınlatılması, gerçekler ne ise üzerine gidilmesi gerekmektedir.

Neresi şüpheli görülüyorsa oranın incelenmesi, kazılması, adli ve tıbbi sürecin tamamlanması elzem hale gelmiştir.

DNA testleri başta olmak üzere, her yola başvurulmalıdır.

AKP zihniyetinin nasıl olsa 326 kişilik Meclis çoğunluğu elindedir.

Bu itibarla bahaneyle geçireceği, savsaklayacağı bir anı bile yoktur.

Faili meçhul olarak görülen tüm kuşkuların kararlıkla irdelenmesi ve sonuçlandırılması bir zorunluluktur.

İsveç’ten, kazılacak yerlerin adreslerini ifşa eden provokatör ve yabancı servis figüranlarının ülkemize getirilmesi acilen sağlanmalı ve bunlara yönelik gerekli yaptırım hayata geçirilmelidir.

Faili bilinmeyen, belirsizliğe mahkûm edilmiş cinayetler ve ilişki ağları açığa çıkarılmalı ve netleştirilmelidir.

AKP hükümeti, kendince, sözde demokratikleşmeden özgürleşmeye, vesayetten demokrasi açığına kadar her meseleyi gündemine almıştır.

O halde, faili meçhul karmaşasını ve kaosunu da çözmeli ve üstesinden gelmelidir.

Türk milleti bu kazı siyasetinden ve anormal boyutlara ulaşan dengesiz ve kontrolsüz gelişmelerden yorulmuştur.

Özellikle durumun hassasiyetini fark edemeyenlerin; etseler de umursamayanların, televizyon ekranlarındaki ifşaatları ve izansız tespitleri çok kritik bir aşamaya gelindiğini göstermektedir.

Bu kanaat sahiplerinin uzman ve bilen sıfatıyla medyaya çıkarılması da sorumsuzluğun ta kendisidir.

Kazılardan çıkarılanların ne olduğuna ve arkasındakilerin nelerden ibaret bulunduğuna; İstanbul’dan, Ankara’dan hükmeden bu gafillerin, soruşturma sürecinin sonuçlanmasını beklemeleri en sağlıklı olanıdır.

Zihinleri bulandıran açıklamalar ve belirli bir amaç kapsamında yapılan yorumlar, terörle mücadelenin seyrini olumsuz etkilemenin yanı sıra, somut bir delil olmadan devletin baskı altına alınmasına da yol açmaktadır.

Meselenin manidar bir başka tarafı ise, AKP hükümeti döneminde kazılmadık yer bırakılmamış, geçmişin yargılanması için her fırsat değerlendirilmiştir.

Şu gerçeklerin muhatapları tarafından hiç unutulmaması makul, mantıklı ve doğru olacaktır.

Bu aziz vatanın her yerinde kefensiz kahramanlar yatmaktadır.

Bu sayede üzerinde yaşadığımız toprak parçası bize yuva olmuş, vatan haline gelmiştir.

Arkeolojik kazılarla sonuç ve müsebbip aramaya çalışan AKP zihniyeti, atacağı adımlara toprağın altından bahaneler bulmaya, yapacağı işlere gerekçeler oluşturmaya çalışmaktadır.

Bu konuda ille de kararlılık var ise, buradan kazı ve kazma siyasetini yürüten AKP anlayışına sormak isterim ki;

• Bundan sonra Çanakkale’yi de kazmayı aklınızdan geçiriyor musunuz?
• Dumlupınar’ı, Sakarya’yı da gündeminize alacak mısınız?
• Malazgirt’e ve Çubuk’a da kazı ekibi gönderecek misiniz?
• Ermeni çetelerinin katlettiği vatan evlatlarının sere serpe yattığı yerlere de iş makineleri sevk edecek misiniz?

Peki, iş buraya geldiğine göre, bu kahramanların haklarını da arayacak mısınız?

Yarın Mahşer Gününde, şehitlerimizin failleriyle girdiğiniz sarmaş dolaş halinizi nasıl anlatacaksınız?

Bu son kazılarla ortaya çıkan manzaranın, ülkemizin zaaf içinde bulunan huzurunu daha fazla bozmamasını temin etmek hükümetin en öncelikli görevleri arasındadır.

Hatalardan dersler çıkarılması, hukuk dışı faaliyetlerden sakınılması bizim en büyük dileğimizdir.

Ancak kazılarda bulunan her şeyin suçunu devlete yıkmak ve siyasi çekişmelere alet etmek; hem rahmete kavuşanların ruhlarına eziyettir hem de aramıza sokulan nifaktır.

Bu itibarla herkes konu üstünde konuşurken dikkatli olmalı ve ağızlarından çıkacak sözlerin nerelere ulaşacağını iyi hesap etmelidirler.

Muhterem Milletvekilleri,

Konuşmama son vermeden önce, tarım kesimiyle ilgili bazı tespit ve düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Hepinizin şahit olduğu üzere, ülkemiz son günlerde yoğun kar yağışına sahne olmuştur.

Bu nedenle 2012 yılıyla ilgili kuraklık beklentileri de ortadan kalkmış ve mevsimsel gelişmeler çiftçilerimizin yüzünü güldürmüştür.

Kar yağışı, ekili ve dikili arazilere hayat vermiş, umutları tazelemiş ve kötümser bakışları yenmiştir.

Dileğim, çiftçilerimizin ektiklerinden daha fazlasını almaları ve hiç olmazsa bu hasat döneminde mutlu olmalarıdır.

Tarımın hem ülkemiz ekonomisinin gelişmesinde, hem de kaliteli, güvenli ve sürdürülebilir gıdaya ulaşılmasında çok önemli bir yeri vardır.

İmalat sanayimiz, enerji, ulaştırma ve hizmetler sektörümüz açısından tarım tartışma götürmez pazar niteliğine sahiptir.

Tarımsal girdiler sanayide hala ihmal edilemeyecek boyutta kullanılmaktadır.

İç ticaretimizde ise tarımsal ürünlerin payı dikkate değer bir seviyededir.

Ayrıca tarımın toplam ihracat içindeki payı 2001 yılında yüzde 15,2 iken,2011 yılında bu oran yüzde 13,3’e gerilemiştir.

Bu veri bile başlı başına, tarımsal üretimdeki sorunları, basiretleri kapanmamış olanlara berrak bir biçimde gösterebilecektir.

Bununla birlikte, geçtiğimiz yıl tarım sektörü ihracat artışında, hayvansal ürünler, yüzde 47,73’lük yükselişle ilk sırada yer almıştır.

Ancak dile getirdiğim bu hususlar meselenin yalnızca dış yüzeyini göstermektedir.

Asıl ve esas olarak, tarımsal alanda var olan problemler gün geçtikçe artmakta ve yaygınlaşmaktadır.

Son nüfus sayımına göre, toplam nüfusun yüzde 23,2’si belde ve köylerde yaşamaktadır.

Sayıları 17 milyonu aşan bu kardeşlerimizin sorunları fazlalaşmış ve içinden çıkılmaz bir hale gelmiştir.

Kaldı ki, il ya da ilçe merkezlerinde oturup da, çiftçilik yapan kardeşlerimiz az değildir.

Çiftçilerimiz çileli ve zor şartlar altında yaşamaktadır.

Başbakan Erdoğan’ın büyüyen milli gelirinden, çiftçilerin payına düşen nedense çok düşük miktarlardır.

Üreten, diken, büyüten, sulayan, yetiştiren, ulaştıran çiftçilerimiz emeklerinin, alın terlerinin karşılığını alamamaktadır.

Hala gübre pahalıdır.

İlaç, tohumluk ateş pahasıdır.

Çiftçimiz neredeyse mazot parasına, girdi maliyetlerini karşılamak adına çalışmaktadır.

Pulluk, mibzer gibi tarım makinelerinin fiyatı gittikçe artmaktadır.

Traktör almak için ise, çiftçimiz, neyi var neyi yoksa ipotek ettirmektedir.

Kışın köylerimiz bitkin, bezgin ve karanlıktır.

İhtiyaçları karşılamak amacıyla pazarlara aydan aya bile zor gidilmektedir.

Kahvehaneler dolup taşmakta, dertler birikip yığılmaktadır.

Çaylar bile veresiye içilmekte, sevgiler ve kavuşmalar köylerimizde hep ertelenmektedir.

Çiftçi kardeşim yazın hasattan elde edeceği gelirle veya geciktikçe geciken pancar parasının umuduyla hayaller kurmaktadır.

Davos’ta anlatılan Türkiye tablosundan ve görüntüsünden ortada eser yoktur.

“Kıskananlar çatlasın, dünya bizi örnek alsın, dün Avrupa’nın hasta adamıydık, bugün ders veriyoruz” gibi sözlerin ne karşılığı ne de inandırıcılığı vardır.

Şu ibretlik çelişkiye bakınız ki, birkaç yıl önce Davos’u terk edenler, bugün sanal tablolar eşliğinde ekonomi dersleri verir duruma gelmişlerdir.

Ancak Avrupa’ya, AKP tarafından örnek gösterilen ekonomik mucize ve zenginleşme masalı ne hikmetse çiftçimize, köylümüze yansımamıştır.

Esasında zenginleşen Türkiye olmayıp; ekonomiye bir katkıda bulunmaya, emek sarfetmeyen ve devletin sağladığı imkânlara bel bağlayan AKP zihniyetinin ihtiraslı vurguncularından başkası değildir.

Üzülerek ifade etmeliyim ki, ekonomik güvensizlik ve çaresizlik köylerin ruhuna nüfuz etmiştir.

Ayrıca hayvancılık eski tadını vermemekte, ithal et, üreticilerimizin neşesini kaçırmaktadır.

AKP hükümeti tarafından ne kadar görmezden gelinse de, çiftçisi memnun ve rahat olmayan bir ülkenin gelişmişlik skalasında sıçrama göstermesi ve başarı hikâyelerine konu olması söz konusu bile olmayacaktır.

Çiftçimiz ürününün para etmesini istemektedir, ki bu son derece meşru ve yerine getirilmesi gereken bir mecburiyettir.

Çiftçimiz sırtındaki yüklerinin alınmasını, girdi maliyetlerinin azaltılmasını dilemektedir. Başka türlüsünü de düşünmek mümkün değildir.

Kısaca söylememiz gerekirse, çiftçimiz insanca bir yaşam istemektedir. Hak ettiğini almak, çalışmasının karşılığına ulaşmak düşüncesindedir.

AKP hükümeti ise, bu talepleri yerine getirmekle yükümlü olup, bundan sonra çiftçimizin müsamahasının olmayacağını bugünden idrak etmesi lazımdır.

AKP’yi getiren çiftçimiz, götürmesini de çok iyi bilecek ve bu gidişle bunu da kesinlikle yapacaktır.

Görülen gerçek budur ve tüm gelişmeler buna işaret etmektedir.

Bu duygu ve düşüncelerle, konuşmama son verirken, hepinizi bir kez daha sevgi ve saygılarımla selamlıyor; sağlık, başarı ve mutlulukla dolu bir hafta geçirmenizi diliyorum.

Sağ olun, var olun.

Click here to view the embedded video.

Türkiye hem içten hem de dıştan, etkinlik düzeyi ileri aşamaya ulaşmış bir husumet kuşatması tarafından çevrelenmiş ve baskı altına alınmıştır.

Nitekim Fransa’nın, sözde Ermeni soykırım iddialarını kabul etmeyenlere ceza verilmesini öngören ve nihayetinde bu ülkenin Senatosu tarafından kabul edilen kararı bunlardan birisi olmuştur.

Düşünceye, ifade ve fikir özgürlüğüne pranga vuran bu otoriter ve tahammülsüz zihniyet, Batı’nın çifte standarttan beslenen ve keyfiliği atlama tahtası olarak kullanan kurnazlığına açık bir delildir.

İnsan olmaktan kaynaklanan söz söyleme ve ileri sürme hakkının bu ülke tarafından gasp edilmesi ve yaptırıma bağlanması yüzsüzlükten de öte, jakoben zorbalığın yeni bir oyunu olarak görülmelidir.

AKP’nin küresel dostları; üstelik utanmadan, sıkılmadan ve gocunmadan her fırsatta sığındığı kanlı mizanın hazırlayıcıları, tarihimizi kötüleyerek intikamlarını güncellemenin ve tazelemenin arayışı içindedirler.

Türk milletini katliamcı, soykırımcı, katil gösterme ahlaksızlığının malum tarafları, uzun bir süreden beridir kendilerine sunulan uygun iklimde geçmişimize çamur atmakla meşguldürler.

Ancak sözde Ermeni soykırım yalanının, bu doğrultuda haddi ve sınırları aşarcasına vurulan yaftaların Türk milleti nezdinde hiçbir itibarı ve kalıcılığı olmayacaktır.

Buna karşılık hükümetin Fransa’nın çirkinliğine, nobranlığına ve tarihimizi yargılama küstahlığına karşı hala sabırla yaklaşması ve Senato içinden konuyu yargıya götürecek milletvekili sayısıyla ilgili çetele hesabı yapması içine düştüğü zavallılığı ve çaresizliği ibretlik şekilde göstermiştir.

Başbakan Erdoğan’ın, Türk milletine hakaret eden ve suçlu göstermek için parlamentosunu harekete geçiren yönetim anlayışına karşı; zımnen alttan alan, gerilimi tırmandırmadan çıkış yolu gözleyen teslimiyetçi ve aciz görüntüsü milli vicdanları hüsrana uğratmıştır.

Şayet AKP’nin gizli ajandasında, sözde soykırımı tanıma veya bunun için özür dileme gibi bir düşüklüğün varlığı söz konusuysa, bilinsin ki, bunu aziz milletimiz asla affetmeyecektir.

Uydurma diklenmelerin, temelsiz çıkışların ve mizansen gürlemelerin sahibi olan Başbakan’ın, konu ciddiye binince birden bire çark etmesi bildik ve tanıdık sapmaları haline gelmiştir.

Ayrıca sıfır sorundan sıfır komşuya doğru giden bu zihniyetin, küresel angajmanlar ve planlar dahilinde ihtilafa düşmediği, kavga ve hizip içine girmediği ülke neredeyse kalmamıştır.

Bölgesel tansiyon artışının durmak bilmeyen bir kanamaya yol açacağını göremeyen AKP hükümeti, bilhassa Irak ve Suriye’yle sürtüşmelerinin, sütre gerisinde İran’a karşı BOP’un safında durmasının maliyetini hesap edemeyecek kadar şaşırmış ve bilinç kaymasına uğramıştır.

Bununla birlikte Irak’ta mezhep düşmanlığı ve karşıtlığı bu ülkenin birliğini ve bütünlüğünü tehdit edecek noktaya ulaşmıştır.

Fiili olarak duygularda ve kafalarda bölünme yaşayan bu ülkenin, yaşadığı ağır travma Türkiye’ye de yansıyabilecek ve istikrarsızlık rüzgarı bize kadar ulaşabilecektir.

Başbakan Erdoğan’ın Irak’ın kuzeyini gözeterek, merkezi yönetimle çatışması ve Iraklı taraflar arasında denge unsuru olmaktan ziyade, taraf tutması her anlamda tehlikeli ve vahim gelişmelere meydan verecektir.

Hürmüz Boğazı’nın ateş topuna dönüşmesinin an meselesi olduğu bir zaman diliminde, AKP’nin Türkiye’yi meçhule doğru sürüklediği ve bir çıkmaza sokmak için inatla küresel güçlerin yanında hizalandığı her haliyle ortadadır.

Irak’ın kuzeyinin devletleşmesine göz yuman yada sessiz duran bir şuursuzluğun, bunun ülkemize misliyle olumsuz sonuçlarının sıçrayacağını bilmesi, değilse bile öngörmesi gerekmektedir.

Bu ülkenin yanısıra, Ortadoğu’nun fay hattını oluşturan dört ülkeden birisi olan Suriye’yle gerilim ve anlaşmazlıkla yüklü ilişki ağı da zirvededir.

Suriye kilidini henüz açamayan BOP’un, AKP eliyle olmadık oyunlar ve senaryolar sahnelediği herkesin bildiği gerçekler arasındadır.

AKP hükümetinin özgürleşme ve demokratikleşme olarak övdüğü Arap Baharı dalgası, görüldüğü kadarıyla otoriter hevesleri beslemiş, değişim dinamiklerinin doğal mecrasını tıkamış ve daraltmıştır.

Mısır ve Libya örnekleri bunun için iyi bir misal teşkil etmiştir.

Dışarıda özet olarak bunlar olurken, ülkemizde taşlar yerinden oynamakta, AKP’nin yaydığı fitnenin ve ektiği ayrılık tohumlarının boy atmaya başladığı görülmektedir.

Bu kapsamda birbirine eklemlenerek güçlenen ve sürdürülebilir bir içerik kazanan vahamet halkaları, aziz milletimizin önünü kesmekte, geçiş ve ilerleyiş güzergâhını tuzaklamaktadır.

AKP hükümetinin ihmal, inat ve iflasıyla ülkemiz ve milletimiz karanlık bir tünelin kapısına dayanmıştır.

Türkiye her bakımdan tartışmaların ortasına itilmiş, içi boşalmadık, aşındırılmadık, sabote edilmedik ve saldırılmadık bir değer bırakılmamıştır.

Başbakan Erdoğan’ın “ustalık dönemi”, içeride ihanetin cüret ve cüsse kazanmasına yol açmış, dışarıda ise emperyalist nitelikli iftira ve ithamın milletimizi hedef tahtası haline getirmesine mihmandarlık yapmıştır.

AKP’yle birlikte, bir yanda tarihle kurulan derin bağlar zedelenerek köksüzleşmenin çukuru kazılmış, diğer yanda milli ve manevi hasletlerle sağlamlaştırılan milli kimliğin ölüm fermanı yazılmıştır.

Millete mal olmuş ne varsa, bu çerçevede yerleşmiş ve benimsenmiş hangi varlık ve kıymet hükümleri bulunuyorsa kıskaca alınmış ve alaşağı edilmek istenmiştir.

İleri demokrasi palavraları, vesayetten kurtulma aldatmaları, özgürlükleri artırma safsataları AKP’nin kirli yüzünü ve bozuk sicilini artık gizleyememiş, masumiyet ve mağduriyet zırhı meşum emellerini örtememiştir.

Bölücü taleplerin zıvanadan çıkmasına eşlik eden İmralı canisiyle tekrar görüşüldüğü iddiası ve PKK tezlerinin müzakere edildiğine dair kamuoyuna yansıyan bilgiler Türkiye’nin büyük bir darboğazın içine çekildiğini göstermiştir.

KCK operasyonları sayesinde bölücülükle mücadele edildiği izlenimi veren, fakat el altından PKK’yla görüşmek için düğmeye basan hükümetin, şehitlerimizin ve gazilerimizin tüm vebalini üstüne aldığı ve milletimizin bedduasıyla sarsılacağı iyi bilinmelidir.

Daha tehlikelisi ise, PKK’nın devlet projesi olduğu tezinin malum mihraklar ve sözcüleri tarafından dillendirilmesi ve servis edilmesi meselesidir.

İmralı canisinin avukatlarıyla ve yakınlarıyla görüşmemesinin, bu minvalde sürdürülen propagandanın ara bir aşaması olarak tayin edildiği izlenimi gittikçe güçlenmektedir.

Bu gelişmelerin vatanımızın bir yöresindeki kazılarla birlikte aynı paralelde yürümesi de elbette düşündürücü ve son derece uyarıcı niteliktedir.

Kaldı ki bölücü örgütün devletle irtibatlandırma çabasının yenilir, yutulur ve kabul edilebilir hiçbir tarafı yoktur.

AKP hükümeti izaha muhtaç olan bu iddianın, ayrıntılarını açıklamaya ve aziz milletimizi bilgilendirmeye hem mecbur hem de mahkûmdur.

Aksi takdirde bu şaibe ve töhmetin altından hiç kimse kalkamayacak, Türkiye Cumhuriyeti’nin son 28 yılında kim görev yapmışsa terör suçuna dolaylı ya da doğrudan yardım ve yataklık yapmakla anılacaktır.

Dersim ayaklanmasını gündeme taşıyan sorumsuzlukla büyüyen gedik; Menemen tartışmasıyla açılmış, Uludere meselesiyle derinleşmiş, Yüksekova davasıyla boyut değiştirmiş, “Hepimiz Ermeniyiz” hezeyanlarıyla çıtasını yükseltmiştir.

Hükümet, gündemi işgal eden her konuyu fırsat bilerek, sinsi ve gizli planlarını bugüne kadar anında devreye sokmuştur.

Bu kapsamda olmak üzere;

• Başbakan’ın rahatsızlığı; timsah gözyaşlarını döken içten pazarlıkçı hükümet üyesine, herkesin kimliğini tanıma çıkışını yapma konusunda uygun zemin teşkil etmiş,
• Sürekli gündemde bulunan ve her meselenin doğrudan tarafı haline gelen bir gurubun, yine bu dönemde şike konusu etrafında AKP’ye meydan okuması işitilmiş,
• Uludere tartışmaları sürerken 19 Mayıs törenleriyle ilgili çarpık ve art niyetli girişimlerin açığa çıkmasına şahitlik edilmiştir.

Bundan sonra Anıtkabir’in botanik parkına çevrilmesi, İstiklal Marşı’nın susturulması, bölücülüğün tetikçisi olanlar tarafından önerilen okullardan “Andımızın” kaldırılması da etaplar halinde uygulamaya geçilebilecektir.

AKP’nin Türkiye’yi ayakta tutan ve aziz milletimizin içselleştirdiği ne varsa cepheden vurmaya kararlı olduğu anlaşılmaktadır.

BOP’a verilen desteğin, küresel hesaplara gözü kapalı taşeronluğun ödülü olarak, eğer gücü yeterse, AKP’nin rejim ve sistem değişikliği için teşvik edileceği ve Türk vatanını parçalayacağı şimdiden belirgin olmaya başlamıştır.

İktidar zihniyeti, Türk milletinin yaşama alanını daraltarak, kazanımlarını eriterek ve bin yıllık kardeşlik hukukuna göz dikerek yeni bir Bizans taktiğinin içine girmiştir.

Ne var ki, büyük Türk milletinin kudreti, dikkatlerden kaçan asaleti ve en imkânsız zamanlarda mucize yaratan azmi olduğu sürece AKP’nin mayalandırdığı ayrışma ve dağılma fesadı kesinlikle tutmayacaktır.

Milliyetçi Hareket Partisi, yapılan tüm hesapların farkında ve bilincindedir.

Bu yüzden üzerinde oynanan oyunların, pişirilen yeni komploların da takipçisidir.

Ve Allah’ın izniyle hepsiyle başa çıkabilecek inanca, heyecana ve dayanıklılığa haizdir.

Vatanımız, milletimiz, devletimiz ve insanımız üzerinde tezgâh tertip edenler, Milliyetçi Hareket Partisi’nin ne yapabileceğini ve kutsalları uğruna neleri göze alabileceğini daha idrak edememişlerdir.

Türk milletinin kardeşliğini çözmeyi, küresel projelerle ayağına çelme takmayı ve hıyanetleriyle Anadolu coğrafyasına ilmek atmayı aklından geçirenler amaçlarına asla ulaşamayacaklar ve dünya gözüyle sevinemeyeceklerdir.

Bunun teminatı ise aziz milletimizin desteğini almış ve itimadını kazanmış Milliyetçi Hareket Partisi’nden başkası değildir ve olmayacaktır.

Muhterem Milletvekilleri,

Değerli Misafirler,

Basınımızın Kıymetli Temsilcileri,

Geçtiğimiz hafta acı bir kaybımızdan dolayı parti Meclis grup toplantımızı gerçekleştirememiştik.

Bir haftalık aradan sonra bugün yeniden bir araya gelmiş bulunuyoruz.

Konuşmamın başında hepinizi sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

Bildiğiniz üzere, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kurucu Cumhurbaşkanı Sayın Rauf Denktaş 13 Ocak günü ebediyete intikal etmiştir.

Tam bir hafta önce, partimiz başkanlık divanı üyeleri ve Meclis grubumuzu temsil eden değerli arkadaşlarımla birlikte yavru vatan Kıbrıs’a giderek, merhum Denktaş’a karşı son görevimizi yerine getirdik ve kendisini Hakk’a uğurladık.

Böylelikle Kıbrıs Türklüğü’nün iftihar burcu dualarla, Fatihalarla varlığını adadığı vatan topraklarına emanet edilmiştir.

KKTC’nin bağımsızlığı, tanınması ve onurlu bir şekilde yaşaması uğruna türlü zorluklara göğüs geren bu büyük devlet ve siyaset adamının maneviyatı şimdi Doğu Akdeniz’den bir hilal gibi parlamaktadır.

Merhum Denktaş tıpkı bir Bozkurt gibi Kıbrıs Türklüğüne rehber olmuş, baskılara ve tek taraflı dayatmalara yiğitçe direnmiş ve hiç şüphesiz efsaneleşerek Hakk’a yürümüştür.

Kendisi mücadeleci ve mukavemetçi özelliğiyle Kıbrıs Türklüğü’nün yolunu aydınlatmış, ideal ve ilke insanı olarak bağımsızlığın manifestosunu hazırlamıştır.

Sayın Denktaş başta sömürge döneminde olmak üzere, ırkçı ve yayılmacı Rum zihniyeti tarafından dışlanan, itilip kakılan, azınlık statüsüne sokulmaya çalışılan Kıbrıs Türk’ünü ayağa kaldırmış ve üzerine bastıkları toprak parçasını vatan yaparak devletle buluşturmuştur.

Yüreğindeki inançla ve taşıdığı milli iradeyle Kıbrıs Türklüğünün hak ve hukukunu ne pahasına olursa olsun savunmuştur.

Rum mezaliminin ideolojik üreme alanı olan ENOSİS emelleri bu sayede püskürtülmüş, katliamcı EOKA terörü Türklüğün kudretli bağrına çarpıp dağılmıştır.

Merhum Denktaş’ın, arkasına Türk milletinin himmetini, desteğini ve duasını alarak Kıbrıs’ta biçilen kefeni yırtması elbette yapılan tüm hesapların boşa çıkmasına yol açmıştır.

Kıbrıs Türklüğü’nün güvencelere ulaşması, egemenlik haklarına kavuşması şehitlerin, gazilerin ve bağımsızlığa karşı vazgeçilmez tutkunun eseri ve neticesi olmuştur.

Sayın Denktaş’ın kararlılığı, ısrarı ve gayreti, adada yalnızca Rumların yaşamadığını, ecdat yadigârı aziz millet fertlerinin de yüzyıllardır bulunduğunu açıklıkla göstermiştir.

Kıbrıs’ı kendi amaçları doğrultusunda tanzim etmeye, bütününe ayar ve şekil vermeye yeltenenler, hiç şüpheniz olmasın ki, Türklüğün ihtişamı karşısında planlarını bir kez daha gözden geçirmek zorunda kalmışlardır.

Bize göre Sayın Denktaş’ın bariz üç başarısı vardır ve hiçbir zaman da hatırımızdan çıkmayacaktır.

Bunlardan birincisi, Kıbrıs meselesini uluslararası gündeme taşıması ve duyarlılık oluşturmasıdır.

İkincisi, Kıbrıs Türklüğünün vazgeçilemez, yeri doldurulamaz hayat, varlık ve egemenlik haklarının bulunduğunu göstermesidir.

Üçüncüsü ise, milli şuur gözetiminde kimlik inşa ederek devletleşmeyi sağlamasıdır.

Bu nedenlerle merhum Rauf Denktaş;

√ Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti demektir.

√ Vatan, bayrak ve tarih demektir.

√ Kıbrıs Türklüğünün inanç meşalesi, saat gibi çalışan belleği, geri adım atmayan cesareti, teslimiyete boyun eğmeyen azmi demektir.

√ KKTC’nin sembolü, birleştirici unsuru ve gönüllere sirayet etmiş lider kişiliğidir.

√ Temsil ettiği toplumun sevgi ve güvenini kazanmış bir şahsiyettir.

√ Yorulmayan, durmayan, pes etmeyen ve beklemeyen bir değerdir.

İşte Türk milleti sinesinden böylesi bir kahramanı ve eşsiz devlet adamını çıkarmış ve arkasında da hiçbir şart altında yılmayan erdemli simasına gururla şahitlik etmiştir.

Bunlardan dolayı aziz milletimiz kendisinden razıdır, dileğim odur ki Cenab-ı Allah’ta kendisinden razı olsun.

Geride bıraktığı kutlu emanet olan KKTC her daim var olacak; emperyalizmin tarihsel kinleri ve sonu olmayan beyhude çırpınışları inşallah Kıbrıs Türklüğünün aşılmaz kalesinden içeri giremeyecektir.

İnanıyorum ki, Sayın Denktaş aramızdan ayrılarak Hakk’a ulaşsa da; eseri, öğütleri, tavsiyeleri ve fikirleri Kıbrıs Türklüğünün ilham denizi olacak ve ufuk çizgisi sadakatle takip edilecektir.

Ben bu vesileyle, KKTC’nin kurucu Cumhurbaşkanı merhum Rauf Denktaş’a bir kez daha Yüce Allah’tan rahmet niyaz ediyor, aziz hatırasını şükranla anıyor; ailesine, Kıbrıs Türklerine ve büyük Türk milletine başsağlığı dileklerimi iletiyorum.

Kabri nur dolsun, mekânı cennet, ruhu şad olsun.

Değerli Milletvekilleri,

Merhum Denktaş’ı tekrar andığımız bugünkü toplantımızda, milli davamız olan Kıbrıs konusuyla ilgili bazı görüşlerimizi açıklamak zannediyorum hem doğal, hem de gerekli olacaktır.

Şimdiden 2012 yılının dış politika ekseninde çok hareketli ve yoğun geçeceği anlaşılmaktadır.

Suriye’de kronikleşen sorunlar, Irak’taki mezhep gerilimi ve yansımaları, İran’ı merkezine alan bunalım döngüsü, sözde soykırım iddiaları üzerinden estirilen iftira rüzgârı ve Kıbrıs bağlamında yaşanacak gelişmeler içinde bulunduğumuz yıla damga vuracak niteliktedir.

AKP’nin başı sonu belli olmayan, duruma ve şartlara göre değişkenlik arz eden omurgasız dış politikasıyla muhatap kaldığımız uluslararası sorunlara nasıl bir cevap üreteceğiyle ilgili belirsizlik gün geçtikçe katlanmaktadır.

Hükümetin sıfır sorun politikası iflas etmiş, komşu ülkelerle neredeyse düşmanlık sınırına ve noktasına gelinmiştir.

Bugüne kadar dış politika alanında tayin edilen hedefler birer birer çiğnenmiş, verilen sözler unutulmuş, iddialı çıkışlar siyasetin mahzeninde küflenmeye terk edilmiştir.

Hatırlanacağı üzere Başbakan Erdoğan; Kıbrıs’ta barış istemiş, ancak bu Rumların hanesine avantaj olarak yazılmış ve Rum yönetiminin iştahını kabartmıştır.

Ermenistan’la ilişkilerde normalleşme arzulamış, sözde Ermeni soykırım iddialarıyla tarihimiz sanık sandalyesine oturtulmuştur.

Ve Ortadoğu’da kalıcı barış ve istikrar arayışında olduklarını beyan etmiş, ama küresel hesaplara taşeronluk yapmaktan, bu coğrafyanın kana bulanmasına destek olmaktan geri durmamıştır.

Sürekli geri gidişler, yalpalamalar, çark edişler, ilkesizlikler, tutarsızlıklar, tenakuzlar, şaşı bakışlar ve başkent Ankara gerçeğinden uzaklaşan sorumsuzluklar AKP’nin uluslararası ilişkilerde nerede durduğunu ve nasıl bir yol izlediğini bizlere gayet iyi bir şekilde özetlemiştir.

Takdir edeceğiniz üzere, dış politika alanında, bugüne kadar çıkmaza sürüklenen, Güney Kıbrıs Rum yönetiminin arkasına aldığı küresel güçlerle ve adil olmayan planlarla Türk toplumunu sindirmeyi amaçladığı Kıbrıs meselesi çok önemli bir yer tutmaktadır.

Hiçbir tereddüde kapılmadan söyleyebilirim ki, Ada’da adil, kalıcı, kapsayıcı olmayan ve iki kesimliliği teminat altına almayan hiçbir yöntem, yaklaşım ve yol Kıbrıs’ta biriken sorunları eritemeyecektir.

Bunları hesaba katmadan hemen çözüm bekleyenler, şimdi çözüm diye zorlayanlar, bir an önce çözüm olsun diye tempo tutanlar; aslında Kıbrıs Türklüğünü sığınmacı ve göçmen olarak görmek isteyenlerle 1974’ün intikamını almayı akıllarından geçirenlerin koalisyonundan başkası değildir.

Özellikle Rum tarafıyla, ABD’de dün başlayan ve bugün de devam eden müzakereler, Kıbrıs meselesinde gündemin ana maddelerinden birisi haline gelmiştir.

Yapılan bu ikinci zirve, Birleşmiş Milletlerin davet ve yönlendirmesiyle gerçekleşmiştir.

Kıbrıs Rum yönetiminin AB dönem başkanlığını üstleneceği 1 Temmuz tarihine kadar konuyla ilgili aşama kaydedilmesi öngörülmektedir.

Yıllardır devam eden müzakere sürecinin, olumlu bir kulvara girebilmesi için uluslararası alanda yoğun bir faaliyet bulunduğu görülmektedir.

Anlaşıldığı kadarıyla önümüzdeki kısa zaman dilimine haddinden fazla anlam yüklenmekte ve bu şekilde Kıbrıs Türklüğü baskı altında tutulmak istenmektedir.

Rumların bozguncu ve tek yanlı tutumları, iflah olmaz şımarıklıkları ve ikna olmayan duruşları sayesinde; bu zamana kadar görüşmelerden ve yapılan müzakerelerden henüz hayırlı bir netice alınabilmiş değildir.

Toprak, mülkiyet ve vatandaşlık konularıyla birlikte, garanti ve güvenlik başlıkları konusunda Rum tarafının dayatmalarından kaynaklanan anlaşmazlıklar herkesin malumudur.

ABD’de yapılan müzakere öncesinde, Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin taraflardan kapsamlı çözüm önerisi talep etmesi ve yapılan müzakerenin son aşama olarak tanımlaması meselenin bundan sonra daha farklı bir güzergâha gireceğine işaret etmektedir.

Kıbrıs’ın, uluslararası toplantılarla ve konferanslarla ele alınacağı yeni ve sorunlu bir dönem önümüzde durmaktadır.

KKTC’nin izolasyonlardan ve ambargolardan kurtulması, adaletten ve hakkaniyetten uzak yaptırımlara maruz kalması nedense uluslararası toplumun bugüne kadar hiç umurunda olmamıştır.

Rum şantajının AB’yle desteklenerek Kıbrıs Türklüğünü zor bir alana hapsedeceği ortadayken, AKP’nin yönünü ve dikkatini BOP’un hizmetkârlığına çevirmesi Kıbrıs müzakerelerinde Türk tarafının elini zayıflatan başlıca faktörler arasında yer almıştır.

Şurası tartışmasızdır ki, şayet çözüm diyerek dayatılan tekliflerin içinde, Türkiye’nin etkin ve fiili garantisinin sulandırılması ya da yıpratılması yer alırsa, bunun bizim açımızdan kabul edilmesi söz konusu bile olmayacaktır.

Kıbrıs’ta tek gerçekçi uygulanabilir ve yaşayabilir çözüm, iki bölgeli, iki milletli ve iki devletli bir ortaklık yapılanmasıdır.

Türkiye’nin Kıbrıs üzerinde kurucu anlaşmalardan kaynaklanan ikamesi olmayan ahdi hak ve yükümlülükleri olduğu asla yabana atılmaması gereken bir husustur.

Kıbrıs Türklüğünün uzun yıllardır sabır ve feragatle sürdürdüğü onurlu mücadeleyi incitecek veya sarsacak değişiklik, öneri, plan ya da girişimlere sonuna kadar kapalı olunmalıdır.

AKP hükümeti bunları sağlamakla mükelleftir ve bu konuda millet ve tarih önünde büyük bir vebal altındadır.

Başbakan Erdoğan Suriye’yi diline dolayacağına, Irak’ta taraf tutup bu ülkeyle didişeceğine Kıbrıs davasına odaklanmalı ve Kıbrıs Türklüğünün varoluş gayesine arka çıkmalıdır.

Ne var ki, AKP iktidarının, sözde bir adım önde olmak adına kurguladığı ‘ver-kurtulcu’ anlayış, milli davamızın mevzilerinde büyük gedikler açmıştır.

‘Çözümsüzlük çözüm değildir’ diyerek Rumlara ümit aşılayan ve ekmeğine yağ süren AKP hükümeti, KKTC’nin elindeki kozları deşifre etmiş ve yavru vatanı uluslararası alanda zora düşürmüştür.

Başbakan Erdoğan’ın Kıbrıs’ta, kendi ifadesiyle söyleyecek olursak, attığı sözde cesur adımlar nihayetinde duvara toslamıştır.

Gerçekten de AKP hükümeti Kıbrıs’ta hiçbir milli vicdan tarafından düşünülemeyecek, akla ve hayale gelmeyecek çürümüş hamleler yapmış, bunlar da yalnızca Rumların işine yaramıştır.

Başbakan Erdoğan’ın ‘çöz ve yaşat’ sloganı Rum tezlerini tahkim etmiş, bu kapsamda Kıbrıs Türklüğü çözümsüzlüğün, anlaşmazlığın ve ihtilafın tarafı olarak utanmadan sunulmuştur.

Hatta fani yaşamını Kıbrıs Türklüğüne adayan merhum Denktaş sığ ve realiteden kopuk yaklaşımlara sahip olmakla itham edilmiş; üstelik ‘takoz, bay hayır, çözümsüzlüğün temsilcisi’ olarak isimlendirilmiştir.

Bir ara, Başbakan Erdoğan ve dönemin Dışişleri Bakanı olan Abdullah Gül resmen kendisine bayrak açmışlar ve her ortamda hücum etmişlerdir.

Hatırlayacağınız üzere, 24 Nisan 2004 tarihinde, Ada’nın iki kesiminde de referanduma sunulan Annan Planı’nın, Rum tarafınca reddedilmesinden sonra esasen kimin çözüme direndiği, kimin çözümsüzlükten beslendiği net olarak gözler önüne serilmiştir.

Bir gerçek vardır ki, Annan Planı, yeni çatışmalara davetiye çıkaran, Kıbrıs’ı anavatandan koparmayı amaçlayan bir zihnin ve niyetin ürünü olmuştur.

Rum boyunduruğunun tescil edileceği, Kıbrıs’taki Türk kimliğinin ve varlığının heba edilmesine ayarlı bir plan olarak da milli hafızalardaki yerini almıştır.

Bu çerçevede bölünmüş Kıbrıs adasının bağımsız bir devlet olarak birleştirilmesi fikri Annan Planı’na hayır diyen Rumların etkisiyle suya düşmüş, fakat AB üyeliği bu süreci izleyen kısa zaman içinde ödül olarak altın tepsi içinde inadına Kıbrıs’ın Güneyi’ne hediye edilmiştir.

KKTC’nin ‘yetmez ama evet’çileri olan ‘Yes Be Annem’ lobisi, AKP güdümüyle ve desteğiyle üzerine düşeni yapmış, ancak Rumların hazımsızlığı ve Kıbrıs’ı bütünüyle hâkimiyetleri altına alma hevesleri törpülenememiştir.

AB limanına bağlanarak iyice düğümlenen Kıbrıs konusu, AKP’nin acziyeti, körlüğü ve çarpık bakışıyla küresel alana basiretsiz bir şekilde çivilenmiştir.

Başbakan Erdoğan geçtiğimiz yıl KKTC’de; adil, kapsamlı ve kurucu iki devlet anlayışı kabul edilmediği sürece bir adım atılması söz konusu değil ifadelerini kullanmış olsa da, fırsat bulduğu takdirde milli davamız Kıbrıs’tan ödün vermekten geri durmayacağı tecrübelerimizle sabittir.

Kıbrıslı soydaşlarımıza besleme derken, yavru vatanla bir ve beraber olduğumuzu hatırına getirmeyen Başbakan’ın, Kıbrıs’ın meşru ve makul egemenlik haklarını AB icra memurlarına havale etmek için zaman ve uygun ortam kollaması her an beklenmeli ve buna da hazırlıklı olunmalıdır.

Yine de hâlihazırda Kıbrıs’ta yaşanan tüm gelişmeler merhum Denktaş’ın haklılığını teyit etmiş ve hükümeti istemeye istemeye buna onay vermeye itmiştir.

AKP’de dâhil olmak üzere, geçmişte her fırsatta Rum ağzıyla konuşanlar, Kıbrıs’a Rum gözüyle bakanlar, ENOSİS’in misyonerliğine soyunanlar biraz insafları ve vicdanları kaldıysa merhum Denktaş’ın hakkını teslim etmeleri artık boyunlarının borcudur.

Anavatanla KKTC arasındaki milli ve manevi kopmaz rabıtayı bozmak isteyen çevreler, Rum önerilerine pozitif anlam yükleyerek tavize kılıf arayan yozlaşmanın zirvesindekiler eğer biraz hayâları varsa pişmanlık emarelerini bir an önce göstermelidirler.

Kıbrıs’taki entrikaları görmezden gelen, milli hassasiyetleri “Denktaşlaşmak” diyerek karalamaya cüret eden ve adadaki Türk varlığından gocunan “Hepimiz Ermeniyiz” diyenlerin türevleri, kimin yanında durduklarını ve kimin çıkarını gözettiklerini de netleştirmelidir.

Türk milletine mensubiyeti kabullenmeyen pervasızların,  yürüdükleri istikamette merhum Denktaş’ın fotoğrafından dahi rahatsızlık duymaları ve Lefkoşa’da yapılan manevi vecibeyi çok görmeleri bilhassa Türkiye’de hangi odakların seslerinin çok çıktığına iyi bir misal teşkil etmiştir.

“Hepimiz Ermeniyiz” derken hırslarından gözleri kızaran, nefretleri göğe ulaşan malum mihrakların, merhum Denktaş için yavru vatanda tertip edilen ve çok şükür katılımı yüksek olan cenaze töreninden ürkmeleri ve şikâyette bulunmaları düpedüz düşman sevindiren sorunlu bir tutum olmuştur.

Bu zavallıların akıtılan gözyaşlara bile saygısı yoktur.

Bu gafillerin tutulan yasa bile hürmetleri yoktur.

Bu arsızların duaya, dini vazifelere bile tahammülleri yoktur.

Unutulmasın ki Kıbrıs şehit kanıyla yıkanmış ve vatan yapılmıştır.

Kıbrıs Türk’ü, aziz milletimizin paha biçilmez bir mücevheridir.

Ve dün olduğu bugün ve yarın da Kıbrıs Türk’tür, Türk kalacaktır.

Aydınlıktan korktuğundan dolayı karanlığa yuva yapmış yarasa mizaçlılar, asla bu inancımızı değiştiremeyecekler ve KKTC’nin teslim bayrağını kesinlikle göremeyeceklerdir.

Kıbrıs sahipsiz değildir, Kıbrıs çaresiz değildir ve Kıbrıs himayesiz değildir.

Türk milleti olduğu ve yaşadığı sürece Kıbrıs baki kalacak ve Akdeniz’deki milli vahamız olmaya devam edecektir.

Ve merhum Denktaş hayattayken; kara çalanlar, zehir saçanlar, kin kusanlar, iftira atanlar, menfur hedeflerinin önünde engel olarak görenler eninden sonunda başkent Ankara’yla Lefkoşa arasındaki milli gerilim hattında çarpılmaktan kaçamayacaklardır.

Değerli Arkadaşlarım,

Ülkemiz çoktandır tehlikeli bir kutuplaşmanın, akıl ve idrak tutulmasından kaynaklanan imaj ve itibar kaybının ağrılarını yaşamaktadır.

Açıkça belirtmek isterim ki, Türkiye geri dönüşü mümkün olmayacak ayrışma ve dağılma kavşağına doğru hızla yol almaktadır.

Bu bir vehim, hayal ya da kötümserlik değil, üstü örtülemeyecek endişe verici bir tehlikedir.

Aziz millet fertleri arasındaki bağlar aşındırılmak, bağlantılar kırılmak ve manevi köprüler yıkılmak istenmektedir.

AKP’nin yönetimi altında aziz milletimiz, yaygaracı bir umutsuzluk dalgasının altında kalmış, muğlâk ve buhranlı bir istikrarsızlık kıskacının arasına sıkışmıştır.

Maalesef Başbakan’ın ustalık dönemi diye isimlendirdiği üçüncü dönem AKP iktidarı, kontrolden çıkmış ve vahim gelişmelerin fitilini tutuşturmuştur.

Bir yanda bölücü akım ve faaliyetler, diğer yanda ileri demokrasi hezeyanları aynı hedefte buluşmuş ve aynı kirli oyunun farklı aktörleri olarak arz-ı endam etmeye başlamışlardır.

Bir yanda devletle hesaplaşma adına Cumhuriyet’in taşıyıcı sütunları inceltilmiş, diğer yanda yeni olgular ve tanımlamalar seferber edilerek tarihimiz dejenere edilmiştir.

İşte bu şartlar altında ‘Yeni Türkiye’ tabiri alıştıra alıştıra, yavaş yavaş servis edilmeye ve kabul ettirilmeye çalışılmıştır.

Başbakan Erdoğan ve AKP zihniyetine göre Türkiye eski ve yeni diye ikiye ayrılmış ve bu şekilde tasnife tabi tutulmuştur.

AKP’nin eski diye küçültmeye, aşağılamaya ve değersizleştirmeye çalıştığı dönem; katliamlarla özdeşleştirilmiş, hukuksuzluklarla örtüştürülmüş, haksızlıklarla bir gösterilmiş ve özgürlük karşıtlığıyla çakıştırılmıştır.

Ne kadar kötülük varsa eski Türkiye tablosuna ihale edilmiş, ne kadar hak gaspı, kuralsızlık ve anormallik bulunuyorsa buranın üstüne kalmıştır.

Bu kafa yapısına göre, eski Türkiye insan haklarını ihlal etmiş, demokrasiye ket vurmuş, demokratik kurumları mahvetmiştir.

Hatta daha ileri gidilerek, eski Türkiye’nin; kendi insanına tuzaklar kuran, provokasyonlar tertip eden, toplumsal infiale neden olabilecek tahrikleri yönlendiren bir yapıyla harmanlandığı bile ima ve iddia edilmiştir.

Anlaşıldığı kadarıyla milletin parçalanması, Türkiye’nin dönüşmesi ve 29 Ekim felsefesinden uzaklaşması için kavramlar, kurumlar ve kurgular emperyalist heveslerin diktesi ve AKP’nin eliyle harekete geçirilmiştir.

Elbette geçmişte yaşanmış yanlışlar, izahı mümkün olmayan hatalar, baskılar ve şiddetle iç içe geçmiş dönemler olduğu aşikârdır.

Ancak dünden bugüne toplumsal ilerlemenin yönü ve boyutu konusunda ümit verici gelişmeler varsa, bu durumda mesele yoktur ve her şey mecrasında ve kıvamında ilerlemektedir.

Hiçbir toplum, hiçbir devlet ve hiçbir millet tarihsel yürüyüşünü düz ve engebesiz bir çizgide sürdürmemiş, bundan sonra da sürdürmeyecektir.

Bu sosyolojik hakikatin hilafına söylenecek her söz yâda yapılacak her eylem temelsiz kalmaya mahkûm olacaktır.

Toplumlar her an ve her durumda temposu az ya da çok olan değişim dinamikleriyle yüz yüze kaldıkları için, olgunlaşma merhalelerine ve istikrar mertebelerine ulaşmaları zaman alacaktır.

Bu gerçeği göz önüne ve değerlendirmelerimizin merkezine almadan yapılacak yorumlar ve dile getirilecek gölgesi boyundan büyük laflar bizi bir yere götüremeyecektir.

Yakın geçmişimizin karanlık sayfalarında; zulmün kuşatması, insafsızlığın ve vicdansızlığın hâkimiyeti, kavganın ve kargaşanın etkinliği her haliyle bilinmektedir.

Ancak sırf bunlara bakarak Türkiye’yi dönemlere ayırmanın, bölünme ve yeni bir rejim tasarımı için gerekçe imal etmenin masum görülebilecek hiçbir tarafı yoktur.

Yeni Türkiye, eski Türkiye ayrımı; art niyetin, gizli gündemlerde saklı duran bölünmüş Türkiye fotoğrafının renk ve deseninden başka bir şey değildir.

Dünün topyekûncu bir bakışla yıpratılması ve tarizlerle saldırıya uğraması esasen AKP’nin hangi meşum niyetler taşıdığı hakkında hepimize ipucu vermektedir.

Bildirmek isterim ki, AKP denen aramıza sokulmuş truva atı, eski diyerek yerden yere vurduğu Türkiye ortamında iktidara gelmiştir.

Eksik ve yetersiz olsa da demokrasinin işlemesi ve demokratik kurumların varlığı sayesinde tek başına iktidar olmaya hak kazanmıştır.

Sürekli geçmişle uğraşan, kısır ve vizyonsuz politikaları nedeniyle geleceği okuyamayan AKP anlayışı, öncelikle Türkiye’yi zihinlerde ayırmaya, taksim etmeye ve önüne uçurum kazmaya yönelmiştir.

Bu doğru bir yol değildir. Buradan sağlıklı ve milletimiz için hayırlı bir sonuç çıkmayacaktır.

Mademki eski Türkiye, istenmeyen ve tüm kötülüklerin başı ve musibetin kaynağı olarak gösterilmiştir; o halde yeni Türkiye’yle planlanan ve hedeflenen nedir?

‘Hepimiz Ermeniyiz’ sözleri yeni Türkiye’nin ilanı mıdır?

Ankaralılığın kabahat, Erivancı, Erbilci ve Brükselci olmanın maharet olması yeni Türkiye mi demektir?

19 Mayıs’ı sulandırmak, 23 Nisan’ı zayıflatmak, 30 Ağustos’u tartıştırmak, 29 Ekim’i gözden düşürmek Yeni Türkiye’nin vaatleri arasında mıdır?

Habur’da hukuka sıkılan kurşun, Mehmetçiği katleden canilerin zorla salıverilmesi Yeni Türkiye’nin müjdesi midir?

Kürdistan’ın kurulması, İmralı mahkûmunun salıverilmesi, demokratik özerkliğin gerçekleşmesi Yeni Türkiye’nin habercisi midir?

Başbakan’ın otuz altı parçaya ayırdığı millet varlığı Yeni Türkiye’nin ana fikri midir?

Dersim isyanına şamar indiren millet kudretine katliamcı, önüne gelene özür dileyen mahcup bir devleti oluşturmak yeni Türkiye midir?

Otuz bin insanın katiline sayın demek, İmralı’yla protokol zırvaları hazırlamak, şuursuzca bölücülüğü okşamak ve Kandil’deki terörist çetesine sırnaşmak yeni Türkiye’nin önsüzü müdür?

Katil devlet diyenlere susmak, ama milletin vekillerini, gazetecileri, öğrencileri, terörle mücadele eden komutanları içeri tıkmak mıdır Yeni Türkiye?

Yüksekova’da teröristler tarafından alçakça sırtlarından vurulan Uzman Çavuş Yahya Karakaya ile Uzman Çavuş Murat Özkozanoğlu’nu hiç umursamamak, ama kınanması gereken bir başka cinayet için ise ortalığı ayağa kaldırmak Yeni Türkiye’nin şifreleri midir?

Türk Silahlı Kuvvetleri’nin zirvesine ulaşmış Genel Kurmay Başkanını terörist suçlamasıyla ve terör örgütü kurmak iddiasıyla cezaevine koymak mıdır Yeni Türkiye’nin özelliği?

Milliyetçiliğin ırkçılık, vatanseverliğin faşistlik, ama Türk milletinin değerlerine hakaret etmenin özgürlük olduğu bir yer midir Yeni Türkiye?

Sayın Başbakan, nedir Yeni Türkiye’yle anlatmak istediğiniz?

Okyanus ötesinde yazılan Yeni Türkiye’ye dair kitaplar, küresel düşünce merkezlerindeki ısmarlama çalışmalar, ısrarlı propagandalar da tıpkı sizin dilinizi kullanmaktadır.

İmralı da Yeni Türkiye’den medet ummaktır.

Avrupa Birliği de Yeni Türkiye’yi gözlemektedir.

Barzani’de aynı beklenti içindedir.

Sayın Başbakan, kimi kandırıyorsunuz, kimi aldatmaya çalışıyorsunuz?

Sizin yeniniz kirin, pasın ve ilkelliğin makyajlanmasıdır.

Sizin yeniniz Türk milletine Haçlı zihniyetinin kurduğu asırlık tuzağın güncellenmesidir ve Cumhuriyet’e çevrilen bir namlusudur.

Sizin yeniniz rejim ve sistem değişikliğine kılıf, parçalı devlet özlemine çağrıdır.

Yeni diye sunduğunuz rezillikler, kanunsuzluklar ve insanlığın bittiği ülke manzarası milli vicdanlarda hiçbir zaman karşılık bulmayacak ve sahiplenilmeyecektir.

Değerli Arkadaşlarım,

Geçtiğimiz yılın 22 Aralık tarihinde, Fransa Ulusal Meclisi’nde kabul edilen sözde Ermeni soykırım iddialarını inkâr edenlere para ve hapis cezası verilmesi yönündeki karar, bu defa da Fransa Senatosu’nda görüşülmüş ve onaylanmıştır.

Bundan böyle Fransa’da sözde Ermeni soykırım iddialarını reddetmek cezai yaptırıma bağlanmış ve diaspora yeni bir zaferini bu sayede elde etmiştir.

Fransa’nın düşünce özgürlüğüne kelepçe vuran, ifadeyi zapturapt alan bu çirkinliğini aziz milletimiz affetmeyecek ve bu sefilliği asla unutmayacaktır.

Tarihimizi yargılama cüretini kendinde gören sömürgenin kanlı dişlisi bu ülke, Türk milletinin geçmişinde mezalim değil, bulsa bulsa adalet, insaniyet ve merhamet bulabilecektir.

Sarkozy yönetimi katliamla ilgili iz sürmekte kararlısı ise tavsiyemiz önce kendi kokuşmuş tarihlerinden işe başlamaları ve başlarını Afrika’dan Ortadoğu’ya kadar çevirmeleridir.

Pişkin ve pervasız Fransa yönetimi, seri cinayetlere dönük merakı ve ilgisi varsa önce aynaya bakmalı ve zalimlikle iç içe geçen karanlık suratı orada görmelidir.

Türk milletinin geçmişinde soykırım yoktur. Utanacağı,  sıkılacağı ve anlatamayacağı vahşet manzaraları da Allah’a şükürler olsun ki bulunmamaktadır.

Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy siyasi kaygıları ve geleneksel çizgisi nedeniyle; Ermeni avukatlığına, diaspora sözcülüğüne ve soykırım yalanı üretimine soyunacağına kendi bozuk siyasi siciline ve ileri derecede kuşku uyandıran mizacına odaklanmalıdır.

Partimiz, Fransa Senatosu’nun bu kararını, uydurma soykırım iddialarını inkâr edenlere ceza verilmesini karara bağlayan bu soysuzluğu lanetlemekte ve tüm varlığıyla kınamaktadır.

Bu küstahlığın cevapsız bırakılmaması konusunda AKP hükümeti atalet ve zafiyet göstermemelidir.

Ancak Dersim isyanını önleme ve engelleme çabalarına bile katliam diyen Başbakan ve hükümetinin, sözde soykırım iddialarını boşa çıkarması ve samimiyetle mücadele etmesi bir hayli zor görülmektedir.

Parti olarak, 22 Aralık 2011 tarihinde yaptığımız yazılı basın açıklamasında gündeme getirdiğimiz yedi maddelik teklif setinin caydırıcılık adına bir an önce hayata geçirilmesini bekliyoruz.

Akıllarınca Türk milletinin sineceğini ve zorla sanık sandalyesine çıkarılacağını düşünen çılgınlar, kutlu tarihimizin muhteşem sayfalarından haddini bilmeyenlere nasıl ders verildiğini mutlaka öğrenmelidir.

Sözde Ermeni soykırım korosu boşuna ve nafile yere ümitlenmesin.

Meydanlarda ölüm üzerinden Ermenistan uyduluğu ve propagandası yapanlar hemen sevinmesin.

Zira aradıkları ve bekledikleri katliamcı suçlamasını Türk milletine kabul ettirmeye kimsenin gücü yetmeyecektir.

Sözde Ermeni soykırım yalanından fayda uman zavallılar, Dağlık Karabağ’daki insanlık suçunu, Hocalı’daki kıyımı, vatanımızdaki Ermeni mezalimini hayatlarının hiçbir döneminde ağızlarına dahi almamışlardır.

Bu vesileyle Ermeni saldırıları sonucunda; hem ülkemizde hem de Dağlık Karabağ’da şehit düşenleri bir kez daha rahmetle anıyorum.

Ayrıca Karabağ vahşetinin provası niteliğinde olan 20 Ocak 1990 Bakü katliamında hayatlarını kaybeden soydaşlarımıza da Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyor, hepsini saygı ve hürmetle yâd ediyorum.

Azerbaycan’ın bağımsızlık yolunda hazin bir vaka olan şiddetle iç içe geçen bu tarihi Türk milleti hatırından çıkarmamış ve faillerini hiçbir zaman bağışlamamıştır.

Yanvar katilamı olarak da bilinen bu acı hadisede yüzlerce Azerbaycanlı kardeşimiz cinayete kurban gitmiş ve yaralanmıştır.

Ancak ne Rus baskısı ne de Ermeni oyunları Azerbaycan’ın bağımsızlık ateşini söndürememiş ve şanlı mücadelesinden geri döndürememiştir.

İnşallah gün gelecek Dağlık Karabağ’da esaretten, işgalden kurtulacak ve vatanıyla mutlaka bütünleşecektir.

Dileğim, duam ve temennim budur.

Muhterem Milletvekilleri

Konuşmamın bu son kısmında, emeklilerimizin yılan hikâyesine dönen intibak işlemleri hakkındaki düşüncelerimi kısaca belirtmek istiyorum.

Emekli kardeşlerimizin maaş farkının ortadan kaldırılmasını hedefleyen intibak işlemlerinin bir yıl ertelenmesi AKP’nin beceriksizliğini ve art niyetini tekrar ortaya koymuştur.

Açıktır ki, maaşlardaki intibakların tam bir yıl sonra hayata geçecek olması tam bir izansızlık ve insafsızlıktır.

Açıklamalar paralelinde, intibak işlemlerinden, 1 milyon 913 bin işçi emeklisi kardeşimizin yararlanacağı anlaşılmaktadır.

Ne var ki bu kapsamdaki emeklilerimizden yaklaşık 850 bini intibaktan faydalanamayacaktır.

Üstelik emekli maaşlarına yansıyacak ilave tutarların alt ve üst sınırlarının komik rakamlar olacağı göz önüne alındığında, AKP’nin yeni bir kandırma ve aldatma serüvenine girdiği bariz olarak görülebilecektir.

Emeklilerimizi çaresiz bırakan ve onlara verdiği sözleri tutmayan hükümetin, refah paylarını derhal yukarı çekmesi, intibak işlemlerinden daha fazla emeklimizin faydalanmasının önünü açması ve ödemeleri de bir an önce sağlaması gerekmektedir.

Yandaşlarına devletin kaynaklarını peşkeş çeken AKP’nin, sıra emeklimize gelince cimri davranması ve bütçe imkânlarını hatırlatması bize göre iki yüzlülüktür.

Emeklimizin hakkını teslim etmesi, pahalanan hayat şartlarında bir başına bırakmaması iktidarın taşıdığı siyasi sorumluluğun bir sonucu ve zorunluluğudur.

Bizim için önemli olan, tüm emeklilerimizin mahkûm oldukları ekonomik problemlerden kurtarılması ve insanca bir yaşama ulaştırılmasıdır.

19 Mayıs’ı güncellemekle uğraşanların; zahmet edip memurumuzun, emeklimizin, işçimizin durumunu zamanın zorluklarına göre yeniden gözden geçirmesi hem ahlaken hem de manen bir mecburiyettir.

Bugünün her çalışanı yarının emeklisi olacaktır. Emeklilerimiz bizim aynamız ve haklarını ödeyemeyeceğimiz emanetlerimizdir.

Bu itibarla sayıları 10 milyon sınırına dayanan emekli vatandaşlarımızı, çalışmalarının, üretmelerinin hakkını vermek ve hepsinden önemlisi bu milletin fertleri olmalarından dolayı huzura kavuşturmak ve ekonomik sorunlarını bitirmek hepimizin vazifesidir.

AKP hükümeti, emekli kardeşlerimizi yalanlarıyla avutmaktan vazgeçmeli ve haklarını teslim etmelidir.

Hepimizin huzuru ve mutluluğu; bilin ki darlık ve yokluk çeken, zor şarlar içinde nefes alan, kaderine terk edilmiş emeklimizin sahip olduğu seviye kadar olacaktır.

Emeklisi mutlu olmayan, memuru zam almayan, işçisi korku içinde bulunan, esnafı kaygılı olan, çiftçisi bezmiş bir ülkenin ekonomik mucize yaratması, başarıya ulaşması gerçekte mümkün değildir.

Bunun için AKP’nin pembe tablo çizdiği ekonomik resmin içinde açlık, sefalet, yokluk, işsizlik ve yoksulluk vardır.

Eğer bunlara rağmen Türkiye ekonomisi övülüyorsa ve büyüme rekorları kırıyorsa, bu durumda kazanana, palazlanana ve zenginleşene iyi bakmak gerekmektedir.

AKP; çare bekleyen vatandaşlarımızı değil de, başkasını memnun etmenin çabasından uzaklaşmalı, emeklimizi dünya gözüyle sevindirmenin arayışı ve niyeti içinde olmalıdır.

Aksi takdirde emeklilerimiz kendilerine yapılan haksızlıkların hesabını hükümet zihniyetinden mutlaka soracak, demokratik faturayı zamlı tarifiyle önüne koyacaktır.

Bu duygu ve düşüncelerle, değerli milletvekili arkadaşlarıma Meclis çalışmalarında başarılar diliyor, toplantımıza katılan herkesi sevgi ve saygıyla selamlıyorum.

Sağ olun, var olun.

Antalya Ülkü Ocakları KKTC Kurucu Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş ve aziz şehitlerimiz için Mevlid-i Şerif okuttu. 20 Ocak Cuma akşamı Muratpaşa Camii’nde yatsı namazını müteakiben okunan Mevlid-i Şerif’e, MHP il ve ilçe yöneticileri, çok sayıda ülkücü gencin yanı sıra halktan da yoğun katılım oldu.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, Mevlid-i Şerif’ten sonra yaptığı açıklamada; “Türk Dünyasının bilge kişiliklerinden, Kıbrıs Türklüğünün mümtaz ismi, KKTC Kurucu Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş yaptığı büyük mücadele ile bütün gönüllerde taht kurmuş bir liderdir. Onun yıllarca Kıbrıs davası için yaptığı yılmaz ve kararlı mücadelesi hiçbir zaman unutulmayacaktır. Türk milleti için mühim bir değer halini almış, abideleşmiş ve milli hafızaya kazınmış bir devlet adamı olarak Kıbrıs Türklüğü uğruna verdiği mücadele bütün Türklüğün ufkunu açmada katkı sağlamıştır. Kıbrıs’ın Türk toprağı olduğunu her ortamda savunmuş ve bunu dünyaya ilan etmeye çalışmıştır. Bütün ömrünü de bağımsız ve bütün bir Kıbrıs Türk Cumhuriyeti için adayarak, bütün Rum baskılarına karşı direnmiştir. Ömrünün son günlerinde bile hala Kıbrıs Türklüğünün davası için mücadelesinden vazgeçmedi. Büyük Türk’ün ruhu şad, mekânı Cennet olsun.” dedi.

Mevlid-i Şerif’in ardından katılanlara gül suyu ve lokum ikram edildi.

Düzeyi ve genişliği sürekli artan sosyal ve siyasal çekişmeler gün geçtikçe telafisi zor olacak bunalımlara kıvrılmakta ve olumsuzlukları tetiklemektedir.

Aşama aşama Türk milletinin değerleri ve tarihi emanetleri yıpratılmakta ve anlamsızlığa sürüklenmektedir.

Türkiye sistemli bir karşı duruşun, Cumhuriyet’in kanına girmeyi gündemine alan ayırıcı dinamiklerin baskı ve tuzakları ile yüz yüze kalmıştır.

19 Mayıs kutlamaları üzerinden yürütülen ve daha hangi gelişmelere yol açacağı belirsiz olan art niyetli girişim ve niyetlerin, milletimizin varlık değerlerine tam anlamıyla kast eden bir duruma geldiği anlaşılmıştır.

Cumhuriyet’in ilanına giden sürecin miladı olan 19 Mayıs tarihini hezeyan dolu bahanelerle çarpıtmak, çaptan ve gözden düşürmeye cüret etmek AKP’nin gizli gündemleri paralelinde hareket ettiğini bir kez daha teyit etmiştir.

AKP Hükümeti aldığı millet desteğini yanlış yorumlamış, Türk milletini geçmişinden ve milli kabullerinden koparmak amacıyla tezgâh üstüne tezgâh kurmuştur.

Hükümetin tedavülde tutup, yönlendirdiği yıkıcı ve bölücü emeller; aziz milletimizi boyalı demokrasi algısı ve yapay özgürlük iddialarıyla kuşatmış ve zaafa düşürmüştür.

Maalesef Türkiye AKP yönetimi altında zayıflamış, devlet kurumları tersyüz olmuş, millet kıymetleri birer birer ileri demokrasi vurgunuyla acziyete düşürülmüştür.

Bununla birlikte yargı etrafında alevlenen tartışmalar, adalet anlayışına yönelen suçlamalar ve toplumsal vicdanı kanatan hukuki süreçler ülkemizin en öncelikli ve önemli gündemi haline gelmiştir.

Hukukun, milletimizin huzurunu sağlaması gerekirken, baskı ve yıldırma mekanizmasına alet olması nerede duracağı belirsiz olan otoriterleşme güdülerini güçlendirmiş ve azdırmıştır.

Başbakan Erdoğan’ın, kendi partisine ve yönetim anlayışına demokratik tepki gösterenlere karşı tahammülsüzlüğü bu vahim sürecin teşvik edici unsurlarından birisi olarak herkesin malumudur.

Adalet alanındaki sübjektif ve tek taraflı değerlendirmeler, siyasi maksat gözeten uygulamalar ve intikamcı hevesler aynı zamanda demokrasinin olgunlaşmasına ve kök salmasına endişe verici şekilde zarar vermiştir.

Bu kapsamda AKP zihniyetinin yargı kurumlarını kuşatması ve hukuk ilkelerini siyasal menfaat çarkında öğütmesi karşılaşabileceğimiz ciddi sorunlardan birisi olarak karşımızdadır.

Bu nedenle hukukun inandırıcılığı her geçen gün aşınmakta, uzayan soruşturma ve kovuşturma süreçleri mağduriyetleri, hak kayıplarını ve feryatları çoğaltmaktadır.

Bilhassa “Özel Yetkili Mahkemeler”in tutum, eğilim ve kararları münasebetiyle cezaevleri toplumun her kesiminden insanlarla dolup taşmakta ve bu itibarla ülkemiz yeni bir açmazın içine sürüklenmektedir.

İstisnai bir vasıta olması gereken tutuklama işleminin fiili mahkûmiyete dönüşmesi, bitmek bilmeyen yargılama safahatlarının sabırları zorlaması ve mutlaka itina gösterilmesi gereken masumiyet karinesinin ihlal edilmesi aziz milletimizin ibretle izlediği sorunlardan bazılarıdır.

Başbakan Erdoğan’ın daha fazla hukuktan neyi kast ve ima ettiği bugünkü zaman diliminde iyi anlaşılmıştır.

Üstünlerin hukukuna son verme iddiasında olan bu zihniyet, kendi üstünlüğünü sağlamak için aziz milletimizi aldatmış ve gerçek niyetlerine sinsice zemin hazırlamıştır.

12 Eylül Referandumu yargının oluşum ve işleyişini siyasal müdahalelere bütünüyle açık hale getirmiş ve bu haliyle AKP’leşen hukuk ülkemizin çivisini çıkarmaya namzet sorunların en başına yerleşmiştir.

Nitekim AKP Hükümeti, adalet kurumlarını siyasi tasallut altına almış, gözünü kan bürümüşçesine içini boşaltmış ve bu konudaki hırsı şuurunu kapatmıştır.

Yargının AKP güdümüne girerek, objektif ve tarafsız kimliğinden sıyrıldığı, bu yüzden de kriz, karmaşa ve kutuplaşma ürettiği her açıdan görünür hale gelmiştir.

Öyle ki, Genelkurmay eski Başkanı emekli Orgeneral İlker Başbuğ’un tutuklanmasının arkasından ortaya çıkan haklı ve meşru eleştiriler tüm çıplaklığıyla bunu göstermektedir.

Ayrıca meselenin manidar bir başka yanı ise AKP Hükümeti’nde, Genelkurmay eski Başkanı İlker Başbuğ’un tutuklanması ve nerede yargılanacağı konusunda yaşanan ikilemlerin ve çelişkilerin iyice su üstüne çıkmasıdır.

Başbakan Erdoğan’ın tutuklama işlemini sorgulamasının ve Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün Yüce Divan hatırlatması yapmasının gerisinde aziz milletimizin gelişmeleri hayret ve öfkeyle izlemesi elbette etkili olmuştur.

Yargının uğradığı güvenirlik kaybı, itibar erozyonu ve her kritik konuda gündeme gelen bazı çevreler tarafından kontrol altına alındığına dönük cesameti yoğunlaşan iddialar, en başta AKP’nin plan ve siyasi müdahalesiyle vasat bulmuştur.

Adaletin gölgelenmesi, belli kesimlerin denetim ve gözetim altına girmesi şüphesiz toplumsal düzen ve dirliğe darbe vurmuş, milletimizin varlık haklarının çiğnendiği yıkım ortamına hukuki kılıf oluşturmuştur.

Anlaşılmaktadır ki, mahkemelerin bağımsızlığına AKP ve işbirlikçileri tarafından arkası arkasına suikast düzenlenmektedir.

Diğer yandan, 12 Eylül 2010 tarihinde yapılan referandumla Anayasa’nın göz boyamadan ibaret bir şekilde geçici 15.maddesinin kaldırılmasından sonra, 1980 ihtilalının hayatta kalan şahısları hakkında şikâyetlere binaen soruşturma başlatılmış, en sonunda hazırlanan iddianame kabul edilerek kovuşturma aşamasına geçilmiştir.

Milliyetçi Hareket Partisi konuyla ilgili olarak şimdilik şunları söyleyecektir:

• Birinci olarak AKP Hükümeti, bu meseleyi siyasi istismar malzemesi olarak kullanmakta ve hukuken sonuç alamayacağını bildiği bir konu üzerinden aziz milletimizi oyalamayı tercih etmektedir.

Görülmektedir ki, AKP’nin yeni bir aldatma ve kandırma süreci bu karanlık dönemde bir kez daha devreye sokulmuştur.

• İkinci olarak, 12 Eylül zulmünün ve çilesinin faturası iki kişiye ihale edilemeyecek kadar derin ve kabarıktır.
• Bu durum karşısında dönemin tüm faillerinin, esrarengiz bağlantıların, insanlık dışı muamelelerin, işkencecilerin, kirli ilişkilerin ve yaşanan tüm trajedilerin de mutlaka ele alınması ve nihayetinde zalimlikle bütünleşmiş ara rejim yıllarının kuytuda kalan taraflarının aydınlatılması gerekmektedir.

Milliyetçi Hareket Partisi, 12 Eylül’ün acısını ve zorluklarını yaşamış bir tecrübeyle, Adalet ve Kalkınma Partisi’nin geçmişin çilelerini propaganda malzemesi olarak kullanma kurnazlığına asla müsaade etmeyecek, şehitlerinin ve gazilerinin aziz hatıralarının incitilmesine kesinlikle fırsat tanımayacaktır.

Unutulmamalıdır ki, 12 Eylül 1980’de hukukun boğazına yağlı urgan geçiren vicdansızlarla; 12 Eylül 2010 tarihinde adaletin terazisini kıran bozguncu zihniyetin aynı alanda kümelendiklerini ve benzer hedefler taşıdıklarını bir gün herkes görecek ve mutlaka idrak edecektir.

O gün geldiğinde ise AKP zihniyeti hesap vermekten asla kaçamayacak ve Türk milletinin kudretli hükmünden kurtulamayacaktır.

Türk milleti büyük bir değerini, iftihar edilecek bir şahsiyetini ve dünya durdukça milli hafızalardan silinmeyecek abidevi bir devlet ve siyaset adamını maalesef kaybetmiştir.

Milletçe acımız büyük, hüznümüz ve kederimiz tarifsizdir.

Merhum Denktaş dava, aksiyon ve fikir insanı olarak Kıbrıs Türkülüğünün ufkunu aydınlatmış, mücadeleci kişiliğiyle de gönüllere taht kurmuştur.

Kıbrıslı soydaşlarımızın hak ve menfaatlerinin ihlal edilmemesi için muazzam ve insanüstü gayretler gösteren rahmetli Denktaş, her zaman hayırla yâd edilecek, şükran ve minnet hisleriyle anılacaktır.

Kendisi, ömrünün her aşamasında KKTC’nin, uluslararası toplumda eşit ve onurlu bir seviyeye gelmesi için örnek alınması gereken bir çaba göstermiştir.

Kıbrıslı Türklerin varoluş haklarının, aynı zamanda vazgeçilmez egemenlik hukukunun yılmaz ve tavizsiz bir savunucusu olmuştur.

Geçmişte işgal ve esarete direnen, bağımsızlık tutkusuyla Kıbrıs Türklüğüne umut ve heyecan aşılayan bu büyük devlet adamı yaşarken bile efsaneleşmiştir.

Enosis zihniyetinin saldırılarını, katliamlarını sineye çekmemiş; Türk milletinin yardım ve duasıyla Kıbrıs Türkü’nün Doğu Akdeniz’de yıldız gibi parlamasına öncülük etmiştir.

İnançlarına ve hedeflerine sımsıkı sarılması, doğru bildiklerinden asla geri adım atmaması, KKTC’nin tanınması ve kabul edilmesi için son nefesine kadar çırpınması hürmetle hatırlanacak nitelikleri arasında yerini almıştır.

KKTC, Sayın Denktaş’la bütünleşmiş; izolasyonlar, baskılar, mahrumiyetler, Rum kesiminin iştahını kabartan çözüm teklifleri ve tek taraflı işleyen planlar bugüne kadar hedeflenen çözülmeyi ve teslimiyeti sağlayamamıştır.

Milli davamız olan Kıbrıs meselesi, onun bayraktarlığı ve müdahalesiyle yabancıların çekim alanına kapılmamış ve anavatan Türkiye’nin izinden şimdiye kadar ayrılmamıştır.

Ümidim bundan sonra da ayrılmayacağı yönündedir.

KKTC; merhum Denktaş’ın aziz milletimize bir emaneti olarak bağımsız ve dayatmalara boyun eğmeyecek şekilde varlığını muhafaza edecektir.

Türk milleti bu kutlu mirası ne pahasına olursa olsun sahiplenip, hiçbir şart altında yalnız ve bir başına bırakmayacaktır.

Bu duygu ve düşüncelerle ebediyete intikal eden KKTC’nin kurucu Cumhurbaşkanı ve Kıbrıslı soydaşlarımızın sembol ismi Sayın Rauf Denktaş’a Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

Muhterem ailesine, sevenlerine, Kıbrıs Türklüğüne ve aziz Türk milletine sabır ve başsağlığı temenni ediyorum.

Muhterem başkanlarım,

Kıymetli misafirler,

Basınımızın güzide temsilcileri,

Milliyetçi Türkiye’nin genç bozkurtları…

Sizleri Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanım Sayın Harun ÖZTÜRK bey, şahsım ve teşkilatlarım adına sevgi ve saygıyla selamlıyorum.

Serik Ülkü Ocaklarımızın, hazırlamış olduğu, bu muhteşem şölene, hepiniz hoş geldiniz, şerefler verdiniz, Yüce Rabbimin selamı ve bereketi üzerinize olsun inşallah.

Bugün, bu salonda düzenlenen şölen ile, birlik, beraberlik ve bütünlüğümüzü bir kez daha herkese göstermiş bulunmaktayız. Türklüğün kalbi bugün burada atıyor. Dik duruşun vakarı, inancın asaleti, imanın kudreti bu salondan fışkırıyor. 2023’e doğru, hızla ilerleyen, Büyük Türkiye’yi inşa edecek gençler olarak, 1923’te başlayan şahlanışın ruhu ile daha büyük ufuklara doğru ilerleyeceğiz.

Ülkü Ocakları olarak, gençlerimizi her yönden en iyi şekilde yetiştirmeye çalışmaktayız. Ülkü Ocakları’nda yetişen gençlerimiz, ülkemizin siyasal, toplumsal, kültürel ve bilimsel hayatına yön verebilecek nitelikli kişilerdir. Milli ve manevi değerlerimize bağlı, 2023 Lider Ülke Türkiye gayesi ile hareket eden, milli ülkü sahibi, eğitimli gençler yetiştiriyoruz. Ülkü Ocakları varoldukça bu gayesinden vazgeçmeyecektir.

Ülkü Ocakları’nın misyonunu, Antalya’da yeni bir vizyon çizerek, daha büyük yarınlara doğru taşımayı hedefliyoruz. Bu yeni vizyonda, eğitimli ve kültürlü gençler yetiştirerek, ülkemizin milli kalkınmasını sağlayacak, kadroları yaratacağız. Gençlerimizin daha eğitimli ve donanımlı olması için, önümüzdeki ay içerisinde, eğitime başlayacak olan bir akademi kuruyoruz. Bu akademi ile, gençlerimizi her alanda, en iyi şekilde eğiterek, donanımlı olmalarını hedefliyoruz. Önümüzdeki günler içerisinde, bu akademinin ders programını ve içeriğini sizlerle paylaşacağız. Bu akademide dersleri, alanında uzman ve değerli insanların vermesini planlıyoruz.

Yine bu vizyonun bir parçası olarak, gençlerimizin derslerindeki eksikleri gidermek amacıyla, ocağımız bünyesinde, gençlerimize kurslar ve dersler vermekteyiz. Bu sayede, gençlerimizin derslerinde, başarılı bireyler olarak yetişmelerini, sağlamaya çalışıyoruz. Yine gençlerimizin, kendini geliştirmesi ve yetiştirmesi amacıyla, ocağımız bünyesinde,proje yazma ofisi kurmayı planlıyoruz. Bu projenin Geleceğin lider ülke Türkiye’sini inşa edecek, gençlerin yetişmesi için ve donanımlı olarak ülkeyi yönetmeleri bakımından önemli bir adım olacağına inanıyoruz.
Aynı zamanda, sosyal sorumluluk projelerine de yer vererek, gençlerimizin, sorumluluk duygularını artırmak adına, proje ve kampanyalar hazırlıyoruz. Bunun ilki olan, mavi kapak kampanyasını, geçtiğimiz ay başlatmış bulunmaktayız. “Ülkücü gençler olarak, bizde engelli kardeşlerimize destek olarak, onlara küçük de olsa bir katkı sağlamalıyız” düşüncesi ile , gençlerimizin duyarlı olmasını ve bu konuda, sorumluluk kazanmaları hususunda teşvik etmeye çalışıyoruz.
Eğitim çalışmalarının yanı sıra, ülke gündemi ile de yakından ilgilenmekteyiz. Ve ülkemizin içerisinde bulunduğu vahim durum, bizi derinden üzmektedir. Türkiye’nin karşısındaki, çok ciddi iç ve dış güvenlik tehlikeleri ve tehditlerinin gittikçe ağırlaştığını görmekteyiz. Etnik bölünmeyi amaçlayan kanlı terör tırmanmıştır. Siyasi ayrılıkçılık hevesleri hız kazanmıştır. Etnik bölünmeye zemin hazırlayan, iç ve dış tahrikler artmıştır. İç huzur, kardeşlik ve dayanışma ruhu yara almıştır. Terör insiyatif almış, “eylem, ateşkes, pazarlık ve taviz kopartma” oyunu tekrarlanmıştır. Cumhuriyetin, ilke ve esasları tartışmaya açılmış, yıkıma anayasal bir kılıf bulma süreci başlatılmıştır. Kimlikler kaşınarak, sistemli tahriklerle kavga ve çatışma ortamı körüklenmiştir. Türkiye’nin milli devlet niteliği ve üniter yapısı hedef alınmıştır. Türk milletinin bin yıllık kardeşliği, tehdit altına girmiştir. Milletimiz tarihi “soykırım” yalanları ile mahkûm edilmek istenmiştir. Tek vatan, tek devlet, tek millet, tek bayrak ve tek dil ilkeleri sorgulanmakta, ve yıkılmak istenmektedir.

Son günlerdeki gelişmeler, ülkemizin durumunun, daha da vahimleştiğini göstermektedir. Şanlı ordumuz terör örgütü, askerimiz terörist olarak nitelendirilmiştir. Liderimiz Sayın Devlet Bahçeli Beyin de, ifade ettiği üzere Ülkücüler olarak soruyoruz; “Genel Kurmay eski Başkanı İlker Başbuğ, terörist ise, İmralı’da yatan cani nedir?” Bu durum, ordumuzun yıpratılması için yapılan, sistemli bir hareket olduğu sorusunu akıllara getirmektedir.

Dış politikada, sıfır sorun sloganı ile başlayarak, bütün komşu ülkeler ve Ortadoğu ülkeleri ile gergin bir dış politikamız olmuştur. Başbakan Erdoğan’ın, küresel hesap ve amaçlar çerçevesinde, bölgeye yaklaşımı, ülkemizi peşinen birçok sıkıntının tarafı haline getirmiştir. Arap Baharı’na haddinden fazla anlam yükleyen, halk hareketlerini öven ve yönetimlerin devrilmesini onaylayan hükümet, meydana gelen sarsıntılardan, nedense bahsetmeyi tercih etmemektedir.

AKP, küresel projeleri sahiplenirken ve onların talimatlarını yerine getirirken, biz de dedik ki; “can feda olsun, gerekirse Anadolu’yu yeniden fetih için yollara düşeriz”

Bütün bölücü oyunlara, etnik fitnelere, yozlaşmaya ve yıkım oyunlarına karşı, her daim uyanık olacağız. al bayrağımızı sonsuza kadar göklerde dalgalandıracağız,  “Şehitler Ölmez Vatan Bölünmez” nidalarıyla cihana sesleneceğiz. Türk milleti birdir, devleti tektir, dili Türkçedir, başkenti Ankara’dır demekten, vazgeçmeyeceğiz. Yılmayacağız, yıkılımayacağız.

Sözlerime son verirken,hepinizi tekrar sevgi ve saygılarımla selamlıyor,

Ne mutlu Türküm diyemeyenlere inat, Ne mutlu Türküm diyene diyorum. Allah Türk’ü Korusun ve Yüceltsin.

E. Serkan UYSAL
Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı

Click here to view the embedded video.

Muhterem Milletvekili Arkadaşlarım,

Değerli Misafirler,

Kıymetli Basın Mensupları,

Hepinizi en iyi dileklerimle selamlıyor, saygılarımı sunuyorum.

Sözlerime, son günlerde meydana gelen şiddetli yağış ve fırtınanın yurdumuzun değişik bölgelerini çok olumsuz bir şekilde etkilemesinden duyduğum üzüntüyü belirterek başlamak istiyorum.

Özellikle Muğla, Denizli ve Antalya’daki aşırı yağış ve sel baskınları ciddi düzeyde hasara yol açmıştır.

Narenciye bahçelerinin ve tarım alanlarının sular altında kalması vatandaşlarımızı önemli oranda zarara uğratmıştır.

Ayrıca Edirne’deki sağanak yağışlar ve Bulgaristan’ın baraj kapaklarını açması Tunca Nehriyle birlikte Meriç Nehri’nin taşmasına neden olmuş ve yöre insanımız bu durumdan dolayı mağdur duruma düşmüştür.

AKP Hükümeti’nin, yağışlar ve sonucunda oluşan sellerden dolayı zarara uğramış olan vatandaşlarımızın sesine kulak vermesi ve beliren ihtiyaçlarını karşılaması bizim en büyük beklentimiz haline gelmiştir.

Doğal afetten etkilenen vatandaşlarımıza geçmiş olsun dileklerimi iletiyor, Cenab-ı Allah’ın milletimizi daha büyük felaketlerden esirgemesini içtenlikle niyaz ediyorum.

Değerli Arkadaşlarım,

Gerek ülke gündemi gerekse de uluslararası gündem bir hayli yoğunlaşmış ve kabarmıştır.

Yeni yılın ilk 10 günlük zaman diliminde cereyan eden hadiselere baktığımızda, 2012’nin her açıdan zor ve meşakkatli geçeceğini söylememiz sürpriz olmayacaktır.

Bugünden, gerilim seviyesi sürekli mesafe kaydeden gelişmeler milletimizi endişeye sevk etmekte ve ister istemez umutlarını köreltmektedir.

Kutuplaşan siyaset, tarafsızlığını yitiren adalet, artan ekonomik atalet, yayılan toplumsal kasvet ve çatışmadan beslenen hükümet önümüzdeki en belirgin sorun alanlarından bazıları olarak karşımızdadır.

Ülkemiz neyin doğru neyin yanlış olduğunun bir türlü ayırt edilemediği, basireti bağlananların cirit attığı bir ortamın tüm sancılarına muhatap olmakta ve yaşamaktadır.

Aşınan kavramlar, içi boşaltılan kurumlar, yozlaştırılan değerler, saldırılan milli hasletler ve gasp edilen gelecek ümitleri son günlerde haddinden fazla görünür ve hissedilir olmuştur.

İç meselelerimizdeki karmaşıklık ve buhran haline paralel yürüyen komşu coğrafyalardaki istikrarsızlık ve belirsizlik sarmalı gün geçtikçe çapını ve tesir alanını genişletmektedir.

Ortadoğu’da bozulan denge ve kaçan ayarlar kaos ikliminin ayak seslerini güçlü bir şekilde duyurmaya başlamıştır.

Hürmüz Boğazı’nı merkezine alan İran eksenli tartışmalar, Mısır’da üst üste biriken huzursuzluklar, Irak’ın eşiğinde bulunduğu mezhep ihtilafları ve Suriye’deki açmazlar dikkatle izlenmesi gereken önemli başlıklarından bazıları olmuştur.

Bu hassas ve mutlaka değerlendirilmesi gereken konulara geçmeden önce,  dış gelişmelerden bağımsız olmadığı kanaatini taşıdığım önem derecesi yüksek ülke içi bazı hususlarla ilgili görüşlerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Değerli Milletvekilleri,

Malumlarınız olacağı üzere, Türkiye 2007 yılının Haziran ayından beri bir dizi sözde darbe plan ve iddiaları çerçevesinde tutuklama ve hukuki takibatlara sahne olmaktadır.

Ergenekon, Sarıkız, Ayışığı, Yakamoz, Eldiven, Balyoz ve İnternet Andıcı gibi isimlerle anılan darbe iddialarının soruşturulması ve bu kapsamdaki gelişmeler aziz milletimizi hem meşgul etmiş hem de herhangi bir sonuca gidemediği için oyalamıştır.

AKP zihniyeti kendisi için tehlike gördüğü kim varsa statükocu olarak yaftalamış, vesayetçi diyerek damgalamış ve değişim karşıtı göstererek ön almaya ve inisiyatif elde etmeye çalışmıştır.

Asıl anlamından saptırılmış demokrasi ve özgürlük mefhumları, millet ve devlet varlığına kast etmek için sıra ve zaman gözleyen mihraklara aradıkları uygun ortamı sağlamış ve dünün mağdurları bugünün zalimleri haline dönüşmüştür.

AKP ileri demokrasi kılıfıyla eziyeti, baskıyı, zulmü, hukuksuzluğu ve iftirayı meşrulaştırmış, böylelikle Türkiye güvensizliğin ve korkunun alabildiğine çoğaldığı bir ülke haline gelmiştir.

Dört yılı aşan bir süredir neticelenmeyen yargı süreçleri, TSK’yı hedefine alan taciz ve kuşatmalar bugün itibariyle çok kritik bir aşamaya ulaşmıştır.

Aklımıza ister istemez, Türkiye’nin bu şekilde kuruluş ilke ve zemininden adım adım uzaklaştırıldığı hususu gelmektedir.

Elbette parti olarak demokrasi dışı arayışlara, müdahalelere ve telkinlere karşı son derece hassas ve tepkiliyiz.

Millet iradesinin silahların gölgesine sokulmasına asla tahammülümüz bulunmamaktadır.

Darbe niyetlerinin, darbecilerin ve darbe için ellerini ovuşturanların hem ülkemizin aydınlık geleceğine hem de sosyo-ekonomik gelişme hızına büyük kötülükler yaptığına inanıyor ve bunların karşılıksız bırakılmaması gerektiğini düşünüyoruz.

Şu noktaya dikkatlerinizi çekmek isterim ki, AKP ne zaman bir darbe iddiası veya girişimiyle muhatap kalsa bundan istifade etmiş ve yarar sağlamıştır.

Kaldı ki en başta, 28 Şubat karanlığının en bariz ürününün kim olduğu bellidir ve o da Adalet ve Kalkınma Partisi’den başkası değildir.

27 Nisan girişiminin nelere yol açtığını ve AKP’yi nasıl güçlendirdiğini bilmeyen kalmamıştır.

AKP bu gelişmeleri siyasi çıkar ve menfaat kaynağı haline dönüştürmüş ve darbe iddialarının asla neticelenmesini istememiştir.

Bu siyasi anlayışın gerçek niyet ve tutumu söylediklerinin aksinedir ve darbe iddiaları kendisine bulunmaz siyasi fırsat kapıları açmıştır.

Biz bundan parti olarak son derece rahatsızız.

Diğer taraftan, Milliyetçi-Ülkücü hareketin şerefli mensuplarını darbeci anlayışla ilişkilendirmeye yeltenen düşünce ve yaklaşımları şiddetle reddettiğimizi huzurlarınızda bir kez daha ifade etmek istiyorum.

Milliyetçi Hareket Partisi’nin, bugüne kadar darbelerden, gayri meşru müdahalelerden ve ara rejim yönetimlerinden büyük zarar gördüğünü, acılar çektiğini hepiniz bildiğiniz gibi, aziz milletimiz de buna şahittir.

Başbakan Erdoğan ve sözde darbe planlarından geçimlerini sağlayan bezirgânlara hatırlatırım ki, işkenceleri yaşayan, darağaçlarında umutları sönen, Metris’in, Mamak’ın ve Ulucanlar’ın taş duvarlarına inançlarıyla direnen aziz dava arkadaşlarımdır ve çok şükür hepsi iftihar vesilemizdir.

Bizim demokrasi ve demokratik kültür konusunda hiç kimseden öğrenecek bir şeyimiz yoktur.

AKP müdahalelerden faydalanırken, biz bu bağlamda can verdik, kan verdik ve bedel ödedik.

Bu itibarla millet iradesinin sulandırılmasına ve suçlanmasına hep karşı çıktık, karşı durduk.

Her zaman söylediğimiz gibi, darbe hazırlığında kim varsa, darbeye kimler heves ediyorsa muhakkak ki haklarında gereken işlemler yapılmalı ve Türk Silahlı Kuvvetlerinden bunlar mutlaka ayıklanmalıdır.

Buna vicdan, merhamet ve ahlak sahibi hiç kimse itiraz etmeyecektir.

Ancak, bireysel anlamdaki suç ve suça hazırlık aşamalarını topyekûncu bir bakışla ele alarak, Türk ordusunu tümüyle darbeci diye göstermek bizim nazarımızda insafsızlık olduğu kadar densizlik olarak görülecektir.

Bakınız, dört yılı geçen bir süredir darbe iddiaları hakkında hukuki bir neticeye ulaşılamamıştır.

Kimin darbeci kimin darbeci olmadığıyla ilgili net bir karar henüz verilememiştir.

Kamuoyuna servis edilen bilgi kirliliğiyle kanaatler etkilenmeye, yönlendirilmeye ve değiştirilmeye çalışılmıştır.

Şurası açık bir geçektir ki, soruşturma sefahatlerinin gizliliğine hiç riayet edilmemiştir.

Yalnızca soruşturma dosyalarında bulunması gereken özel bilgiler, diyaloglar ve teknik takibe alınan görüşmeler adice medya üzerinden servis edilmiştir.

Yargılamalara konu olan kişilerin saygınlıkları, itibarları, haysiyetleri, kişisel dokunulmazlıkları ve insan olmaktan kaynaklanan hakları yıpratılmış ve de hiç dikkate alınmamıştır.

AKP özel yetkili mahkemeleri sindirme ve tedip etme aracı olarak kullanmış ve hedef olarak tayin ettiklerini Silivri’ye göndermiştir.

Madem darbeye tevessül ve niyet edenler vardır, o halde bugüne kadar yargılama süreci neden sonuçlandırılamamıştır?

Kim olduğu netlik kazanmayan darbeciler hakkındaki hüküm hangi sebeplerden dolayı verilememiştir?

Karar sürecini aksatan, geciktiren, zafiyete uğratan ve uzatan faktörler nelerdir?

Kabul etmek lazımdır ki, herhangi bir hukuk devletinde böylesi bir garabet ve skandal ne görülmüş ne de duyulmuştur.

AKP zihniyeti geciken adaletin adalet olmadığını iyi bilmeli ve bunu aklından çıkarmamalıdır.

Darbe iddialarının çözümsüzlüğe mahkûm edilmesi demokrasiyi güçlendirmeyecek ve kimseye de bir şey kazandırmayacaktır.

Tecrübelerimiz, tehdidin yalnızca demokratik alan dışından değil, yanlış siyaset, taraflı adalet ve yaralı demokrasi tercihinin de en az darbeci zihniyetler kadar tahribat vereceğini göstermektedir.

Muhalif görüşlere değer ve anlam yüklemediği gibi saygı da duymayan, şımarmış ve sağduyusunu kaybetmiş tek başına iktidarların da, demokrasinin altını oyan faktörler olduğu gözden kaçırılmamalıdır.

Çoğulculuğun varlığına imkân tanımayan, fikirlere tahammül göstermeyen sistemleri demokratik parlâmenter rejim, bu anlayış sahiplerini de demokrat olarak isimlendirmek mümkün değildir.

Bu itibarla demokrasiyi teminat altına almanın yolu sadece dış müdahale yollarını kullanılmaz hale getirmekten değil, bunun yanında diğer görüşleri de dinlemeyi öğrenmiş, düşüncelere saygı gösteren, onların da haklı olabileceğine ihtimal veren köklü bir demokratik zihniyet dönüşümünden geçmektedir.

Gazetecilerin dört duvara arasına kilitlendiği, basılmamış kitapların toplatıldığı, işçilerin coplandığı ve iktidarla ilgili eleştiri getirenlerin kovuşturmalara uğradığı bir yerde demokrasiden sadece isim olarak bahsetmek mümkündür.

Şu kadarını söyleyebilirim ki, bugüne kadarki çatıştırıcı ve kutuplaştırıcı üslup, AKP zihniyetinin bu hoşgörü ve diyalog zeminine ne kadar yabancı olduğunu deşifre etmiştir.

Kendisinin haricindeki tercihleri yok sayan bu siyasal bağnazlığın ve ilkelliğin de demokratik hayatımıza tıpkı dışarıdan olduğu gibi içeriden de darbe vuracağını artık anlamak ve bilmek gerekmektedir.

Bu itibarla demokrasinin yaşayabilmesi ve güçlenebilmesi için herkesin üzerine düşeni yapması kaçınılmaz bir demokratik görevdir.

Öncelikle işleyen darbe iddialarının sonuca ulaştırılması ve haklı-haksız ayrımının kesinleşmesi lazımdır.

Hukuki süreç ise bunu sağlamakla mükelleftir.

Türk milleti, gerçekleri bilmek ve bir an önce işitmek istemektedir.

74 milyon vatandaşımızın huzuru, Türk ordusunun akıbeti birkaç savcıya ve hâkimin kararına terk edilemeyecek kadar önemli ve vazgeçilmezdir.

Türkiye’nin bölünmesi için fütursuzca mücadele veren, kin ve nefret tohumlarını saçan çevrelere hareketsiz kalan bazı yargı mensuplarının, sıra başka konulara geldiğinde ortalığı ayağa kaldırması tam anlamıyla çifte standarttır.

Bizim hukuka saygımız vardır; ama lütfen dikkat ediniz bu hürmetimiz, yalnızca tarafsız ve herkese eşit uzaklıkta bulunan bir hukuk mantığınadır.

AKP’nin borazanını çalan, siyasetin dar mahzenlerinde terazisinin kefelerini yitiren hukuk anlayışıyla, Türkiye’nin gerçek anlamda sorunlarının üstesinden gelebilmesi mümkün değildir.

12 Eylül Referandumunda verilen her evet oyunun bugünkü sıkıntılarda payı vardır.

Yargının siyasallaşması, hukukun AKP’nin dümen suyuna girmesi konusunda bu referandum büyük bir rol oynamıştır.

Bugün geldiğimiz bu aşamada, Silivri’nin mütareke yıllarındaki Bekir Ağa Bölüğünden, hukuku iğfal eden yüzsüzlerin de Binbaşı Bekir’den hiçbir farkı kalmamıştır.

Bundan sonra tek eksik vardır, o da yeni bir Malta sürgünü için kolların sıvanmasıdır.

Nasıl olsa AKP zihniyeti, tıpkı aynı anlayıştan türediği bedbahtlar gibi yabancı emellere teslim olmuştur.

Ve istediği yerde, istediği gibi sürgün şartlarını oluşturabilecektir.

Muhterem Milletvekilleri,

En son olarak Genelkurmay eski Başkanı emekli Orgeneral İlker Başbuğ ‘İnternet Andıcı’ darbe iddiaları çerçevesinde tutuklanmıştır.

Görüldüğü kadarıyla bu ne ilktir, ne de son olacaktır.

Bu gelişme her açıdan mühim ve vahamet düzeyi yüksek bir hadisedir.

Sayın İlker Başbuğ’u hedefine alan tutuklama kararının hali hazırda bize göre üç boyutu vardır ve bunların birbiriyle yakından bağ ve bağlantısı olduğu kuşkusuzdur.

Birinci olarak, iki yıl boyunca Genelkurmay Başkanlığı görevini yürüten bir şahsiyete yöneltilen suçlamanın niteliği ve içeriğidir.

Ve maalesef itham edilen suçlama çok ağırdır ve hiçbir vicdan sahibi tarafından da kabul edilemeyecektir.

Milli Güvenlik Kurulu’nda yer almış, TSK’nın en üst mevkisine tırmanmış, kahraman Türk askerine komuta etmiş bir kişi ne hazindir ki; terör örgütü kurmaktan ve yönetmekten dolayı cezaevine konulmuştur.

Bu küstah iddia aklın ve mantığın iflas ettiğinin göstergesidir.

Sapla samanın karıştığının, doğruyla yanlışın yer değiştirdiğinin açık delilidir.

Buradan muhataplarına sormak istiyor ve biraz utanmaları varsa cevap vermelerini bekliyorum:

• Şayet Genel Kurmay Başkanı terör örgütü kurup yönettiyse bu örgüt ve militan kadrosu nerededir?
• Yoksa gizli gündemlerde, kanlı terör örgütü PKK’yla kahraman Mehmetçiğin yer değiştirilmesi mi vardır?
• Bu terör örgütünün yatağı, yuvası ve konuşlandığı yer neresidir?
• Mehmetçik terörist olmuştur da bizim ve aziz milletimizin mi haberi yoktur?
• Eğer Genel Kurmay eski Başkanı İlker Başbuğ terörist ise İmralı’da yatan cani kimdir ve hangi suçtan dolayı oradadır?
• Kandil fitnesinin faillerine bundan sonra nasıl hitap edilmeli ve ne denmelidir?
• Geçtiğimiz 30 Ağustos kutlamalarında, Başkomutan sıfatıyla tebrikat kabul eden Cumhurbaşkanı Sayın Gül, acaba önünden geçen ve ellerini sıktığı teröristleri fark edememiş midir?
• Bu durum karşısında bebek katilinin Silivri’ye nakli ya da İlker Başbuğ’un İmralı’ya götürülmesi düşünülmekte midir?

Şu hususun altını kalın olarak çizmekte yarar görüyorum:

Türk ordusunun suçlandığı, tedirgin edildiği, kötülendiği, töhmet altına alındığı bir ortamda; Meclis Genel Kurulunda, “haddinizi bileceksiniz, bize ters bakmayacaksınız” zırvalarını duymak son derece normaldir.

Genelkurmay Başkanlarının, yıllarca hizmet vermiş komutanların aşağılanması, küçük düşürülmesi ve hakarete uğraması sıradan bir hal alacaktır.

Ancak böylesi bir izansızlığın ve ahlaksızlığın olabilmesi için de AKP gibi bir zihniyetin sorumluluk alması yeterli olacaktır.

Ne acıdır ki, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin terörist imal ve üretim merkezi gibi gösterilmesi için muazzam bir ısrar ve gayret söz konusudur.

2003 yılı Ağustos ayında Genelkurmay ikinci başkanlığına atanan, 2006 Ağustosunda Kara Kuvvetleri Komutanı olan ve son olarak 2008 ile 2010 yılları arasında Genelkurmay Başkanlığı görevini yürüten değerli bir şahsiyetin terörist suçlamasıyla karşılaşması başka türlü izah edilemeyecektir.

Bu durum göstermektedir ki, hem Başbakan, hem de sözü edilen şahsiyetin Genelkurmay Başkanlığına atanması için onay veren Cumhurbaşkanı terörist faaliyetleri bilinen bir komutana göz yummuş ve bir suç varsa iştirak etmişler veya azmettirmişlerdir.

Ayrıca TSK’nın üst mevkilerinde bulunan birçok değerli şahsiyetin de aynı suçlamaya maruz kalıp tutukluluk hallerinin devam ettiği aşikârdır.

Türk milletinin varlığı, birliği, devamlılığı ve esenliği için canlarından vazgeçen Peygamber Ocağı’nın şerefli mensuplarını, terörist olarak göstermeye çalışmak; ancak ve ancak harama el uzatan, boğazından geçiren ve şirretin hesabına çalışan kifayetsizlerin işi olacaktır.

Unutulmasın ki Türk milleti bunu asla affetmeyecek ve bölücü terörle mücadele eden şahsiyetlerin iftiralarla yıldırılmaya çalışılmasını hoş görmeyecektir.

Buradan açıklıkla bildiriyorum ki, Türk ordusunu terör merkezi, komutanlarını terörist göstermeye cüret eden iddiaları, niyetleri ve başı dışarıda, gövdesi içeride olan emelleri reddediyor ve tüm yüreğimle kınıyorum.

Değerlendirmemizin ikinci aşamasında; Genel Kurmay eski Başkanı emekli Orgeneral İlker Başbuğ’a atılı suçun mahiyeti, yargılamanın ne şekilde yapılacağı hususu yer almaktadır.

Bilindiği üzere, 12 Eylül 2010 tarihindeki anayasa değişiklikleri sonucunda 148’nci maddeye ilave edilen bir hükümle; Genelkurmay Başkanı, Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Komutanları ile Jandarma Genel Komutanın da görevleriyle ilgili suçlardan dolayı Yüce Divan’da yargılanmasının önü açılmıştır.

30 Mart 2011 tarihinde kabul edilen Anayasa Mahkemesi’nin Kuruluş ve Yargılama Usulleri Hakkındaki Kanunla da bu husus düzenlenmiş ve Anayasa Mahkemesi yetkilendirilmiştir.

Bu itibarla Genelkurmay Başkanlığı yapan bir kişinin eğer hükümeti devirmek maksadıyla darbe niyeti taşıdığı ve planı yaptığı iddia ediliyorsa,  bunun görev dışı yorumlanması hukuken tutarlı ve inandırıcı olmayacaktır.

Çeşitli davalardan tutuklu yargılanan muvazzaf yada emekli generallerin, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 100’ncü maddesinin 3’üncü fıkrasında sayılan ‘Katalog Suçlar’dan dolayı cezaevinde tutuldukları bilinmektedir.

Genelkurmay Başkanı’nın da bu kapsama sokulduğu; silahlı terör örgütü kurma veya yönetme ve Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti’ni ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etmeyle itham edildiği anlaşılmaktadır.

Elbette darbe teşebbüsünün tüm ayrıntılarıyla soruşturulması ve gerçeklerin bir an önce milletimize anlatılması gerekmektedir.

Buna bir diyeceğimiz yoktur.

Ancak Genelkurmay Başkanlığı yapan bir kişinin, Anayasa’nın amir hükmünü ihlal edercesine Yüce Divan dışında yargılamaya tabi tutulması üzeri örtülemeyecek bir yanlış ve kastı aşan bir hatadır.

Burada Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül’ün konuyla ilgili beyanları fazlasıyla dikkatimizi çekmiştir.

Sayın Gül; “Hukuk düzeni içinde bir yargılama sürecine şahit oluyoruz. Herkesin hukuk sistemi içinde sorumluluğu vardır. Dolayısıyla herkes hukuk karşısında eşittir” sözleriyle önemli bir ilkeye göndermede bulunmuştur.

Şüphesiz Türk devlet geleneğinin özünde adalet vardır ve Osmanlı’yı altı asır ayakta tutan güç; padişahla bir mimarı eşit bir şekilde kadının önüne çıkaran kutlu sistemdir.

Ne var ki, AKP iktidarıyla birlikte hukuk karşısında eşitlik prensibi nedense hep tek taraflı işlemiştir.

Sayın Gül, herkesin hukuk önünde eşit olduğunu düşünüyor idiyse, sorarım sizlere, rahmetle andığımız muhterem Erbakan Hoca’yı mahkûm eden hukuk kaideleri aynı iddialarla suçlanan Sayın Gül’e neden dokunamamıştır?

Dönemin Refah Partisi’nin birçok yöneticisinin mahkûm olup cezaevine girdiği bir yargı süreci neden kendisini teğet geçmiştir?

Bunu yalnızca dokunulmazlıkla izah etmek bizim açımızdan doğru, meşru ve erdemli bir tavır olmayacaktır.

Geçtiğimiz yılın Ocak ayında Hizbullah militanlarının halaylar eşliğinde serbest kalmasını sağlayan, Deniz Feneri zanlılarını özgürlüğüne kavuşturan ve asıl katilleri Habur’da affeden zihniyet; Genelkurmay Başkanlığından 1,5 yıl önce emekli olmuş bir şahsı tutuklayarak cezaevine koymuştur.

Kaçma, saklanma ve delilleri yok etme ihtimalleri göz önüne alınmadan böylesi kritik ve önemli bir makamda bulunmuş kişinin istisna olması gereken tutuklanma işlemine tabi tutulması asla kabul edemeyeceğimiz bir durumdur.

Bu gelişmeyi fırsat bilen AKP yardakçıları insaflarını ve şuurlarını kaybedercesine verilen kararı alkışlamışlar ve destek vermişlerdir.

Üstelik süreci normalleşmenin, hesap sorulmasının, sivilleşmenin ve demokratikleşmenin zaferi olarak sunmuşlardır.

Biz bu ar damarı çatlamış kalem ve niyet sahiplerinin kimlere, hangi çevrelere hizmet ettiğini biz gayet iyi biliyoruz.

Hayatlarında bir kez olsun şehitlerimizi ağızlarına almayan, Fatihalarla anmayan, milli konularda bir tek hayırlı düşünceye sahip olmayan küfrün, ihanetin ve fitnenin piyonları; sıra milletimizi bölecek ve vatanımızı parçalayacak fikirlere geldiğinde ziyadesiyle iştahları kabarmaktadır.

Ama biz karanlık yüzlere fırsat vermeyeceğiz ve bedeli ne olursa olsun bu şaibeli sicillerin maskelerini düşüreceğiz.

Değerli Milletvekilleri,

Üçüncü ve son olarak; Genelkurmay eski Başkanı’nın tutuklanmasıyla ortaya çıkması muhtemel gelişmeler, bu sürecin ilerlediği güzergâh ve tabiidir ki hedeflenenler mutlaka enine boyuna incelenmeli ve analize tabi tutulmalıdır.

Türkiye’nin içine düştüğü kördüğümü, keşmekeşliği bölgesel ve küresel gelişmelerden uzak bir şekilde değerlendirmek doğru değildir.

Büyük Ortadoğu Projesi’nin müdahale ve gözetimi dâhilinde hızla ilerletilen Ortadoğu ve Kuzey Afrika’nın yeniden tanzim ve tasnifi bölgesel tansiyonu kaygı verici bir şekilde yükseltmiştir.

Ülke içinde de millet varlığını bölücülüğün imar planına alarak üzerinden etnik parsel geçirmeye çalışan namertlerin hızlı bir faaliyet içinde oldukları gelişmelerle sabittir.

Yakın coğrafyalarımızda esen kaos rüzgarı, kök salan istikrarsızlık döngüsü kısa vadede yerini düzene ve dirliğe bırakmayacağını göstermektedir.

Bilenen karşıtlıklar, tahrik edilen cepheleşmeler, fiyaskoyla biten uzlaşmalar, aşılamayan önyargılar ve eskinin hedeflerine sıkı sıkıya bağlı yeni emperyalist yöntemler bölgesel gerilimi fazlasıyla yükseltmiştir.

AKP Hükümeti’nin dış politikadaki güdümlü duruşu, Batı’nın politikalarına tam teslimi, başkent Ankara’nın gerçeklerini hafife alan basitliği ve görmezden gelen ihmalkârlığı ülkemizi risk düzeyi yüksek bir alana sokmuştur.

Açıktır ki Ortadoğu kaynayan kazan haline dönüşmüştür.

Başbakan Erdoğan’ın, küresel hesap ve amaçlar çerçevesinde bölgeye yaklaşımı ülkemizi peşinen birçok sıkıntının tarafı haline getirmiştir.

Arap Baharı’na haddinden fazla anlam yükleyen, halk hareketlerini öven ve yönetimlerin devrilmesini onaylayan hükümet, meydana gelen sarsıntılardan nedense bahsetmeyi tercih etmemektedir.

Mesela Mısır’da, Hüsnü Mübarek sonrası için aşırı beklenti içine girenler yanılmış, Tahrir felsefesi oluşturmaya çalışanlar hayal kırıklığına uğramışlardır.

Mısır hala sancılıdır. Ve bu ülkedeki olumsuzluk dalgasının boyu gittikçe yükselmektedir.

Sokaklar sıkıntılıdır ve ısmarlama demokrasi çağrılarıyla bir yere ulaşılamayacağı anlaşılmış olmalıdır.

Yapılan seçimler şimdiden bu ülkedeki mevzileri keskinleştirmiştir.

Zorlamayla demokrasi ve özgürlüğün gelmeyeceği Mısır örneğinde açıkça görülmüştür.

Askeri vesayetin zemin ve pozisyon kaybetmemek için mücadele vermesi, insan haklarını sakatlayan uygulamaların peşi sıra kamuoyuna yansıması; Tahrir balonunun patladığına işaret etmektedir.

Önümüzdeki süreçte Mısır’ın nasıl ve ne şekilde siyasal ve toplumsal bir yapıya kavuşacağı belirsizliğini korumaktadır.

Ama gerçek olan şudur: Mübarek gitmiş, yerine onu aratmayacak, arkadan kumandalı yeni simalar getirilmiştir.

Değişim, özgürleşme ve demokrasi arayışları, tam anlamıyla toplumsal gerçeklere, ihtiyaçlara ve taleplere dayanmadığı için saman alevi gibi yanmış ve sönmüştür.

AKP Hükümeti ise bu gelişmelere karşı nedense sessiz ve duyarsızdır.

Mübarek’e git diyen, Tahrir’i öven Başbakan Erdoğan Mısır’ın durumundan birkaç istisna dışında bahsetmemiştir.

Elbette her şey bunlarla da sınırlı değildir.

Başbakan Erdoğan farkında mıdır bilemeyiz, ama Somali’nin Kenya ve Etiyopya tarafından işgal edilmesi bu ülkenin dramını daha da fazlalaştırmıştır.

Somali’yi sürekli gündemde tutarak istismar kanalı açanların dikkatleri nedense başka taraftadır.

Bu ülkeye yardım adı altında, küresel hesapları ve planları indiren AKP zihniyeti, işgali karşısında adeta sessizliğin içine gömülmüştür.

Dış politikada zalimlere teşrifatçılık yaparak ayakta duracağını zanneden iktidar zihniyeti elbette yanıldığını ve içine girdiği hatanın faturasını eninde sonunda ödeyecektir.

Muhterem Milletvekilleri,

Bölgemizin bir diğer konusu İran’ın Hürmüz Boğazıyla ilgili tehditleri, buna ABD ve Avrupa Birliğinden gelen tepkilerdir.

Kendisine yönelik alınan yaptırım kararlarını hafifletmeye veya caydırmaya çalışan İran’ın, Hürmüz kartını ileri sürmesi sıcak çatışma ihtimallerini artırmıştır.

Ortadoğu petrollerinin önemli bir bölümünün geçiş istikameti olan bu boğazın stratejik önemi olduğu kuşkusuzdur.

Hürmüz Boğazı ekseninde gelişen sorunların, petrol fiyatlarına etki edeceği de şimdiden kabul edilen ve endişeleri artıran bir husustur.

Bununla birlikte Avrupa ülkelerinin ve ABD’nin İran’ı hedefine alana ağır yaptırım kararları Basra Körfezi üzerindeki sisleri daha koyulaştırmaktadır.

Karşılıklı tehditler, güç bloklarının mesafe alması bölgeyi karışık ve tehlikeli bir aşamaya taşımaktadır.

BOP’un hedeflerinden birisi olan İran’ın, zaten bozuk olan bölgesel ve hatta küresel dengeleri alt üst edebilecek gelişmelere neden olabileceği şimdiden belli olmaya başlamıştır.

Bu şartlar altında Dışişleri Bakanı’nın İran ziyareti, bizim açımızdan, somut bir gelişmeye hizmet etmektense oyalanmaya dönük bir manevra olarak tanımlanmıştır.

Dışişleri Bakanı’nın bu seyahat sırasında; “artık bölge halkları yeni bir siyasi anlayış istiyor” sözleri, hala küresel planları dayatmak ve servis etmekle meşgul olduğunu göstermiştir.

Zannedersiniz ki, tüm bölge halkları toplanmış ve bizim Dışişleri Bakanı’na maruzatlarını arz etmişlerdir.

Böylesi içi boş, gerçeklerden kopuk ve duruma göre şekilden şekle giren dış politika tercihleri çözümsüzlüğe, beklentileri de uçuruma atmaktan başka bir işe yaramayacaktır.

AKP’li Dışişlerini Bakanı’nın yeni bir Soğuk Savaş’tan duyduğu endişe de traji-komiktir.

‘Bölgesel bir soğuk savaşı engellemeye kararlıyız” diyen bu kafa yapısının, önce Soğuk Savaş Şartlarının özelliklerini aratmayan Malatya’da kurulan Füze Savunma Sistemi’nin hesabını vermesi mantıklı ve hakkaniyetli olacaktır.

Böylesine hassasiyet taşıyan birisinin elbette aziz milletimizi 70’li yılların gerilimine benzer çıkmaza sürüklememesi beklenirdi.

Ancak AKP Hükümeti’nin Tahran’a bile Batı’nın mesajlarını götürdüğü ve küresel oyunların bir figüranı olmaktan başka herhangi bir şey yapmadığı bariz olarak anlaşılmaktadır.

İran’a eşzamanlı giden en önemli konu başlıklarından birisi de Irak’taki gelişmelerdir.

Bildiğiniz üzere, 18 Aralık 2011 tarihinde ABD’nin Irak’tan çekilmesiyle, fitili ateşlenen mezhep temelli kavga ve facia iyiden iyiye görünür olmuştur.

ABD’nin ektiği ayrılık tohumları ve ikilikler sonunda başak vermiş ve Irak adeta diken üstünde duran bir konuma gelmiştir.

Irak merkezli mezhep çatışması ve düşmanlığı sürekli olarak ivme kazanmakta ve adeta her gün kendisini yenilemektedir.

ABD işgali, gerek Irak halkı, gerekse de bölge ülkeleri üzerinde görünen veya üstünkörü bakılınca fark edilemeyecek kadar derinlere nüfuz etmiş izler bırakmıştır.

Irak’ın; özgürleştirmek, demokrasi getirmek ve barış tesis etmek amacıyla işgal edilmesi esasen var olan tüm sorunların hazırlayıcısı olmuştur.

Bu ülkenin, bugünkü karanlık manzarasının ve kanlı görüntüsünün yegâne müsebbibi tabii ki sömürgeci zihniyet ve ona çanak tutan işbirlikçilerdir.

Irak işgalini eleştiremeyenlerin, yüzbinlece masum din kardeşimizin ölmesine seyirci kalanların bugünkü Irak tablosunun oluşmasında büyük payları vardır.

Batı’nın insan hakları ve barış maskesinin arkasında; Iraklı kadınlara tecavüz eden vahşilik, çocukları yetim bırakan canilik, garibanlara işkence eden gözü dönmüşlük olduğu tartışmasızdır.

Irak’ın bugün harap ve bitkin görüntüsünün arkasında işgal ve esaret yıllarının büyük etkisi vardır.

ABD bu ülkeden çekilirken, geriye birbirinden kopmuş bir toplum yapısı, düşmanlık duygularına gömülmüş taraflar, intikam duygularıyla hazırlık yapan kesimler, çökmüş ve duygusal tükenişin aşamasına gelmiş bir ülke bırakmıştır.

Maalesef Irak’ın, bulanık ve ara renklerinin olmadığı siyah beyaz resminin görüntüsü budur.

Bugünkü şartlarda bizim açımızdan Irak’ın toprak bütünlüğünün bozulmaması ve Yüce Dinimizin mensuplarının sonu olmayan mezhep ve aşiret kavgalarına düşmemeleri en temel dileğimizdir.

Iraklı Türkmen kardeşlerimizin güvenliği, kendilerini rahatlıkla ifade edebilmeleri ve yönetimde adaletli temsil imkânlarına kavuşmaları bizim için vazgeçilmez bir önemdedir.

Şüphesiz Irak Cumhurbaşkanı Yardımcısının tutuklanma kararı, arkasından bu kişinin Irak’ın kuzeyine sığınması, siyasi gerilim düzeyinin yukarı doğru ivme alması Irak ve bölgesel dengeler açısından sarsıcı hadiselere kapı aralamıştır.

Mezhep temelli gerilimden medet uman fırsatçılar için gün doğmuş ve bu yangını körüklemek için var güçleriyle harekete geçmişlerdir.

Burada AKP zihniyetinin taraf tutmaması, birleştirici olması ve sinsi hedeflerin arkasına takılmaması gerekmektedir.

Irak’ın bölünmesine sonuna kadar itiraz edilmeli ve mezhep temelli kışkırtma yapan geleneksel aktörlere mutlaka dikkat edilmelidir.

Tahran, Bağdat ve Şam arasındaki fay hatlarının kırılması; dilemem ama büyük sorunlara ve hatta küresel bir kargaşaya bile zemin hazırlayacaktır.

Değerli Arkadaşlarım,

İşte tüm bu gelişmeler karşısında Türkiye’deki dengelerin seyri, seviyesi ve alacağı konum çok önemlidir.

• Bu yüzden, milli kimliğimiz boşuna taciz edilmemiştir.
• Herkese kimlik vaadi düşüncesizce ağızlardan çıkmamıştır.
• Dersim isyanıyla ilgili özür temelsiz dilenmemiştir.
• Cumhuriyet’in temel direkleri iş olsun diyerek aşındırılmamıştır.
• Habur rezaleti, yıkım projesi, İmralı ve Kandil’le görüşme trafiği tesadüfen kurulmamıştır.
• Tarihimiz nafile yere horlanmamıştır.
• MHP’ye tuzaklar sırf siyasi hasımlıktan, komplolar öylesine kurulmamıştır.
• Milli Mücadele yılları rastgele tenkit edilmemiştir.
• Büyük Ortadoğu Projesi ve Medeniyetler İttifakı bataklığına tarihin bir cilvesi olarak sürüklenilmemiştir.
• Ve TSK’nın darbeci, mensuplarının terörist diyerek suçlanması dönemsel ve anlık bir süreç olmamıştır.

Türkiye; BOP öncülüğünde ve değişim adı altında dönüştürülmeye ve 29 Ekim 1923 tarihli milli yemininden koparılmaya çalışılmaktadır.

Türk milletinden kutlu varlığından yeni bir millet, Türk devletinden farklı bir devlet ortaya çıkarmak için yoğun bir gayret her düzeyde görülmektedir.

Biliniz ki, bir kez denediler, bir daha cüret edecekler.

12 Eylül 1919 tarihli bir gizli anlaşmayla Kürdistan’ın kurulmasına rıza gösteren hainlerin bugünkü temsilcileri yine işbaşındadır ve el altından bunun alt yapısını oluşturmaya yönelmişlerdir.

BOP’un da amacı birdir, AKP’nin de amacı nettir, AB’nin de hedefi berraktır: O da Türk milletini bölmek, son yurdumuzu etnik bölücülere peşkeş çekmek ve bin yıl öncesinin intikamını almaktır.

Siz bakmayın AKP’nin istismarcı sözlerine. Yalan ve aldatmayla iç içe geçmiş üslubunu hiç dikkate almayın.

Türkiye’nin bugünkü halinin ve katlanan sorunlarının gerisinde işte bunlar vardır.

Ama emin olun ki başarmayacaklar. Allah izniyle bin yıllık kardeşlik hukukunu bozamayacaklar.

Sabote ettikleri demokrasiyle, gasp ettikleri özgürlükle ve narkozlu barış sözleriyle ne kadar avantajlı olursa olsunlar emellerine nail olamayacaklar.

Kimlik eksenli çözülmenin karşısında sonuna kadar dimdik duracağız.

Gerekirse tekrar Sakarya kıyılarına ineriz. Tekrar Kocatepe’ye çıkar Dumlupınar’da destan yazarız ve kararlılıkla Akdeniz’e uzanırız.

Unutmayınız, ölürüz de vatanımızdan ve bir tek insanımızdan vazgeçmeyiz.

Bu duygu ve düşüncelerle, grup toplantımıza katılan herkesi sevgi ve saygılarımla selamlıyor, başarılı bir hafta geçirmenizi temenni ediyorum.

Sağ Olun, Var olun.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü dolayısıyla bir mesaj yayımladı.

Basın çalışanlarına, ekonomik ve sosyal haklar sağlayan 212 sayılı yasanın, 10 Ocak 1961′de kabul edilmesiyle bu gün “Çalışan Gazeteciler Günü” olarak kutlanmaya başlanmıştır. Basının geçmişte olduğu gibi günümüzde de toplumsal yaşantımızda çok önemli bir yeri vardır. Gücünü halktan alarak gece-gündüz, hafta sonu demeden çalışan ve halkın sesi olan basın mensuplarının ağır şartlarda çalıştığının farkındayız.

Demokrasinin tüm kurum ve kurallarıyla işlerlik kazanması, iyi işleyen bir medya yapısıyla mümkündür. Medyanın güçlü olması, gerek ifade özgürlüğünün temini, gerek kamuoyunun istek ve taleplerinin doğru yansıtılması bakımından hayati önemdedir. Bundan dolayı gazetecilik, günümüzün en dinamik ve fedakarlık isteyen mesleklerin başında gelmektedir.

Özellikle günümüzdeki teknolojik gelişmeler sonucu ulaşmış olduğumuz bilgi çağında, basının önemi daha da artmış bulunmaktadır. Bireyin haber alma hakkını sağlayan, doğru, ilkeli ve tarafsız görev anlayışıyla kamuoyunu bilgilendiren basın, toplumu düşünmeye, araştırmaya ve doğru sonuçlara ulaşmaya yönlendiren en etkili araçlardan biridir.

Basın mensuplarımızın, şimdiye kadar başarıyla yerine getirdikleri bu onurlu görevi, bundan sonra da aynı duyarlılıkla ve kararlılıkla yerine getireceklerine yürekten inanıyorum. Bu düşüncelerle basın çalışanlarının haklarını düzenleyen yasanın yürürlüğe girişinin yıl dönümü olan Çalışan Gazeteciler Günü’nü kutluyor, bütün basın mensuplarımıza başarılar diliyorum.

Türk Silahlı Kuvvetleri komuta kademesinin zirvesinde iki yıl görev yapan bir şahsiyetin , terör örgütü kurmaktan ve yönetmekten dolayı böylesi bir yaptırıma maruz kalması çok vahim bir hadise olarak gündeme damgasını vurmuştur.

Elbette suçu kesinleşmeden hiç kimseye suçlu muamelesi yapılamayacağı , yürürlükteki hukuk kaidelerinden birisi ve en önemlilerindendir.

Masumiyet karinesi esas alınarak tutukluluğun hak kayıplarına ortam hazırlamaması , peşin hükümler ve önyargıların sürecin yönünü ve içeriğini tayin etmemesi esas olmalıdır.

Artık iyice şirazesinden çıkan darbe soruşturma ve iddialarının nerede duracağı ve kimleri kapsamına alacağı belirsiz ve şaibeli bir duruma gelmiştir.

Bu sarsıcı gelişmeyle birlikte millet ordusu olan Türk Silahlı Kuvvetleri büyük bir zan ve töhmet altına alınmıştır.

Uzayan mahkeme safahatlarının hala bir sonuca ulaşamaması , gerçek anlamda darbeci ya da darbe niyetli kişilerin sağlıklı ve tarafsız bir şekilde ayıklanamaması büyük bir karamsarlık ve kargaşa ortamına davetiye çıkarmaktadır.

Milliyetçi Hareket Partisi , AKP’nin müdahale ve tesiriyle iyice siyasileşen yargı süreçlerinden son derece rahatsız olup , önüne gelenin terör örgütü kurmakla itham edilmesini çok tehlikeli ve marazi bir gelişme olarak görmektedir.

Bölücü terörle mücadelede eşsiz kahramanlıklar sergileyen TSK’nın en üst mevkilerinde bulunmuş komutanları terör ve örgüt kavramlarıyla ilişkilendirmek ve asıl fail gibi sunmak ayıp ve vebal olarak AKP’nin lekeli siciline eklenecektir.

TSK’nın ve mensuplarının terör örgütü kurmanın üssü olarak takdim edilmesi önü alınamayacak kriz ve kaoslara meydan verecektir.

Bu itibarla Türkiye bu sancılı , sisli ve puslu süreçten süratle çıkmalı ve gerçek anlamda bir normalleşmeye kavuşmalıdır.

Bununla birlikte aziz milletimiz işleyen yargı süreçlerinin sonuçlanmasını ve adaletin ortaya çıkarılmasını acilen beklemektedir.

Herkes bundan böyle elini vicdanına koyup düşünmelidir:

Terör ürettiği suçlamasına maruz kalan ve hükümeti devirme planlarının merkez üssü haline geldiğiyle itham edilen TSK’nın ; milletimizin , son yurdumuzdaki güvenliğini , birliğini ve bekasını nasıl sağlayacağı iyi analiz edilmeli ve ahlaklı bir muhasebesi yapılmalıdır.

AKP Hükümeti , meseleyi kendi kin ve geleneksel öfkesi çerçevesinde görmekten uzaklaşmadığı sürece , ihtilaflar ve ayrılıklar kemikleşecek , Türkiye büyük bir tuzağın içine çekilecektir.

Öncelikle bu buhranlı sürece son verilmesi ve geciken adaletin adalet olmadığını herkesin , bilhassa AKP Hükümeti’nin anlaması büyük bir gereklilik ve aciliyet haline gelmiştir.

Milliyetçi Hareket Partisi kökleşen sıkıntı ve sorun yumağından çıkılması için aklıselimin tercih edilmesinde ve tarafsız bir bakışın hâkim olmasında sonsuz yararlar görmektedir.

Unutulmamalıdır ki , konumu ve görevi ne olursa olsun , hiç kimsenin Türk Silahlı Kuvvetleri’nin şerefli mensuplarını terör örgütü üyesi ya da yöneticisi gibi göstermeye hakkı ve haddi yoktur.

Etnik terörle başarılı , etkili ve kahramanca mücadele veren TSK’ya aziz milletimiz içtenlikle destek olmakta ve bağrına basmaktadır.

Bilinmelidir ki , Türk ordusunu terörle aynı kategoriye sokanlar bölücü emellere katkı verdiklerini ve hain hedeflerine hizmet ettiklerini asla unutmamalıdırlar.

Şayet terörün kanlı ortakları , işbirlikçileri ve karanlık yüzleri görülmek isteniyorsa Kandil’e , İmralı’ya , siyasi bölücülere ve Irak’ın kuzeyine bakılması yerinde olacaktır.

Muhterem Milletvekilleri,

Değerli Misafirler,

Basınımızın Kıymetli Temsilcileri,

Bu haftaki konuşmama başlarken hepinizi en iyi dileklerimle selamlıyorum.

Huzursuzluk girdabının, çatışma eğilimlerinin, toplumsal bunalım ve buhran boyutlarının sürekli genişlediği bir yıldan sonra, öncekilerini aratmayacak sorunlara sahne olacağı şimdiden anlaşılan yeni bir 365 günlük zaman macerasına yelken açmış durumdayız.

Gelecek beklentilerimizin koordinatlarını belirlerken, geçmiş deneyimlerimizin objektif ve sağlıklı bir şekilde tekrar ele alınması önümüze yeni fırsat kapıları aralayacaktır.

Dün de yaşananları, bitmiş ve tarihin mahzenine indirilmiş olaylar yığını olarak değil de, bugün ve yarına ufuk çizen, fırtınalı sulardan güvenli bir şekilde geçmeyi sağlayan pusula olarak görmek lazımdır.

Bunu yapabilmek için ise önce yaşanmış hadiselerden ders ve sonuç çıkarmak gerekecektir.

Geçmişin samimi ve dürüst muhasebesi, arzuladığımız gelecek inşasında bize önemli katkılar sağlayacaktır.

Bu itibarla 2011 yılının öz ve özet olarak tahlili, 2012 ve daha sonraki yıllar için de değerli fikirler verecek ve ayakları yere basan öngörüler yapmamıza zemin teşkil edecektir.

Bildiğiniz üzere, AKP Hükümetiyle geçen 2011 yılı bunalım ve buhran döngüsüne yeni ilaveler yapmış, kargaşa ve kutuplaşmadan beslenen çevreleri iyice güçlendirmiştir.

Bu haliyle geçtiğimiz yıl unutulmayacak olaylara sahne olmuş ve hüsran yumağıyla içiçe geçen bir dönem olarak akıllarda kalmıştır.

Siyasal türbülans etki ve tesir alanını iyiden iyiye artırmış, sosyal çalkantılar, hizip ve husumet tohumları milletimizin bereketli bağrında kök salmıştır.

Başbakan Erdoğan’ın kalfalık ve ustalık olarak isimlendirdiği yıkım ve parçalanma dönemleri 2011 yılında kesişmiş ve tüm acı meyvelerini vermeye başlamıştır.

Bu yıl içinde asayişsizlik dizginlerinden boşanmış, riskler ileri düzeyde çoğalmış ve milletimizin birlikte yaşama ideali hain suikastlarla sarsılmıştır.

Yaşadığımız doğal afetler hepimizin yüreğini yakmış ve yüzlerce insanımız Hakk’ın rahmetine kavuşmuştur.

Özellikle 12 Haziran Milletvekilliği Genel Seçimlerinin öncesi ve sonrasında meydana gelen olaylar zinciri, hükümetin gerçek niyet ve yüzünü bir kez daha deşifre etmiştir.

En başta partimiz üzerinde oynanan oyunlar, komplo ve kışkırtmalarla yolumuzdan alı koymaya dönük kirli senaryolar asla unutmayacağımız rezaletler olarak hatırlanacaktır.

MHP’siz siyaset ve Meclis arayışları AKP’nin taşeronluk yaptığı mahfiller vasıtasıyla hızlandırılmış ve arkası arkasına kurulan tuzaklar kutlu davamızı hedef tahtası yapmıştır.

Demokrasiye sürülen kara bir leke olan bu siyaset karaborsacılığının ve estirilen iftira rüzgârının, Türkiye’nin bölünme ve dağılma sürecinin önemli kilometre taşlarından birisi olduğu bugün daha iyi anlaşılmıştır.

İhanetin mesafe alması, yıkımın demokratik açılım olarak kabul ettirilmesi amacına matuf olan bu kirli oyun ve aktörlerin, Milliyetçi Hareket’i hedef olarak tayin etmesi aslında son derece normal ve olağan bir durumdur.

Sözüm ona MHP olmazsa veya etkisiz olursa, milli mukavemet ortadan kalkacak, milliyetçi direnç zayıflayacak ve Türk milleti tüm şirret emellerin görüş ve müdahale menziline kolaylıkla girebilecektir.

Bu kafa yapısına göre, yıkımın ilerleyebilmesi, etnik fitnenin ve bölücü niyetlerin rahatlıkla at koşturabilmesi için MHP zafiyete düşmeli, itibarı ve güvenirliği harap edilmelidir.

Bunun için de aziz milletimizle aramızdaki derin rabıta ve karşılıksız sevda kırılmalı, tartışmaya açılmalı ve zedelenmelidir.

İşte 2011 yılında bize yönelik kara kampanyanın, karanlık kumpasın özünde ve içeriğinde bu beklentiler yer almıştır.

MHP’ye yönelik düşmanlık duygularının, hasmane tutumların ve tahammülsüz duruşların ilham ve besin kaynağı neresinden bakarsak bakalım; AKP’nin yıkımdaki kararlılığıyla, bölünmedeki inadıyla ve kimlik tacirliğindeki ısrarıyla yakından ilgili olmuştur.

Demokratik yarışta iftira ve kara çalmayla rakiplerini saf dışı bırakacağını hesap eden iktidar mantığı, amacına ulaşmak için her kılığa girmiş, her yola sapmış ve her kötülüğe başvurmuştur.

Bu kapsamda 2011 yılı siyasetin haysiyet ve ahlak imtihanından ikmale kaldığı bir yıl olarak milli vicdanlarda tescil edilmiştir.

Ancak AKP ve yanlarında hizalanarak işbirliği yaptığı Okyanus ötesi, Kandil, İmralı ve peşmerge kalıntısı MHP’siz Meclis amacına ulaşamamışlar ve Türk milleti, kendisine karşılıksız sevgiyle bağlı olan Üç Hilali yalnız bırakmamıştır.

Biz desteği aziz milletimizden, himayeyi Cenab-ı Allah’tan, kuvveti şerefli mazimizden, gücü şehitlerimizin aziz hatıralarından alarak inandığımız yolda kararlılıkla ilerledik ve fesadın bariyerlerini çok şükür ki devirdik.

Unutulmasın ki, Türkiye sevdalısı milli yürekler, bugüne kadar Yüce Allah dışında kimsenin karşısında diz çökmemiş ve inşallah bundan sonra da çökmeyecektir.

Kimseyle pazarlıklara tenezzül etmemiş, günübirlik menfaat ağlarına takılmamıştır.

Zorluklara teslim olmamış; çilelerle, saldırılarla, provokasyonlarla yolundan dönmemiştir.

Biz milletimizin emanetine kayıtsız şartsız her durumda sahip çıktık, hayat ve varlık hakkını, birlik ve bütünlük hukukunu iğfal etmeye çalışan çürümüşlere karşı göğsümüzü siper ettik.

Bunlardan dolayı ayrılmaya kapalıyız, dağılmaya uzağız, kavgaya mesafeliyiz ve Türkiye’yi dinamitlemeye çalışanlara tavizsiziz.

Türkçe bağımlısı, bayrak aşığı, Cumhuriyet savunucusu ve millet düşkünüyüz.

Vatanın her insanını aziz bilir, her karışını kutsal görür, her nimetine şükür ederiz.

Çünkü biz Milliyetçi Hareketiz.

Çünkü biz Türkiye ve Türk milleti tutkunu gönül ve dava erleriyiz.

Muhterem Arkadaşlarım,

2011 yılının genel anlamda değerlendirmesini yaptığımızda ister istemez gelecekle ilgili ümitvar olmamız zorlaşmaktadır.

Peşin yargılarla, acele değerlendirmelerle ve felaket telallığıyla elbette hareket etmiyoruz.

Ancak görünen köyün kılavuz istemediğini de yaşanmış acı tecrübelere bakarak itiraf etmemiz mümkündür.

Hem içimizdeki hem de dışımızdaki olumsuz ve kaygı verici gelişmelere yıl boyunca şahit olduk.

AKP Hükümeti, deyim yerindeyse ateşle çevrili bir alana, bulaşıcılığı yüksek hadiselerin ortasına ülkemizi gözü kapalı bir biçimde sürüklemiştir.

Bunların en başında ise Arap Baharı isimli BOP projesi ve uygulaması gelmiştir.

Başbakan Erdoğan, BOP Eşbaşkanı sıfatıyla küresel hedeflerin ve tekliflerin Müslüman coğrafyasına taşınmasında önemli roller üstlenmiş ve komşularla sıfır sorun politikasından geri dönülmeyecek bir şekilde savrulmuştur.

Ortadoğu’nun yeniden dizaynı, kuzey Afrika’nın bir kez daha tanzimi amacıyla sokaklar tahrik edilmiş, yönetimler devrilmiş, rejimler deprem geçirmiştir.

Yakın coğrafyalarımızdaki istikrarsızlık ve isyan trafiği bu çerçevede gittikçe yoğunlaşmış, 95 yıl önce karılan sömürge kartları bir kez daha Haçlı ittifakı arasında dağıtılmıştır.

Tunus, Mısır, Yemen, Bahreyn, Libya tarumar edilmiş; sosyal çılgınlık, ekonomik ve siyasal çözülmeyle birlikte bu ülkeler yerle bir edilmiştir.

Kalabalıkların birikmiş itirazı, katlanan kızgınlıkları BOP’un teşvik ve yönlendirmesi altında kontrolden çıkmış, nerede duracağı ve hangi ülkeleri vuracağı tam olarak belirginlik kazanmamıştır.

Arap Baharının yâda yutturulmaya çalışılan yeni ismiyle uyanışının hızla dönen ibresi şimdi de Suriye’yi göstermiştir.

AKP’nin komşu coğrafyalara emperyalist hesapları şuursuzca fatura etme arayış ve çabası, Türkiye’nin de bölgesel gerilimin kutup başı olmasını sağlayacak dinamikleri teker teker harekete geçirmiştir.

Yanıbaşımızdaki kaosun yavaş yavaş sınırlarımıza yaklaştığını, içimizdeki bölücü simaların mazeret arayışlarına dayanak oluşturduğunu, maalesef ne Başbakan Erdoğan ne de siyaseti birlikte adımladığı şahsiyetler henüz tam olarak fark edememiştir.

Diyarbakır’ı Tahrir’e çevirme çağrısı ve eğilimi bizim dışımızda hiç kimsede uyarıcı bir etki yapmamıştır.

Sınırlarımızın hemen yakınındaki kan, kavga ve barut kokusunun gölgesi üzülerek söylemeliyim ki, üzerimize düşmeye başlamıştır.

Başbakan’ın sorumsuzluğu, küresel angajmanlara ve gizli anlaşmalara gözü kapalı teslimi sonu meçhul bir sürecin kapılarını ardına kadar aralamıştır.

Türkiye’nin son derece huzursuz ve sıkıntılı bir döneminde, macera peşinde koşan simsarları umutlandıracak ve dört elle sarılmalarını sağlayacak gelişmeler gün geçtikçe belirginlik kazanmakta ve görünür olmaktadır.

Yakından şahit olduğunuz üzere, geçtiğimiz yıl bölücüler ve kanlı terör önemli mevziler elde etmiş, kinlerini kusmak için her ortamı değerlendirmiştir.

Bugüne kadar bölücülüğün ve PKK terör örgütünün şımarmasında;

√ İmralı’yla yapılan kirli görüşmelerin, ahlaksız pazarlıkların,

√ Yabancı ülkelerde terör failleriyle yapılan müzakerelerin,

√ Türk milletini söylemde otuzaltı parçaya ayırma densizliğinin,

√ Küresel projelere bel bağlayan teslimiyetçiliğin,

√ Son yurdumuzda bulunmamızı çekemeyenlere boyun eğen sefilliğin,

√ Peşmergeye kucak açan acizliğin,

√ Kandil’e şirin gözükme düşüklüğünün,

√ İstihbarat paylaşımı ve üçlü mekanizma zırvalarıyla geçirilen zamanın,

√ Alt kimlikleri uyandıran, millet bütünlüğünü sakatlayan önerilerin,

√ Türkiyelilik hezeyanına tutunmanın ve Türk kimliğine hakaretin büyük bir payı ve rolü olmuştur.

Türk milletinin değerlerine, kutsallarına ve milli yeminlerine karşı diş bileyen kim varsa emel ve güç ittifakı içine girmiş ve AKP’ye omuz vermiştir.

Bu yüzden İmralı mukimi bebek katili AKP’den memnun kalmıştır.

Irak’ın kuzeyinde teröristleri koruma altına alan ve cinayetleri için uygun ortam sağlayan Barzani AKP’nin yanında durmuştur.

Bölücü çevreler, ABD, AB ve haçlı iddiaları AKP şakşakçılığına soyunmuşlardır.

Kaygıyla izliyoruz ki, caddelerimiz, sokak aralarımız, şehirlerimiz ve dağlarımız silahlı insanlık müsveddeleri tarafından kuşatılmış ve menfur suikastlar vatan evlatlarını aramızdan almıştır.

Özellikle Hakkâri-Çukurca’da ve Bitlis-Güroymak’da yaşanan şahadetler milletimizi haklı ve meşru bir infiale sevk etmiştir.

Ankara’nın göbeğindeki canlı bomba saldırısı da, terör maşalarının sivil ve masum demeden herkesi hedefine aldığını göstermiştir.

Bebeklere kıyan, masum gencecik kızları vuran, anne karnındaki yavruları doğmadan katleden şeref ve insanlıktan nasibini almamış canavarlar, Türk milletini 2011 yılında da ziyadesiyle meşgul etmiş ve öfkelendirmiştir.

Bu vesileyle aziz şehitlerimize Cenab-ı Allah’tan bir kez daha rahmet diliyor, ailelerine ve milletimize başsağlığı dileklerimi tekrarlıyorum.

Bölücülüğün azmasından, PKK’nın heyecanlanmasından ve hunhar eylemlerle hedefine ulaşacağını düşünmesinden bir ve tek sorumlu vardır: O da hiç kuşkunuz olmasın ki Adalet ve Kalkınma Partisi Hükümetidir.

Yıkım sürecinin, acı meyvelerini verdiğini söylerken kast ettiklerimizin başında işte bunlar geliyordu.

Malumlarınız olacağı gibi, Başbakan Erdoğan çıraklık döneminde yıkımın alt yapı çalışmalarını gerçekleştirmiş, kalfalık döneminde yıkımı demokratik açılım maskesiyle perdelemiş ve ustalık döneminde de kabuk değiştirerek parçalanmaya dönüşmesi için vaatte bulunmuştur.

Nitekim 61.Hükümet Programı bunun işaretleri, belirtileri ve izleriyle doludur ve Meclis Genel Kurulu’nda 11 Temmuz 2011 tarihinde yaptığım konuşmayla da şahsım bunu açıkça ifşa etmiştir.

Başbakan Erdoğan söz konusu Hükümet Programıyla, her kimliğin kendisini rahatça ifade edebileceğini, geliştirebileceğini ve kimliklere saygı esasına dayanan bir birlikteliğin esas alındığını fütursuzca dile getirmiştir.

Yıkımın son aşamasını müjdelerken bununla da yetinmemiş, bir tek kişi dahi olsa, herkesin diline, inancına, kültürüne, değerlerine, yaşam tarzına ve tüm farklılıklara saygı duyacaklarını ifade etmiştir.

Şüpheye yer bırakmayacak şekilde söyleyebiliriz ki, AKP’nin bölücülük kodları ve hedefleri bu sözlerde gizlidir.

Hükümet Programı üzerinde yaptığım konuşmada, farklılıklara yapılan özel vurgunun, etnik kimliklerin ayrılıkçı eğilimlerinin ve otonom hareket etme taleplerinin önünü açacağını önemle ikaz etmiştim.

Ve farklılıkların özendirilerek millet yapısının güçlenmiş olmayacağını, bilakis var olan derin bağların gevşeyeceğini ve kırılgan bir noktaya gerileyeceğini ifade etmiştim.

Tanınma istekleri, özerklik ve federasyon beklentileri bu uygun ortam eşliğinde iyice kemikleşecek ve kabından taşmasına neden olacaktır.

Değerli Arkadaşlarım,

Hükümetin bir bakanının, bütçe görüşmelerinin son gününde Meclis Genel Kurulundaki zırvalarıyla, bölücülükten sabıkalı bir milletvekilinin haddi ve sınırı aşan düşüncelerini Başbakan’ın az önce gündeme getirdiğim yaklaşımından ayrı ve bağımsız ele almak doğru değildir.

Başbakan Erdoğan’ın başlama vuruşunu yaptığı kimlik temelli parçalanma sürecine, gecikmeyle de olsa hem kendi hükümetinden hem de aynı hedefleri paylaştığı siyasi bölücü yüzlerden katkı ve destek gelmesi şaşırtıcı görülmemelidir.

Gözlerinden yaş, ağzından fitne eksik olmayan AKP’nin çok konuşan bakanının; “kim, ne varsa bu topraklar üzerinde kendi kimliğini rahatlıkla söyleyecektir. O kimliğe saygı duyacağız, o kimliğin bütün kültürel haklarını, anayasal haklarını vereceğiz, tanıyacağız, diline saygı duyacağız.” sözleri AKP’nin gerçek yüzünü bir kez daha ve kesin olarak göstermiştir.

Bu sözlere Başbakan’ın, “tek kişi dahi olsa, herkesin diline, inancına, kültürüne, değerlerine, yaşam tarzına saygı duyulacağı” fikrinden gelinmiş olup aralarında gerçekte hiçbir fark bulunmamaktadır.

Sorarım sizlere; bundan sonra AKP tek millet anlayışından nasıl bahsedecektir?

Tek devlet, tek vatan ve tek bayrak kabullerini nasıl savunacaktır?

Bir tarafta farklılıklarımızı eriterek millet olduk diyen bu gafilliğin, diğer yanda farklılıkları özendirmesi, davet etmesi ve kabul ettirmeye çalışması hangi mantıkla izah edilecektir?

Tabiidir ki bu sorulara verilecek tutarlı ve namuslu cevaplar yoktur ve bölücülük dehlizinde bilincini kaybeden bozguncular, kötülükleri mayalandırarak millet varlığını akamete uğratmaya var güçleriyle uğraşmaktadır.

Bu sürece paralel olarak parçalanmanın ara duraklarından olan ikinci yıkım sürecinin de kurdelesi kesilmiştir.

Yıkım koordinatörü ve Habur zanlısı bakan, şiddet içermeyen her düşünce serbest kalacak diyerek Başbakanından icazetli olarak yeni bir hamle daha yapmıştır.

Görüldüğü kadarıyla Türk Ceza Kanunu, Terörle Mücadele Kanunu ve yargının hızlandırılması, bölücülüğün aklanarak millet varlığına yedirilmesi için dozajı artan bir şekilde gündeme getirilecektir.

Hala Habur’u savunan yıkım ve parçalanma bakanı, anlaşılan PKK’yı ve İmralı canisini de kapsamına alan bir hukuki düzenleme için şimdiden kolları sıvamıştır.

AKP-BDP-PKK aynı bölücü ideal etrafında buluşmuş ve birbirlerinin eksiklerini tamamlayarak 2012 yılındaki yeni anayasa sürecini ganimet olarak ele almışlardır.

Bu açıdan 2012 yılı hiç kolay olmayacak, hiç rahat geçmeyecektir.

Etnik bölücülük ve ayrımcılık AKP eliyle kendisine meşrulaşma yolu açarken, Türk milletinin bin yıllık kardeşlik hukuku cepheden saldırıya uğramıştır.

Şunu hiç kimse unutmasın ki,

Timsah gözyaşları dökenlerin milletimizi ağlatmasına asla izin ve fırsat vermeyeceğiz.

Kimlik tüccarlarına, kandan beslenen istismarcılara, yıkım ve parçalanma ittifakına Çanakkale geçilmez diyenlerin mirasını yağmalatmayacağız

Sakarya’nın etrafına fani bedenlerini sur yaparak, milletin asırlık mukadderatına halel getirmeyenlerin haklarını kesinlikle çiğnetmeyeceğiz.

“Dil hakkı, kültür hakkı, kimlik hakkı ne varsa vereceğiz. Bu, bizim cebimizden verdiğimiz bir şey değil” diyenlerin gün gelecek adalet önünde neleri vermek zorunda kalacaklarını mutlaka göreceğiz.

Anayasa yoluyla bin yıllık derin bağların kopmasına, koparılmasına müsamaha göstermeyeceğiz.

Milletimizin değerlerini ezerek, tasfiye ederek sonuç alacaklarını zanneden zavallılara hadlerini bildirmek için cesaretle ve azimle mücadele vereceğiz.

Kimse umutlanmasın, kimse boş hayale kapılmasın.

Herkes aklını başına ve ayağını denk alsın.

Bu ülkenin ismi Türkiye Cumhuriyetidir.

Bulunduğu coğrafya süngü ve şehit kanıyla vatanlaşmıştır.

Üzerinde yaşayanlar büyük Türk milletinin mümtaz temsilcileridir.

Başkent Ankara emanettir, Türk bayrağı şereftir.

Milletin tekliği, dilin devamlılığı, vatanın birliği, devletin bekası aşılmaz, geçilmez ve yeri dolmaz inanç kalelerimizdir.

Ve Ne Mutlu Türküm Diyene sonsuza kadar parıldayan ufkumuz olacaktır.

Değerli Milletvekilleri,

Geçtiğimiz yılın son günlerinde meydana gelen müessif bir hadise tüm yorum ve değerlendirmelerin sıklet merkezi olmuş, bu kapsamda ülkemiz sancılı ve tahrip düzeyi yüksek yeni bir sürecin içine hapsolmuştur.

Türk Silahlı Kuvvetlerine gelen istihbarat bilgileri neticesinde Şırnak’ın Uludere ilçesi sınır bölgesi ateş altına alınmış ve sonuçta 35 sivil ölmüş birisi de yaralanmıştır.

Parti olarak söz konusu hadisenin kamuoyuna yansımasıyla birlikte gerekli analiz ve incelemeleri yaptık ve 31 Aralık 2011 tarihinde de yazılı bir basın açıklamasıyla görüşlerimizi muhataplarıyla paylaştık.

Terörist geçiş güzergâhı olarak belirlenen bir sınır noktasına, havadan düzenlenen operasyon neticesinde sivillerin hayatını kaybetmesi birçok kuşku ve muammayı da gündeme taşımıştır.

Ayrıca kamuoyuna yansıyan görüntüleri ve olayları aziz milletimiz kaygıyla ve ibretle izlemiştir.

Yapılan cenaze törenlerinin PKK şovuna çevrilmesi, örgüt paçavralarının tabutların üzerine serilmesi esasen olayın arkasındaki sisli yanları da kısmen netleştirmiştir.

Uludere’deki talihsizlikten sonra, şehirlerimizde bölücü terör yandaşlarının çıkardığı olaylar, düzenledikleri saldırılar tahammül sınırlarını fazlasıyla zorlamıştır.

Malum medya manşetlerinden halkını bombalayan devlet iftiraları, konuyu katliamla ilişkilendiren haber ve görüşler yeni bir oyunun gösterime girdiğini açıklıkla kanıtlamıştır.

Kaymakama kalkan kanlı elleri toplum psikolojisi olarak masumlaştıran, ama sıra Uludere’ye gelince özür bekleyen maksatlı zihniyetleri aziz milletimiz hayret ve kızgınlıkla takip etmiştir.

Bu son yaşananlar AKP’nin, Türk devletini ne hale getirdiğini, ölçü ve ayarlarını nasıl bozduğunu bariz olarak ispat etmiştir.

Elbette ki olay hükümet tarafından çok yönlü araştırılmalı ve gerçekler bir an önce ortaya çıkartılmalıdır. Temennimiz, beklentimiz ve isteğimiz bu yöndedir.

Bugüne kadar yapılan açıklamalar içinde Genelkurmay Başkanlığı’nın olayın akabinde yaptığı resmi açıklama dışında doyurucu ve ayrıntılı bir hükümet açıklaması henüz yapılmamıştır.

Başbakan Erdoğan’ın ayaküstü beyanatı, AKP temsilcilerinin ve bölgeye giden bakanların birkaç sözü dışında tatmin edici bir izahat da halen görülmemiştir.

Ancak Milliyetçi Hareket Partisi’nin; yaşanan bu hadiseden yola çıkarak süreci ve gelişmeleri genel olarak yorumlamak ve bundan sonra yaşanması muhtemel olayları önlemek için tespitleri ve önerileri maddeler halinde şunlardan ibaret olacaktır:

1- Terör olayının ilk görülmeye başladığı 1984 yılından itibaren, Irak’ın Kuzeyinden Türkiye’ye yönelik terör saldırılarının icra edildiği açıktır.

Sınır ötemizde yuvalanan, üstelik destek ve himaye gören bölücü saldırılar, yıllardan beridir tehdit algılamalarında başı çekmiş ve halen de en önemli sorunumuz olmaya devam etmektedir.

Artık Türkiye’de hiç kimsenin Irak’ın Kuzeyinden kaynaklı bir terör tehdidinin bulunmadığını söyleme imkânı kalmamıştır.

Ve elbette ki yıllardan beri süregelen tanımıyla Irak’ın Kuzeyi Barzani ve Talabani tarafından yönetilmekte, PKK bunların koruyucu kanatları altında vahşi eylemlerini sürdürmektedir.

Bu durum karşısında konuyla ilgili birinci yorumumuz şudur: Barzani ve Talabani PKK’nın yanında ve himaye edenleridir.

2- Türkiye yıllardan beri yalnızca terörist öldürerek, inleri bombalayarak terörü ve daha geniş anlamıyla bölücülüğü yok edeceğini düşünmüş, ancak bu yanlış yorum yaşanan olaylarla kendisini yalanlamış ve boşa çıkarmıştır.

Kuşkusuz ki terörün aktif bir vasıtası olan terörist etkisiz hale ve saldırılarını yapamayacak bir duruma getirilmelidir.

Bunda şüphemiz ve tereddüdümüz asla yoktur.

Askerimiz, polisimiz ve korucumuz bugüne kadar bu onurlu görevi kahramanca ve fedakârca yerine getirmiştir. Hepsine minnettarız.

Ancak terörü geri planda besleyen, eğiten, barındıran ve destekleyen mihrakların aynı başarıyla caydırıldığını kimse söyleyemeyecek ve iddia edemeyecektir.

Zira terör örgütünün eksizleştirilmesi geciktikçe ve yıllara yayıldıkça bölgesel ve küresel aktörler hemen devreye girmiş, meselenin boşluk kaldırmadığını göstermişlerdir.

PKK terör örgütü, her dönemde kendisine destek çıkacak, yararlanacak, tetikçi olarak kullanacak yeni sahipler bulabilmiştir.

Bu inkâr edilemeyecek ve üstü örtülemeyecek bir gerçektir.

Bugün artık Irak’tan Türkiye’ye ve Türk milletine yönelik düşmanca saldırıların arkasında küresel projelerin olduğunu bilmeyen ve anlamayan neredeyse kalmamıştır.

Üstelik bu projeler bizzat Başbakanın taşeronluğu ile Okyanus ötesinden yönetilmektedir.

O halde konuyla ilgili ikinci yorumumuz şudur:

PKK terör örgütünün arkasında Türkiye ve bölge üzerinde oynanan küresel projeler vardır.

Ve ABD kendisinin Taliban’a, El Kaide’ye yaptığını, Türkiye’nin PKK’ya yapmasına rıza göstermemektedir.

ABD’ye rağmen veya ABD’yi ikna ederek Kandil’e girilmesi ve konuşlanılması mutlak anlamda şarttır.

Hükümet’e, Kandil’e bayrak dikilmesi yönündeki çağrımızın gerisinde bu bariz ve ikamesi olmayan tespit bulunmaktadır.

3- Türkiye ile Irak ve İran sınırları arasında, Suriye ile olan sınırımız gibi yapay engeller yoktur.

Birbirlerinden oldukça uzak mesafelerde yer alan karakolların arasındaki alanlardan, Irak veya İran’a geçmek yada bu ülkelerden Türkiye’ye giriş yapmak için tek zorluk elbette fiziki arazi şartlarıdır.

Bu nedenle yıllardır sınır bölgelerinden geçimlerini sağlamak maksadıyla ya Türkiye’den diğer ülkelere, yada diğer ülkelerden Türkiye’ye yasadışı yollardan araziyi kullanarak giriş çıkış yapanlar vardır ve “adına kaçakçılık” denen bir hayat tarzını hala sürdürmektedirler.

Özellikle terörle mücadelenin hız kazandığı yıllardan itibaren bir suç olan “kaçakçılık” faaliyetleri nedense göz ardı edilmiş ve gerekli önlemler alınmamıştır.

Teröristlerin yaygın olarak kullandığı güzergâhların, kaçakçılık faaliyeti içinde kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Son zamanlarda bir yanda militan sızmalarının, diğer yanda terörle mücadelenin böylesine yoğunlaştığı bu dönemde, buraları ne maksatla kullanacak olurlarsa olsunlar, bu riski göze alanlar; terör örgütüyle veya güvenlik güçleriyle karşılaşmayı göze almış olmalıdırlar.

Yasa dışı ve büyük bir tehdidin yaşandığı bu alanları kullananların, başlarına gelebilecek en kötü olasılıkları hesaplamış olmaları makul ve olması gereken bir husustur.

Burada üzerinde düşünülmesi ve sorgulama yapılması gereken başlıca noktalar şunlardır:

Teröristlerin geçiş ve ilerleyiş güzergâhında kaçakçılıkla meşgul olanlar ya PKK provokasyonlarına, istihbarat yanıltmalarına alet edileceklerdir ve bu şekilde canlı hedef haline getirilerek isyan provalarına mazeret oluşturacaklardır.

Ya da yasa dışı kaçakçılıkla hayatlarını sarp kayalıklarda ve dar geçitlerde heba edeceklerdir

Buradan çıkaracağımız bir diğer sonuç ise, AKP Hükümeti’nin zenginlik, hizmet götürme, yatırım yapma, yoksulluğun ortadan kaldırılması gibi iddialarının ne derece iflas etmiş olduğunun ortaya çıkmasıdır.

Yöre halkı geçimlerini sağlamak adına bırakınız yasal olmayan yollardan ticaret yapmayı, en vahşi iklim ve coğrafya şartlarında ve ölüm tehdidi altında bile hayata tutunmaya çalışmaktadır.

Türk Silahlı Kuvvetleri’nin harekât yaptığı alan meşru bir sınır kapısı veya gümrük noktası değil, teröristlerin sürekli sızıp kanlı eylemlerini yaptığı önemli bir tehdit bölgesidir.

Üstelik bu alanda yerleşim yeri olmadığı gibi insan da yaşamamaktadır.

Bu çerçevede üçüncü yorumumuz şu şekilde olacaktır:

Uludere sınır bölgesinde ölenler bu kadar büyük bir grup halinde PKK ile onun etkin olduğu alanda güven içinde kaçakçılık yapıyorlarsa; aklımıza iki husus gelecektir:

Bunlar kendilerine dokunulmayacağını ihsas eden ya bir garanti almışlar, ya da terör örgütünün yeni bir oyunu dahilinde tuzağa çekilip öldürülme ihtimaliyle yüz yüze bırakılmışlardır.

4- Takdir edersiniz ki terörle mücadele mekanik bir mücadele değildir.

Güvenlik güçleri her düzeyde insan potansiyelini kullanmaktadır.

Ancak terörle mücadele gibi olağan üstü insan gayreti, fedakârlığı ve kahramanlığı gerektiren bir faaliyetin; ülkenin durumundan, milletin halinden, yörede gelişen olaylardan ve oluşan atmosferden etkilenmemesi mümkün değildir.

Bunun hilafına bir beklenti içinde olmakta vatan görevini yürütenlere haksızlık olacaktır.

Sonuçta güvenlik güçleri; ister asker, ister polis ve isterse de korucu olsun arkalarında devleti, hükümeti, milleti, vatandaşımızı görmek isteyeceklerdir ve bu onların en doğal hakkıdır.

Üç gün önce çatıştığı militanı beş gün sonra Habur’dan kahramanlar gibi karşılayan bir hükümet varlığının, terörle mücadele edenlerin mahkemelerde süründürüldüğü bir hukuk sürecinin ve teröristlerin başı ile müzakere yapan bir başbakanın bulunduğu yerde, terörle mücadele eden askerin, polisin ve korucunun ayakta durması ve inancını koruması bize göre imkansızdır.

Karakollarımıza yönelik her saldırının akabinde, nereden elde edildiği, kimlerin servis yaptığı bilinmeyen doğru-yanlış muazzam bir karalama kampanyası elbette ki güvenlik güçlerini olumsuz etkileyecektir.

31 Aralık 2011 tarihli basın açıklamamızda vurguladığımız gibi, Aktütün, Dağlıca, Hantepe ve Gediktepe baskınlarından sonra yapılan suçlamalar, ithamlar, neden önlem alınmadığına dair tenkitler hepimizin gözü önünde cereyan etmiştir.

Bu baskı ve taciz altında terörle etkili ve kararlı bir mücadelenin yapılabilmesi kolay olmadığı gibi sonuç verebilmesi de elbette çok zordur.

Bu aşamada yapacağımız dördüncü yorumumuz şu olacaktır:

Yüzde bir bile ihtimal olsa, sınırlarımızdan kanun dışı yollardan girenlerin bir tek Mehmetçiğe, bir tek vatandaşımıza zarar vereceği hesap ediliyorsa ve bu bir tehdit olarak görülüyorsa devlet derhal gereğini yapmalıdır ve bu son olayda da yapmıştır.

Mehmetçiklerimizin, polislerimizin ve korucularımızın hayatı ihtimallere teslim edilemeyecek kadar kıymetli ve bizim için azizdir.

5- Milliyetçi Hareket Partisi yıllardan beri özellikle ülke güvenliği, bölücülük ve terörle mücadele konularında sayısız açıklama yapmış, kapsamlı tedbirleri ayrıntıları ile kamuoyuna duyurmuştur.

Bunların arasında terörle mücadele açısından önemli gördüğümüz tedbirlerden biri ve belki de en önemlisi “Irak’ın Kuzeyinde Güvenlik Kuşağı veya Bölgesi Oluşturulması” fikridir.

Israrla her defasında öne sürdüğümüz “Güvenlik Bölgesi” teklifimizin önemi bu son olayla birlikte bir kez daha ortaya çıkmıştır.

Yıllardan beri yüzlerce Mehmetçiğimizin şehadetine ve yaralanmasına yol açan terör saldırılarının bir nedeni de zorlu coğrafya şartlarıdır.

Irak’ın zaten insandan arındırılmış düz arazilerine kadar inilerek burada oluşturulacak bir tampon bölgesi terörü bitirmese bile hem azaltacak, hem de yaşadığımız bu olayın benzerlerini önleyecektir.

Bu itibarla beşinci yorumumuz şu şekildedir:

Türkiye mutlaka kendisine avantaj sağlayacak arazi derinliğine sahip olacağı yerden itibaren derhal güvenlik kuşağı oluşturmalıdır.

Bu vesileyle hatırlatmak isterim ki, Uludere üzerinden nemalanma arayışında olanlar, bu meseleyi kanatarak siyasi prim elde etmeye çalışanlar, büyüyen kaos dalgasından muaf olmayacaklarını, rüzgar ektikleri yerden fırtına biçeceklerini unutmamaları gerekmektedir.

Dileğim yeni yılda Türkiye’nin, üzerine çöreklenen kara bulutlardan kurtulması; huzurun, istikrarın ve birlikte yaşama inancının ülkemizi baştanbaşa hâkimiyeti altına almasıdır.

Bu duygu ve düşüncelerle konuşmama son verirken grup toplantımıza katılan herkesi saygı ve sevgiyle selamlıyorum.

Açıklamalardan anlaşıldığı kadarıyla, söz konusu olayın meydana geldiği mahal, bölücü terör örgütünün ana kamplarının yer aldığı ve sivil yerleşime açık olmayan Irak’ın kuzeyindeki ‘Sina-Haftanin’ bölgesidir. Bu bölge Türk Silahlı Kuvvetleri’nin, bölücü militanlara karşı operasyon yürüttüğü bir bölgedir. Bununla birlikte yöresi ne olursa olsun, yasa dışı yollara başvurarak, teröristlerin geçiş güzergâhını kaçakçılık yapmak maksadıyla kullananların masum görülmesi de eşyanın tabiatına aykırı olacaktır. PKK’lı teröristlerin yoğun olarak bulunduğu bir bölgede, onların gözetim ve müdahalesi olmadan kaçakçılık faaliyetinin yerine getirilmesi de üzerinde düşünülmesi gereken bir olaydır.

35 kişinin yaşamanı yitirmesini istismar ederek düşmanlık tohumları ekmeye çalışan ve geçmişteki bazı olaylarla benzerlikler kuran gafillerin tahrik ve kışkırtmalarına son vermeleri toplumsal huzur ve sükûnet açısından elzem haline gelmiştir. Yaşanan olayı bahane ederek ülkemizin çeşitli yerlerinde yapılan provokatif eylem girişimlerine karşı milletimiz uyanık olmalıdır. Dağlardaki eşkıyanın şehirlerdeki uzantıları; caddeleri, sokak aralarını yaşanmaz hale getirerek, Türk ve Kürt karşıtlığının fitilini ateşlemek istemektedirler. Kurgulanan etnik kargaşanın bir tarafında ülkücüleri görmeye ve göstermeye çalışan kim varsa işbirlikçiler ve kaostan medet uman kötü niyetlilerdir.

Bu olay neticesinde bir kez daha görülmüştür ki; milletimizin toplumsal huzurunu bozmak isteyen bölücü odaklara karşı son derece dikkatli olmak gerekmektedir. Bu konuda Türk milleti ve Ülkücü gençler provokatif eylemlere ve tahriklere karşı uyanık olup soğukkanlı davranmalıdır. Bu dönemde özellikle üniversitelerde yapılabilecek tahriklere karşı uyanık olunmalı ve provokatif eylemlerden uzak durulmalıdır. Ülkü Ocakları olarak gençlerimizin bu tarz tahrik ve eylemlerin içinde bulunmayarak, milletimizin birlik ve bütünlüğünü geçmişte olduğu gibi bu zor dönemlerde de koruyacaklarına inanıyoruz.  Antalya Ülkü Ocakları olarak aziz milletimizi sabırlı, metanetli ve soğukkanlı olmaya davet ediyoruz. Nerede karşımıza çıkacağı belirsiz olan sinsi provokasyonlara karşı daha dikkatli olmaya çağırıyoruz.

Maalesef , AKP Hükümeti’yle geçen kaybolan ve heba edilen yılların toplamına bir yenisi daha eklenmiş , umutlar ve beklentiler bir kez daha ertelenmek zorunda kalmıştır.

2011 yılında da ; ümitler hüsrana uğramış , heyecanlar hezimetle karşılaşmış ve toplumsal huzur ciddi ölçüde hasar almıştır.

Bu yıl içinde , iyimserlik duyguları zedelenmiş , kardeşlik bağları sarsılmak istenmiş , cepheleşmeler ısrarla teşvik edilmiş ve husumet kuşatması peşi sıra zafer elde etmiştir.

Geride kalan 365 günlük zaman dilimi , çekişme ve çatışma eğilimlerinin güçlendiği , kavga ve kaos sahnelerinin kuvvetlendiği , endişe ve korkuların tetiklendiği hazin bir dönem olarak asla akıllardan çıkmayacaktır.

Siyasete karanlık mahfillerden yapılan müdahaleler , komplolarla , tezgâhlarla milli direnci kırmaya dönük arayışlar 2011 yılına tam anlamıyla damga vurmuştur.

AKP’nin yardım ve yataklık yaptığı bu ahlaksız ve izansız girişimlerin aziz milletimiz nezdinde hiçbir karşılığı olmadığı da gelişmelerle belirginlik kazanmıştır.

2011 yılında ; AKP yalan ve aldatmalarına hızla devam etmiş , baskı ve zulmünü her seviyede artırmıştır.

Demokrasiye yapılan kötülükler , çok sesliliğe vurulan darbeler , muhalefete gösterilen tahammülsüzlükler AKP’nin otoriter eğilimlerinin eseri ve neticesi olarak hafızalara kazınmıştır.

Basılmayan kitapları toplatan , hak arayışlarını bastıran , kopyacıları kollayan , küresel zalimlerle kol kola giren bir yönetimin tüm sarsıntılarına aziz milletimiz çok yakından şahit olmuştur.

AKP zihniyeti , BOP’un planlarına payandalık yapan bir şuursuzlukla , komşu coğrafyalardaki istikrarsızlık ateşinin körüklenmesine katkı vermiş ve küresel hesapların belirlenen adreslere ulaşabilmesi için her çirkefliğe alet olmuştur.

Bölücülü terör 2011 yılında kanlı mesaisini yoğunlaştırmış ve seri cinayetleriyle milletimizin ciğerini yakmıştır.

AKP Hükümeti , demokratik açılım zırvasıyla etnik kimlikleri heyecanlandırmış , yabancı ülkelerde kurulan masalarda kanlı teröre ümit vermiş , İmralı’ya boyun eğmiş , bölücü çevrelere cesaret ve cüret kazandırmıştır.

Bu itibarla , yeni anayasa kapsamında , kimlik , dil ve kültür haklarının verileceğini küstahça ve vicdansızca duyuran ihanet yolculuğunun ön sırasında oturan zavallılar , AKP’nin gerçek niyetini tam anlamıyla deşifre etmişlerdir.

2011 yılı Türk Milleti’nin birliğinden ve bütünlüğünden rahatsız olan işbirlikçi yüzlere fazlasıyla tanıklık etmiştir.

Özellikle son günlerde , Şırnak’ın Uludere ilçesinde meydana gelen talihsiz bir hadiseyi gerekçe yaparak , bölünme ve ayrılma çağrısı yapan alçakları , devletin kaymakamına saldıran gafilleri ve vatanımızın bir bölgesini savaş alanına çeviren yüzsüzleri milletimiz öfkeyle izlemiştir.

Bu gelişmeler , AKP’nin yönetimi altında hızla gerçekleşen çözülme ve çöküş sürecinin bir sonucu ve uzantısıdır.

Bütün bu olumsuz manzaraya rağmen , milletimizin 2012 yılıyla ilgili beslediği umutlar , düşünü kurduğu güzel günler doğal olarak bir hayli fazladır.

Dileğim, yeni yılın barışa , kardeşliğe , refaha ve dargınlıkların bitirilmesine vesile olması ; taze başlangıçlar eşliğinde ve sıcacık duygular altında herkesin bir arada bulunmasını sağlamasıdır.

İnancım odur ki , Türk milleti kendisine yönelen musibetlerden eninde sonunda kurtulacak , tehdit ve tehlikeleri asırların imbiğinde damıtılan kudretiyle etkisiz kılacaktır.

Bu duygu ve düşüncelerle , 2012’nin ; küslüklerin azaldığı , kavgaların uzlaşmayla sonuçlandığı , üzerimizde hesap yapanların hüsrana uğradığı , mutluluk , bereket ve sevinç dalgasının her vatandaşımızın hanesine yerleştiği bir yıl olmasını Cenab-ı Allah’tan niyaz ediyorum.

Büyük Türk Milleti’nin yeni yılını içtenlikle kutluyorum.

Milletimizin birliği ve dirliği fırsat düşkünü ganimet avcıları tarafından sürekli tehdit ve taciz edilmektedir.

Nitekim kamuoyuna yansıyan bazı çetrefilli hadiseler ; bütün yönleriyle aydınlatılmadan, gerçekler berrak bir biçimde açığa ve ortaya çıkartılmadan art niyetli güruh tarafından kriz ve kavga konusu haline getirilmektedir.

Şırnak’ın Uludere ilçesi sınır bölgesinde meydana gelen müessif olay , bunlardan yalnızca birisi olması bakımından son derece dikkate değerdir.

Türk Silahlı Kuvvetlerine intikal eden istihbarat bilgileri doğrultusunda, terörist geçiş güzergâhı olarak belirlenen bir sınır noktasına, havadan düzenlenen operasyon neticesinde 35 sivilin hayatını
kaybettiği , bir kişinin de yaralandığı görülmektedir.

Açıklamalardan anlaşıldığı kadarıyla, mezkûr vakanın meydana geldiği mahal , bölücü terör örgütünün ana kamplarının yer aldığı ve sivil yerleşime açık olmayan Irak’ın kuzeyindeki ‘ Sina-Haftanin ’ bölgesidir.

Bu aşamada , konunun detaylı bir şekilde ele alınabilmesi için şu hususların da değerlendirmelerde göz ardı edilmemesi önemli ve hayatidir.

Öncelikle TSK’nın yaptığı operasyonların hedefinde bölücü militanların mesken tuttuğu yer ve yolların olacağı tartışmasız bir husustur.

Sözü edilen alan ve çevrede, kaçakçılık gibi gayri meşru faaliyetlerin gece saatlerinde yürütülmesi tabiatıyla yanlış anlamalara ve değerlendirmelere ardına kadar kapı aralayacaktır.

Bununla birlikte görevi ve yöresi ne olursa olsun, kanun dışı yollara tevessül ederek, teröristlerin geçiş ve ilerleyiş güzergâhını kaçakçılık yapmak maksadıyla kullananların masum görülmesi de eşyanın tabiatına
aykırı olacaktır.

Kaldı ki , PKK’lı teröristlerin yoğun olarak bulunduğu bir bölgede , onların gözetim ve müdahalesi olmadan kaçakçılık faaliyetinin yerine getirilmesi hem imkânsız hem de akla aykırı bir durumdur.

Burada cevabı aranan bazı mühim sorular vardır ve şunlardan ibarettir:

1-Şayet doğruysa, kaçakçılık yaptığı iddia edilen kişilerin , nelerin geçişini ve taşıyıcılığını yaptıkları ve ele geçirilen kaçak malların halen nerede ve kimlerin elinde tutulduğu açıklığa kavuşturulmalıdır.

Ayrıca kaçakçılığa konu olan madde ya da malların hangi çevrelerin nam ve hesabına taşındığı, bu işin içinde peşmergenin veya PKK terör örgütüyle birlikte uzantılarının da parmağının olup olmadığı mutlaka izah
edilmelidir.

2-Ölenlerin çoğunlukla 18-20 yaş aralığında olduğu ve aynı aileye mensup 29 kişinin bulunduğu düşünüldüğünde , PKK’nın yeni militan kadro devşirmek ve genç yaştakileri kullanmak için böylesi bir organizasyonun içinde olup olmadığı şüphesine de netlik kazandırılmalıdır.

3-Medyada köşe tutarak ihanete mihmandarlık yapan çürümüş kalem sahiplerinin , devletin resmi makamlarından ve organlarından önce meseleyle ilgili kesin bilgi ya da yargıya varmaları nasıl mümkün olmuştur ?

Ve bu karanlık simaları konuşturan, manşetlerinden fitne saçtıran , bunlara bilgi servisinde bulunan ve ortamı germeye yarayan iddiaların fütursuzca yayılmasına ortam hazırlayan kim ya da kimlerdir ?

4-Son aylarda terörle mücadelenin yoğunlaştığı ve belirlenen hedeflere yönelik operasyonların sıklaştığı bir zaman aralığında , mücadelenin doğasını , doğrultusunu ve dinamizmini tarumar etmek amacıyla eylem ve fikir birliği içinde olanların tespit ve teşhisi yapılmış mıdır ?

Türk milleti verilecek cevapları AKP Hükümeti’nden acilen beklemekte ve duymak istemektedir.

Bunların yanında , sınırlarımızın emniyetiyle görevlendirilmiş güvenlik güçlerinin , kaçakçılık yapanlara göz yumması mümkün olmayacağı gibi , böylesi vahim bir hataya düşenlerin de haklarında gecikmeksizin cezai takibat ve yaptırımın icra edilmesi gerekecektir.

Diğer taraftan, sınırlardaki dağlık alanlardan ve sarp geçitlerden ; bölücü hainlerin cinayetlerini gerçekleştirebilmeleri için silah , mühimmat ve patlayıcı maddeleri yük hayvanlarıyla sevk ettikleri kamuoyunca
bilinmektedir.

Değişik zamanlarda , sınır karakollarımıza kahpece ve aniden yapılan baskınların hazırlık aşamasında, sınır ötesinden yapılan bu sevkiyatın önemli bir payı olduğu açıktır.

Üstelik ülkemize sızan terörist kafilelerin , zamanında fark edilememesinin büyük zayiatlara yol açtığı da bariz bir gerçektir.

Bilhassa Aktütün , Dağlıca , Hantepe ve Gediktepe baskınlarından sonra bu yönde büyük tartışmalar yaşanmış , AKP yandaşı çevreler TSK’yı zan ve töhmet altında bırakan birçok iddiayı gündeme taşımıştır.

Bu son trajik olayda ise , teröristlerin konuşlandığı ve saldırılarını düzenlemek için geçtiği yerde kalabalık bir gurubun görülmesi muhtemel terör eylemlerinin bir aşaması olarak değerlendirilmiş ve söz konusu
bölgeye operasyon yapıldığı anlaşılmıştır.

Her şeyden önce Türk devleti terörle mücadelede vatandaş militan ayrımını yapacak basiret , bilgi , deneyim ve erdeme ziyadesiyle sahiptir.

Bu nedenle , Uludere’de vuku bulan talihsiz ve üzücü olayı istismar ederek kan tacirliğine soyunan bedbahtlar , ağızlarından çıkanların nerelere varacağını biraz insaf ve vicdanları varsa hesap etmelidirler.

Siyasetteki bölücü mihraklar ve bu son olaydan nemalanma arayışında olan pervasızlar , nedense PKK’nın ; anne karnındaki masum yavrularla birlikte küçücük çocuklara hayâsızca kıymasına , gencecik kızları pusu kurarak
katletmesine ,  sivil ve masum insanlarımızı hunharca yok etmesine bugüne kadar sessiz kalmışlardır.

35 kişinin yaşamanı yitirmesini istismar ederek düşmanlık tohumlarını ekmeye çalışan ve geçmişteki bazı olaylarla benzerlikler kuran gafillerin tahrik ve kışkırtmalarına son vermeleri toplumsal huzur ve sükûnet
açısından elzem haline gelmiştir.

Bilinmelidir ki , konunun kaşınarak katliamla ilişkilendirilmesi , yas çağrıları , halkına kurşun sıkan ve bomba atan devlet ithamları büyük bir sorumsuzluk , ahlaksızlık ve kötü niyetlilik olarak hatırlanacaktır.

Güvenlik kuvvetlerimizin yeni bir cendereye alınarak , terörle mücadelede çok ihtiyaç duydukları moral ve motivasyonlarını törpülemeye ayarlı kara ve kirli propagandanın mesafe almaması için sorumluluk mevkiinde
bulunanlar son derece uyanık olmalıdırlar.

Bu kapsamda , Şırnak’ın Uludere ilçesi sınır bölgesinde hayatını kaybedenlerle ilgili başlatılan adli ve idari soruşturmalar çok yönlü ele alınmalı , bir an önce tamamlanmalı ve var olan kuşkular mutlaka
giderilmelidir.

Gelişmeler karşısında , terörle mücadelede zafiyet gösterilmemesi , bu uğurda taviz verilmemesi, panik havasının doğmaması ve bin yıllık kardeşlik bağlarının zedelenmemesi konusunda herkes duyarlı ve hassas
olmalıdır.

Unutulmamalıdır ki , aziz milletimiz; küresel hedeflerin , hesapların ve heveslerin yeşereceği ve cevap bulacağı uygun iklimi oluşturma sinsiliğine kesinlikle sessiz ve tepkisiz kalmayacaktır.

Milliyetçi Hareket Partisi bu meselenin sonuna kadar takipçisi olacak , hiçbir şeyin şaibe ve giz perdesi altında kalmaması için üstüne düşeni kararlılıkla yerine getirecektir.

Kampanyayı başlatan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal; “Antalya Ülkü Ocakları olarak sosyal sorumluluk projesine adı altında bir projeye daha imza atmış bulunmaktayız. Engelli kardeşlerimiz için mavi kapak kampanyasını başlatmış bulunmaktayız. Bütün arkadaşlarımızın ve halkımızın kampanyamıza destek olmalarını bekliyorum.  Unutmamalıyız ki, hepimiz bir engelli adayız. Bu yüzden hepimiz engelli olabileceğimizi unutmadan,  bu durumun kendi başımıza da gelebileceğini hatırlamalıyız. Ülkücü gençler olarak bizde engelli kardeşlerimize destek olarak onlara küçük de olsa bir katkı sağlamalıyız. Herkese desteklerinden dolayı şimdiden teşekkür ederim.” dedi.

Click here to view the embedded video.

Etkinlik sonrası açıklama yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal; “Aşure yüzyıllardır birlik, beraberlik, kardeşlik, kaynaşma ve bereketi temsil etmektedir. Bizde bu geleneği devam ettirerek Türk milletinin birlik ve beraberliğini pekiştirmeye çalışmaktayız. Ülkü Ocakları olarak Türk milletinin milli geleneklerini yaşatmak en büyük görevlerimizden birisidir. Bunun sorumluluğu ve bilinci ile bugün bu etkinliği gerçekleştirmenin mutluluğunu yaşamaktayız.” dedi.

Şu an Fransa’nın kimliğinde somutlaşan ancak genel itibariyle batılı devletlerin büyük çoğunluğunun bir şekilde tarafı olduğu “Ermeni Soykırımı” iddialarına ve bu yolda atılan adımlara baktığımızda birkaç mühim tespit yapmak ve kamuoyunun dikkatini çekmek yerinde olacaktır. Özelikle Fransa’nın “Ermeni soykırımını inkârı cezalandıran” yasa tasarısını meclisten geçirmesinden sonra Fransa üzerinde dikkatlice durmak gerekmektedir.

Fransız devrimi neticesinde özgürlük, milliyetçilik, hürriyetçilik vesaire kıymetli kavramların bir nevî dünyaya yayılmasına vesile olan ve bu sebeple kendilerini Batı hümanizmasının kaynağı olarak görmeye alışık Fransızların, sözde Ermeni soykırımı hakkındaki iddiaları oldukça manidardır. Bahsedilen değerli kavramların yarattığı büyüyü hep tam ters istikâmette kullanmış olan Fransızlar, I. Dünya Savaşı’nı hazırlayan dönemdeki kolonici/sömürgeci devlet anlayışının, sonrasında özellikle ülkemiz coğrafyası üzerindeki istilacı anlayışın sahibi ve II. Dünya Savaşı yıllarında tüm Avrupa’nın ortak utancı olan, Yahudilerin Nazilere teslim edilmesi olayının müsebbibidirler. Cezayir zulmü de düşünülürse, bu tarihi gerçeklerin bir milletin soykırım kavramı karşısında sergilediği tavrın psikolojik alt yapısını oluşturduğu açıktır.

Fransa’nın mevcut tutumunun sebepleri olarak konuşulan argümanlar incelendiğinde Sarkozy’nin seçim sürecinde gözünü diktiği Ermeni oyları dikkat çekmektedir. Elbette bu husus sergilenen tavır içerisinde önemli bir yere sahiptir. Ancak bu tavrı sergileyenlerin bilinçaltı düşünülürse asıl sebebin yukarıda bahsedilen suçluluk duygusu olduğu aşikârdır. Bir psikolojik buhranın yansıması olan bu olaylarda; Fransız Meclisi, sözde Ermeni soykırımını inkârı cezalandıran yasayla, güya tarihi aydınlatma çabasında başarısız olduğu gibi kendi iç ruhsal sıkıntılarını da açığa çıkarmaktadır.
Sözde Ermeni soykırımı iddialarına bakacak olursak, bu durumun iki temel sacayağı olduğu açıktır; tarih ve hukuk. Tarih tezlerimizin gerçekliği ve belgelenme sağlamlığı herkesin malûmudur. Arşivleri açışımız, kurulacak komisyonla gerçekleri araştırma çağrımız sonuçsuz bırakılmaktadır. Tarihî olayların çarpıtılmasından kâr elde edemeyeceğini anlayan karşı cephenin olayı siyasî arenaya, meclislere, siyaset kulislerine taşımasının asıl nedeni, konunun hukuk ayağıdır. Devlet politikası olarak gereken önemi atfetmesek dahi sözde Ermeni soykırımı iddiaları karşısında tezlerimizin belki de en kuvvetli olduğu alan hukuktur. Bizler yeterli kıymeti vermesek de tüm bu iddiaların sonuçlanacağı ve hükmün verileceği makamlar hukuk makamlarıdır. İşte bu durumda “tehcir” olarak gerçekleştirilen 1915 Ermeni Olayı’nın içeriği ve tehcirin gerçekleştirilme biçimi yaşanan hadiseyi “soykırım” suçlamasından çok farklı bir noktada konumlandırmaktadır. Ayrıca, soykırım suçunu düzenleyen 1948 tarihli Birleşmiş Milletler Soykırım Sözleşmesi kapsamında yapılan “soykırım suçu” tanımının Ermeni olaylarının içeriğinden uzaklığı da yaşananların soykırım olarak nitelenemeyeceğinin kanıtıdır. Bunlara ek olarak, geriye yürümezlik ilkesi kapsamında bu sözleşmenin Türkiye’yi herhangi bir hükme tabi tutamayacağı açıktır. Türkiye’nin bahsedilen sözleşme kapsamında yargılanabilmesinin tek koşulu yargılanmayı kabul etmesidir. İşte tam da bu sebeple dünyanın olayla en alâkasız bölgelerinde dahi meclisler Türkiye üzerinde bir baskı unsuru olarak Ermenilerin iddialarını kullanmaktadırlar. Aksi halde tarihi araştırma veya yargılama organı olmayan olayla ilgisiz devletlerin meclislerinde bu yasa tasarılarının görüşülmesinin bir manâsı da yoktur.

Yaşanan hadiseler karşısında haklı tepkimizi göstermekle görevli olan hükümetimizin uygulamaları da oldukça mühimdir. Siyasi ilişkilerin zayıflatılması, büyükelçimizin geri çağrılması, meclisimizde oluşturulmuş Türkiye-Fransa dostluk gruplarının feshedilmesi siyasi açıdan tatmin edici olmasa da yerindedir. Bununla birlikte, ticari ambargo, iş ilişkilerinin askıya alınması gibi uygulamalar da gerekli olarak kabul edilebilir. Ancak verilen tepkinin sürekliliği de önemlidir. Uluslararası ilişkilerde mevcut tutumumuzun uzun süreli etki göstermesi mümkün değildir. Ayrıca bugün Fransa ile yaşadığımız sıkıntı diğer devletlerle de yaşanırsa aldığımız önlemlerin bir benzerinin de o devletler için alınması bizi zayıf düşürebilecektir. Bu sebeple asıl alınması gereken önlem, öncelikle vatandaşlarımızın konuya ilgi duymasını sağlamak, vatandaşlarımızı bilinçlendirmek ve kendi içimizde konuya dair fikir birliği oluşturmaktır. Sonrasında ise dünyanın hemen her yerinde tezlerimizi hukukî ve tarihî açıdan savunacak teşekküller meydana getirmek gerekmektedir. Bu konuda görev sadece hükümetin ya da devlet bürokrasisinin değildir. Sivil toplum örgütlerinin ve akademik camianın da konuya ilgi göstermesi oldukça faydalı olacaktır. Konuya dair uluslararası etkinliğimizin arttırılması da elbette gurbette yaşayan insanlarımıza düşmektedir. Onlar da benzeri yapılanmalar ile konuya dair tezlerimizi ortaya koyma aşamasında görev almalıdırlar.

Nihayetinde, bütün bu gelişmeler göstermektedir ki, bu hususta devletimiz ve milletimiz çok daha bilinçli hareket etmek durumundadır. Millî birlik ve beraberlik göstermemiz gereken bu günlerde devletimizin tezlerini kuvvetlendirmek amacıyla gerekli makamlara destek olunmalıdır. Ancak sıklıkla dile getirilen Cezayir hadisesi yanlış bir argümandır. Şayet bu durumun vukuu bulduğu biliniyorsa ortaya çıkarılması ve gündeme taşınması bir karşı tez olarak kullanılmamalıdır. Nitekim zulmün mağdurlarını her an korumak ve kollamak, bu gibi mühim ve hassas durumları istismar etmemek de bizim devlet ve adalet anlayışımızın gereğidir.
Yaşadığımız bu olayların milletimizi bütünleştirmesi ve benzeri durumlar karşısında bilinçlendirmesi en büyük temennimizdir. Bununla beraber Fransa’nın yanlış ve yanlı tutumunu kınamak sadece Türk milliyetçilerinin değil; tarih bilincine sahip, hukuka saygılı ve vicdan sahibi her insanın görevidir.

Mehmet Akif Ersoy, 20 Aralık 1873 yılında, İstanbul’da dünyaya geldi. Türk milletinin büyük badirelerden geçtiği yıllarda, kalemiyle ve kelamıyla, Milli Mücadele’nin bir neferi olmuştur. Hafızamızdan ebediyen silinmeyecek destanlar, onun mürekkebinden süzülmüştür.

İstiklal Marşımızın şairi ve İstiklal madalyasının sahibi olan büyük vatansever Akif’in, dünyevî nimetlerden yana hiçbir zaman kaygısı ve gayreti olmamıştır. Hayatını, memleketinin refaha ve huzura kavuşmasına adamıştır.

Sözüyle ve kalemiyle İstiklâl mücadelesine hizmet etmiş ve daima Devlet-i Aliye’nin içinde olduğu buhranın sancısını çekmiştir.

“Ya Rab, bu uğursuz gecenin yok mu sabahı/Mahşerde mi biçarelerin, yoksa felâhı!”diye yakarışında; Cenabı Allah’a, necip Türk milletinin içinde bulunduğu vahametten kurtulması için, büyük bir gönül yangınıyla dile getirdiği duayı, iliklerimize kadar hissediyoruz.

İstiklal Marşımızı yazdıktan sonra, “Allah bu millete, bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın” duası, Türk milletinin müşterek bir duası olmuş, insanımızın dilinden hiçbir vakit düşmemiştir.

Millî şairimiz Mehmet Akif Ersoy, sadece Türkiye’de değil bütün Türk-İslam âleminde, büyük teveccüh görmüş, Türk-İslam coğrafyasının kalbinde taht kurmuştur.

Onun kaleminden süzülen şu mısraları, bugün haykırmaya devam ediyoruz:

“Bakmayın, hem tükürün çehre-i murdarımıza!
Tükürün: Belki biraz duygu gelir arımıza!

Tükürün cephe-i lâkaydine Şark’ın, tükürün!
Kuşkulansın, görelim, gayreti halkın, tükürün!

Tükürün milleti alçakça vuran darbelere!
Tükürün onlara alkış dağıtan kahpelere!”

27 Aralık 1936’da, Hakk’ın rahmetine kavuşan vatan şairimizi, rahmetle ve şükranla anıyoruz. Ruhu şad, mekânı cennet olsun.

Kumluca Ülkü Ocakları Başkanlığı’na Sadık Köleoğlu yerine Recep Peynirci atanmıştır.

Sadık Başkan’a bugüne kadar yürüttüğü başarılı çalışmalarından dolayı teşekkür eder; yeni başkan Recep Peynirci’ye çalışmalarında başarılar diler; değişimin teşkilatımız ve aziz milletimiz için hayırlara vesile olmasını, Cenabı Hak’tan niyaz ederiz.

Finike Ülkü Ocakları Başkanlığı’na Mustafa Açıkyürek yerine Mehmet Ali Yalçın atanmıştır.

Mustafa Başkan’a bugüne kadar yürüttüğü başarılı çalışmalarından dolayı teşekkür eder; yeni başkan Mehmet Ali Yalçın’a çalışmalarında başarılar diler; değişimin teşkilatımız ve aziz milletimiz için hayırlara vesile olmasını, Cenabı Hak’tan niyaz ederiz.

Demre Ülkü Ocakları Başkanlığı’na Alim Atabey yerine Davut Aksoy atanmıştır.

Alim Başkan’a bugüne kadar yürüttüğü başarılı çalışmalarından dolayı teşekkür eder; yeni başkan Davut Aksoy’a çalışmalarında başarılar diler; değişimin teşkilatımız ve aziz milletimiz için hayırlara vesile olmasını, Cenabı Hak’tan niyaz ederiz.

Milletlerin tarihi, aynı zamanda bir harpler tarihidir. Harp sanatına vakıf olmayanların bir ülküsü ve büyük bir ülkesi elbette yoktur veya denilebilir ki varsa da ebedi olmayacaktır. Büyüklüğü ülkü edinmemiş toplumların millet namıyla anılması da abesle iştigaldir. Ancak büyük milletlerdir ki bir ülkü uğruna nice can verir de en ufak bir yakınma göstermez. Bugün hali hazırda büyük devlet veya süper güç olarak anılan devletlerin kendi topraklarından binlerce kilometre uzakta çarpıştıklarını görürüz.

Harp sanatının en büyük üstadı olan Türk milleti ise, bugün tarifsiz bir sarhoşluk ve serkeşlik içinde bulunsa da tarihi binlerce kahramanın hikâyesi ve anısıyla örülmüştür. Bu kahramanların bilinmesi, hatırlanması, bir başka deyimle ruhlarının şad edilmesi milli ruhu dinç tutar. Kahramanların yokluğu ise, toplumları büyük hayaller kurmaktan alıkoyar. Finlandiyalıların bağımsızlık mücadelesi sırasında aslında hiç var olmayan ve efsanevi olarak uydurulan Kalevela karakteri, toplumu milletleştirmiş ve ona inanan insanların yekvücut olarak Ruslara saldırmasıyla bağımsızlık yolunu açmıştır. Buradan hareketle kahramanların milletler için önemi aşikârdır.

Ya Türk milleti? Binlerce yılda binlerce savaşa girmiş ve binlerce yiğidini yitirmiş bu büyük milletin kahramanları kimlerdir? Bu kahramanların saygı ve sevgiyle anılması bir yana, birinin diğerinden üstünlüğü var mıdır? Eğer varsa, bu üstünlükleri belirleyen prensipler nelerdir? Bu mevzuda Türk milletine, onun tarihine ve yetiştirdiği kahramanlara meftun olan Atsız Beğ’in fikirlerinden yola çıkacağız. Bu yazımızda da bir kahraman olarak Kürşad’ı ve onun Türk tarihinin en büyük kahramanı olduğuna dair öne sürülen fikirleri değerlendireceğiz.

Bu değerlendirmeye geçmeden önce, Kürşad ile alakalı malumat edinmek yerinde olacaktır. O bozkurt soylu bir Türk, yani kağan sülalesindendi. Tarih sayfalarında hakkında yeterli bilgi bulunmayan Kürşad’ın varlığını tartışanlar da yok değil. Bu mesele de oldukça mühim. Büyük bir kahramanı yok sayma, onu uydurma bir hikâyenin karakteri olarak anma girişiminin altında yatan sebep nedir? Bu sorunun cevabı aslında, Kürşad’ın neden büyük olduğunu da kanıtlayacak.

Türk tarihinde kahramanlar çoktur. Birkaç misalle, – Atsız Beğ bu isimleri örnek olarak zikretmektedir- Yavuz Sultan Selim, Kanuni Sultan Süleyman ve Fatih Sultan Mehmet. Bu şahsiyetlerin yanında Namık Kemal, Ziya Gök Alp, Enver Paşa gibi isimler de Atsız Beğ tarafından listeye alınıyor. Ancak, Atsız Ata saydığı bu isimleri hicvetmekten de geri durmuyor. “Şanlı Fatih’in sırf şehvet için yaptığı ahlaksızlıklar, kahraman Yavuz’un şahsi ikbal için işlediği cinayetler ve büyük Kanuni’nin kadınlara alet olarak içine düştüğü büyük yanlışlıklar hiç olmasaydı şüphesiz bunlar bizim için daha büyük insanlar olacaklardı.”[2] Bu eleştirileri getiren Atsız Beğ, tüm bu insani zaaflardan uzak bir kahraman olarak ise Kürşad’ı gösteriyordu.

Kürşad’ı yok sayanlar, Türk adını ve kahramanlarını kirletme propagandasını Kürşad üzerinde uygulayamadıklarından dolayı, başka bir metot ile yok sayma politikası gütmektedirler. Farz-ı misal, tarihimizde Kürşad hiç olmasa, ancak insanlarımız bu yiğidin varlığına inansa, bunun ne zararı olabilir ki? Ancak yok sayanların amacı onun yokluğunu kanıtlamak değil, “yok” u milletimize karşı bir aşağılama vasıtası olarak kullanmaktır.

Varlığına ve kahramanlığına gönülden inandığımız kutlu kahramanımız Kürşad ne yapmıştı?

Çin esaretinde yaşayan Göktürk ülkesinin doğusu için zor günler yaşanmaktaydı. Kieli Han komutasındaki Türkler Çin’e getirilmişti. Çin, yoğun nüfusu içinde eritmeye çalıştığı Türkleri parçalayarak dört bir yana gönderme siyasetini takip etti. Bu hazin durumu gururuna yediremeyen Kieli Han ve birçok bozkurt soylu Türk kederinden öldü veya intihar ederek uçmağa vardı. 630’lu yıllarda yaşanan bu olaylar Şad unvanlı ve bozkurt soylu Kürşad’ı da bir görev yapmaya çağırmıştı. Ve binlerce yıl sonra kalemli Kürşad namıyla anılacak olan Atsız Beğ’ in mısraları binlerce yıl öncesine rehber olmuştu.

Hiç düşündün mü niçindir yaşamak?

Bir görev yapmak içindir yaşamak.

Er kişiysen görevin neyse başar.

Zevke eğlenceye hayvan da koşar.[3]

Türk’ün en büyük özelliği olan teşkilatçılığın en mühim gereği, görev yapma bilincidir. Bu bilincin esiri olan her Türkçü gibi Kürşad da 639’da gizli bir cemiyet kurup teşkilatlanmış ve kendi gibi görev bilinci yüksek 40 yiğidi bir araya getirmişti. Amaçları Çin İmparatorunu öldürmek ve esir düşmüş Türk prenslerinden Holuku’yu Türkeli’ne kağan ilan etmekti. Geceleri dolaşma âdeti olan Çin hükümdarına bu gezinti sırasında saldıracaklardı. Fakat o saldırının planlandığı gece dışarı çıkmayan imparatoru öldürme niyeti olan Kürşad, geç kalırsa planının açığa çıkacağından endişelendi ve 40 yiğidiyle birlikte saray muhafızlarına saldırdı. Çok çetin bir vuruşma oldu. Azınlıkta olan Kürşad ve diğer yiğitler geri çekilmek zorunda kaldılar. Nihayetinde kendi namına değil, yeğeni Holuku için vuruşan Kürşad, bir ırmak kenarında yakalandı ve öldürüldü. Holuku sürgün edildi. Ama bu pek mühim saldırı büyük neticeler doğurdu. Esir oldukları bir toprakta yüz milyonlarla anılan bir memleketin hükümdarına 40 çeriyle saldıran bu yiğidin ve benzerlerinin korkusuna Türkler, Çin topraklarından çıkarıldı ve 681 yılındaki Türk istiklalinin ilk kıvılcımı yandı.[4]Kahramanlar gittiler ve dönmediler; ama Türk milleti baki ve bağımsızlık ebedi kaldı.

Binlerce yıl sonra Atsız Beğ ismen zikretmedi; ama alenen hissettik ki Kürşad demek artık kahramanlık demekti. Kahramanlığın tanımı adeta onun adıydı.

Kahramanlık ne yalnız bir yükseliş demektir,

Ne de yıldızlar gibi parlayıp sönmemektir,

Ölmezliği düşünmek boşuna bir emektir,

Kahramanlık: Saldırıp bir daha dönmemektir. [5]

Böyle tanımlamıştı Atsız Beğ kahramanlığı. Saldırmak ve bir daha dönmemek. Kürşad da saldırmış ve bir daha dönmemişti. Bu sebeple tartışılmaz bir kahramandı. Peki, tüm bu kahramanlığın yanında onu diğer kıymetli kahramanlarımızdan ayıran nedir?  Öyle ya, binlerce yıllık bir mazi ve adı anılan veya unutulmuş binlerce gazi ve şehitten kurulu bu milletin nice kahramanları mevcuttur. Atsız, hangi sebepler ile bu ayrıma gitmiştir. Hangi prensipler onu Kürşad’ı ayrı bir kıymete sevk etmeye itmiştir? En nihayetinde bu ayrım, haklı mıdır?

Atsız Beğ’e göre Kürşat, en büyük kahramandır; çünkü o kağan sülalesinden olmasına, bir başka deyimle kut’lu olmasına rağmen kendini hakan makamına taşımak amacıyla değil, yeğeni Holuku’yu hakan yapmak için vuruşmuştur. Nihayetinde birçok zaferlere sahip nice muzaffer komutanlar ve liderler vardır ki makam ve mevki sevdalarını memleket çıkarıyla birleştirirler ve bu iki emel için uğraş verirler. Bu durum alışılmış olandır. Neticede memleketin çıkarını gözeten ve canhıraş bir çaba içerisine giren kahramanların şahsi amaç gütmeleri, kendi emellerine öncelik tanımadıkları sürece, elbette ihanet değildir. Ancak Kürşad’ın kendini bu gayeden soyutlayarak yeğenini iş başına getirme düşüncesi, takdire şayandır ve şahsi amaç gütmediği için Atsız Beğ’e göre onu diğer kahramanlarımızın birçoğundan ayırmaktadır. O dönemde henüz Müslüman olmayan Türk milletinin yaşayışındaki bencillikten uzak, millet ve devlet ve hatta inandıkları Tanrı için çalışma duygusu, ilerleyen yüzyıllarda kültürümüze katılan İslamiyet’in rahmani çalışma prensibi ile de örtüşmektedir.

Atsız Beğ’e göre Kürşad’ı diğer kahramanlarımızdan daha kut’lu kılan bir başka özelliği ise, arkasında büyük bir devlet, ordu veya sayıca kuvvetli bir topluluk olan ve bu şartlarda saldırıya geçerek büyük zaferler kazanan kahramanlarımızın aksine, kurduğu cemiyete katılan ve toplamda 40 kişi olan çerileriyle savaşmasıdır. Ki bu gönüllüler büyük bir ihtimalle, asker veya savaşçı kişiler değillerdir. Çünkü herhangi bir seçme ve talim şansı zaten bulunmamaktadır. Basit bir serseri yığınıyla suikast girişiminde bulunmak gibi genelde Ermenilere özgü bir usul ile değil; esir oldukları ülkede, imparatorluk sarayına saldırmakla kahraman olmuştur.[6] Onun nazarında andığımız bu 40 çeri de şüphesiz kıymetli birer kahramandırlar.

Atsız Beğ’in bir başka kahramanlık ölçütü ise, kahramanlık sonrası düzgün ve itibarlı bir yaşamdır. Hayatın her anında bir kahramana yakışır vaziyette bulunmak, onun nazarında ve şüphesiz genel kabulce de oldukça mühimdir. Oysa kahramanlık mertebesini masalsı bir havaya bürüyen Atsız Beğ, kahramanlığı saldırmak ve dönmemek olarak tabir ediyor ve Kürşad’ı da bu sebeple yüceltiyordu. Bilinir ki, büyük ülküler yolunda tüm gençliklerini harcamış, şahsi menfaat gözetmeden bir ömrü ülkü uğruna tüketmiş nice dava adamları, nice adlı sanlı kahramanlar, bir anlık hata ile bir ömrün şanını yerle bir ederler. İnandıkları davanın kahramanları olarak anılırken, birer haine dönüşüverirler. Belki de bu yüzden, kahramanların kıymetini bildiği için, onları sadece bir insan olarak değil, bir milletin değeri olarak gören Atsız Beğ bu isimlerin lekelenmesinden hep korkmuş ve onların kıyamete değin kahraman olarak anılmasını istemişti.

Kürşad kahramanlığını kanıtlarken en taze anında öldü. Bu yüzden, küçük yaşta ölen bebeklerin melekliği kadar saf ve temiz bir kahramanlığın timsaliydi Atsız Beğ için.

Bu sayılan sebepler, Kürşad’ı Atsız Beğ’in nazarında en kıymetli yapıyordu ve kahramanların dahi ayırt edilmesi gerektiğine inandırıyordu. Bu bir gereklilik midir diye sorulursa, kanaatimce gerekliliktir. Çünkü kahramanlar da doğrularıyla, yanlışlarıyla, kişisel zaafları ve üstünlükleriyle birer insandırlar. Efsanelerde geçen karakterlerin millet nazarında kıymetleri farklı olabilir; ama aslına bakılırsa bunlar, binlerce yıllık geçmişi olan ve gerçeklikleri de tartışmalı kimselerdir. Fakat kahramanlarımız tarihin sayfalarında hala diridirler.

Kürşad hakkında pek malumatımız olmasa da pek kıymetli bir kahraman olduğu kısa ömrünün bir gecesinden dahi anlaşıldığına göre, Atsız Beğ Kürşad’ın kıymeti konusunda haklıdır. Kürşad ismini sıklıkla, belki de ilk anan kişi olan Atsız Beğ’in onu kendiyle bütünleştirdiğini, onda kendini veya hayalindeki “ben” i gördüğünü de düşünüyorum. Bu sebeple de Kürşad’a ehemmiyet verdiği savunulabilir. Nitekim 20. Yüzyılda yaşayan bir insan olarak dahi hal, tavır, tavizsiz yaşam ve keskin kalemiyle, adından “Kalemli Kürşad” olarak bahsettirmeyi başarmıştır.

Evet, Atsız Beğ haklıdır. Kürşad, yaptıklarıyla ve yapmadıklarıyla en büyük kahramandır. Bir şanlı mazinin mirasçısı olduğunun şuuruyla, kahraman olarak ölmüştür. Türk Milleti bu şuuru nesillerinde yaşattıkça, nice kahramanlara analık etmeye muktedir olacaktır. Unutmamak gerekir ki Kürşad’ı anmak, Kürşadlığı anmaktır.

“Gece yarısından çok sonra evine girerken, Nişantaşı’na yakın, yolun ortasında durdu. Geniş caddede ondan başka kimse yoktu. Tramvay rayının üstüne apışıp işedi. “Bir de bana deli sevgilim diyor. Nerem deli benim? Paçalarıma sıçramasın diye demirin oluklu yerine işemiyor muyum?”” –Yusuf Atılgan, “Aylak Adam”. [2]

1: Nihâl Atsız’ın ‘Ruh Adam’ı [: Selim Pusat] ile Yusuf Atılgan’ın ‘Aylak Adam’ını [: C.] bir birlikte-okumaya tâbi tutmak, ‘modern birey’ ile ‘postmodern birey’ arasındaki söylem ve eylem farklılıklarını netleştirmek açısından gâyet işlevseldir; zirâ fikrimce, Atsız’ın Ruh Adam’ı tipik bir modern birey iken; Atılgan’ın Aylak Adam’ıysa, tipik bir postmodern bireydir. Bir başka deyişle: Ruh Adam; “İmha savaşına benzeyen bir kız, şüphesiz bir şiire benzeyen bir kızdan daha güzeldir. Çünkü imha savaşında bir kesin sonuç vardır. Şiirde ise hiçbir şey…” [: s: 69-70] misali katî hükümleriyle ve/ya nizamperverliğiyle ne kadar modern ise; Aylak Adam da, “Sevişen iki insanda bile bir anda aynı duygular olmuyor.” [s: 112] misali tutamak-bozan hükümleri ve/ya bohemliğiyle en az o kadar postmoderndir.

2: Bu iki farklı tipten ilki, yâni Ruh Adam, bilhassa içerisinde yaşadığı toplumun yapısına dâir ‘nizamcı’ düşüncelerine olan sıkı bağlılığından ötürü, toplumsal bağlılıklarını tedricî bir biçimde yitirirken; ikinci tip, yâni Aylak Adam, içerisinde yaşadığı toplum üzerine düşünmek şöyle dursun, herhangi bir söylem ve/ya eylemini ‘sırf toplum öyle istiyor diye’ üretmiş olmamak için, toplumsal bağlılıklarını bizatihi kendisi gevşetir/çözer. Dolayısıyla: Freud’un Psikanaliz’inden miras terimlerle söyler isek; ikisi de toplum nazarında anormaldir, hastadır; ancak, Selim Pusat süper egosunun [: üst-ben], C. ise içgüdülerinin [: alt-ben] kurbanıdır. Mevzubahis farkın farkına varmak, şu satırlara dikkat kesilerek mümkündür:

2.1: “Selim Pusat üç yıl öncesine kadar ordunun iyi bir yüzbaşısıydı ve Harp Akademisi’nin son sınıfında bulunuyordu. Askerliği bir meslek değil, bir inanç olarak kabul etmişti. Kendisine babasından ve dedesinden miras kalmış olan askerlikten gayrı bir şeyin mevcut olabileceğini düşünmezdi. Ona göre insanlar kumanda edenlerle kumanda edilenlerden ibaretti ve hayat denen nesne, süngü takıp avcı hattında yürümekten başka bir şey değildi. Selim Pusat, görünüşe göre parlak bir istikbale namzetti. Aşırı düşünceleri, inandığı fikirler uğrundaki sebatı yüzünden kendisini mahvetti. Çünkü o krallık taraftarıydı ve cumhuriyet rejimiyle idare olunan bir memlekette kralcı olmanın doğuracağı tehlikeleri umursamıyordu. Harb tarihine iyice nüfuz etmiş ve bu nüfuz ediş onu kralcılığa götürmüştü.” –“Ruh Adam”, s: 35.

2.2: “Yorgundu. Çevresine baktı. Çoğu öğle sonları şuraya uzanır, onu seyrederdi. Bazı günler eteklerinde zenci kızları uçuşurdu. Ayşe, arkası dönük, “Kıyısında iki insanın seviştiği deniz” resmine çalışırdı. Bu saçmalık önce hangisinin aklına gelmişti? Dünyada öyle deniz yoktu. Olsa olsa kıyısında iki insanın çiftleştiği deniz vardı. İşte durgun, bozumsu deniz! Bacaklarını ilk burada öpmüştü. Nerdeydi o sağanak sonu kokusu? Onları öpmenin yürek çırpıntısını nasıl olmuştu da yitirmişti? Yoksa bütün bunlar isteğine ulaşmış, kanmış erkek etinin tedirginliği miydi?” –“Aylak Adam”, s: 132.

3: Öte yandan, Hilmi Yavuz’un bir ayrımından hareketle diyebiliriz ki: Hem Ruh Adam, hem de Aylak Adam –birer ‘roman tipi’ olarak; ‘yaşanmış’, dolayısıyla ‘sahih’ tipler olmamakla berâber, birer ‘verilmiş’, dolayısıyla ‘gerçek’ tiplerdir. Hilmi Yavuz –Romanda Tip Sorunu Üzerine-I başlıklı yazısında [3], tip’e dayalı romanlar açısından zikredilen bir ‘tip ayrımı’ yapar: ‘Yaşanmış/Sahih Tip’ ve ‘Verilmiş/Gerçek Tip’. Yavuz’a göre; sahih tipler, ‘yaşanmış’ bir bireysel tarihe dayanır ve “değişik, şaşırtıcı ve çizgisel olmayan” bir söylemler ve eylemler zincirine gebedir. Gerçek tiplerse, ‘verilmiş’ bir bireysel tarihe dayanır ve herhangi bir ‘aşırılık’ üzerine inşa edilir. Dolayısıyla okuyucu –yine Yavuz’a göre; sahih/yaşanmış tiplere dayanan romanları okurken “acaba şimdi ne yapacak, nasıl davranacak?” sorusunu sorarken, gerçek/verilmiş tiplere dayalı romanları okurkense“bakalım bundan sonra daha neler yapacak?” sorusunu sorar. Yâni –kabaca özetlersek; sahih/yaşanmış bir roman tipinin herhangi bir olay karşısında vereceği tepkiler önceden bilinemez iken, gerçek/verilmiş bir roman tipinin herhangi bir olay karşısından vereceği tepkiler tahmin edilebilir niteliktedir. Bu bağlamda değerlendirildiği takdirde, kanaatimce, birer roman tipi olarak Ruh Adam ve Aylak Adam, ‘sahih’ değil, ‘gerçek’ tiplerdir; zirâ her ikisi de birer yaşam formunun [: Modern ve Postmodern yaşam formlarının] ‘aşırı’ tipleri ya da tabir caizse, nüveleridir. Ruh Adam, modern bir yaşam formunun, Aylak Adam’sa, postmodern bir yaşam formunun neredeyse bütün götürü ve getirisiyle ete kemiğe büründüğü bir ‘didaktik’ tiptir. Yavuz’a göre, bu tiplerin en eksik/zayıf yanıysa, ‘sahih’ olmayışları, yâni hayatın karmaşık yapısını ıskalayışlarıdır:

“İnsanı değişmez, dural (statik) bir özle belirlemek, onu (insanı), yapılan bir nesneye (Sartre’ın verdiği örnekle, mektup açmaya yarayan bir bıçağa) indirgemek anlamına gelmez mi? Demek ki, en kesin anlamında içselleşmiş insan yönsemeleri bile, tipin (dolayısıyla, insanın) özünü bütünüyle belirlemiyor. Tipin özünü, bu doğrultuda bir karakteristiğe indirgemek, onu sahihlikten uzaklaştırıyor.” –“Romanda Tip Sorunu Üzerine-I”, s: 32.

4: İmdi; Atsız’ın Ruh Adam’ı ile Atılgan’ın Aylak Adam’ını birlikte-okuma denememizin, biz ülkücüler için ne gibi soru[n] tespit imkânları doğurabileceğine gelirsek, ilk etapta şu soru[n] başlıklarını sıralamamız mümkündür:

4.1: İşbu romanlardaki tipler [: Selim Pusat ve C.], hem söylem hem de eylem anlamında dikkate alındığında; bir birey olarak Ülkücü, acaba hangi tipe daha yakın yurt tutmaktadır? Bu soruyu netleştirirsek: Bir birey olarak Ülkücü –normatif değil, pozitif mânâda düşünürsek; modern[ist] mi, yoksa postmodern[ist] midir? Dahası; yine bir birey olarak Ülkücü, bir yandan modern zaman ve mekân içerisinde doğup, postmodern zaman ve mekân içerisine doğru ‘sürüklenirken’, diğer yandan da bu yazıda bahsi hiç açılmamış olan, ‘geleneksel’ ya da ‘pre-modern’ olarak niteleyebileceğimiz yaşam formuna karşı muhâfaza ettiği muhabbet ve özlemi besleyip-büyütmeye devam mı edecektir? Eğer cevabımız “Evet” ise, bu devamlılık nasıl sağlanacaktır?

4.2: Ayrıca, bilindiği üzere: ‘Ülkücülük’ üzerine yazılmış metinlerin büyük bir kısmı –tabiatı îtibârıyla, ‘sahih/yaşanmış’ değil, ‘gerçek/verilmiş’ tiplere dayalı metinlerdir. Bir başka deyişle: Ülkücülüğe dâir metinler, pozitif’çi, yâni olan tip’leri anlatan değil, normatif’çi, yâni olması gereken tip’leri öğreten metinlerdir. Peki, Ülkücüler arasında zaman-zaman “Ülkücü acıkmaz, Ülkücü susamaz, Ülkücü üşümez vs…” şeklinde ‘şakayla karışık’ dile getirilen bu hâkim-metinler, acaba Ülkücülüğü ‘sahihlik’ten uzaklaştırmakta mıdır? Ya da bu soruyu şöyle sorarak, yazımıza son noktayı koyabiliriz: Acaba Ülkücü okurların elinde, kendilerini bugünün sahihliği içerisinde anlatan metinler ‘yeterince’ mevcut mudur?

Dipnotlar

[1]: Hüseyin Nihâl Atsız, Ruh Adam, Ötüken Yayınları, 51. Basım: İstanbul / Eylül 2010, s: 118.

[2]: Yusuf Atılgan, Aylak Adam, Yapı Kredi Yayınları, 22. Basım: İstanbul / Ocak 2011, s: 77.

[3]: Hilmi Yavuz, “Romanda Tip Sorunu Üzerine-I”, Edebiyat ve Sanat Üzerine Yazılar, Yapı Kredi Yayınları, 2. Baskı: İstanbul/Ocak 2008, s: 30-32 arası. Ayrıca konuya ilişkin daha detaylı bilgi için, bakınız: Hilmi Yavuz’un adı geçen kitabındaki; “Romanda Tip Sorunu Üzerine-II” [: s: 33-34], “Romanda Tip Sorunu Üzerine-III” [: s: 35-38 arası] ve “Burjuvazi ve Roman Üzerine” [: s: 39-42] başlıklı yazılar.

(Hüseyin Nihal Atsız)

Fikir ve siyaset arasındaki temel farkı, Türk Milliyetçiliği örneğinden yola çıkarak, “Türkçülük bir ülkü, siyaset ise iktidara geçme taktiğidir. Bu sebeple bir ana inanç ve ana düşünce olan ülkü asla değişmediği halde siyaset yani taktik her zaman değişir.” sözüyle açıklıyor Atsız Ata.

Elbette ki fikir ile siyaset arasındaki fark, değişime olan mesafelerinden ibaret değil. Bu iki kavram özünde apayrı dünyalara işaret ediyorlar. Fakat yine doğaları gereği, birbirleriyle çok yakın ilişkiler kuruyorlar.

Öncelikle diyebiliriz ki fikir, insan ve toplum hayatına her boyutuyla yön veren ve insanın bakış açısını, davranışlarını, tepkilerini şekillendiren bir değer ve inançlar bütünüdür. Bismark’ın ilim değil sanat olarak betimlediği siyaset ise, devlete ve topluma ait etkinleri planlama, yürütme ve bu kontrol erkini elinde bulundurma işidir. Bu erki ele geçirmek için yürütülen tüm kampanyalar da siyasetin anlam sınırlarına dâhildir.

Bu iki kavramın birbiriyle kesiştiği yerlere bakacak olursak, görürüz ki fikir siyasetin başlangıç noktası ve yapı taşıdır. Siyasetin varlık gösterdiği her alana belli bir “fikir” sinmiştir. Her siyasi akımın arkasında bir fikir vardır.

Muhakkak ki tüm siyasi akımlar, istikrarlı ve namuslu bir fikre, bir başka deyişle ulvi manalar yüklenen bir “davaya” dayanmaz. Ancak tutarsız ve ilkesiz de olsa bu akımların attığı adımların arkasında da belli bir zihniyet bulunur. Herhangi bir zihniyetten yola çıkan siyaset, sonrasında toplumdaki çatışan fikir ve zihniyetleri uzlaştırma işlevini edinir.

Fikir ise, kendini siyaset yoluyla yaşatır, benimsetir ve kitlelere ulaştırır. Siyasetin anlam sınırları hayli geniş olduğu için, aynı zamanda siyaset arenasında birden çok fikir yan yana durur. Siyaset, birbiriyle rekabet halindeki bu fikirleri kuşatan bir meydan gibidir. Yöneten ile yönetilen arasındaki ilişkileri, rakipleri arasından sıyrılıp iktidara geçen “fikir” doğrultusunda düzenleyen de yine siyaset kurumudur.

Fikir, insanın çevresine, olaylara, mefhumlara karşı takındığı tutumdur. Siyaset ise, bu tutumun diğer tutumlara karşı beyan edilmesidir. Bir fikrin temel oluşturduğu siyaset zaman içinde, şartlara bağlı olarak değişiklik gösterebilir; fakat öz olan fikir sabit kalır ve ilkelerini korur.

Fikir, bireyin ve cemiyetin yolunu çizen, geleceğinin bilinmezlerini aydınlatan ışıktır. Siyaset ise ancak, bu ışığı çevreleyen ve hedefine doğru götüren bir fener ya da kandil olabilir. Fikir, insanın ruh pınarlarını besleyen sudur, ab-ı hayattır. Ancak su, kanallarla taşınmazsa boşa akar ve heba olur. İşte suyu vuslatına kavuşturacak olan kanal, ab-ı hayatı kanayan dudaklara değdirecek olan kadeh siyasettir.

Peki, “siyaset” “fikri” zaafa uğratır mı?

Siyaset, doğası gereği uzlaşmacı, esnek ve değişkendir. Çağın gereklerine, konjonktürel şartlara ve halkın nabzına göre şekil alır. Bu nedenle, çıkış noktasını oluşturan fikir nosyonlarından uzaklaşması muhtemeldir.

Fikirlerine sıkı sıkıya bağlı siyasi akımlar dahi, fikir rotaları toplumun talepleriyle uzlaşmadığında, kendilerini o toplumsal talepler doğrultusunda dönüştürme ihtiyacı duyarlar. Siyasetin karar alıcıları, iç ve dış dinamikler tarafından zorlandıklarında bağlı oldukları fikirden taviz verebilirler.

O yüzden denilebilir ki çoğu örnekte siyaset, fikri zaafa uğratır. Çünkü fikir, kendini yenileme ve tekrar üretme hakkı saklı kalmak üzere, birtakım sabit şiarlardan müteşekkil bir irade beyanıdır. Kendi içinde bir tutarlığı ve namusu vardır. Özellikle, fikir bir mukaddesat üzerinde yükseliyorsa, her aykırı icraat ve verilen her taviz “davayı” zedeleyecek ve inananlarını incitecektir.

Bunun üzerine bir de, dünyanın her yerinde görülen kirli siyaset anlayışı, siyasetçilerin kaypak ve ahlaka mugayir hal, söylem ve eylemleri ile yaşanan seviyesiz siyasi tartışma ortamları eklenince, siyaset pejoratif bir manaya bürünmüştür. Günümüzde artık siyaset, Yunanca karşılığı olan “politika” gibi “çokyüzlülük” anlamında kullanılmaktadır.

Nitekim Necip Fazıl’a göre; “Fikir besler, siyaset öldürür. Siyaset fikrin kendisi değil, posasıdır.”

Öyle ki bir siyasi parti, hitap ettiği toplumun genelinin benimsediği itibarlı bir fikrin davacısı gibi gözüküp kendi çıkarlarını gözeten ve o topluma tümden zararlı bir yol haritası üzerinde ilerleyebilir. Bu ikiyüzlü tavır halk nezdinde, o partinin savunur gözüktüğü fikir ile de özdeşleştirileceği için, o fikrin saygınlığına halel getirecektir.

Veyahut tam aksine, zehirli bir fikrin takipçisi ve gizli emelleri olan bir siyasi parti, kara propaganda yöntemlerini kullanarak, o ideolojiyi halka zararsız, meşru, hatta faydalıymış gibi gösterebilir. Böylece belli bir toplumun tüm kodlarıyla uyumsuz bir fikir, siyaset sayesinde halkın köklerine kadar sirayet edebilir ve bir milletin kendi kendini imha etmesinin fitilini ateşleyebilir.

Burada bir şerh düşmekte fayda var ki elbette ‘siyaset, her halükarda bir fikri taşıyacak kadar temiz kalamaz’ denilemez. İnandıklarına sonuna kadar sadık kalan ve ilkeli, tutarlı ve temiz bir siyaset anlayışı taşıyan akımlar ve partiler de olabilir ve vardır.

Fikrin uygulama safhası illa ki siyaset midir? Yoksa fikir, siyasete ihtiyaç duymadan da kendini gerçekleştirebilir mi?

Siyasetin fikir üzerindeki bu tahribat gücü ve ihtimali göz önüne alındığında, fikri siyasetten korumak ya da kurtarmak gibi bir ihtiyaç hâsıl oluyor. En azından ‘fikrin tatbik sahasına geçmesi için siyasetten başka alternatif yok mudur’ sorusu geliyor akıllara.

Kabul etmek gerekir ki fikrin hedefe varması için sürüleceği en tesirli silah, siyasettir. Ancak kanala aktarılmayan tüm sular heba olmaz. O suların birikeceği oluklar, sızacağı yer altı hazneleri muhakkak vardır.

Fikir de inananları vasıtasıyla toplumdaki her ferdin kapısını çalabilir. Kültürel veya ilmi bir sivil toplum hareketi şeklinde, insanların beyinlerine ve gönüllerine işleyebilir. Fikrin bu yolda, kitaptan müziğe, tarihten yaşam tarzına kadar insan hayatının her dalına uzanan, geniş bir yardımcı kitlesi olacaktır.

Siyasete taşınmayan bu seferberlik, birçok açıdan avantajlar da içerebilir. Siyasetin ağır bedelli sokaklarında fişlenmekten, en azından taraf olmaktan çekinen insanlar için, sivil toplum hareketi daha samimi ve cazip bir rol üstlenebilir. Bu şekilde de insanların fikir sahibi olma korkularını yenmelerine vesile olunabilir.

Bu seferberliğin bir başka avantajı ise, siyasetin fikri yanlış temsil etme ihtimalini ortadan kaldırmasıdır. Böyle bir durumda, fikir ve dava konusundaki tek temsilci yine fikrin kendisi olacak ve böylece kendi iradesi dışında gelişen yanlış algılar ve önyargıları kırabilecektir.

Bir fikir adamı olarak Hüseyin Nihal Atsız’ın siyasete bakışından yola çıkarak, Türk Milliyetçiliği özelinde fikir ve siyasetin rolleri nelerdir?

Peki, genel hatlarıyla mukayese ettiğimiz fikir ve siyaset ilişkisi Türk Milliyetçiliği bahsinde nasıl tezahür ediyor?

İlkin belirtmek gerekir ki Türk Milliyetçiliği fikir hareketi, hem Türkiye’de hem de dünyada fikir sahası ile siyaset sahası en çok örtüşen hareketlerden biri. Türkçülük davasını siyasi arenaya taşıyan hareket, 42 yıldır inançlarından ve ilkelerinden taviz vermeden, ahlaklı duruşunu bozmadan ve istikrarını kaybetmeden yoluna devam ediyor.

Ancak siyaset öyle bıçak sırtı bir iş ki fikrine bu kadar sadık bir siyasi hareket üzerinde dahi tartışma doğurabiliyor. Çünkü siyaset doğası gereği, başka taraflarla da uzlaşmayı, şartları hesap etmeyi ve teveccühüne mazhar olmaya uğraşılan milletin isteklerine riayet etmeyi gerektiriyor. Bu statüko ve istekler, milliyetçilik davasının özüne ters düştüğünde ise, bazı fikri kopmalar yaşanabiliyor.

Öte yandan, her fikirde olduğu gibi, milliyetçilik ile milliyetçiler arasında özel bir dil gelişiyor. Bu davaya hâlihazırda gönül vermiş olanların zihinleri aynı frekansı yakalıyor. O nedenle, birbirlerini yanlış anlama, maruzatlarını aktarırken doğru kelimeleri seçme gibi bir dertleri olmuyor.

Ancak bu davanın onlar haricindeki millet kesimine sunulması görevini üstlenen siyaset kurumu için, iş bir hayli zorlaşıyor. Toplumun kendilerini doğru anlaması ya da ideal millet karakterine tekrar kavuşabilmesi için, sözcükleri özenle seçmesi ve söylemlerini yumuşatması gerekiyor.

Bunun milliyetçi bir iktidar için zorunluluk olduğunu kavrayamayan ideolojik taban ise, partisinin fikrinden uzaklaştığı yanılgısına düşebiliyor. Tüm örnekleri gibi, milliyetçi hareket de bir ideoloji partisinin kitleye açılırken çektiği sancıları tecrübe ediyor.

İşte Hüseyin Nihal Atsız, hayatını davası uğruna dimdik bir kılıç gibi yaşamış ve hiçbir şey için inandıklarından taviz vermemiş bir dava adamı olduğu için, siyasete pek sıcak bakmıyor, bakamıyor. “Taviz, tavizi doğurur. Şerefin tavizi olmaz!” diyen bir şahıs için, en ufak bir esneklik bile taviz sayılıyor çünkü.

Esasında bu çelikten duruşunu anlayabilmek için, Atsız’ın hayat hikâyesine bakmak yeterli. Ömrünün tüm sayfalarında bir engel, ama o engeller karşısında asla baş eğmemiş bir “yiğit” var.

Süveyş sokaklarında İtalyan çocuklarıyla kavga ederek milliyetçi bir mücadele başlattığı öğrenim hayatını Askeri Tıbbiye ile sürdürüyor. Fakat Askeri Tıbbiye’nin 3. sınıfındayken, Arap asıllı olduğu için Bağdatlı Mesud Süreyya Efendi adlı bir teğmenin kasti bir şekilde istediği selamı vermediği için, 4 Mart 1925’te okuldan çıkarılıyor.

Sonrasında akademik alanda devam ettirdiği hayatında, yine doğru bildiği yolda kararlı adımlarla yürüyor. 1932’de Ankara`da toplanan Birinci Türk Tarih Kongresi esnasında, ilmi olmayan bir tarih tezine karşı çıkan Prof. Dr. Zeki Velidi Togan’a Dr. Reşid Galip`in yaptığı haksız hücum üzerine Atsız, sekiz arkadaşıyla birleşerek, Dr. Reşid Galib`e “Zeki Velidi’nin talebesi olmakla iftihar ederiz” diyen bir protesto telgrafı çekiyor.

Bu olay üzerine, yanında asistan olarak çalıştığı Fuat Köprülü, Zeki Velidi ve Atsız gibi muhalif olmadığını göstermek için Atsız’ı üniversiteden çıkaracağını vaat ediyor. Köprülü, Atsız’a üniversiteden atılacağını, kendisinin daha önce davranıp liselerden birinde hoca olmasını tavsiye ediyor. Fakat işini dahi kaybetmekten korkmadan davasının gerektirdiği şekilde davranan Nihal Atsız, Köprülü ile şiddetli bir tartışmaya giriyor.

Atsız`ı üniversiteden uzaklaştırmak için fırsat arayan Reşid Galip, Hüseyin Nihal’in Atsız Mecmua’nın bir sayısında yayınlanan makalesi ile bu fırsatı yakalıyor ve Edebiyat Fakültesi Dekanı kanuni hiç bir sebep yokken Atsız’ın üniversite asistanlığına son veriyor. Asla pişmanlık duymayan Atsız birkaç gün sonra, Edebiyat Fakültesi Dekanı’nı Tokatlıyan`daki bir çayda yakalayıp yüzlerce kişinin önünde tokatlıyor.

Daha sonra liselerde öğretmenlik yapmaya başlayan Atsız, Deniz Gedikli Hazırlama Okulu ile devam ediyor; fakat burada yine azınlık meselesi yüzünden görevinden ihraç ediliyor.

Bu arada türlü sansür ve kapatmalara rağmen devam ettirdiği dergi yayıncılığıyla Türk Milliyetçiliğine yön veren en büyük aydınlardan biri oluyor Atsız Ata. Atsız Mecmua, Orhun, Ötüken gibi dergileriyle dönemin Türk gençliği için vazgeçilmez bir heyecan ve bilgi kaynağı oluşturuyor.

Orhun’da yayınlanan, komünistlerin artan faaliyetlerini anlattığı ve bunlara engel olmadığı için istifaya çağırdığı devrin Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel’e yönelik açık mektubu sebebiyle ilk iş olarak görevine son veriliyor. Sonrasında ise Sabahattin Ali tarafından hakkında açılan dava ve bunu protesto etmek için toplanan Türkçü gençlerin nümayişi neticesinde, 3 Mayıs 1944 olayları vuku buluyor.

Bahaneleri Türk milliyetçilerince gayet iyi bilinen, pek çok önemli şahsın ve okuyan gençliğin türlü işkencelerden geçirilip zindanlara tıkıldığı ve darbe vurduğunu zannedenlere bir dirilişin nişanesi ve bir bayram olarak yükselerek asıl darbeyi patlatan bu günün başkarakteri oluyor Hüseyin Nihal. Irkçılık-Turancılık davasında 6,5 yıl seneye mahkûm ediliyor, Askeri Yargıtay’ın kararı bozması üzerine 1,5 yıl hapis yattıktan sonra tahliye oluyor. Dava arkadaşlarının da paylaştığı kaderi, onu 1949’a kadar işsiz, aşsız bırakıyor; nice zorluklarla boğuşmaya itiyor. Ancak sınıf arkadaşlarından Tahsin Banguoğlu Milli Eğitim Bakanı olunca, Süleymaniye Kütüphanesi’ne uzman olarak atanabiliyor.

Ama Hüseyin Nihal’in çilesi bununla da bitmiyor. Nihal Atsız, dergilerinde yayınladığı makalelerinde Türkiye aleyhindeki yıkıcı ve bölücü faaliyetleri ifşa etmeye ve bu yüzden de sorunlar yaşamaya hep devam ediyor. Özellikle Doğu ve Güneydoğu Bölgelerimizde baş gösteren kızıl kürtçü hareketler hakkında yazdığı ağır yazılar üzerine, anarşistlerin kışkırtmalarıyla hakkında tahkikat açılıyor, mahkemeye veriliyor ve 15 ay mahkûmiyet yiyor. Fakat milliyetçi ilim adamları, üniversite mensupları, gençlik teşekkülleri, kültür dernekleri vasıtası ile Türk Milleti cumhurbaşkanına başvurup Atsız için af çıkarmasını isteyince, Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk yetkisini kullanarak Atsız’ın cezasını affediyor.

Atsız, önüne konan bunca set ve yaşadığı onca acıya rağmen, dava adamlığından asla feragat etmiyor, tek bir sözünü bile yumuşatmıyor, başına o sorunları açanlarla çözüm masasına oturmuyor. Kürşad gibi ölen ama yenilmeyen, eğilmez ruhların simgesi oluyor.

İşte bu yüzden siyaset, Atsız Ata gibi tavizsiz dava erlerinin işi değil. Başbuğ’la yaşadıkları ayrılığı da fikir farklılıklarında değil; burada aramak gerek. O ayrılık aslında, Bozkurtçular ile Hilalcilerin ayrılığı değil; bir fikir hareketinin siyasete girme ya da girmeme kararı ve bu karar esnasında yaşadığı sıkıntılardır.

Öyle ki o dönüm noktası, bugün bizlere hala “Acaba siyasete hiç girmese mi idik?” diye sorduruyor. Fikir ile siyaset arasında, bir adımlık ancak aşağısı uçurum olan bir mesafe var oldukça, fikir sahiplerinin zihinlerinde de bu soru hep var olacak gibi görünüyor.

Çünkü kendi siyasi hareketimiz temiz ve ilkeli kalsa dahi, siyasetin çirkin yüzü davamızı yıpratıyor. Üstelik Türk milliyetçiliği, Türk Milleti’nin fikri kalesi olduğu için, milletimize dört bir koldan gelen saldırılar ilk önce hareketimizi vuruyor.

Diğer yandan siyasi hareketimiz, bunca saldırıyla cebelleşirken propaganda faaliyetlerinde ya da devlet yönetiminde göreve geldiği zaman bazı hatalar yapınca, bu kez de bu hatalar üzerinden tanımlanma saldırısı ile karşı karşıya kalıyor. Milli varlığımıza ve dolayısıyla davamıza düşman kesimler, fikrimizin haklı kuvvetini zayıflatmak için, bu hataları siyasi malzeme haline getiriyorlar.

İşte böyle durumlarda, siyasetin bu alengirli hesaplarına maruz kalmamak için ‘keşke ilmi ve kültürel sahada kalsa idik’ diye düşünmeden edemiyor insan. O zaman sessiz ve derinden ilerler, Atsız Ata’nın dediği gibi şuurla beyinlere ve gönüllere yerleşirdik belki. Türk milliyetçiliğinin ilk hedefi, Milliyetçi Türkiye’yi inşa etmek ise, biliriz ki bunun yolu devlet yönetiminde iktidar olmaktan önce, milletimizin idrakinde ve yüreğinde muktedir olmaktan geçer.

Bugün üzülerek görüyoruz ki Ülkücü Hareket milletimizin idrak ve yürek burçlarına bayrağını tam manasıyla dikememiştir. Daha çözülmesi gereken çokça sorun, aşılması gereken çokça yanlış zihniyet, atılması gereken çokça adım ve ‘murdar bir halden muhteşem bir maziye kanatlandırılması gereken çokça namuslu insan’[1] vardır.

Hareketimizin bu eksikliğinde, belli mücbir sebeplerin yanı sıra, kendimizi yeterince ifade edemeyişimiz ve siyaset dünyasının fikrimize taktığı çelmelerin de payı var. O halde tefekküre yönelelim:

Artık yıllar önce adım attığımız siyaset sahnesinden çekilmek mümkün değildir, bugünün şartlarında gerekli de değildir. Bir toplumu yeniden inşa etmek ve bir ülkü etrafında birleştirmek, ancak yönetim erkine sahip olmakla başarılacak bir iştir. İktidarın yolu ise siyasetten geçtiğine göre, Türk milliyetçiliği fikir hareketi siyaset yapmaya devam etmelidir.

O halde ‘siyasetin fikri zaafa uğratmasını nasıl engelleriz’ diye kafa yormak gerek. Zannımca bunun çözümü, hareketin kimliğini bir fikir ve kültür seferberliği olarak vurgulamak ve siyaset kendi halinde ilerlerken, bu sahada büyük atılımlar yapmak olmalı. İdeolojik hareket hızla yol aldıkça, siyasetin de işi kolaylaşacak ve kendini milletine kanıtlayan ideoloji, siyasi faaliyetlerin üzerine yönelttiği yanlış algılardan korunmasını bilecektir.

Ezcümle, fikir muktedir olduğunda, siyaset de iktidar olacaktır!

Kaynakça

Ağaoğlu, Ahmet. Devlet ve Fert. İstanbul: Sanayii Nefise Matbaası, 1933.

Atsız, Hüseyin Nihal. Makaleler 4. İstanbul: İrfan Yayınevi, 1997.

Heywood, Andrew. Siyaset. Liberte Yayınları, Şubat 2006.

Özdemir, Cihan. Atsız Bey: Hüseyin Nihal Atsız’ın Hayatı, Fikirleri ve Romanları Üzerine Bir İnceleme. İstanbul: Ötüken Neşriyat, 2007.

Platon. Çev. Sabahattin Eyüboğlu – M. Ali Cimcoz. Devlet. İstanbul: Türkiye İş Bankası Yayınları, 2006.

Rüşd, İbn.Çev. Muharrem Hilmi Özev. Siyasete Dair Temel Bilgiler. İstanbul: Bordo Siyah, 2005.

Ama hayır! Yazmalıydım. Ruhumda yükselttiği Türkçü dalgaları ülküdaşlarımla paylaşmak için yazmalıydım… Dosta düşmana Türk gençliğinin yüreğinde edindiği tahtın hiç devrilmediğini ve ilelebet devrilmeyeceğini göstermek için yazmalıydım…

Hüseyin Nihal Atsız! Bu isim kimilerinin beyninde, korku uyandırdığı için, Hitler hayranı, kafatasçı, faşist damgalarına karşılık geliyor; kimileri tarafından değerli bir milliyetçi, ancak aşırılıkları sebebiyle Türk-İslam ülküsü içinde yer alamayacak bir şahıs olarak algılanıyor; kimilerinde de ‘Türk Milliyetçiliği fikir hareketinin en önemli kanaat önderlerinden biri’, ‘Turan akımının en sert, en tavizsiz yüzü’ olduğu titreşimlerini uyandırıyordu. Bizler içinse Başbuğ’umuzdan sonra tanıdığımız en büyük ruhani liderdi Atsız. Kutlu yürüyüşün yorulmaz savaşçısı, bir ülkü devi ve dava uğruna çekilen çilelerin çelikleşmiş ifadesiydi.

Çoğumuz çocuk denecek yaşta tanışmıştık o büyük şahsiyetle, fikirleriyle, kitaplarıyla. Ülkücü Hareket’in büyük, belki de tamamına yakın, bir kısmı kendilerini yetiştirme programına ‘Bozkurtların Ölümü’ ile başlamış ve en çok okudukları kitapları o olmuştu, olmaya da devam ediyor. Bir efsane gibi kulaktan kulağa, kuşaktan kuşağa anlatıldığına şahit olmuştuk. Bizim neslimiz, hatta ağabeylerimiz bile onu görme onuruna varamamışlardı. Görmememize rağmen, belki biraz da bu yüzden, devleştikçe devleşmişti nezdimizde. Bir kor parçası olup içlerimizdeki mücadele azmini, dava aşkını körüklemişti.

Geç kalmıştık… Bizlerden çok önce, 12 Ocak 1905’te İstanbul’da gelmişti bu ıssız acuna, Gümüşhane Torullu Çiftçioğulları ve Trabzonlu Kadıoğulları ailelerinin ilk evladı olarak. Asker ve denizci bir aileye mensuptu. Babasının subaylığı sebebiyle şehirden şehre sürüklenerek devam eden ve Süveyş sokaklarında İtalyan çocuklarıyla kavga ederek milliyetçi bir mücadele başlattığı öğrenim hayatını Askeri Tıbbiye ile devam ettirmeye karar vermişti. Fakat, ancak ölümüyle son bulacak olan sürgün silsilesi işte burada başlamıştı. Daha önceki kavgalarından dolayı öğrenciliği sırasında işleyeceği herhangi bir suç neticesinde okuldan çıkarılacağı şeklinde bir ceza almıştı. Arap asıllı bir teğmenin kasıtlı olarak istediği selamı vermeyince de okuldan atılmıştı. Bir süre liselerde yardımcı öğretmenlik ve Deniz Yolları’nda kâtip muavinlik yaptıktan sonra, 1926’ta İstanbul Darülfünunu’nun Edebiyat Fakültesi’nin Edebiyat Bölümü`ne ve İstanbul Darülfünunu’nun yatılı kısmı olan Yüksek Muallim Mektebine kaydolmuştu. Öğrenimi sırasındaki çalışmalarıyla Prof. Dr. Fuad Köprülü’nün dikkatini celp eden Nihal Atsız, mezuniyetinden sonra fakültede hocasının asistanı olarak göreve başlamıştı. Ama katıksız dürüstlüğü nedeniyle malum çevrelerce çekilemeyen Atsız, dönemin Maarif Vekili Dr. Reşid Galib’in emriyle, üstelik ortada hiçbir hukuki gerekçe yok iken, üniversiteden de atılmıştı. Mart 1933’te Malatya Ortaokulu’nda başlayan Türkçe ve Edebiyat öğretmenliği Edirne Lisesi ve Deniz Gedikli Hazırlama Okulu ile devam etmiş; fakat burada yine azınlık meselesi yüzünden görevinden ihraç edilmişti. Nisan 1944’e kadar ise Özel Yüce-Ülkü Lisesi ve Özel Boğaziçi Lisesi’nde memuriyetine devam etmişti.

Bu arada türlü sansür ve kapatmalara rağmen devam ettirdiği dergi yayıncılığıyla Türk Milliyetçiliğine yön veren en büyük aydınlardan biri olmuştu. Atsız Mecmua, Orhun, Ötüken gibi dergileriyle dönemin Türk gençliği için vazgeçilmez bir heyecan ve bilgi kaynağı oluşturmuştu.

Orhun’da yayınlanan, komünistlerin artan faaliyetlerini anlattığı ve bunlara engel olmadığı için istifaya çağırdığı devrin Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel’e yönelik açık mektubu sebebiyle ilk iş olarak görevine son verilmişti. Sonrasında ise Sabahattin Ali tarafından hakkında açılan dava ve bunu protesto etmek için toplanan Türkçü gençlerin nümayişi sebebiyle oluşan 3 Mayıs 1944 olayları vuku bulmuştu. Bahaneleri Türk milliyetçilerince gayet iyi bilinen, pek çok önemli şahsın ve okuyan gençliğin türlü işkencelerden geçirilip zindanlara tıkıldığı ve darbe vurduğunu zannedenlere bir dirilişin nişanesi ve bir bayram olarak yükselerek asıl darbeyi patlatan bu günün başkarakteriydi Hüseyin Nihal. Irkçılık-Turancılık davasında 6,5 yıl seneye mahkûm olmuş, Askeri Yargıtay’ın kararı bozması üzerine 1,5 yıl hapis yattıktan sonra tahliye olmuştu. Dava arkadaşlarının da paylaştığı kaderi, onu 1949’a kadar işsiz, aşsız bırakmış; nice zorluklarla boğuşmaya itmişti. Sınıf arkadaşlarından Tahsin Banguoğlu Milli Eğitim Bakanı olunca Süleymaniye Kütüphanesi’ne uzman olarak atanmıştı. 31 Mayıs 1952 tarihinden emekliliğini istediği 1 Nisan 1969 tarihine kadar burada çalışan Atsız’ın en uzun süreli memuriyeti bu kütüphanedeki memuriyeti olmuştu.

Nihal Atsız, dergilerinde yayınladığı makalelerinde Türkiye aleyhindeki yıkıcı ve bölücü faaliyetleri ifşa etmeye ve bu yüzden de sorunlar yaşamaya hep devam etmişti. Özellikle Doğu ve Güneydoğu Bölgelerimizde baş gösteren kızıl kürtçü hareketler hakkında yazdığı ağır yazılar üzerine, anarşistlerin kışkırtmalarıyla hakkında tahkikat açılmış, mahkemeye verilmiş ve 15 ay mahkûmiyet yemişti. Kronik enfarktüs, yüksek tansiyon ve ağır romatizmadan rahatsız olduğu için Haydarpaşa Numune Hastanesinde yattığı ve hastane tarafından “cezaevine konulamayacağı” kaydı bulunan raporu olduğu halde cezasının infazı için önce Toptaşı sonra Sağmalcılar Cezaevi’ne gönderilmişti. Fakat milliyetçi ilim adamları, üniversite mensupları, gençlik teşekkülleri, kültür dernekleri vasıtası ile Türk Milleti cumhurbaşkanına başvurup Atsız için af çıkarmasını isteyince, cumhurbaşkanı Fahri Korutürk yetkisini kullanarak Atsız’ın cezasını affetmişti.

Hüseyin Nihal Atsız, tahliyesinin üzerinden fazla bir zaman geçmeden, 11 Aralık 1975’te geçirdiği bir kalp krizi sonucu hayata ve çok sevdiği milletine veda etmişti.

Orhun kadar hızlı, Tanrıdağları kadar ulu, Ötüken kadar kutlu, Hazar kadar derin bir şahsiyeti anlatabilme becerisine vakıf olabilmek o kadar güç ki. Çünkü onun bizde bıraktığı izler, düşünce düzlemimize bıraktığı yansımalar, beynimizde oluşturduğu çağrışımlar o kadar etkili ki ne dersek diyelim onun kelimelerinin, cümlelerinin vuruculuğu yanında yetersiz kalacağının farkındayız. Hakkında söylenecekler hem seçmekte zorlanılacak kadar çok ve çeşitli hem de fazlasıyla kifayetsiz.

Kısaca anlatmaya çalışırken bile zorlanılan, türlü engellerle kesintiye uğratılan, fakat bunlara rağmen olanca hızıyla süren, dopdolu ve adanmış bir ömür…

Türk dili ve edebiyatı hakkında olduğu kadar tarihi ve kültürü konusunda da bilgili bir Türkolog, nitelikli ve derin araştırmaları bulunan bir ilim adamı, makaleleri ve romanları hala tekrar tekrar okunan yetenekli bir yazar, şiirleri dillere nağme olabilmeyi başarmış değerli bir şair, eserleriyle gençliği hala zinde tutan bir güç oluşturmuş yılmaz bir fikir insanı ve ideolog…

Hem edebiyat kitaplarında ismi görülünce sadece birkaç ülkücü öğrencinin yüzünü güldürecek, sınıfın kalanı tarafından ise tanınmayacak kadar adsız; hem de milletin adı yok olmasın diye yok olmayı göze aldığı için ismi sonsuza kadar yaşayacak olan atlıg bir er kişi…

Varsın birileri hiç tanımasın onu, varsın diğerleri de nefretle ansın. Hatta varsın kendi ülküdaşlarımız bile birkaç ayrıntıya, birkaç düşünce farklılığına, siyaset hakkındaki bakış açılarının tutmamasından dolayı Başbuğumuz ile yollarının ayrılmasına takılıp suçlasın onu ve değerini tartamasın.

Biz onun yarattığı karakterlerle tanıdık ve sevdik tarihimizi. Her birimiz birer Kürşad, Bögü Alp, Işbara Han, birer Yamtar, Pars, Almıla olduk hayallerimizde. Onun romanlarını okurken adeta Göktürk çerilerinin kılıç şakırtılarını, sadaklarından çekilen okların tınısını, Kutaf atlarının nal seslerini işittik. Kıraç bozkırların, Ötüken Ormanı’nın, Vey Irmağı’nın kokusunu hissettik. Çin Seddi kıyısına otağ kurup 41 çeriyle yürütülen Kürşad İhtilali’ni an be an gözyaşları ve gurur içinde izledik. Kelimelerin arasından sıyrılıp bize el uzatan ve bilgeliğini gösteren Korkut Ata’ya gülümseyerek selamlarımızı yolladık. Göktürk atalarımızın dirilip tekrar kurt başlı sancak altında toplanışlarını zihinlerimizde kurduğumuz toyda coşku içinde kutladık. O satırlar içine süzülüp biz de her gün kana kana kımız içtik. Kâh Sançar’la gülme krizlerine girip at sırtında koşturduk, kâh Gökbörü’yle beraber biz de gözlerimizi kaybettik, kâh Kurt Kaya gibi kendimizi feda edip azgın sulara bıraktık.

Kral Subbiluliyuma’nın, Başkumandan Tutaşil’in, Kâhin Şilka’nın kim olduğunu anlamaya çalıştıkça zorlandık, zorlandıkça çözüme yaklaştık, bulunca da edebi dehasına methiyeler yazdık. Deli Kurt’un cismine bürünüp Gökçen kızın büyüsüne kaptırdık kendimizi. Selim Pusat’ın dünyasına girince bir semboller deryasında kaybolup roman mı gerçek mi ikilemlerine düştük. Düştükçe düşündük, düşündükçe büyüdük.

“Iztırap çek inleme… Ses çıkarmadan aşın.
Bir damlacık aksa da bir acizdir gözyaşın;
Yarı yolda ölse de en yürekten yoldaşın,
Tek başına dileğe doğru at salmalısın.” diyerek onun pusulasıyla yolumuzu çizdik.

“Kılıç Arslan öldü sanma, yaşıyor bizde!
Atila’nın ateşi var içimizde!
Kanije’nin gazileri daha dipdiri!
Sınırdadır Plevne’nin kırk bin askeri!” diyerek tarihimize olan güvenimizi tazeledik.

“Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu. “ diyerek gizli sevdalarımızı açığa vurduk.

“Kardeş yahut arkadaştır diye evleri,
Ocakları dağıtılan ülkü devleri
Selam size! Üstünüzde bütün bakışlar,
Bir gün olur, tarih sizi elbet alkışlar!” diyerek dava adamlarını hürmet ve minnetle selamladık.

“Delinse yer, çökse gök, yansa, kül olsa dört yan,

Yüce dileğe doğru yine yürürüz yayan.

Yıldırımdan, tipiden, kasırgadan yılmayan,

Ölümlerle eğlenen tunç yürekli Türkleriz… “diyerek kimliğimize, benliğimize sahip çıktık gururla.

“Hiç düşündün mü niçindir yaşamak?
Bir görev yapmak içindir yaşamak.
Er kişiysen görevin neyse, başar.
Zevke, eğlenceye hayvan da koşar.”diyerek hayatımızın anlamını bulduk.

“Darbeyle gönüllerde yatan ülkü silinmez!
Atsız yere düşmekle bu bayrak yere inmez!… “diyerek imanımızı, sarsılmaz irademizi haykırdık tüm dünyaya.

“Bir gün olur, elbette eski beğler dirilir;
Yine kılıç kuşanır tarihteki paşalar.
Yine şanlar alınıp nice canlar verilir,
Yiğit akınımızdan yine dünya şaşalar. “diyerek ise, kökü mazide olan ati olduğumuzu hatırlattık ve korku saldık düşmanın kalbine.

Atsız, tüm bu eserleriyle Türkçülük denen aşa yepyeni ve lezzeti çeşniler kattı. Her makalesi, her araştırma çalışmasıyla bilgi dağarcığımıza elmaslar, zümrütler, yakutlar hediye etti. Sadece yaptıkları, yazdıklarıyla değil; yaşayışıyla da örnek oldu bizlere. Nasıl dava adamı olunur, fikirler havada bırakılmayıp nasıl gerçek hayata tatbik edilir, bir bir öğretti. Sakin, nazik, ciddi ancak yeri geldiğinde nüktedan, cesur, fedakâr, dik başlı ve dürüstlük timsali bir ilim adamı portresi çizdi. Ve böylece öylesi bir hazine oluşturdu ki içimizde; kendisini değil başkalarının, kendisinin bile lekelemesine izin vermeyeceğimiz bir köşeye oturttu.

İşte gerçek bir Türk Beği olan Hüseyin Nihal Atsız’ın Ülkücü Gençliğin gözündeki, gönlündeki yeri budur.

Atsız, bir ırkın şahlanışının, bağımsızlık ateşinin kavurduğu eğilmez ruhların simgesidir.

O, Türklük kanının en şerefli biçimde aktığı damarlardan biridir.

Atsız, ecdadımızın ruhunda fırtınalar koparan en kutlu erdemlerin demir bir gövdede can buluşunun resmidir.

O, Türk milletinin en asil duruşlarından biridir.

O, tüm Türk gençliği için eşi bulunmaz bir esin kaynağıdır.

İşte bu nedenle, bizler bu kaynaktan ruhumuzu kandırmayı hiç bırakmayacağız. Atsız Atamızın açtığı yolu hiç terk etmeyecek; ona, onun gibilere, soyumuza, tarihimize ve atalarımıza layık birer genç olacağız. Bunu sözün ötesinde bir görev bilmeyi borç sayacak ve gereğini sonunda ölüm dahi olsa yerine getireceğiz.

Ve bir gün, yüzde yüz Türk olmayı başarıp Turan coğrafyasının tam göbeğinden “Cihan bizimdir!” diye haykıracağız. Onun Attila ile, Kürşad, Bilge Kağan, Satuk Buğra Han ile, Çağrı Beğ, Alparslan, Osman Gazi ile, Fatih, Yavuz, Kanuni ile, Atatürk ve Alpaslan Türkeş ile Tanrıdağları zirvesinden bizi izlediğini bilecek ve bozkurt ruhlu bir ordu olup karşılarında geçit yapacağız.

Buna inancımız tam olarak, bize bu kuvveti aşılayan sen, Atsız Atamıza tüm Türk gençliği adına teşekkürlerimizi ve kutlarımızı sunuyor, seni ölümünün 36. yılında rahmet ve minnetle anıyoruz. Ruhun şad, mekânın uçmağ olsun!

Tanrı Türk’ü korusun ve yüceltsin!

Milli değerlere yönelik zafiyet ve düşmanlık besleyen kişilere ve zümrelere karşı, konumu ve vasfı ne olursa olsun, güçlü bir azim ve cesaretle doğruları dile getirdi ve bunun karşılığında çok defa bedel ödedi. 3 Mayıs 1944 tarihinde “Türkçülük ve Turancılık” adıyla yürütülen davada, savunmasında şöyle haykırdı:

“Hiçbir hakikî bahtiyarlığın bulunmadığına kani olduğum dünyada tek vazife ve teselli bildiğim ülkü, şahıslardan sıyrılmış yüksek bir duygu ve düşüncedir. O, çirkin yüzlü ölümü bile güzelleştirip bir sevgili gibi bağrımıza bastırır. Hayatın zehir zemberek kasırgalarını ruhumuzda nisan rüzgârı gibi estirir. Acıların önünde bizi granit heykeller gibi susturur. Ben bu yolun üzerindeyim. Onun içindir ki oğluma zengin olmasını, bahtiyarlık için çalışmasını değil, Turan’ı kurtarmak için yapılacak kutlu savaşta şehit olmasını vasiyet ediyorum. Savcı beğenmese de, bütün dünya hoşlanmasa da ben böyleyim işte…”

Dünyadaki bütün Türklerin bir bayrak etrafında toplanması ülküsüne; Turan davasına gönül verdi. Kaleminden bu sevda süzüldü, dilinden Tanrı Dağları’na, Ötüken’e ve Türk illerine duyduğu muhabbet döküldü. Kürşad İhtilali’ni Türk milletinin asil ruhuna hatırlattı. Türk gençliğine verdiği nasihatlarla, yüklediği sorumluluklarla Türk sancağını yeniden yükseltebilecek heyecanı ve şuuru yaşattı:

“Iztırap çek, inleme… Ses çıkarmadan aşın.
Bir damlacık aksa da, bir acizdir göz yaşın;
Yarı yolda ölse de en yürekten yoldaşın
Tek başına dileğe doğru at salmalısın.”

Şerefli bir milletin hiçbir güce boyun eğmemesi için, sonucunda ne olursa olsun onurundan ve gururundan vazgeçmeyecek bir mücadele ruhuna sahip olması gerekliliğiyle hareket etti ve bu çizgisinden hiçbir zaman taviz vermedi.

Hüseyin Nihal Atsız; 11 Aralık 1975 yılında geçirdiği kalp krizi sonrası vefat etmiş ve 13 Aralık tarihinde Osmanağa Camii’nde kılınan ikindi namazına müteakip defnedilmiştir.

Töredir; konan göçer, doğan gün batar elbet.
Tanrı zeval vermesin devlet, din ve KUR’AN var

Dayanılmaz olsa da Atsız’lığın acısı
Ulu Tanrı’ya şükür yine soy var, Turan var.

Ruhu şad, mekânı cennet olsun.

Değerli Milletvekilleri,

2012 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanun Tasarısı hakkında Milliyetçi Hareket Partisi’nin görüşlerini açıklamak ve Türkiye’nin iç ve dış temel meselelerine ilişkin değerlendirmelerini sizlerle paylaşmak maksadıyla huzurlarınızda bulunuyorum.

Konuşmamın başında Parti Meclis Gurubumuz ve şahsım adına muhterem heyetinizi saygılarımla selamlıyorum.

Bildiğiniz üzere, 10’ncu yılına giren Adalet ve Kalkınma Partisi hükümetlerinin 10. bütçesini müzakere ediyoruz.

Sırf hazırlanan bu bütçe sayısı bile, iktidar partisi tarafından dillendirilen vaatlerin yerine getirilmesi ve verilen sözlerin tutulması için ne kadar geniş bir zaman aralığının var olduğunu ortaya koyacaktır.

Değerlendirmelerime geçmeden önce, bir hususu sizlerle paylaşmayı hem insani hem de manevi bir gereklilik olarak addediyorum.

Bugün yaptığımız bütçe görüşmelerine, Sayın Başbakan rahatsızlığından dolayı maalesef katılamamıştır.

İyi niyet ve rekabet prensipleri doğrultusunda karşılıklı siyasi mücadele içinde olduğumuz Sayın Başbakan’ı; böylesi bir dönemde burada görmeyi samimi bir şekilde arzuladığımızı ifade etmeliyim.

Kendisinin, geçirmiş olduğu rahatsızlıktan kurtularak bir an önce aramıza dönmesi ve sağlığına tam olarak kavuşmuş bir halde görevinin başına geçmesi en içten dileğimizdir.

Bu itibarla başta Sayın Başbakan’ın şahsı ve ailesi olmak üzere; Adalet ve Kalkınma Partisi Gurubuna bir kez daha geçmiş olsun dileklerimi iletiyor Cenab-ı Allah’tan acil şifalar temenni ediyorum.

Değerli Milletvekilleri,

Parlamenter demokrasilerde bütçelerin çok önemli ve hayati bir özelliği vardır.

Bu yönüyle bütçe; iktidarların vizyonunu, bir yıl içinde atacağı adımları, tercih edeceği politikaları ve ekonomik seçenekleri ihtiva eder.

Bütçeye bakarak, hükümetlerin niyetini, ufkunu, belirlediği icraatlarını ve neleri önceliğine aldığını ve hangi hedeflere odaklandığını anlamak imkân dâhilindedir.

Bütçe görüşmeleri aynı zamanda muhalefetin millet adına düşüncelerini aktaracağı, izlenecek politikalar hakkında tespit ve ikazlarını paylaşacağı demokratik bir ortam da sunmaktadır.

Ne var ki tıpkı öncekilerde olduğu gibi, 2012 Bütçesi’nin de gerek muhteviyatı gerekse de amaçları yönünden umut verici olmaktan çok uzak olduğunu itiraf etmek lazımdır.

AKP’nin bütçeye bakışı, bütçe sürecini sıradanlaştırması, heyecanını ve iş yapma hevesini kaybetmesi karşı karşıya olduğumuz sorunların başlıcaları olmuştur.

Bu haliyle çok gergin ve hassas bir dönemde hazırlanan 2012 Yılı Merkezi Yönetim Bütçesi’nin; beklentileri karşılamasının ve beliren ihtiyaçları gidermesinin çok zor olduğunu söylemek isterim.

Bildiğiniz üzere 2012 Bütçe sürecinde, çok talihsiz ve elem verici hadiselerle karşılaştık ve milletçe birçok acıya muhatap kaldık.

Özellikle bölücü terör saldırıları ve deprem felaketi nedeniyle canımız yanmış ve ciddi düzeyde kaybımız olmuştur.

Sözlerimin bu aşamasında, kanlı terör örgütünün saldırılarıyla şehit düşen kahraman güvenlik görevlilerimize ve aziz vatandaşlarımıza Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

Milletimizi yasa boğan Van depremi nedeniyle Hakk’a uğurladığımız kardeşlerimize Yüce Allah’tan bir kez daha rahmet niyaz ediyor; ailelerine ve milletimize tekraren başsağlığı temennilerimi iletiyorum.

İnşallah hala tedavi gören felaketzedelerimiz de bir an önce sağlıklarına kavuşurlar.

İnanıyorum ki, devletimiz ortaya çıkan viraneyi ve tahribatı giderecek güçte ve kudrette, milletimiz ise zor durumda kalan, sıkıntı içinde olan vatandaşlarımızı kucaklayacak, bağrına basacak, destekleyecek âli cenaplıktadır.

Kış aylarını, soğuk günleri yaşadığımız şu zaman diliminde; depremin vahim sonuçlarını, içimizi sızlatan yıkımını ve yol açtığı feryatları duymak ve hissetmek hepimizin ve en başta da hükümetin bir vazifesidir.

Ancak bugüne kadar depremle mücadelede açığa çıkan zafiyetin, acziyetin ve karmaşanın hazırlayıcısı ve sorumluluğu da hiç şüphesiz AKP Hükümetindedir.

Sayın Başkan,

Değerli Milletvekilleri,

Hepinizin yakından şahit olduğu gibi, 2012 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanun Tasarısı; hem ülkemizde hem de komşu coğrafyalarda yaşanılan sorunların ve tehlikeli gidişatın üst üste çakıştığı bir dönemde görüşülmektedir.

İlave olarak küresel ekonomideki yangın, Avrupa Birliği üyesi bazı ülkelerdeki ekonomik gerilim, bunların sosyal ve siyasal sistemlerindeki tıkanıklar da bu sürece paralel gitmiştir.

Neresinden bakarsak bakalım bölgesel ve küresel dinamiklerin kritik ve engebelerle dolu bir güzergâhta ilerlediğini rahatlıkla söyleyebiliriz.

AKP Hükümeti bu ortamda; siyasi, ekonomik ve dış politikalarına yön vermeye çalışmakta, girdiği sancılı ilişkiler ağında bir denge kurmaya çabalamaktadır.

Niyeti ve sahip olduğu bulanık zihniyeti iktidara sürekli olarak ayak bağı olmakta; fırsat olarak gördüğü ne varsa bir süre sonra kriz, açmaz ve tehlike halinde milletimize fatura edilmektedir.

Gerek ülkemizin gerekse de Dünya’nın deneyimlerinden çıkardığımız dersler; ekonomik problemlerin siyasal, sosyal ve ahlaki sorunlara kapı araladığı gerçeğidir.

Bunu görmeden, bu tespiti yapmadan, bu doğru orantının altını çizmeden söyleyeceğimiz sözlerin bir hükmü ve inandırıcılığı doğal olarak olmayacaktır.

Birçok ülkede belirli aralıklarla tekerrür eden; önce ekonomik kriz, arkasından siyasal kaos ve en nihayetinde toplumsal bunalım kısır döngüsü her şeyden önce demokrasinin yayılmasında ve taban tutmasında en büyük engellerdendir.

Bu itibarla dengeli, eşitlik temeline dayalı, adil, sosyal ve ekonomik gelişmenin, toplumsal istikrar için vazgeçilmez bir önem taşıdığı hepinizin hak vereceği bir husustur.

Dış tesir ve tahriklere karşı psikolojik olarak hazırlıklı, milli ve manevi güvenlik duvarlarını pusuda bekleyen mihrakların muvaffak olamayacağı şekilde yükseltmiş milletler için elbette kaygı duyulacak bir durum yoktur ve tarih bunun sayısız misalleriyle doludur.

Bu nedenle ekonomideki sorunlara kararlılıkla eğilmek, ‘bize bir şey olmaz kolaycılığına ve basitliğine’ teslim olmamak çok önemlidir.

Bugün etrafımız hakikaten ateş çemberine alınmıştır.

Avrupa ülkelerinde ekonomik kriz, yakın coğrafyalardaki halk hareketleri Türkiye’nin hiç olmadığı kadar tehditlerle burun buruna olduğunu göstermektedir.

En büyük ticaret ortağımız olan ve yabancı sermayenin en fazla geldiği Avrupa Birliği bugün ekonomik, sosyal ve siyasal problemlerle boğuşmaktadır.

Seçilmiş siyasi yönetimler borç krizinin neden olduğu dalganın altında kalmakta ve uzaktan kumandalı hükümetler ardı ardına kurulmaktadır.

İflasla yüze yüze kalan Yunanistan’ı, ekonomik yıkımın darbesini ağır bir şekilde alan İtalya takip etmiş ve AB kurumsal olarak tartışmalı bir eşiğe dayanmıştır.

Başlayan ekonomik kriz siyasal etkilerini gecikmeksizin göstermiş ve az önce vurguladığım döngü bir kez daha vasat bulmuştur.

Açıktır ki, Avrupa Birliği’nin merkez yapılanması dışında tansiyon gittikçe artmakta; ekonomideki kara delikler sosyal kesimlerin hayat standartlarını cepheden vurmaktadır.

Ve Yunanistan’da olduğu gibi, demokrasi dışı arayışlar bile başını kaldırmış ve kendisini hatırlatmıştır.

Atina’dan Roma’ya kadar yaşanılan travmanın özü ve esası aslında bu şekildedir.

Ekonomik krizler, gelir dağılımındaki facia düzeyindeki adaletsizlikler, jeopolitik fay hatlarının çatlamasına, güç kayıplarına ve toplumsal kaynamalara sebep olmaktadır.

Sokaklar; küresel kapitalizmin tek taraflı ve insanı dışlayan mekanizmasına itirazlarla dolup taşmaktadır.

Ahlaktan yoksun, sosyal kaygıları istenilen boyutta gözetmeyen ekonomik kurum ve kurallar bütünü, geniş halk kesimleri tarafından eleştirilmekte ve yeni arayışlar varlığını göstermektedir.

Tıpkı ülkemizde de olduğu gibi; bir tarafta servet ve gelirin toplandığı mutlu azınlık; diğer tarafta sefaletin ve yoksulluğun kol gezdiği mahkûm çoğunluk arasında ciddiye ve dikkate alınması gereken bir karşıtlık devamlı tahkim edilmektedir.

Elbette ne inancımız ne de taşıdığımız insanlık idealleri gereğince böyle bir çelişkiye onay vermemiz ve sıradan kabul etmemiz söz konusu değildir.

İletişim ve ulaşım teknolojilerindeki gelişme farkındalık düzeyini arttırmış, ilgi ve merak seviyesi bir hayli fazlalaşmıştır.

Şüphesiz mal ve sermayenin küreselleşmesinin yanı sıra, bilgi ve haber alma imkânları da gelişmekte ve kitlelere mal olmaktadır.

Bundan dolayı haksızlıklar, adaletsizlikler ve kuralsızlıklar yerkürenin her köşesine anında yayılmakta ve ulaşmaktadır.

Ekonomik sorunlara ve gelirin belirli ellerde toplanmasına yönelik bir dip dalgası mesafe almakta ve Dünya’yı hızla bir karmaşanın içine sürüklemektedir.

Daha çok kar elde etme üzerine kurulan ekonomik düzenin tökezlemesi ve çıkmaza girmesi sosyal kesimleri katlanılamaz maliyetlere ve trajedilere sevk etmektedir.

Bundan kaynaklı travmalar siyasal sistemleri, yönetimleri ileri düzeyde tehdit etmektedir.

Yunanistan’da başlayan çözülmeyi, sıçradığı yerleri ve Dünya’nın değişik ülkelerindeki protestoları bu haliyle iyi okumak ve gerekli sonuçları çıkarmak gerekmektedir.

Elbette yaşanılanların kaynağı ekonomik kriz olmakla birlikte gelişme seyri ve ilerleyiş şekli sosyal ve siyasal niteliklidir.

Banka ve şirket kurtarmaları biçim ve kılık değiştirmiş;  artık iş devletlerin kurtarılmasına kadar gelmiştir.

Küresel ekonomik sistemin büyük oyuncularının düşüncesizliklerini, israflarını, utanmazlıklarını, sahtekârlıklarını ve kabalıklarını hiçbir suçu günahı olmayan insanlar bugün geldiğimiz bu aşamada sineye çekmemektedir.

Toplumsal direnç ve tepki dalga dalga yayılmakta ve hiçbir ülkenin emniyette olmadığını ispatlamaktadır.

Bugün ekonomik sorunlardan dolayı Avrupa Birliği’nin geleceğine ve devamlılığına umutsuz ve olumsuz bakılıyorsa bunu en başta, ülke olarak biz dikkatle irdelemeli ve üzerinde durmalıyız.

Borçların sürdürülebilirliği ve ekonomik yavaşlama ile ilgili kötümser gelişmeler küresel dengesizliklerin ve risklerin yüksek düzeyde seyretmeye devam ettiğini açıkça göstermektedir

Dikkatlerinizi çekmek isterim ki; Avrupa’daki çalkantıların Türkiye ekonomisini başta sermaye hareketleri olmak üzere, reel sektörün daralması yoluyla olumsuz yönde etkilemesi kaçınılmazdır.

Geleneksel ihraç pazarımız olan AB’deki kriz, ihracat potansiyelimizi tehlikeye düşürecek bir risk taşımaktadır.

Diğer ihracat pazarlarımız olan Ortadoğu ve komşularımızda yaşanan olaylar nedeniyle ihracatımızı bu bölgelere kaydırmak da tabiatıyla zor olacaktır.

Üzülerek söylemeliyim ki, Türkiye kriz ve kaosla baskılanmış ülkelerin hemen yanı başında ve doğrudan tesir alanındadır.

Kendimize has sorunların zirve yaptığı bugünkü şartlarda, dış etkilerin ve bölgesel dengesizliklerin, dilemeyiz ama; ülkemizi içinden çıkılmaz bir alana sokacağı güçlü ihtimaldir.

AKP Hükümeti’nin vizyonsuzluğu ve meselelere kasti aşan yanlış yaklaşımı beka düzeyinde problemlere davetiye çıkaracak ve bunun vebali de elbette iktidarın omuzlarında olacaktır.

Sayın Başkan,

Değerli Milletvekilleri,

Türkiye ve yakın coğrafyalardaki ülkeleri çevreleyerek kök salan riskler; son yılların en karamsar ve anormal gelişmelerin habercisi olmuştur.

Yaklaşık bir yıl önce Tunus’da başlayan halk hareketlerinin Ortadoğu ve Kuzey Afrika’yı baştanbaşa kontrolü altına aldığı ve bu sürede geleneksel otoriter simaların birer birer koltuklarından olduğu görülmüştür.

Arap Baharı diye adlandırılan gelişmelerin, aslında istikrarsızlık ve isyan dalgalarıyla birlikte yürüdüğü ve Büyük Ortadoğu Projesi’nin emir ve denetiminde yayıldığı tüm çıplaklığıyla ortadadır.

Kitlelerin memnuniyetsizliği tahrik ve provoke edilerek Tunus’tan Şam’a kadar tüm rejimler, yönetimler baskı altına alınmıştır.

Genç bir işsizin kendini yakmasıyla tetiklediği olayların bugün çok farklı bir mecraya dayanması işin aslına bakarsanız tesadüfî değildir.

Bu biriken ve bir karar aşamasına gelen sömürgeci hevesler için fırsat kapısı olmuştur.

Bir asrı aşan süredir haritalar üzerinde oynayan, kaynak ve varlıklar üzerinde hesaplar yapan emperyalist çevrelerin aradıkları mazereti vermiştir.

1916’dan beri yabancı başkentlerde, karanlık odalarda, kirli mekânlarda paylaşıma, bölüşüme konu olan Ortadoğu’nun bir kez daha masaya yatırılması için uygun iklim beklenmiş ve sonunda da elde edilmiştir.

Esasen Irak’ın işgalini, Afganistan’daki cinayetleri ve milyonlarca Müslüman’ın kanına giren vahşi kıyımları ifadeye çalıştığım bu tablodan ayrı düşünmemek gerekmektedir.

Demokrasi, barış ve özgürlük beyanatlarıyla; hazırladıkları zehri Türk-İslam alemine içirmeye çalışanlar bugüne kadar ne yazık ki amaçlarına ulaşmışlardır.

Yıllarca kullandıkları Saddam’ı görevini tamamladıktan sonra ipe çeken, destek verdikleri Bin Ali’yi ülkesinden atan, arkasında durdukları Hüsnü Mübarek’i cam kafese koyup yargılatan ve çadırında konuk oldukları Kaddafi’yi insanlık dışı vasıtalarla yok eden yine aynı malum zihniyet ve taraflardır.

Ve bin yıldır varmak istedikleri hedefleri gayet net olarak ve bilhassa Müslümanlar tarafından iyi bilinmektedir.

Haçlı zihniyeti demek olan bu kutsal ittifakın; insafı, merhameti ve acıma duygusu yoktur.

Bunların Müslüman âlemi, Arap toplumu için iyi niyet taşıması da eşyanın tabiatına aykırıdır.

Ancak bu çevrelere çanak tutan, Batı’nın gölgesinde yaşamayı içlerine sindiren; işbirlikçilikte, tavizde gözleri kamaştıran emirleri, şeyhleri, sultanları, kralları şüphesiz ihmal etmemek lazımdır.

Azgelişmiş bir ekonomi, çözüm üretmekten uzak siyasi yapı, eşitsizliğin korkutucu noktalarda bulunduğu devlet ve toplum sistemi sorunların temelindeki bazı unsurlardır.

Bunları yok farz etmek, iyimser ifadelerle üstünü örtmek, sanal söylemlerle pembe tablolar çizmek, bu coğrafyanın önüne çıkan gerçekleri asla değiştirmeyecektir.

Arap Baharı ismiyle şirinleştirilmeye ve masumlaştırılmaya çalışılan büyük karışıklıkların ve kaos zincirinin bundan sonraki durakları, yere sereceği ülkelerin hangileri olacağı merak edilen ve tahminlerde bulunulan hususlar arasındadır.

Ancak tüm bahisler halen Suriye üzerine oynanmakta, gerekçelerle bu ülkenin işgali ve yönetim değişikliği planlanmaktadır.

Ve maalesef AKP iktidarı da göz göre göre buna alet olmaktadır.

Dün Irak’ı işgal edenlere başarılar dileyenler, bugün Suriye için yapılan açık artırımda kendi hisselerine düşenleri almışlardır.

Dış güçlerin, emperyalist ruhun gönüllü temsilciliğine, elçiliğine ve sözcülüğüne soyunmuşlardır.

Bununla birlikte kanlı senaryonun uygulanması için de hükümet sürekli teşvik edilmekte, bölgesel dizayn için etki altında tutulmakta,  dün ekseninin kaydığını iddia edenler tarafından tezahüratlarla karşılanmaktadır.

AKP, Suriye çıkmazına itilmektedir.

Büyük Ortadoğu Projesi’nin Müslüman toplumlarına kabul ettirilmesi ve toplumsal dönüşümün sağlanması için AKP Hükümeti kullanılmak istenmektedir.

Vicdanına, irfanına ve basiretine güvendiğim Adalet ve Kalkınma Partisi’ndeki değerli milletvekili arkadaşlarım bunun mutlaka muhasebesini yapacaklardır.

Tehlike ciddidir; bu itibarla hafife almamız, görmezden gelmemiz mümkün değildir.

Eminim üzülerek şahit oldunuz:

Önce Bağdat düştü; arkasından katliamlar, tecavüzler, saldırılar, canlı bombalar, iç çatışmalar insanlığımızdan utanır hale getirdi.

Öksüz kalan Irak’lı masumları, dul kalan Necefli, Felluceli, Ramadili ve Tikritli kadınları vicdanını kaybetmemiş herkes gördü, hissetti ve uzaktan da olsa feryadını paylaştı.

Arkasından Kabil düştü; Tora Bora Dağlarında El Kaide militanı avlamak bahanesiyle masumların kanına girildi, ocaklar söndü ve yüzbinlerce insan mağdur edildi.

Bu yılın başında Tunus düştü; Ortadoğu’daki tüm denge ve ölçüler bozuldu ve ayaklanmalar sınırları yerle bir etti, meydanlar BOP’un farkında olmadan bayraktarlığını yaptı.

Ve Kahire, hemen sonra da Trablus düştü; İnsanlıktan bahsedenler, insan haklarından dem vuranlar Kaddafi’yi adeta parçalayarak katlettiler ve İskenderiye’den Sana’ya kadar yıktılar, yaktılar ve düzensizliğin fitilini ateşlediler.

Biliyorsunuz bugün de sırayı Şam almış ve tüm oklar buraya çevrilmiştir.

AKP Hükümeti başından beridir; suflörü Batı, Kılavuzu BOP olan kanlı bir oyunun dişlileri arasında kalmış ve olaylara yabancı başkentlerin gözüyle ve bakış açısıyla yaklaşmıştır.

Halklarla yönetimleri arasına set çekilme çabaları da bir şeyi değiştirmemiş; taşan öfke seli, artan şikâyetler, kabaran memnuniyetsizlikler rejim aleyhtarlarına ve BOP’a koz vermiştir.

Bugün halkların ısmarlama özgürlük taleplerini öven, zulme başkaldırı diyerek takdir eden sömürgeci zihniyet; yıllarca bu diktatörleri stratejik amaçları doğrultusunda desteklemiş ve kucağında büyütmüştür.

İşte böylesi bir haksızlığın ve izansızlığın temsilciliğine AKP Hükümeti heveslenmiş ve küresel ihaleyi de üstüne almıştır.

Şam’ın düşmesi ya da düşürülmesi beraberinde telafi ve ikamesi çok zor olacak vahamet derecesi yüksek hadiselere kapı aralayacaktır.

Biliniz ki Şam’dan sonra BOP depremi durmayacak, bu Haçlı fitnesi ve şiddeti görüş alanına Tahran ve Ankara’yı alarak ilerleyecektir.

√ Amaç sınırların, yönetimlerin ve haritaların yeniden tanzimidir.

√ Amaç yeni kanlı yüzlerin, otoriter anlayışların yeniden kurulmasıdır.

√ Ve amaç ekonomik menfaatlerin yeniden gözden geçirilmesi, Ortadoğu’nun ve İslam âleminin hayat damarlarının kurutulmasıdır.

Önümüzdeki süreçte etnik ve mezhep ayrılıkları daha da körüklenecek, suni bölünmeler oluşturulacak, farklılıklar toplumsal yapının hücrelerine yedirilecektir.

Diyebiliriz ki, 1910’lu yıllarda Ortadoğu’da hangi şeytanlıklar yapıldıysa, bugün bunlar yerli işbirlikçi ve teslimiyetçilerin de katılımıyla yenilenecektir.

AKP’nin Suriye’de izlediği politika işte böylesi niyet ve düşünce sahiplerinin değirmenine su taşımaktadır.

Kaygıyla izliyoruz ki, Suriye ile Türkiye fiili savaş şartlarının sınırına gelmiş ve dayanmıştır.

Karşılıklı yaptırım kararları, sınırlardaki gerginlikler hep bu sürecin bir neticesidir.

Başbakan Erdoğan’ın kardeşi, dostu, birlikte tatile çıktığı Esad şimdi düşman haline gelmiş ve iddialara göre halkını katleden bir vahşiye dönüşmüştür.

Arap Birliği’nin yaptırım kararları, insan hakları örgütlerinin bildirileri, Batı çevrelerinden yükselen sesler hep bu duruma atıf yapmaktadır.

Bu çerçevede bilhassa 22 üyeden oluşan Arap Birliği’nin demokrasi ve özgürlük konusundaki izahatları ve çağrıları komedidir.

√ Sorarım sizlere bu ülkelerin hangisinde tam olarak demokrasi vardır?

√ Bu ülkelerin hangisinde özgürlükler teminat altındadır ve muhalefete izin vardır?

√ Bu ülkelerin hangisinde düşünce ve fikir belirtme serbestliği ve rahatlığı bulunmaktadır?

Arap Birliği kimi kandırmaktadır?

Kimleri ve hangi saldırıları meşrulaştırmaya çalışmakta ve neyi önünü almaktadır?

Eğer varsa; demokrasi ayıbı, hak ihlalleri, şiddet sahneleri bir tek Suriye’de mi görülmektedir?

Basra Körfezinden Kızıldeniz’e kadar olan bütün bölgenin batağa saplanmasının sorumlusu Şam yönetimi midir?

Sudan’daki insanlıkla bağdaşmayan manzaraları, Somali’deki dramları ve işgal girişimlerini, Bahreyn’deki kıyımları, yakın zaman içinde Tahrir Meydanındaki olumsuzlukları sanıyorum demokrasi ve insan hakları teşkilatları ya görmüyor ya da gördükleri halde aldıkları talimat gereğince seslerini dahi çıkaramıyorlar.

Suriye’ye ulaşan fırtına, emin olun, Şam’ın çatısını uçurursa bölgemiz bağlamında çok sıkıntılı ve kontrol edilemeyen gelişmeler vücut bulacaktır.

Ülkemiz açısından, komşu devletlerin toprak bütünlüğü, toplumsal istikrarı ve kendi meselelerini kendilerinin çözmeleri esas olmalıdır.

Zalimlerle birlikte olmayacağız derken, gerçek zulümlere zemin hazırlamak, bölünmelere, kavgalara ön ayak olmak affedilemeyecek bir ahlaksızlık ve kötü niyetlilik olacaktır.

Kaddafi’nin devrilmesinin arkasından zorla, işgal veya yaptırım kanallarıyla Suriye’nin diz çökeceğini zannedenler; sonrasında meydana gelecek tehlikeli ve bu ülke ölçeğinin çok ötesindeki gelişmeleri görmedikleri gibi anlamak da istememektedirler.

Şam’ı takip eden sürede Ankara’ya ve Tahran’a dayanma ihtimali bulunan BOP’un gelişim seyri milletimizi de derinden etkileyecektir.

Buradan sağduyulu değerli milletvekili arkadaşlarıma sormak istiyorum:

Komşu ülkelerin içişlerine karışanlar, muhaliflerini besleyerek silahlandıranlar, aynısının başkaları tarafından ülkemize karşı uygulanması halinde hükümet ne yapacaktır ve hangi yolu izleyecektir?

Etnik bölücülüğün kendisine emsal teşkil edecek hadiseler karşısında, dışarıdan destek bulması ve himaye görmesi halinde bugünden bir tedbiri ve düşüncesi var mıdır?

Hükümeti uyarıyorum, girdiği karanlık yoldan dönmesi için çağrıda bulunuyorum.

Bölgemizde Doğu Sorunu kapsamında; İran, Türkiye, Irak ve Suriye topraklarında dört parçalı Büyük Kürdistan planlanmaktadır ve bu adım adım ilerletilmektedir.

Bağdat ve Şam’dan sonra; Ankara ve Tahran’ın dönüşmesi bunun için öncelikli hedeftir.

Şundan herkes emin olsun ki, kulun bir hesabı varsa Cenab-ı Allah’ın da bir bildiği vardır.

Sömürgeci zihniyetin bir planı varsa, büyük Türk milletinin de aşılmaz, yenilmez ve geçilmez bir kudreti bulunmaktadır.

Bunun için AKP Hükümetine duyurmak isterim ki; başkent Ankara’nın jeopolitik ve jeo-stratejik gerçeklerinden savrulmayın, BOP’un uydusu, küresel hedeflerin taşıyıcısı olmayın.

İsyana katliam demeyin.

Kahramanlarla canileri aynı kefeye koymayın.

Şehitle teröristi bir görmeyin.

Cumhuriyet’e ve kurucu kahramanlara hakaret edenleri heyecanlandırmayın, korumayın.

1919’daki teslimiyetçi yabancı hayranlarına özenmeyin, onları değil; kutlu ceddimizin iftihar edilecek davranışlarını örnek alın.

Tarihimize küfredenleri, Türk milletinden neredeyse yaşadığından, soluk aldığından dolayı özür bekleyenlere göz açtırmayın ve onurluca mücadele edin.

Değerli Milletvekilleri,

Bu gündem ve şartlar altında TBMM yeni anayasa yapmak için bir komisyon marifetiyle çalışmalarına başlamıştır.

Bu anayasanın içeriği, uzlaşılan hususlar; Türk milletinin geleceği, Türkiye’nin bütünlüğü bakımından önemli olacaktır.

Lütfen dikkat ediniz; Ortadoğu sokaklarında, meydanlarında değiştirilen yönetimlerin ve sallanan rejimlerin bir benzeri; ümit ederim ki ülkemizde anayasa yoluyla olmaz ve böylesi bir düşüklüğün tarafı olmayı inşallah kimse tercih etmez.

Dağılarak güçlenmiş, parçalanarak itibarı artmış, teröristlere, bozgunculara boyun eğerek ayakta kalmış bir millete ya da devlete henüz rastlanabilmiş değildir.

Birliğini kaybetmiş, birlikte yaşama idealini yitirmiş, kardeşlik bağlarını zayıflatmış toplumların da varlıklarını uzun süre devam ettirebildiklerini söylemek hemen hemen imkânsızdır.

Bu itibarla yapacağımız anayasa Türk milletinin milli ve manevi ilkelerini teminat altına alan bir görüş derinliğiyle,

Cumhuriyeti koruyan ve gelişmesine destek veren fikir zenginliğiyle,

Bin yıllık kardeşlik bağlarını sarsmayan, milli kimliğimize sahip çıkan berrak bir iradeyle temellendirilmelidir.

√ Millet olmamızı sakatlayacak sosyolojik kırılmaya,

√ Cumhuriyetimizi yıkacak ve adım adım yürütülen stratejik çözülmeye,

√ Vatanımızı bölecek siyasal bunalıma,

√ Bölücülere ve terör örgütüne kucak açacak her türlü sapmaya,

√ İhanetle aynı anlama gelecek ayrımcılığın meşrulaştırılmasına, Türkiyeliliğin benimsetilmesine karşı hepimiz uyanık ve hassas olmalıyız.

Vatandaşlık kavramı üzerinden başlatılan ve anadil eğitim taleplerini de içeriğine alan tartışmaların, meydan okumaların ve dayatmaların nerede duracağı ve hangi karanlık isteklere ortam sağlayacağı gerçekte herkesçe bilinmektedir.

Türk milletinin sürekliliğinden, bin yıllık bağlayıcılığından ve sağlamış olduğu cazibeden vazgeçmek, değersiz bulmak ve önemsizleştirmeye yeltenmek kimsenin haddi olmadığı gibi yapabileceği bir şey de değildir.

Bu coğrafyada gelecek Türk milletiyledir. Türk vatanının teminatı büyük Türk milletidir.

Bunun dışında her yol, düşünce ve yaklaşım macera ve sonu olmayan hayalperestliktir.

Başta anayasa olmak üzere; Gazi Meclisimizin, karşımızdaki her meseleye odaklanırken ilham kaynağı, esasları 29 Ekim 1923 tarihinde Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve dava arkadaşları tarafından belirlenmiş inanç ve kurallar bütünü olmalıdır.

Başka da bir çıkış ve çare yoktur.

Her türlü anayasal çalışmanın, hazırlığın ve çerçevenin özü ve ilkesi; devletimizin Türkiye Cumhuriyeti, adımızın Türk milleti, başkentimizin Ankara, dilimizin Türkçe, bayrağımızın ay yıldızlı al bayrak, milli marşımızın İstiklal Marşı olduğu kararlılığına, sözüne ve değiştirilemeyecek iradesine bağlı olmalıdır.

Milli birlik ve bölünmez bütünlüğümüzün dayandığı temellerin tek devlet, tek millet, tek bayrak ve tek dil ülküsü olduğu benimsenmelidir.

Bunun dışındaki her yol, yöntem, teklif ayrılıkta, bölünmede, çözülmede, dağılmada mutabakat arayışıdır ki, bizim de buna sıcak bakmamız, rıza göstermemiz ve tahammül etmemiz söz konusu bile olmayacaktır.

Bugün de karşımızdaki ayrılma ve bölünme tehlikelerine karşı yegâne direnç ve dayanma noktası; yürekleri vatan ve millet sevgisi ile dolu olduğuna inanmak istediğim muhterem milletvekillerinin direnme gücü ile eşdeğerdir.

Bunu Gazi Meclis’in muhterem üyeleri, aziz milletimizin değerli temsilcileri mutlaka gösterecekler, Türk milletine sahip çıkacaklar ve Türkiye’yi belalardan, kem gözlerden ve musallat olan kanlı ellerden kesinlikle koruyacaklardır.

Buna inanıyorum ve sizlere samimiyetle güveniyorum.

Muhterem Milletvekilleri,

Bildiğiniz üzere, 2012 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Tasarısı, AKP Hükümetlerinin onuncu, 61. AKP hükümetinin birinci bütçesidir.

9 yıldır tek başına Türkiye’yi yönetme sorumluluğu taşıyan AKP, milletten aldığı yetkiyi huzura, kardeşliğe, ekonomik ve sosyal refaha harcayacak yerde maalesef çatışmanın, kutuplaşmanın, krizlerin ve ele geçirme ihtiraslarının aracı yapmıştır.

Türkiye ekonomisi son dokuz yıldır hiçbir yapısal önlem almadan göstermelik tedbirlerle, düşük kur-yüksek faize dayalı sıcak paraya bağımlı bir anlayışla idare edilmiştir.

Gerekli ve yeterli tedbirleri zamanında almayarak, başta cari açık olmak üzere birçok sorunu kalıcı ve kronik hale getirmiştir.

AKP bugüne kadar uyguladığı yanlış politikaların Türkiye ekonomisini sürüklediği açmazı kamuoyundan gizlemek için ise sürekli hesap ve rakam  oyunlarına başvurmuştur.

2002 yılında 224,8 milyar dolar olan toplam iç ve dış borç stoku, 2010 sonu itibarıyla 510,3 milyar dolara yükselmiştir.

Cari açık ve dış ticaret açığında da Cumhuriyet tarihinin rekorları kırılmıştır.

2002 yılında cari işlemler açığı 1,5 milyar dolar, dış ticaret açığı da 15,5 milyar dolar iken; 2011 yılında dış ticaret açığı 102,1 milyar dolar, cari açık 2002 yılına göre yaklaşık 50 kat artarak 71,7 milyar dolara ulaşmıştır.

Türkiye’de rekor düzeylerde seyreden cari açık en önemli sorunlardan biri olmaya devam etmektedir. 2002 yılında GSYH’nın sadece yüzde 0,3’ü kadar cari açık veren ülkemiz 2011 yılında GSYH’nın yüzde 9,4’ü kadar cari açık verecektir.

AKP ile birlikte yapısal hale gelmiş bulunan cari açık sorununun bugün uygulanmakta olan üretim yapısı ve kur politikasıyla da çözülmesi mümkün görünmemektedir.

Dış talepteki daralma da dikkate alındığında Türkiye ekonomisinin 2012 yılında ciddi sorunlar yaşaması kaçınılmaz olacaktır.

İthalata dayalı büyüme modeli cari açığı artırmaktadır.

Türkiye’nin sürdürülebilir büyüme ve makroekonomik istikrarı zayıflatan sorunların önüne geçebilmesi için cari açığı azaltacak tedbirlerin süratle devreye sokulması gerekmektedir.

Unutmayınız ki cari açık, uzun vadede büyümenin sürdürülebilirliği açısından önemli bir risk faktörü, ekonomik krizlerin en önemli tetikleyicilerinden birisi ve yapısal bir problem olarak ekonomide önemli bir kırılganlık unsurudur.

İstikrarsız büyüme trendi, artan enflasyon, çoğalan yoksulluk ve bağımlı ekonomik sistemle Türkiye’nin bölgesinde sözü dinlenir ve itibarlı bir ülke olması çok zordur.

Dünya ekonomisindeki sıralamayı takılmış plak gibi sık sık ifade ederek gelişmek ve zenginleşmek mümkün olmamaktadır.

Krizin iyi yönetildiğini ve bunun Avrupa ülkeleri tarafından örnek alınması gerektiğini iddia etmek de bulanık suda balık avlamaktan ve basireti bağlanmış bir siyasetin çarpıklıklarından başka bir şey değildir.

Bizim ülke olarak ekonomide yeni ufuklara, yeni yollara ve milli çarelere ihtiyacımız vardır.

Üretime sırt çevirmiş, ithalata kucak açmış,  aşırı derecede finanslaşmış bir ekonomik sistemin aş, iş ve umut üretmesi imkânsızdır.

Teknoloji geliştirebilen, yenilikçiliği, girişimciliği ödüllendiren, ekonomik alan hâkimiyetini kurmak için küreyi kavrayan ve bilgi üretebilen bir ekonomik atılıma ihtiyaç bulunmaktadır.

Ezberlerin tekrarıyla, bildik önerilere tutunmayla ve başkalarının insafıyla Türkiye ekonomisine kalıcı bir dinamizm ve istikrar kazandırmak bizce nafile bir çırpınıştır.

İşte bu çerçevede 2012 Merkezi Yönetim Bütçesi bu söylediklerimden uzak, geçmiş yıllarda olduğu gibi, heyecansız ve iddiasız bir özellikte hazırlanmış ve Genel Kurulumuza intikal ettirilmiştir.

Değerli Milletvekilleri,

Bütçenin daha ayrıntılı değerlendirmesini parti gurubumuzun değerli üyeleri yapacaklarsa da, 2012 Merkezi Yönetim Bütçesi için kısaca şunları söylemem mümkündür:

2012 yılı Programı ve Bütçesi birlikte değerlendirildiğinde; hedeflerin dünya ekonomisindeki gelişmeler ile Türk ekonomisindeki risklerin göz ardı edilerek hazırlandığı ve tahminlerin yılsonunda tutturulamayacağı anlaşılmaktadır.

2012 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe giderleri 350 milyar 948 milyon, bütçe gelirleri 329 milyar 800 milyon, bütçe açığı 21 milyar 103 milyon, faiz dışı fazla da 29 milyar 146 milyon lira olarak öngörülmüştür.

Bütçe gelirlerinin 277 milyar 700 milyonu vergi gelirleri, 52 milyar 200 milyonu vergi dışı gelirlerden oluşmaktadır.

Bütçe giderlerindeki artış yüzde 12, gelirlerdeki artış ise yüzde 13,4 düzeyindedir.

Vergi gelirlerinde öngörülen artışın vergi artışları yoluyla ya da yeni vergiler koymak suretiyle sağlanacağı anlaşılmaktadır.

Öngörülen vergi gelirlerinin 2012 Bütçe gelirinin yaklaşık yüzde 85’ini oluşturması, ekonomik krizin yatırım ve üretim üzerinde yarattığı tahribat karşısında gerçekleşmesi zor görülmektedir.

Görüldüğü kadarıyla, bu bütçe belirlenmiş makro büyüklüklerle paralel olmayan gelir elde edileceği varsayımı üzerine inşa edilmiştir.

Tahminlerin tutmayacağı da baştan kabul edilmiş ve vergiler yoluyla vatandaşlarımızın cebine el uzatılmış ve göz koyulmuştur.

Gider ve gelir yapısı incelendiğinde, 2012 yılında bütçenin finansmanında; özelleştirme, bedelli askerlik ve 2/B gelirleri gibi bir defalık kaynaklara ağırlık verileceği anlaşılmaktadır.

2012 yılı için; Gayri Safi Yurt İçi Hasıla 1 trilyon 426 milyar lira, büyüme oranı yüzde 4, ihracat hedefi 148,5 milyar dolar, ithalat hedefi 248,7 milyar dolar, dış ticaret açığı 100,2 milyar dolar, cari açık ise GSYH’nın yüzde 8’i olarak öngörülmüştür.

İşsizlik oranı yüzde 10,4, tüketici fiyatları endeksi de yüzde 5,2 olarak hedeflenmiştir.

Açıktır ki, AKP Hükümeti’nin ekonomi politikasında üretim perspektifi yoktur.

Türkiye üretmeden tüketen, kazanmadan harcayan bir ülke haline gelmiş durumdadır.

Ülkenin kalkınmasında önemli rolü olan kamu yatırımları AKP hükümetleri döneminde geri planda kalmış, istenilen artış oranları sağlanamamış, yatırımların milli gelir içerisindeki payında ciddi bir iyileşme görülmemiştir.

Bütçede personel giderleri ile ilgili tahminlerde hedeflenen enflasyon civarında bir artış yapıldığı dikkate alındığında, memurların toplu sözleşme haklarının maaş artışında etkili olmayacağını görmek mümkündür.

Emeklilerimizin yıllarca hizmet verdikten sonra geçim kaygısı duymadan, onuruna yaraşır bir hayat sürmesini temin etmek hükümetin önemli ve öncelikli görevlerinden biridir.

Ancak emeklilerin tamamına yakını açlık sınırının altında maaş almaktadır.

Emeklilerin enflasyona ezdirilmediği söylense de halkın gerçek enflasyonunu yansıtan gıda, kira, ulaşım, su, elektrik ve gaz gibi kalemler açısından değerlendirme yapıldığında durumun söylendiği gibi olmadığı gün gibi ortadadır.

Bu gerçekler ışığında, 2012 Bütçesi rakamları da çalışan, emekli, dul ve yetim aylıklarında herhangi bir iyileşmeyi öngörmemektedir.

Bütçede eğitime ayrılan pay da azaltılmıştır.

2011 yılında GSYH’nın yüzde 2,81’i düzeyinde olan eğitim bütçesi 2012 yılı için yüzde 2,75 olarak öngörülmüştür.

Yüksek öğretime ayrılan payın da yetersiz olması yükseköğretimin bilimsel faaliyetlerine sekte vuracaktır.

2012 yılı Bütçesinde tarımsal destek için ayrılan pay, bütçenin çiftçimizi es geçtiğini, kendi kaderleri ile baş başa bıraktığını göstermektedir.

Sayın Başkan

Değerli Milletvekilleri,

Sonuç itibariyle 2012 bütçesi bize güven vermemektedir.  Gerçeklerden uzak, sanal beklentilerle hazırlanan 2012 bütçesinde;

İşçiye, memura, çiftçiye, emekliye, esnafa, işsize, yoksula, dar ve sabit gelirlilere yeni bir umut yoktur.

Yatırıma, üretime ve istihdama ışık yoktur.

Eğitime, sağlığa, huzura ve kardeşliğe pay yoktur.

Bütçenin, ülkemizin ve milletimizin geleceğini şekillendirecek tercihleri ve öncelikleri dikkate alan ve ortaya koyan bir vizyonu da yoktur.

Bu duygu ve düşüncelerle 2012 Yılı Merkezi Yönetim Bütçesi’nin ülkemize ve milletimize hayırlı olmasını diliyorum.

Ekranları başında bizi izleyen aziz vatandaşlarıma saygı ve sevgilerimi sunuyorum.

Konuşmama son verirken; hepinizi saygılarımla selamlıyorum.

Gazipaşa Ülkü Ocakları 4 Aralık Pazar akşamı şiir ve müzik gecesi düzenlendi.

Belediye Kültür Merkezi’nde düzenlenen geceye, İlçe Emniyet Müdürü Cem Hasan Patat, Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, MHP Gazipaşa İlçe Başkanı Mehmet Yüksel, ülkücü gençler ve vatandaşlar katıldı.

Saygı duruşu ve İstiklal Marşı’nın okunmasıyla başlayan gecede, Ülkü Ocakları Gazipaşa İlçe Başkanı Resul Çağlayan açılış konuşmasını yaptı. Gecede okunan şiirler, katılımcılara duygu dolu anlar yaşattı. Ülkücü sanatçılarında eserlerinin seslendirildiği programda, ülkücü gençler tarafından, ülkede son zamanlarda artan terör olaylarını kınayan sloganlar atıldı. Daha sonra ise ülkücü gençler, canlı müzik eşliğinde doyasıya eğlendi. Şiir gecesi programı, geç saatlere kadar devam etti.

Muhterem Milletvekilleri,

Değerli Misafirler,

Basınımızın Kıymetli Temsilcileri,

Bu haftaki konuşmama başlarken hepinizi en iyi dileklerimle selamlıyorum.

Bildiğiniz üzere, Türk kadınının seçme ve seçilme hakkını elde edişinin 77’nci yıldönümü dün kutladık.

5 Aralık 1934 tarihinde alınan bir kararla kadınlara siyasal hayata müdahil olma ve yönlendirme hakkı kazandıran bu girişimin ülkemiz için anlamı çok büyüktür.

Kadının siyasette temsili elbette çok önemli bir adım ve demokratik kültürün yaygınlaşmasında tarihi bir dönüm noktasıdır.

Bu haliyle kadınlarımız, insan olmalarından kaynaklanan haklarının önemli bir bölümüne ulaşmışlar; eşit, saygın birer fert halinde hayatın içinde yer alarak aktif bir konuma yükselmişlerdir.

Takdir edersiniz ki toplumsal sistemin en temel özelliği kadınlar ve erkekler tarafından oluşturulmasıdır.

Cinsiyet ayrımının farklılaştırıcı ve dışlayıcı etkisini bir yana bırakarak diyebiliriz ki, kadınlarla erkekler yaşadıkları toplumun teşkilatlanmasını ve işleyişini, genel çıkarı gözetecek bir biçimde belirleme sorumluluğuna ve yetkisine sahiptirler.

İnsan varlığının eşit değerinden ve onurundan beslenen bu durumun, kadınların toplumsal sistemdeki yer ve konumlarını teminat altına alması ayrıca dikkate değerdir.

Seçme ve seçilme meselesi her şeyden önce demokrasinin nasıl algılandığı ve pratik hayata nasıl yansıdığı sorularına verilecek cevaplarla yakından ilgilidir.

Eski devirlerde olduğu gibi, katılımın, oy ve seçilme hakkının sınırlı ve belirli kesimlere verilmesi demokrasi olmayacak ve üstelik de insani bir tarafı bulunmayacaktır.

1930’lu yıllarda, yeni kurulan bir devletin yöneticileri ve siyaset adamları bunun farkına varmışlar ve iftihar edilecek bir hamleyle seçme ve seçilme konusundaki eşitsizlikleri gidermişlerdir.

Bir tarafta devlet kuran, diğer tarafta da demokrasinin inşa edilmesine kafa yoran kurucu kahramanların, hukuken Türk vatandaşları arasındaki uçurumları kapatma gayretleri her açıdan takdire şayandır.

1926 tarihinde kabul edilen Medeni Kanun, kadınların en temel haklarına ulaşmadaki önemli mihenk taşlarındandır.

Arkasından 3 Nisan 1930 tarihinde çıkarılan Belediye Kanunuyla birlikte, mahalli idarelerde katılım ve temsil konusunda kadınlarımız değerli imkânlara kavuşmuşlardır.

Peşi sıra 5 Aralık 1934 tarihi, hem kadınlarımız hem de demokrasimiz açısından milat olmuş ve siyasal hakların kullanımı konusunda mutlak bir eşitlik sağlamıştır.

Bu vesileyle, son günlerde savaş baltalarını ellerine alarak dünle hesaplaşmaya giren ve Cumhuriyet’in kuruluş yıllarını vicdansızca katliamla özdeşleştiren zavallılara, demokrasiyi yerleştirme arayışındaki bu tavizsiz duruşu heyecanla hatırlatmak isterim.

Eşkıyalık hareketlerine karşı millet mücadelesini hazmedemeyerek, insanlığa karşı işlenmiş bir suç olarak takdim edenler, her şeyden önce kendi mazilerinin ihanetle iç içe geçmiş taraflarına bakmalıdırlar.

Dikkatiniz çekerim ki, dönem itibariyle, bir çok ülkede kadınlara seçme ve seçilme hakkı verilmezken, Türkiye Cumhuriyeti çok şükür bunu başarmıştır.

Bugünkü köhnemiş ve küflenmiş zihniyet, o yıllarda da sorumluluk alsaydı bırakın demokratik gelişmeyi, kadın ve erkek arasındaki ikiliği tetiklemekten ve yaymaktan başka hiçbir şey yapmazdı.

Zira bunların mantığı budur, fikriyatlarının istikameti buna yöneliktir.

İleri demokrasi korosunun kadınlar konusunda iddia ettiği ve dile getirdiği hususlar taktik maiyetlidir ve şüphesiz samimiyetten tamamen uzaktır.

Hepiniz görüyor ve kamuoyuna yansıyan haberlerden işitiyorsunuz:

Bir tarafta ileri demokrasi çağrıları vardır, diğer tarafta kadınlarımıza yönelik ağırlaşan şiddet sarmalı bulunmaktadır.

Bir tarafta kadınlara yönelik pozitif ayrımcılık propagandası yapılmaktadır, diğer yanda tecavüz, taciz ve cinayetlere kurban giden kadınlarımızın sayısı hızla çoğalmaktadır.

Bir tarafta AKP’nin yalanları vardır, diğer yanda Türk kadının sürekli artan sorunları bulunmaktadır.

Üzülerek söylemeliyim ki, bugün toplumsal yapı tam bir cinnet halini yaşamaktadır.

En adi suçlar, en iğrenç saldırılar herkesin gözü önünde vuku bulmaktadır.

Ve maalesef bu insanlık dışı niyetlerin hedefinde de kadınlarımız vardır.

Şiddet, gözyaşı ve çaresizlik hiçbir dönem bu kadar görünür ve hissedilir olmamıştır.

Kadınlara yönelen hunhar saldırılar, işlenen cürümler hiç bu kadar belirgin hale gelmemiştir.

Biliniz ki, kadınlarımız vahşetle yüz yüze yaşarken hiç kimse kadın milletvekili sayısıyla övünmemeli ve bunun üzerinden de siyasal çıkar elde etmeye yönelmemelidir.

√ Sokak ortasında canice katledilen,

√ Pusuya düşürülerek vahşice kıyılan,

√ Karnındaki bebeğiyle hedef haline gelen,

√ Sığınma evlerinde çare bekleyen,

√ Hanelerinde hakarete ve ithamlara uğrayan kadınlarımız olduğu sürece hiçbirimize rahat yüzü yoktur ve asla da olmayacaktır.

Aile içi şiddet, her ne sebeple olursa olsun meydana gelen cinayetler, kadınlığı istismar eden ahlaksızlıklar karşılaşılan sorunların başlıcalarıdır.

İster kamusal isterse de özel alanda işlensin, kadınlarımıza fiziksel, cinsel ya da psikolojik zarar veya acı veren ya da vermesi muhtemel olan her türlü menfi vakayla mücadele etmek bizlerin boynunun borcudur.

Bu alandaki riskleri ve tehditleri en aza indirmek milli ve manevi sorumluluğumuzun yegâne unsurlarındandır.

Açıktır ki, şiddete göz yummak, görmezden gelmek, önlenmesi için gerekli tedbirleri almamak işlenen suçlara ortak olmak anlamına gelecektir ve bunun vebali de en başta hükümet etme sorumluluğu taşıyanların omuzlarında kalacaktır.

Şüphesiz kadınlarımız hak ihlallerine maruz kaldığı sürece medeni bir toplumdan kimse bahsetmemelidir.

Bu kapsamda Türk kadınının zor ve çilelerle dolu bir süreçten geçtiği bir gerçektir.

Kadın hakları ve kadın olmaktan kaynaklanan insanlık gururu incitilmekte ve tahrip edilmektedir.

Elbette, kadınlarımızın mücadeleleriyle elde ettiği sosyal, siyasal ve ekonomik seviyelerini küçümsemiyorum ve inkar da etmiyorum.

Ancak bu gelişmeye paralel giden sorunları da kimsenin ihmal etmemesi gerektiğini düşünüyorum.

Muhterem Arkadaşlarım,

Her şeye rağmen, Yüce Dinimizin buyruklarında ve aziz milletimizin kutlu tarihinde kadınlara verilen ayrıcalıkların ve değerin müstesna misalleri vardır.

Bunu davranışlarımıza ve diyaloglarımıza yansıtmamız her şeyden önce taşıdığımız insanlık değerlerinin mecburi bir neticesidir.

Hiçbir tereddüde kapılmadan söyleyebilirim ki, Türk kadını kendisine verilen her görev ve sorumluluğu şuurla benimsemiş ve içtenliğiyle bütünleştirmiştir.

Nezaketin ve şefkatin diliyle her alana güzellik ve saygınlık kazandırmıştır.

Düğümlenmiş meselelere merhamet ve zarafetle yaklaşmaları tabidir ki çok önemli sonuçlara kapı aralamıştır.

Türk kadını gerektiği her durumda milletinin ve devletinin yanında yer almış ve fedakârlıkta gözleri kamaştırmıştır.

Ocağının dumanını tüttüren, ekmek parasını kazanmak için ter akıtan, eşine ve evladına sevgiyle yaklaşan, cephede mermiyi omuzlayan, sırtında yılların yükünü taşıyan Türk kadını bizim için kesinlikle bir iftihar vesilesidir.

Nene Hatun böyledir.

Tayyar Rahmiye Hanım bu güzide insanlardan birisidir.

Gaziantepli Yirik Fatma, Gördesli Makbule, Erzurumlu Fatma Seher ve Nezahat Hanım bu örnek şahsiyetler arasındaki elleri öpülesi değerlerimizdir.

Bu abidevi kadınlarımızı, büyüklerimizi rahmetle yad ediyorum.

Kağnısında çocuğunun üşümesine aldırmadan, millet emanetine sahip çıkarak koruyan bu kahraman nesli, fedakâr ve cefakâr yüksek erdem sahibi analarımızı hürmetle tekrar hatırlıyoruz.

Onlar yaralı Mehmetçiklere şifa oldular.

Onlar mitinglerde, cemiyetlerde milletin mukaddesatına sahip çıktılar.

Onlar şehit ve gazi olarak gönlümüzde yükseldiler.

Duygu yüklü, engin ruhlu, dili dualı, bakışları hüzünlü Anadolu kadının engellerinden kurtularak hak ettiği seviyeye gelmesi için üzerimize düşen ne varsa yapmaya hazır olduğumuzu bildirmek isterim.

Bu vesileyle Kadınlarımızın 77 yıl önce aldıkları seçme ve seçilme hakkının hayırlı uğurlu olmasını diliyorum.

Ve unutmayınız ki insan olmalarından kaynaklanan bu hak Türk kadınına asla bir lütuf, ihsan ya da bağış değildir.

Bu itibarla kadınlarımızın toplumun her kesiminde daha fazla temsil ve yetki almasını bekliyor ve bunun için de her girişimi yapmaya, her gayreti göstermeye kararlı olduğumuzu ifade etmek istiyorum.

Seçme ve seçilme hakkına ulaşılmasının 77’nci yıldönümü münasebetiyle, aramızda bulunan hanımefendileri ve yurdumun her köşesindeki analarımızı, bacılarımızı ve kardeşlerimizi kutluyor, hepsine şükranlarımı sunuyorum.

Değerli Milletvekili Arkadaşlarım,

Kıymetli Misafirler,

Son günlerin en çok tartışılan konularından birisi de kuşkusuz sporda şike ve teşvik primi iddiaları olmuş; bu alandaki belirsizlikler, şayialar ve şaibeler daha da fazlalaşmıştır.

Biz bu konuyu kamuoyuna mal olduğu andan itibaren çok yakından takip ettik ve görüşlerimizi tüm taraflara açıkladık.

Nitekim 21 Temmuz 2011 tarihli yazılı basın açıklamamız bunun en bariz ispatıdır.

Temmuz ayının ilk haftasından bu tarafa, milletimizi meşgul eden şike ve teşvik primi etrafında somutlaşan suçlamaların ve isnatların son günlerde iyice içinden çıkılmaz hale geldiği açıktır.

Öncelikle şu tespiti yapmak zannederim son derece makul ve yerinde olacaktır:

Centilmenliğin, rekabetin ve ahlakın hakim olması gereken Türk sporunun, bu kadar ağır ve ciddi bir travmanın içine girmesi vahim olduğu kadar da üzüntü ve endişe vericidir.

Son gelişmelerle, bilhassa Türk futbolu kuşkulu ve problemli bir alana hapsolmuş ve her kafadan çıkan sesler nedeniyle içinden çıkılmaz bir duruma gerilemiştir.

Milyonlarca insanımızın gönül verdiği, rozetini taşıdığı, flamasını salladığı, yaz ya da kış demeden tribünlerden destek verdiği, birlikte sevinip birlikte ağladığı asırlık kulüplerimiz adeta suçlamaların merkezine yerleştirilmiştir.

Her hal ve durumda parti olarak, köklü kulüplerimizin ve onlara gönül veren kardeşlerimizin incitilmesini ve hırpalanmasını kabul etmiyoruz ve bunu da şiddetle reddediyoruz.

Kulüplerimizin zan ve töhmet altında bırakılarak itibarlarının, saygınlıklarının ve güvenirliklerinin zedelenmesini de hiç doğru ve insaflı görmüyoruz.

Bu yaklaşımımızın, şike ve teşvik pirimi batağına saplanan kişileri kapsamayacağı, onlar için mazeret oluşturmayacağı tartışmasızdır.

Suç ve suçluyu ayırt edecek, ama masumiyet karinesine de titizlikle riayet edecek basiretli ve tarafsız bir bakış ve değerlendirme açısının şart olduğunu düşünüyoruz.

12 Haziran seçimlerinden hemen sonra, şike ve teşvik primiyle ilgili gelişmelerin ortaya çıkması ve bu konuda gözaltılar ve tutuklamalar yapılması hepimizin şahit olduğu olaylar dizisinden bazılarıdır.

İşin başından beri gizli yürütülmesi gereken adli ve idari soruşturma safahatlarının, basın ve yayın organlarında çarşaf çarşaf teşhir edilmesi bize başka maksatların takip edildiği izlenimini vermiştir.

Milletimizin çok yakından izlediği Türk futbolundaki bu olumsuzluklar sebebiyle, mahkeme aşaması gerçekleşmeden, birçok kişinin peşinen suçlu gibi gösterilmesi büyük bir haksızlık, insafsızlık ve acımasızlık örneği olmuştur.

Gerek Anayasa’da gerekse de Ceza Kanununda, suçu kesinleşmemiş hiç kimseye suçlu muamelesi yapılamayacağı kayıt ve hüküm altına alınmıştır.

Ancak ne acı bir durumdur ki, yaklaşık beş aydır tutuklu bulunan ve Türkiye’de milyonlarca insanının sevgisini ve haklı ilgisini kazanmış spor kulüplerimizin başkan ya da oyuncuları, hukuken bir netice ortaya çıkmadan dört duvar arasında ısrarla tutulmaktadır.

Biz bu garabetin adalet olmadığına, hakkaniyete hizmete etmediğine ve doğaldır ki vicdanları kanattığına inanıyoruz.

Anlaşıldığı kadarıyla AKP Hükümeti’nin bu konudaki müsebbip arayışları ve sorumlu bulma çabaları başka faktörleri de içeriğine alarak hedefine yönelmiştir.

Sanırsınız ki, hali hazırda şike ve teşvik primi sorunuyla ilgili tüm kötülükler 31’i tutuklu 93 şüpheli şahsın üzerinde toplanmıştır.

Bunlar gerekli cezalara çarptırılırsa her şey düzelecek ve böylelikle Türk sporu zincirlerinden ve kelepçelerinden kurtulacaktır.

Madem Türk sporu kangren olmuştur ve iflasın eşiğine gelmiştir; o halde sormak lazımdır ki, bunun yalnızca sorumlusu beş aydır tutuklu ya da şüpheli olarak görülen kişiler midir?

Türk sporunun tükenişinin ve dağılmasının günahı sadece bu kişilerde midir?

Kaldı ki mesele sadece şike iddialarıyla da bitmemiştir.

Hali hazırda tutuklu olarak bulunan kişilerle ilgili başka tehlikeli iddialar ısıtılıp ısıtılıp kamuoyuna servis edilmektedir.

Görüldüğü kadarıyla şike ya da teşvik primi suçlamalarını gölgede bırakacak, başta çete oluşturmaya kadar uzanan geniş bir liste ortaya çıkmıştır.

Şurası berrak bir gerçektir ki, yalnızca şüphe ve bazı karanlık isimlerin ifadelerine dayanarak; kamuoyunca bilinen isimlerin yıpratılmasına çalışmak ve meseleyi değişik mecraya çekmeye çabalamak insanlık değerleriyle bağdaşmadığı gibi ahlaken de sorunlu bir tabloyu ortaya çıkaracaktır.

Diğer taraftan Türk futbolunun içine girdiği bunalımlı ve buhranlı ortama müdahil olmak üzere TBMM 24 Kasım 2011 tarihinde yasal bir düzenleme yapmıştır.

Bu kapsamda 6250 sayılı “Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanunda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanun” Meclis’te ittifak halinde kabul edilmiş ve Sayın Cumhurbaşkanı’nın onayına sunulmuştur.

Ancak Sayın Cumhurbaşkanı, ilgili Kanunu bir kez daha görüşülmek üzere Anayasa’nın 89 ve 104’ncü maddeleri uyarınca geri iade etmiştir.

Hatırlatmak isterim ki, 2004 yılında yürürlüğe giren 5149 sayılı Kanun, spor müsabakalarında şiddet ve düzensizliği önlemede yetersiz kalınca, bu yılın Nisan ayında Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair 6222 Sayılı Kanun kabul edilmiştir.

O zaman herhangi bir itirazı olmayan Sayın Cumhurbaşkanı, bazı gerekçelerle yapılan düzenlemeleri şimdi kabul etmemiş ve bir kez daha görüşülmek üzere TBMM Başkanlığına göndermiştir.

Ve Kanunla öngörülen değişikliklerin, ölçülülük ve caydırıcılık gibi Ceza Hukukunun temel prensiplerini etkisiz kılacağından hareketle adalete vurgu yapmış ve halen yürütülmekte olan bir soruşturma kapsamında bulunan kişilere yönelik özel bir düzenleme yapıldığı intibaını gündeme getirmiştir.

Bunun üzerine şike ve teşvik primi iddiaları çerçevesinde iddianame hazırlanmış ve ilgili mahkemeye gönderilmiştir.

Veto kararıyla, iddianamenin kamuoyuna açıklanması arasındaki yakınlık bize göre manidardır ve başka hesapların devrede olduğuyla ilgili kuşkularımızı da kuvvetlendirmektedir.

Bundan sonraki aşamada sırayı Mahkemenin iddianameyi kabul edip etmemesi meselesi alacaktır.

Elbette verilen karar Sayın Cumhurbaşkanı’nın şahsi görüşü ve takdiridir.

Ancak şu kadarını söylemeliyim ki, partimiz, bu Kanun değişikliğine destek verirken; ne adalet duygusunun zedelenmesini ne de kişiye özel bir düzenleme olmasını asla istemediği gibi aklından dahi geçirmemiştir.

Bizim anlayamadığımız taraf; Sayın Cumhurbaşkanı’nın, adalet duygusunun kimler tarafından saldırıya uğradığını ve kimler için kişiye özel yasalar çıkarıldığını unutmuş ya da unutur gibi görünmeye tevessül etmesidir.

Biz, çıkması için katkı verdiğimiz bir Kanun değişikliğinde; Sayın Cumhurbaşkanı’nın bu şekilde veto yetkisini kullanmasını hayret ve esefle karşılaşıyoruz.

Çankaya Noteri suçlamalarını bertaraf etmek amacıyla fırsattan yararlanarak meseleyi farklı noktalara çekmiştir.

Sayın Cumhurbaşkanı bilmelidir ki, Milliyetçi Hareket Partisi ceza-yaptırım dengesini bozacak, adalet duygusunu zaafa uğratacak ve adrese teslim düzenlemeler yapacak hiçbir ilişki ağının içinde olmamıştır ve olmayacaktır.

Hele hele partimiz; şike ya da teşvik primi konusunda herkesten fazla hassas ve duyarlıdır ve bu alanda kimseden duyacağı veya öğreneceği bir şey yoktur.

Biz meselenin tümüyle çözülmesi ve hukuki sorunların giderilmesi için duruş gösterdik ve onay verdik.

Dört partinin katılımı ve işbirliğiyle çıkartılan söz konusu Kanun değişikliği, tekrar Meclis gündemine aynı haliyle gelirse, biz sözümüzün ve kararlılığımızın sonuna kadar arkasında duracağız.

Meclis iradesinin sulandırılmasına ve milletimiz nezdinde değersizleşmesine tahammülümüz yoktur ve muhataplarımızı da aynı yaklaşım ve kararlılık içinde görmeyi istememiz en tabii hakkımızdır.

Doğaldır ki, zihniyet değişmeden ve ahlaki prensipler her alana hakim olmadan sırf hukuki kaidelerle sorunların üstesinden gelmek mümkün değildir.

Buna inandık ve inanıyoruz.

Bu, meselenin bizim tarafımızı ilgilendiren kısmı ve yanıdır.

Ancak AKP zihniyetinin ve ana muhalefetin de tercihine, sözüne ve kararına bağlı kalarak sahip çıkmaları gerekmektedir.

Ne var ki AKP Hükümeti’nin ağlayan siması, vetoyu hayırlı bir gelişme olarak değerlendirerek kendi partisinin alacağı pozisyon hakkında da hepimize bir fikir vermiştir.

Sorguladığımız husus burada şudur: Kimseye biat etmeye niyeti olmadığını söyleyen ilgili Başbakan Yardımcısının, Kanun değişikliği tekrar Meclis Genel Kuruluna geldiği takdirde ne yapacağı ve nasıl bir yol izleyeceğidir.

Bazı grup başkanvekillerinin düşüncelerinin hilafına, eğer AKP vetoyu doğru buluyorsa, daha önceki tutumunu ve kararını nasıl izah edecektir?

U dönüşü yapan, sürekli çark eden ve geriye adımlarla bizim fazlasıyla dikkatimizi çeken AKP’nin ve CHP’nin; bu mesele karşısında alacakları tutum onların inandırıcılığı ve siyasi kaliteleri bakımından da test olacaktır.

Ancak yapılan Kanun değişikliği hakkında Sayın Gül’ün yaklaşımı son derece ikircikli ve çifte standartlıdır.

Madem ki Sayın Cumhurbaşkanı, adil ve hakkaniyete uygun cezalar belirlenmesi konusunda dikkatlidir, suç ve ceza arasında adalete uygun bir oranının bulunması gerektiğine atıf yapmaktadır; o halde Türklüğe hakareti düzenleyen 301. Maddenin değiştirilmesinde neden aynı feraseti ve hassasiyeti göstermemiştir?

Söz konusu Kanun hükmü, değiştirilmeden önce; “Türklüğü, Cumhuriyeti veya Türkiye Büyük Millet Meclisini alenen aşağılayan kişiler altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.” ibarelerini kapsarken, Sayın Gül’ün 7 Mayıs 2008 tarihindeki onayıyla tam anlamıyla içi boşaltılmıştır.

Dileriz ki Sayın Cumhurbaşkanı her meselede gözü kapalı onay makamı gibi davranmasın; dikkatle, kararlılıkla ve itinayla önüne gelenleri derinlemesine ve objektif olarak incelesin.

Bizim için, genelde Türk sporunun, özelde Türk futbolunun aklanması ve tüm şaibelerden arınması gerekmektedir.

Bunun için mutlaka ve acilen sürdürülen adli ve idari kovuşturma süreci tamamlanmalı ve kim ne suç işlemişse karşılığını ve cezasını görmelidir.

Spor ahlakına ve hoşgörüsüne sığmayan temasların, ilişkilerin ve gizli niyetlerin açığa çıkarılarak şikeyi yapanların, teşvik edenlerin ve bunlara alet olanların yaptıklarının yanlarına kar bırakılmaması sağlanmalıdır.

Ancak suçluluğu kesinleşmeden kimseye de suçlu muamelesi yapılmamalıdır.

Türk futbolu artık soluk almalıdır.

Üzerinde dolaşan kara bulutlardan kurtulmalıdır.

Kulüplerimizin, iyi niyetli sporcularımız ve fedakâr kulüp taraftarlarımızın daha fazla rencide olmaması ve üzülmemeleri için AKP Hükümeti sporu art niyetsiz ve gizli gündemine takılmadan sahiplenmeli ve sorunları gidermelidir.

İlave olarak Türkiye Futbol Federasyonu tarafsız bir şekilde ve siyasi etkiden uzaklaşarak Türk futbolunun meselelerine acilen odaklanmalıdır.

Federasyon kongrelerini siyasi kongre ve şov sahnelerine çevirenler bugünkü karanlık sürecin mesuliyetinden muaf olmadıklarını asla unutmamalıdırlar.

Ve hiç kimse güzide kulüplerimizin ve diğerlerinin şerefiyle ve haysiyetiyle oynamamalıdır.

Milliyetçi Hareket Partisi Türk futbolunun ayağa kalkması ve tüm engellerinden kurtulması için ne gerekiyorsa yapmaya hazır ve kararlıdır.

Değerli Milletvekilleri,

Geçtiğimiz hafta ülkemizde ve komşu coğrafyalarda önemli siyasi gelişmeler ve ziyaretler gerçekleşmiştir.

Bunlar arasında en dikkat çekeni ABD Başkan Yardımcısının Irak’ın kuzeyinden sonra ülkemize gerçekleştirdiği temaslar olmuştur.

Önümüzdeki hafta bu ülkenin önemli bir ismi daha ülkemize gelecektir.

Görüldüğü kadarıyla ABD’nin ve küresel çevrelerin, son dönemlerde Türkiye’ye karşı ilgileri bir hayli artmıştır.

Batı medyasından, düşünce merkezlerinden ve sivil toplum kuruluşlarından övgüler peşi sıra gelmektedir.

AKP Hükümeti devamlı tıpışlanmakta, sırtı sıvazlanmakta ve küresel çevrelerin biberonuyla beslenmektedir.

Dün eksen kaydı kaymadı münakaşasının neden olduğu toz bulutu, yerini BOP’un yalancı ve ısmarlama baharına bırakmış ve AKP şımartılarak Suriye’ye kilitlenmiştir.

İçerik ve öz itibariyle asırlardır değişmeyen içinde bulunduğumuz coğrafyadaki provokasyonlar ve tuzaklar, Ortadoğu’ya bir kez daha yerleşmiş ve aktörleri kısmen farklı olsa da aynı zihni ve fikri hedefle mesaisine koyulmuştur.

İlerleyişi, biçimi ve stili ile Ortadoğu’yu kanlı elleriyle kuşatan yeni sömürgecilik, cinayetlerini ve katliamlarını ürettiği kavramları seferber ederek meşrulaştırmaya çalışmaktadır.

Bir asır önce doğrudan müdahale kanalları oluşturarak yakın coğrafyalarımızı aralarında bölüşen güçler, şimdi bölge insanına şirin ve sevimli gelecek kişi ya da partileri tespit ederek, bunlar vasıtasıyla maliyeti azaltmak ve kendi zayiatlarını düşürmek istemektedirler.

AKP’nin ve BOP Eşbaşkanı’nın tercih ve seçimi bu yüzdendir.

İktidara gelmeleri ve tutunmaları için gösterilen sabır ve destek bundan dolayıdır.

AKP sömürgeciliğin ve işgal emellerinin sadık bir bekçisi olmuş; utanç verici bir şekilde Müslüman âlemini sırtından hançerlemiştir.

Elbette suç ortakları, kirli organizasyonun tezgâh altı işportacıları Ortadoğu’da göze girmek ve kanlı sahnelerde rol almak için kıyasıya rekabet halindedirler.

Mizaçları ve müktesebatları bizce malum olan içerideki uzantılar da, AKP Hükümeti’ni vicdanları kararmışçasına Ortadoğu bataklığına itmekte ve ya hep ya da hiç sözleriyle savaş çığırtkanlığı yapmaktadırlar.

AKP’nin, Suriye’nin karşısına tam olarak geçmesi amacıyla muazzam bir psikolojik harekat yürütülmekte ve hayasızca tertipler yapılmaktır.

Hükümet ise zaten bunlara dünden gönüllüdür ve BOP’un sancaktarlığını kimseye kaptırmaya niyeti yoktur.

Tam 95 yıl önce, ecdad toprakları iken gizli anlaşma masalarında pay edilen Ortadoğu, bugün bir kez daha emperyalist iştahın hedefindedir.

Yabancı güçlerin vaatlerine kanarak, işgali ve esareti kukla olmak adına benimseyen dönemin işbirlikçilerinin torunları bugün de faaliyet halindedir ve bunların kim olduğunu sağduyulu herkes çok iyi görecektir.

İçinde bulunduğumuz geniş coğrafi havzaya ekilen etnik, dini ve mezhep düşmanlıklarının kimlerden ve ne şekilde yayıldığı hepimizce bilinmektedir.

Şimdilerde demokrasi diyenlerin, özgürlük yaygarası koparanların nasıl bir mazi, devlet ve toplum hayatından bu zamana geldiklerini zihinlerini ve dürüstlüklerini ipotek ettirmemiş her sağduyulu insanımız gayet iyi fark edebileceklerdir.

Suriye’de demokrasi olmayışını eleştirenlerin, kendi halkına ateş ediyor diyerek insan hakları organizasyonlarını harekete geçirenlerin ve saldırılar için geri sayıma başlayanların utanma ve sıkılmaları varsa önce kendi sicillerini gözden geçirmeleri gerekmektedir.

Bakınız değerli arkadaşlarım, Arap Birliği Suriye’ye yaptırım kararı alırken demokrasi vurgusu yapmış; fakat bu organizasyonun hemen hemen bütün üyeleri bugüne kadar demokrasinin hayalinden bile ürkmüş ve ısrarla da kaçmışlardır.

Suriye’deki kanlı saldırıları her fırsatta yerden yere vuran AKP zihniyeti de, nedense Suudi Arabistan’ın Bahreyn’de döktüğü kanı ya da Mısır’da askeri vesayetin son haftalarda katlettiği insan sayısını bir türlü hatırlamamış ve dile getirmemiştir.

Hükümet Somali’yi küresel projeler kapsamında gündemine alırken, açlığın ve yoksulluğun istismarını yapmış; ama bu ülkenin şu sıralarda BOP çerçevesinde işgalin sınırında bulunduğunu katiyen itiraf edememiştir.

Demokrasi maalesef dengesiz ve samimiyetsiz ağızlarda gerçek anlam ve kapsamından hızla uzaklaşmaktadır.

Osmanlı’yı yıkan ittifak ve taraflar, bugün daha değişik bir yöntemle üzerimize çullanmanın hesabını yapmaktadır.

Buna çanak tutan ve ortam hazırlayan da hiç şüpheniz olmasın ki Adalet ve Kalkınma Partisi’dir.

Türkiye Cumhuriyeti’ni; yanlarında göstererek içten içe kanatan ve AKP’nin ihanet politikalarına destek veren çevreler, esas ve öz olarak ne Suriye’yi, ne Libya’yı ne de Mısır’ı asıl hedef olarak tayin etmişlerdir.

Unutmayınız ki Türklük, Türk milleti ve Türkiye Cumhuriyeti BOP’un son durağıdır ve bu durak tasfiye olmadan bu şeytani proje amacına ulaşamayacaktır.

Bunun için Dersim konusu tesadüfen çıkmış bir mesele değildir.

Geçmişteki ihanetlerin katliam gibi sunulması boşuna değildir.

Türkiye’nin yıkılması için güç aldığı zeminin çatlatılması ve sallanması gerekmektedir.

Türk milletinin dağılması için anlam bunalımına düşmesi ve özgüvenini tamamen kaybetmesi lazımdır.

AKP zihniyetinin sefil ve tükenmiş yüzleri, kurtuluş savaşına kurgu, şehitliklerin de temsili olduğunu utanmadan, yüzleri kızarmadan ve kalpleri sızlamadan gündeme taşıyabilmektedirler.

İşte AKP’nin memur olduğu kepazeliklerin, yıkımların altında bunlar vardır.

Cumhuriyet ve Mustafa Kemal Atatürk meselesi aşılırsa, yeni anayasa sürecinde inisiyatif ve psikolojik üstünlük elde edeceklerini hesap eden alçaklar, BOP’un ekmeğine sürekli yağ sürmektedirler.

Bu itibarla pazarlıklar kızışmakta, BOP’un eylem planları ve ilerleyeceği güzergahlar hakkında son rötuşlar yapılmaktadır.

İşte böylesi bir ortamda az önce kısaca değindiğim gibi, ABD Başkan Yardımcısı ülkemize gelmiştir.

Bizim için üzerinde durulması gereken başlıca konulardan birisi; söz konusu şahsiyetin ziyaret halkasındaki duraklarıdır.

ABD Başkan Yardımcısı, Irak’ın kuzeyindeki peşmerge reisiyle ve PKK’nın düşüncelerini ve silah bırakma şartlarını açıklayan Irak Cumhurbaşkanıyla bir araya gelmiştir.

PKK’yı himaye eden peşmerge reisi ve terör elçisi Irak Cumhurbaşkanı’yla görüşmeler yapan ve muhataplarına terör konusunda Türkiye’nin beklentilerini ifade eden ABD Başkan Yardımcısı, gelmeden önce bu şekilde kamuoyu hazırlamış ve sonra da asıl gündemiyle ülkemizde ağırlanmıştır.

AKP’yi öven ve Türkiye’nin Suriye’de gerçek bir liderlik gösterdiğini söyleyen bu Başkan Yardımcısının; sadece Hükümeti pohpohlamak için binlerce kilometre öteden Türkiye geldiğini düşünmek izah edilemez bir saflık olacaktır.

AKP’ye biçilen postun, artık Suriye’ye serilmesi istenmekte ve bu konudaki taktik ve stratejik adımlar peşi sıra ortaya dökülmektedir.

Esasen ABD Başkan Yardımcısının geçmişte ülkemizle ilgili sarfettiği sözleri bizim tarafımızdan gayet net olarak bilinmektedir.

Milli meselelere karşı tahrik yüklü düşünceleri hala hafızalarımızdadır.

Sözde Ermeni soykırım iddiaları başta olmak üzere,  Türkiye karşıtlığı ve muhalifliği bilgimiz dâhilindedir.

Aynı stratejik vizyona sahip olduğumuzu iddia eden bu kronik Türkiye hasmının, birden bire eski fikirleriyle çelişen bir noktaya gelmesi dönemsel ve sadece bölgesel bir denklemin kurulması için geçici bir durumdur.

ABD Başkanı’nın aynı zaman içinde, “İsrail’den daha önemli müttefikimiz yoktur” sözlerini ümit ederim ki AKP zihniyeti iyi değerlendirir ve bundan sonraki adımlarını buna göre atar.

Ancak buna dair en ufak bir emare de hala görülememektedir ve en derin kaygımız da budur.

Suriye konusunda ifşa edilen beyanatlar ve fiili savaş şartları her şeyi net olarak göstermektedir.

Karşılıklı yaptırım kararları ve adımları kritik bir eşiğe gelindiğinin işaretidir.

Küresel projelerin alt yüklenicilerinden olan Dışişleri Bakanı’nın; “Komşularla sıfır problem ilişkisi dediysek biz Suriye halkıyla sıfır problem peşindeyiz.” tevili tam bir geri adım ve daha önceki pozisyonlarından savrulmalıdır.

‘Zalimlerle birlikte olmayacaklarını’ iddia eden bu kişinin görev aldığı hükümetin; Ortadoğu sultanlarıyla, krallarıyla, emirleriyle, otoriter simalarla ve kanlı diktatörlerle yıllarca yanak yanağa olduğunu aziz milletimiz gayet iyi bilmektedir.

AKP uçurumun kenarında nutuk atmakta ve şuursuz bir halde Türkiye’yi felakete götürmektedir.

Eğer yapılanlar karşılığında diyet ödüyorsa, verdiği sözlerin karşılığını yerine getiriyorsa ve büyük bir açığı var da tehditlere boyun eğiyorsa; bilinsin ki AKP açık bir ihanet içindedir.

Küresel angajmanların sonucunda gerekli hizmeti veremeyen AKP Hükümeti ve Başbakan, gün gelecek buruşturulup bir kenara bırakılacaktır.

Milliyetçi Hareket Partisi, Türkiye’nin ve Türk milletinin çok sıkıntılı bir sürece doğru adım adım götürüldüğünü görmekte ve bu nedenle de hükümeti girdiği yoldan geri dönmesi için açıklıkla uyarmaktadır.

Her devletin kendi iç meselesini kendi mekanizma ve sosyolojik gerçekleriyle çözüme kavuşturmasına yürekten inanıyoruz ve komşu ülkelerdeki şiddet ve istikrarsızlık döngüsünün bir an önce son bulmasını temenni ediyoruz.

AKP Hükümeti, fitne ektiği yerden hüsran biçeceğini unutmamalı ve Türk milletinin de bunu affetmeyeceğini ve eninden sonunda hesap soracağını asla hatırından çıkarmamalıdır.

Bu haftaki konuşmama son vermeden önce kısaca değinmek istediğim bir konu daha bulunmaktadır.

Malumlarınız olacağı üzere, Muharrem ayının onuncu gününü “Aşure Günü” olarak idrak ediyoruz.

Yüce Peygamberimizin sevgili torunu Hz. Hüseyin ve yanında bulunanların Kerbela’da şehit edilişlerinin matemini ve hüznünü yüreklerimizde yaşıyoruz.

Hz. Hüseyin’in şehit olduğu günü anmak adına; kaynatılan aşurelerin ve ilahi aşkla tutulan oruçların Cenab-ı Allah katında kabul edilmesini içtenlikle niyaz ediyorum.

Bu duygu ve düşüncelerle, 2012 Yılı Bütçesinin Genel Kurul çalışmalarında siz değerli milletvekili arkadaşlarıma başarılar diliyor, grup toplantımıza katılan herkesi saygılarımla selamlıyorum.

Aziz Dava Arkadaşlarım,

AKP hükümetleriyle geçen zor ve tahribatlarla heba edilmiş yılların dokuzuncusunu geçtiğimiz ay geride bıraktık.

Bu süre zarfında Türkiye’nin temel değer ve kurumları, milli kabul ve ilkeleri birer birer aşındırılmış, çarpıtılmış ve itibarsızlaşması için her kirli oyuna başvurulmuştur.

Adalet ve Kalkınma Partisi ülkemizin; sosyolojik ve tarihi denge ve ayarlarını bozarak sonu karanlık bir mecranın içine küstahça sürüklemiştir.

Toplumsal düzenin temeline yerleştirilen sözde demokratik açılım etiketli bölücülük dinamiti iktidar eliyle ateşlenmiş ve yanan fitil birlikte yaşama idealinin kalbine kadar ulaşmıştır.

Verilen tavizler, gösterilen kolaylıklar ve sergilenen kolaycı yaklaşımlar neticesinde, etnik terör girdiği yoğun bakım şartlarında nabız atışlarını düzeltmiş ve kanlı gözlerini tekrar açarak ayağa kalkmıştır.

Yıkım projesindeki affedilmez ısrar, farklılıklara vurgudaki basiretsiz inat, milletimizi otuz altıya ayırmadaki doymaz iştah Türkiye’yi ayrışmanın alacakaranlık ortamına savurmuştur.

İmralı’yla yapılan müzakerelerin, Kandil fitnesiyle mutabakat arayışlarının, peşmerge reislerine gösterilen iltifatların, yabancı ülkelerde canilere boyun eğen pazarlıkların hepsi AKP’de temerküz etmiş ve karanlık sicilini aklanmayacak biçimde kabartmıştır.

AKP’nin terör maşaları karşısındaki ihmal ve kastı aşan acziyeti kayıp olarak geri dönmüş ve yurdumuzun her köşesinde aziz şehitlerimiz vatan topraklarına ağıtlarla uğurlanmıştır.

Kadınlarımıza, kızlarımıza, çocuklarımıza, kamu görevlilerimize ve tabiidir ki güvenlik güçlerimize karşı yapılan alçak saldırılar milli vicdanları feryat ettirmiş ve haklı bir öfke vatanımızı baştanbaşa kaplamıştır.

Canlı bomba rezaletleriyle şehirlerimiz tedirgin ve diken üstünde duran bir konuma gerilemiştir.

Türkiye bu haliyle tarihinin en huzursuz, sancılı ve tehlikeli sürecine ileri demokrasi palavralarıyla ve samimiyetsiz özgürlük çağrılarıyla girmiştir.

Türk milleti gittikçe yayılan ve güç kazanan bölücülük akımı karşısında tedirgin ve bin yıllık kardeşlik hukukunun zedeleneceğinden dolayı endişe içindedir.

Gelişmeler, yeni anayasa hazırlık aşamasında tüm tarafların emel ve hedeflerine göre pozisyon alacaklarını göstermekte ve bu sürecin kırılma noktasına kadar da zorlanacağını işaret etmektedir.

Aziz milletimizin vazgeçilmez milli ve manevi değerlerini heba etmek ve hırpalamak için yeni anayasayı eşsiz bir fırsat olarak gören güruhun tayin ettiği amacına ulaşmak için tüm yolları deneyeceği açık ve ortadadır.

Özellikle “geçmişle yüzleşme, tabuları yıkma” sözleriyle formüle edilen tarihimizi imha ve saptırma çabalarının, yeni anayasa yapımının hızlandırıcı unsurlarından birisi olarak tasarlandığı anlaşılmaktadır.

Geçmişteki bir isyan ve ayaklanma girişimine karşı milletimizin ve devletimizin meşru karşı duruşunu ve mücadelesini, katliam gibi kabul edilemez bir iftirayla örtüştürmeye cüret etmek, en hafif tabirle seviyesizliğin ve şuursuzluğun dibini göstermesi bakımından çok anlamlıdır.

“Büyük devletler tarihlerinden korkmaz” sözleriyle içine girilen bulanıklığın ve ufuksuzluğun, vahim olaylara meydan vereceği ve dur durak bilmeksizin hassas meselelerinin sorgulanmasına ortam hazırlayacağı görülmektedir.

Bu kapsamda, dün isyancılara, asilere ve eşkıyalara karşı yapılan millet ve devlet dayanışmasının, düzensizliğe haddini bildiren kudretli iradenin, fırsattan istifa eden gafiller tarafından bugünlerde insanlık suçuyla aynı kategoriye sokulması büyük bir ahlaksızlık ve edepsizlik olarak milli hafızalara kazınmıştır.

Cumhuriyetle ve kurucu kahramanların iftihar edilecek azmiyle hesaplaşma içine girenlerin kafalarında şüphesiz; yeni anayasa çerçevesinde rejim, sistem, yönetim ve parçalara ayrılarak çivisi çıkmış bir Türkiye özlemi olduğu net ve görünürdür.

Milletimizin büyük bir uyanışı ve silkinişi olan Cumhuriyet ve dayandığı güvenceler, bin yıllık kardeşlik bağları ve temellendiği tarihi hadiseler, AKP’nin ve ittifak içinde olduğu mihrakların hücumuna maruz kalmaktadır.

Esasen bu planlı ve organize faaliyetin yeni olmadığı ve bunun için de AKP zihniyetinin iktidar olmasına destek verildiği feraset sahibi herkes tarafından kabul edilecektir.

Başbakan Erdoğan’ın ustalık dönemi diye yutturmaya çalıştığı bu zaman aralığı, eğer böyle giderse çözülmenin, çöküşün, çürümenin ve çığlığın kara bulutlarını milletimizin üzerine yığacaktır.

Diğer taraftan yakın ve komşu coğrafyalardaki gelişmeler de millet ve devlet bekasını yakından ilgilendiren bir kıvam ve kulvara girmiştir.

Büyük Ortadoğu Projesi’nin kılavuzluğu, eşbaşkanların gözetimi ve mihmandarlığıyla yürüyen halk hareketlerinde sırayı şimdi de Suriye almıştır.

Ortadoğu ve Kuzey Afrika’da demokrasi ve özgürlükler uğruna yapıldığı iddia edilen gösterilerin, yükselen istikrarsızlık dalgasının ve çapı genişleyen karışıklıkların vahşet tablosuna ve insanlık dışı manzaralara sahne olduğu malumdur.

AKP Hükümeti’nin komşu coğrafyalardaki isyan ve kaosa doğrudan doğruya taraf olması, bazı ülkelerin rejim aleyhtarlarına kucak açması ve alenen yönlendirmesi ülkemizi birinci dereceden olumsuzlukların muhatabı yapacaktır.

Bu düşüncesiz, fırsatçı ve başkent Ankara jeopolitiğiyle bağdaşmayan siyaset maskaralığının, sınırlarımıza nifak olarak sıçrayacağı ve bölücü çevrelere emsal teşkil edeceği çok açık bir gerçektir.

Nitekim Suriye’ye yönelik olarak alınan yaptırım kararları bu ülkeyle artık geri dönüşü olmayan bir ihtilafa düşüldüğünü kanıtlamaktadır.

Büyük Ortadoğu Projesi’nin açtığı kanaldan rol kaparak ve dayatılanları komşu coğrafyalara indirerek mesafe almaya çalışan AKP, Türk milletini çok tehlikeli ve tehditlerle dolu bir çıkmaza sokmuştur.

Bu kapsamda, Türk milleti demokrasinin erdemleri ve ikramlarıyla siyasi sorumluluk üstlenen AKP’nin elinde can çekişmekte, varlık ve yokluk mücadelesiyle soluk almaya çalışmaktadır.

Neresinden bakarsak bakalım; ülkemiz gergin, milletimiz üzgün, devletimiz yorgun ve vatandaşımız bıkkındır.

AKP’nin hangi hatayı yaparsa yapsın yeniden hükümet etme imkânına kavuşması, elbette şımarmasına ve pervasızlaşmasına zemin ve ortam hazırlamıştır.

Bu itibarla, Milliyetçi Hareket Partisi’nin her kademesindeki değerli dava arkadaşlarım, büyük bir vatan ve millet göreviyle görevlendirildiklerini akıllarından bir an olsun çıkarmamalıdırlar.

AKP demokratik yollardan mutlaka geldiği gibi gönderilecektir.

Bunun da şerefi Türkiye sevdalısı siz muhterem dava arkadaşlarıma ait olacaktır.

Partimizin, gelecek yıl yapılacak “Onuncu Olağan Büyük Kurultayı” bu nedenle büyük ve tarihi bir önem taşımaktadır.

Bu itibarla Büyük Kurultayımıza adım adım götürecek olan il, ilçe ve belde teşkilatlarımızın kongreleri 3 Aralık 2011 tarihi itibariyle başlamıştır.

Milliyetçi Hareket Partisi’nin 43 yıllık birikimi, asırları aşan fikriyatı, vatan ve millet sevgisiyle yoğrulmuş siyasi yapısı artık iktidar olmayı ve Türkiye’nin kötü talihini değiştirmeyi şart koşmaktadır.

Beliren milli yükümlülük Türk milletine karşılıksız ve menfaate dayanmayan sevgiyle tutkun olan muhterem dava arkadaşlarımın omuzlarındadır.

Bu kapsamda olmak üzere, tüm teşkilat yöneticilerimiz ve mensuplarımız aşağıda belirtilen işbu genelge hükümlerine harfiyen dikkat ve riayet edeceklerdir.

1- Başlayan kongre sürecinin demokratik teamüller dâhilinde, karşılıklı saygı ve hoşgörü sınırları içerisinde sürdürülmesi ve rekabete kucak açması için herkes üzerine düşeni yapacak, hizip ve çatlakların doğmasına, kavga ve huzursuzlukların meydana gelmesine asla izin ve fırsat verilmeyecektir.

2- Milliyetçi Hareket Partisi, önümüzdeki çok hassas ve kritik dönemde iç ve dış tüm kesimlerin odağında olacaktır. Bilhassa AKP’nin, bazı siyasi ve sosyal gurupların partimizi içten içe eritmek, mensuplarımız arasına dedikodu ve nifak sokmak için var gücüyle uğraşacakları görülmektedir.

Bu itibarla partimize sızmaya çalışan provokatörlere, görevlilere karşı uyanık olunacak; tezvirat,  asılsız iddia ve yalan haberlerle kafaları karıştıranlar aramızdan derhal ayıklanacaktır.

3- Partimizin bu dönemde de komplo ve tuzaklarla karşılaşması, kışkırtmalara maruz kalması, iftiralarla yolundan caydırılmaya çalışılması ve dayatmalara muhatap olması güçlü bir ihtimaldir.

Her ne sebeple olursa olsun, “Milliyetçi-Ülkücü” camianın birlik ve dayanışmasını çekemeyenler; inançlarımıza çamur atmaya, mazimizi küçültmeye, aramızdaki sıcaklık ve bağlılığı eritmeye çalışacaklardır.

Akıl, sabır, sağduyu ve büyük bir metanetle üzerimize çevrilen tüm hesaplar boşa çıkarılacak, teşkilatlarımıza ve kongre salonlarına girenler ve çıkanlar takip edilecek, şüpheli simalarla ilgili vakit kaybetmeksizin güvenlik güçleri bilgilendirilecek, disiplin ve olgunluk içinde demokrasi şölenimizin icra edilmesi sağlanacaktır.

4- Elbette yapılacak kongreler kutlu davamıza gönül vermiş arkadaşlarımın demokratik bir yarışı olacaktır.

Yapılan kongrelerin neticesi ne olursa olsun; küskünlüğe ve guruplaşmalara asla ortam verilmemesi gerekmektedir.

Bizim açımızdan taşınan görev sorumluluğu, elden ele değişerek ve kuvvetlenerek gelecek nesillere intikal ettirilecektir.

Kongrelerin demokratik ikliminde öne çıkan değerli dava arkadaşlarım, kazanan yâda kaybeden tasnifine tevessül etmeden herkesi mutlaka kucaklayacak ve hep birlikte Milliyetçi Hareket Partisi’nin başarısı için gayret göstereceklerdir.

Teşkilatta birlik, sahada birlik, söylemde birlik ve ülküde birlik için herkes üzerine düşen vazifeyi azami derecede yerine getirecektir.

5- Milletimizin sinir uçlarıyla oynayan AKP Hükümeti başta olmak üzere, bölücü çevreler ve onlara yardım eden zihniyetler kardeş kavgasının vasat bulması için tahrik ve tertiplerini hızlandırmakta ve artırmaktadır.

Bu nazik dönemde hiçbir çatışmanın tarafı ve muhatabı olunmayacak, saldırı ve tacizler karşısında evvela kolluk güçlerine müracaat edilecek ve belaların musallat olması böylelikle önlenecektir.

6- Kongrelerdeki üslubun, kamuya açık olarak dile getirilen görüşlerin ve yapılan yorumların mutlaka parti politikalarına uygun olması ve bunun dışına çıkılmaması önem arz etmektedir.

7- Genel Merkez yazılı basın açıklamaları, TBMM Grup Toplantı konuşmaları, genelgeler, diğer konuşma ve beyanatlar titizlikle takip edilecek ve siyasi görüşlerin sınırı bu alanlara bağlı kalacaktır.

8- Partimizin, “Onuncu Olağan Büyük Kurultay”ına kadar düzenleyeceği toplantı ve kararlaştırılmış kampanyalar haricinde münferiden hareket edilmeyecek ve bireysel tepki gösterilmeyecektir.

9- Genel Merkezin belirlediği işaret, slogan, afiş, poster, rozet, marş, sembol ve kavramlar dışında hiçbir materyal parti çalışmalarında kullanılmayacaktır.

10- Yandaş medyanın karartma ve kötü niyetli tefrikasına itibar edilmeyecek ve parti aleyhine yapılan yorumlara değer verilmeyerek bu görüşler hiçbir ortamda dillendirilmeyecektir.

11- Ülkücü görünerek, kimliğimizi kullanarak bizi içten zayıflatmaya çalışan riyakârlara, çıkarcılara ve münafıklara mutlak surette dikkat edilecek; internet medyası üzerinden; dergi, dernek, vakıf, oluşum, platform vasıtalarıyla partimizi hedef alan yayınlara geçit ve ödün verilmeyecektir.

İnanıyorum ki, Milliyetçi Hareket Partisi 1980’den sonra gerçekleştirdiği kurultaylarının onuncusunu iktidar olarak taçlandıracaktır.

Bilinmelidir ki, vatanımızın her hanesine ulaşarak, her insanıyla buluşarak ve herkesi eşit ve Cenab-ı Allah’ın bir emaneti olarak görerek tavizsiz yürüyüşümüzü sürdüreceğiz.

Türk milletinin birliğini koruması, çetrefilleşen ekonomik sorunlarının temelinden halledilmesi, milli mirasın kıskançlıkla korunması için Milliyetçi Hareket Partisi büyük bir heves ve arzuyla yola koyulmaktadır.

Engeller ne kadar fazla olursa olsun, başaracağımızdan ve mutlaka iktidara ulaşacağımızdan hiç kimse şüphe etmemelidir.

Artık bekleyecek ve gecikecek vakit kalmamıştır.

Milliyetçi Hareket Partisi; üzerinde oynanan oyunların farkında ve şuurunda olarak, kötü niyetlilere, ihanet taraftarlarına, Türk milletini ayırmaya yeltenen simsarlara hiçbir şart altında müsamaha göstermeyecek ve kararlı duruşunu sonuna kadar muhafaza edecektir.

Bu duygu ve düşüncelerle tüm teşkilat mensuplarımıza yapacakları çalışmalarında şimdiden üstün başarılar diliyorum.

Kongrelerimizin, demokrasinin kökleşmesi ve kurumsallaşması için bir vesile olmasını temenni ediyorum.

Unutmayınız ki, Cenab-ı Allah vatan uğruna, millet yararına yapacağımız gayretleri karşılıksız bırakmayacak ve bizleri de inşallah mahcup etmeyecektir.

Yolununuz, bahtınız ve alınınız açık olsun.

Yüce Allah hepinizin yar ve yardımcısı olsun.

Antalya Ülkü Ocakları periyodik olarak her hafta düzenlenemek amacıyla sohbet programları başlattı.

İlki, 1 Aralık Perşembe günü düzenlenen sohbete , MHP eski il başkanları, Ülkü Ocakları eski başkanları ve çok sayıda Ülkücü katıldı.

Sohbetin açılış konuşmasını yapan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal: “Ülkü Ocakları olarak herkesi aydınlatmak, bilgilerimizi pekiştirmek ve gündemi daha iyi yorumlamak amacıyla her hafta düzenli olarak sohbet programları yapacağız. Bugün ilkini gerçekleştirerek sohbetlerimizin seyrini, neleri ele alacağımızı ve daha yararlı olması için nasıl bir yol izlemek için büyüklerimizin de görüşlerini almak istiyoruz. Ülkücüler olarak dünyaya daha geniş ufuklardan bakarak geleceğe hızla yürümemizdebu sohbetlerin vesile olmasını dilerim.” dedi.

Sohbette eski il başkanları ve ülkücü büyükler söz alarak gençleri aydınlatmak için konuşmalar yaptılar. Programın bitişinde sohbete katılanlar böyle güzel bir program hazırlayarak bütün Ülkücüleri burada toplanmasına vesile oldukları için Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal’a teşekkür ettiler.

Sayın Milletvekilleri,

Değerli Misafirler,

Kıymetli Basın Mensupları,

Sözlerime başlarken hepinizi saygı ve sevgilerimle selamlıyorum.

Geçtiğimiz hafta sonu, âlemlere rahmet olarak gönderilen Yüce Peygamberimizin, Mekke’den Medine’ye hicretinin gerçekleştiği Muharrem ayına girmiş bulunuyoruz.

Bu ay aynı zamanda, Müslümanların kalbinde ve zihninde hüznün, şiddetin ve acımasızlığın misalleriyle doludur.

Nitekim Peygamber efendimizin torunu Hz. Hüseyin ve yanında yer alanlar, Kerbela’da vahşice ve vicdansızca şehid edilmişlerdir.

Hicri 1372 yıl önce meydana gelen bu tarifi olmayan katliamın acı izleri, inananların gönlünde hala bir kor olarak durmaktadır.

Müminlerin, münafıklarla ve yüce dinimizi siyasete alet eden bedbahtlarla ebediyete kadar kapanmayacak mesafesi bu hüzünlü vakada bir kez daha kendisini göstermiştir.

Bu elim ve insanlıkla bağdaşmayan felaketin asırlarca Müslümanların yüreklerini kanattığı ve en derinden hissedildiği bir gerçektir.

Mezhebi, kökeni ne olursa olsun, tüm Müslümanlar bu müşterek acıyı, sızıyı ve kederi sahiplenmişler, yüzyıllardır da haklı yasını tutmuşlardır.

Peygamberimizin sevgili torunu Hz. Hüseyin; cesaretiyle, asaletiyle, haksızlıklara kafa tutan şanlı mücadelesiyle inananların ufkunda hiç sönmeyecek manevi bir parıltı olmuştur.

Ve inşallah sonsuza kadar da böyle kalacaktır.

Şüphe etmeyiniz ki, Peygamberimizin aziz torununu iktidar amacı uğruna şehid eden kanlı eller, dünya durdukça nefretle ve lanetle hatırlanacak, vicdanlarımızda küfrün ve kötülüğün uzantıları olarak mahkûm olacaklardır.

Bu matem ayında tutulan oruçların, dağıtılan aşurelerin Kerbela şehidlerinin anılmasında ve idrak edilmesinde çok anlamlı bir yer tuttuğu malumlarınızdır.

Üzüntüyle yâd ettiğimiz bu tarihi dramın, yüzyıllarca sıcaklığını koruyan hunhar olayın herkese ders ve ibretlik bir vesika olmasını temenni ediyorum.

Siyasi hırsın, doğruya, güzele ve Hakk’a sırt çevirmiş koltuk ve yönetim iddiasının; gözleri nasıl kararttığını, vicdanları nasıl körelttiğini, insanı nasıl canavarlaştırdığını bu meyanda görmek ve şahit olmak mümkündür.

Bu vesileyle Cenab-ı Allah’ın, ilahi yolda ilerlerken hayatlarını kaybeden iman ve inanç burçlarının aziz ruhlarını şad etmesini diliyorum.

Kerbela hadisesinde hayatlarını kaybedenler başta olmak üzere, Allah yolunda, vatan uğrunda canlarını yitiren tüm kahraman şehidlerimize rahmet, bu ayda yapılacak ibadetlerin Yüce Allah tarafından kabul ve karşılık görmesini en içten duygularımla niyaz ediyorum.

Muhterem Milletvekilleri,

17-21 Kasım tarihleri arasında Almanya’da bulunarak, Almanya Demokratik Ülkücü Türk Dernekleri Federasyonu’nun 27.Büyük Kurultayına iştirak ettik.

Göçün 50’nci yıldönümünde, Avrupa Türklüğüyle bir araya geldik ve bizleri gururlandıran coşkularına tanık olduk.

Türk kimliğini iftiharla taşıyan, Türk milletine mensubiyeti şuur düzeyinde benimsemiş aziz dava arkadaşlarımla ve gurbetçi kardeşlerimle hasret giderdik, özlemleri muhabbet ateşinde erittik.

Ne mutlu onlara ki, Türkiye sevdasıyla yanıp tutuşuyorlar.

Ne mutlu onlara ki, millet aşkıyla hayatlarını sürdürüyorlar.

Ve ne büyük bir bahtiyarlık ki, ‘Ne mutlu Türküm Diyene’ sözünü seslendirmekten onur duyuyorlar.

Biz elbette bunun aksini hiç düşünmemiştik.

Taşıdıkları vatan ve memleket sevgilerinin, binlerce kilometrelik uzaklığı anlamsızlaştırdığını her fırsatta görmüş ve bununla da övünmüştük.

Avrupa Türklüğünün heyecanını, karşılıksız bağlılığını ve derecesi sürekli artan tutkusunu her gidişimizde yükselen bir seviyede görmek bizleri ziyadesiyle mesut etmiştir.

Onların sözleri sözümüz, yeminleri yeminimizdir.

Çünkü Avrupa’nın her köşesindeki aziz dava arkadaşlarım, milletimizin gönüllü elçileri ve kültürümüzün de yılmaz taşıyıcılarıdır.

Türk Federasyonu’nun yol güzergâhımızdaki teşkilatlarında buluştuğumuz aziz vatan evlatlarının; umutları, sevinçleri, derin ilgileri ve tertemiz vicdanları istikamet olarak belirlediğimiz milli yolda bizleri daha da motive etmiştir.

Bilhassa Essen’deki Kurultay salonuna sığmayan ve deyim yerindeyse yaşlı kıtaya adeta ‘biz buradayız ve dimdik ayaktayız’mesajını veren asil duruşu hem görmek hem de hissetmek büyük bir kıvanç kaynağımız olmuştur.

Bayrağı kalplerinde dalgalandıran, Türkiye’yi sohbetlerinde yaşatan ve vatanı gittikleri her yerde sembolleştirerek yücelten Avrupa Türklüğü Türk milletinin kutlu ve muhterem bir parçası olduğunu hiç unutmamıştır.

Nereden geldiklerini, hangi amaçla yaban ellerde bulunduklarını, menkıbelerini, dava bilinçlerini yüksek bir inanmışlıkla sahiplenmişler; değerlerini çok şükür kararlılıkla muhafaza etmişlerdir.

Pek tabiidir ki, Kurultay konuşmamda vurguladığım gibi, Avrupa Türklüğü’nün sorunları bir hayli fazladır.

Üstüne üstlük ayrımcılığı teşvik eden, düşmanlığı körükleyen, yabancı karşıtlığıyla beslenen ırkçı saldırılar da muhatap oldukları problemleri katmerleştirmiştir.

Tahammülsüzlüğün kara lekesiyle yüzleri görünmez olan Neo-Nazi cinayetlerini bir kez daha kınıyor ve Türklere yönelik suikastların cevapsız bırakılmamasını istiyoruz.

AKP Hükümetini bu konuda daha aktif, duyarlı ve samimi olmaya davet ediyoruz.

Alman yönetiminin meseleyi saygı duruşlarıyla ya da günü kurtaracak açıklamalarla geçiştirmemesi için AKP iktidarına çok iş düşmektedir.

İktidarın siyasi tazyik ve diplomatik baskılarıyla, Alman yönetimini daha fazla harekete geçirerek bundan sonra yaşanabilecek cinayetlerin engellenmesi için seferber olması elzemdir.

Mavi Marmara’daki dokuz vatandaşımızın katledilmesine haklı olarak tepki gösteren Başbakan Erdoğan tutarlılık gereğince; Almanya veya herhangi bir Avrupa ülkesindeki kardeşlerimize yönelik menfur saldırılara da aynı oranda karşılık vermelidir.

Bu durum, Başbakan’ın ne derece insaflı ve vicdanlı olduğunu da ortaya koyacaktır.

Devlet içinde çöreklenmiş kirli çevrelerin, dışarıdaki tetikçileri vasıtasıyla vatandaşlarımızı kurban olarak seçmeleri, şüphesiz Almanya’nın kontrol edilemeyen güçler tarafından yönlendirildiğini de göstermektedir.

Başbakan Erdoğan’ın; Almanya’nın, Türkiye’de derin yapılarla nasıl mücadele edildiğini görmesini ve örnek almasını belirten ifadesi de maksadı aşan, bu ciddi konuyu bile sulandırmaya neden olan talihsiz bir beyan olmuştur.

Yurtdışındaki Türk vatandaşlarımızın hayat hakkını savunması gereken Başbakan’ın; fırsattan istifade ederek içi boş ve asılsız sözlerle konuyu değişik bir kulvara çekmeye çalışması masum bir çıkış olarak görülmemelidir.

Bir kez daha buradan da duyurmak isterim ki; Dünya’nın neresinde olursa olsun, hiçbir kardeşimiz yalnız ve bir başına değildir.

Siyasi sorumluluk sahipleri boş vermişliğin ve ihmalin gayya kuyusuna düşmüşlerse de; yanlarında Milliyetçi Hareket, arkalarında büyük Türk milleti her zaman korkusuzca duracaktır.

Allah’ın izniyle; gurbetçilerimizin, sıla özlemiyle kavrulan soylu bakışların kaderlerine terk edilmediğini, çaresiz olmadıklarını bariz bir şekilde göstermeye, ispat etmeye her şart altında hazırız.

Yabancı ülkelerde benliklerinden kopmadan, milli hasletlerinden savrulmadan, maneviyattan bir an olsun ayrılmadan varlıklarını devam ettiren aziz dava arkadaşlarımın, hilalin Avrupa semalarında parlayan onuru olacaklarına yürekten inanıyorum.

Türk milletinin faziletini, erdemini ve asırları aşan kutlu mesajlarını en iyi şekilde tebliğ edecek olan kuşkusuz Avrupa Türklüğü olacaktır ve bu yönüyle de beklentim çok fazladır.

Ümit ederim ki sağduyunun ve büyük bir medeniyetin rehberliğiyle, Avrupa başta olmak üzere, Dünya’nın her köşesinde aziz milletimiz bağrından çıkan temsilcileri eliyle daha fazla tanıtılacak ve bu şekilde önyargıların buzları eritilecektir.

Bu uğurda Avrupa Türk Konfederasyonumuzun ve ona bağlı ülke federasyonlarımızın takdir edilecek çalışmalarda bulunacaklarına canı gönülden itimat ediyorum.

Almanya Demokratik Ülkücü Türk Denekleri Federasyonu’nun 27.Büyük Kurultayında seçilerek görev alan başta Federasyon Genel Başkanımız olmak üzere, tüm değerli dava arkadaşlarıma bir kez daha üstün başarılar diliyor, çabalarıyla Avrupa’da Türk milletinin sesi ve nefesi olacaklarına samimiyetle inanıyorum.

Değerli Milletvekilleri,

Ülkemiz, AKP iktidarının yol açtığı ve neden olduğu yıkım ve tahribatları ileri düzeyde yaşamaktadır.

Onuncu yılına giren bu zihniyet, istismar etmedik değer, aşındırmadık tarihi mesele, bükmedik milli konu, kavga etmedik toplum kesimi bırakmamıştır.

Ecdadımız Ermenilere sorgulatılmış, geçmişimiz Avrupalıların insafına bırakılmış, milli davamız Rumların küstahlıklarına havale edilmiştir.

Vatanımız bölücülere, dağlarımız teröristlere, demokrasimiz mandacılara, özgürlüklerimiz ise haysiyet fukarası batı yanaşmalarına peşkeş çekilmiştir.

Bir zamanlar kırmızı pasaport verdiğimiz peşmerge reisleri, bir yanda terörün mesajlarını iletir olmuşlar, diğer yanda ise tetik çeken elleri himaye etmekten çekinmemişlerdir.

Kanlı örgütün cinayetleri için yardım ve yataklık yapmaktan herhangi bir rahatsızlık duymamışlardır.

Türk milletine düşmanlıkta buluşan namertler bekledikleri tüm imkân ve kolaylıkları AKP’yle bulmuşlardır.

Aradıkları fırsatları AKP’de görmüşlerdir. İstedikleri tavizleri bu iktidardan almışlardır.

Başbakan Erdoğan; “nice dokunulmaz konu vardı, biz hepsine dokunduk” derken haklıdır.

“Konuşulmayanların konuşulmasını sağladık” sözleriyle doğru tespitte bulunmaktadır.

“Yazılmayanların yazılmasını, sorgulanmayanların sorgulanmasını sağladık” sözleriyle de kendi açısından mantıklı ve yerinde tavır sergilemektedir.

Ancak nedense dokunulmaz, konuşulmaz, yazılmaz, sorgulanmaz diye takdim edilen her meselenin açıldığı kapı Cumhuriyettir, Türk milletinin şerefi ve milli nitelikleridir.

Zira asıl kavga 88 yıllık birikimledir ve Türk milletinin çağları aşan milli kimliğiyledir.

Gerçek tahammülsüzlük Türkiye’nin üniter yapısına, toprak bütünlüğüne ve bin yıllık kardeşlik hukukuna yöneliktir.

Büyümenin, güçlenmenin önündeki en büyük engellerden birisinin; geçmişle, tarihle, tabularla ve korkularla yüzleşememek olduğunu iddia eden Başbakan, karanlık emellerini birer birer ifşa etmektedir.

Başbakan Erdoğan’a tavsiyemiz yüzleşmeye madem bu denli niyetli ve isteklidir; o halde, önce kendi karanlık mazisine, kurduğu çarpık ilişkilere, içine girdiği hıyanet patikasına odaklanması şahsiyetiyle insicamlı olacaktır.

Allah’a çok şükür, Türk milletinin geçmişinde utanacağı, sıkılacağı ve anlatamayacağı herhangi bir taraf yoktur.

İmparatorluk yıllarımız da dâhil, sümen altı yapacağımız, görmezden geleceğimiz, izahta zorlanacağımız bir konu da bulunmamaktadır.

Bu halde ikide bir, gerek ana muhalefet partisi CHP’nin, gerekse de AKP’nin çok nazik milli meseleleri kaşımaları ve eski defterleri tekrar açmaları hiç kimseye bir yarar sağlamayacaktır.

Özellikle AKP ile CHP arasında tarihi bir mesele üzerinden yapılan kayıkçı kavgası, iki partinin bu hassas konuda çelik çomak oynar gibi hareket etmeleri sancılı bir evreye dayanmıştır.

Bu konu, Türkiye’yi yüksek gerilim hattına sokmuş, enerjisini ve dermanını zafiyete uğratmıştır.

Kabuk bağlamış yaralarla, kapanmış hadiselerle haddi aşan bir biçimde oynayan hükümet ve ana muhalefet anlayışının, sınırları ve sabırları zorladığı açık ve nettir.

Takdir edersiniz ki bizim, AKP ile CHP arasındaki çıkar ve günü kurtarmaya dönük atışmalara müdahil olmamız söz konusu değildir.

Aynı kapının iki yüzünü temsil eden AKP ve CHP’nin rol paylaşımıyla, içine girdikleri söz düellosunun bizim açımızdan ehemmiyeti ve manası zaten yoktur.

Birbirlerine ne söylediklerini, siyaseti nasıl kirlettiklerini Türk milleti kesinlikle görmekte ve gerekli notlarını almaktadır.

Aziz milletimiz aynı gövdenin bu iki başını samimi olarak değerlendirecek ve şu içinde bulunduğumuz puslu ortamın faturasını önlerine mutlaka koyacaktır.

Muhterem Milletvekilleri,

Dersim isyanı hakkında yapılan yorumların, gündeme taşınan belgelerin ve şuursuz suçlamaların Türkiye’de ana gündem maddelerinden birisi haline geldiği ortadadır.

Başbakan Erdoğan bilmelidir ki; belge diye açıkladığı ve yaşanmış diyerek anlattığı hadiseler kardeşliğimize değil, ayrımcılığa prim verecektir.

Murat suyunun rengine kadar izahlarda bulunan bu şahsiyetin, çok tehlikeli bir oyun oynadığı tartışmasızdır.

AKP ile CHP işte bu konu etrafında bilek güreşi yapmakta, bir dönemin kapaklarını kaldırarak aslı astarı olmayan yaklaşımlarla, tarihimizi utanmadan hedef tahtasına haline getirmektedirler.

Dersim isyanının, ayaklanmasının savunulması adına AKP ile CHP tepişircesine birbirine sataşmakta ve sanal bir gündemle ülkemizin gerçek meselelerini kapatmaya uğraşmaktadırlar.

Oysaki gündem ağır ve vatandaşlarımızın sorunları fazladır.

Ekonomi alarm vermekte, toplumun her kesimi çığlıklarına kulak verilmesini istemektedir.

Nihayetinde bu iki parti de, aynı mantık ve eğilimle benzer görüşler sarfetmekte, yalnızca nüanslarda ayrışmakta ve ters düşmektedir.

Bizim için bu iki siyasi zihniyetin Türkiye’yi harap etmeleri, tarihten husumet çıkarmaları talihsiz olduğu kadar kabul edilemez bir sorumsuzluk ve vicdansızlık örneğidir.

Dersim’de cereyan eden hadiselerin her şeyden evvel tanımını ve ismini koymak lazımdır.

Milletimizin bu konuda daha iyi aydınlatılması için siyasiler değil, tarihçiler, milli vicdanlarını ipotek ettirmemiş aydınlar konuşmalıdır.

Londra’daki, Moskova’daki, Vashington’daki, Paris’teki arşivlere de girilmeli, kimin kiminle sarmaş dolaş olduğu, ne gibi senaryolara destek verildiği netlik kazanmalıdır.

Fakat üzeri örtülemeyecek kadar bariz bir gerçek vardır ki,  o da Dersim olaylarının Başbakan’ın sunduğu gibi katliam değil; apaçık bir ayaklanma olduğu hususudur.

Düşünebiliyor musunuz; Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı, kendi tarihimizdeki bir isyana katliam diyebilmektedir.

Sayın Başbakan eğer biraz onurun, merhametin ve şerefin varsa bu iftirandan dolayı özür dilersin ve sözünü geri alırsın.

Hele hele huzurlarında bu yalanı ve temelsiz suçlamayı dile getirdiğin kendi partinin il başkanlarından helallik alırsın.

Şundan emin ol ki, şu an hayatta olmayanların haklarını çiğnemen, pervasızca haklarını yemen karşılıksız kalmayacak ve bunun vebali iki cihanda da yakanı bırakmayacaktır.

Başbakan ve kol kola girdiği teslimiyet korosu ne söylerse söylesin; Dersim vakası bir isyan girişimidir ve Türk devletinin egemenlik haklarına küstahça meydan okumadır.

Bugünün PKK’sı, KCK’sı neyse, Dersim kalkışmasına tevessül edenler de aynısıdır.

Bu aşamada sormak isterim ki; bu zaman diliminde bölücü teröre karşı alınan tedbirlerin, yapılan operasyonların özrünü gün gelecek birileri de dileyecek midir?

Hükümetin talimatlarıyla görev yapan kamu görevlilerinden, gün gelecek tıpkı bugünkü gibi hesap sorulacak, isimleri kirletilerek verildikleri yerlerden sökülüp atılacak mıdır?

Ve özür furyası basiretsiz, kötü niyetli ama siyasi yetki almış ellerce sürdürüldüğü müddetçe bu devlet, bu coğrafyada nasıl yaşatılacak ve nasıl ayakta tutulacaktır?

Biliniz ki Cumhuriyet’in ilk yıllarında kurucu kahramanlar demokrasiyi tabana yaymaya çabalarken, aynı zamanda da devlet kurmak için mücadele vermişlerdir.

Başbakan Erdoğan’ın yapısı ve siyasi meşrebi münasebetiyle bu söylediklerimizi içselleştirmesi ne yazık ki söz konusu bile değildir.

Türkiye Cumhuriyeti kendi varlığına, devlet olmaktan kaynaklanan haklarına ve yetkilerine el ve dil uzatan kanlı niyetlere tabiidir ki haddini bildirmiş ve gerekirse yine bildirecektir.

Dünyanın neresinde olursa olsun, halkının güvenini ve desteğini almış meşru bir devlet, kendisine yönelmiş tehlikeleri önlemek ve etkisizleştirmekle yükümlüdür.

Şayet otonom hareketler, kural tanımayan oluşumlar, ayrılıkçı eğilimler, çıkar ve menfaat ağlarıyla örülmüş feodal kalıntılar devletin sürekliliğine ve bizzat hükmü şahsiyetine diş biliyorlarsa, doğaldır ki bu karşılıksız bırakılmayacaktır.

Uzak tarihimizde Baba İlyas, Şeyh Bedrettin, 15 ve 16. yüzyıllarda levendlerin ve suhtelerin tetiklediği isyan dalgalarına karşı böyle davranılmıştır.

Açıktır ki, Tunceli ilimiz ve havalisi gerek Cumhuriyet öncesinde gerekse de sonrasında vahim ve son derece düşündürücü olayların merkezinde yer almıştır.

Bölgedeki aşiret ve köhnemiş ağalık sistemi, millet altı yapılanmaların fazlasıyla yer ve zemin bulması birçok sorunu beraberinde getirmiştir.

Kendi güç ve geleneksel itibarlarının zayıflayacağından korkan yerel çıkar ve baskı grupları, bölge insanımızı devletten uzaklaştırmak ve milletimizden ayrı tutmak için her kirli tezgâhın içinde olmuşlardır.

Cumhuriyetle birlikte tebaadan vatandaşlığa geçişin yarattığı umut dalgası ve iyimserlik rüzgârı ne yazık ki feodal ilişkilerin duvarlarına çarpmış ve hatta kanlı iç meselelere dayanak teşkil etmiştir.

Devlet gücünün bölgeye ulaşmasını istemeyen, yardımları reddeden, ıslah ve imar faaliyetlerine direnen yerel güç odakları, dar ve son derece güdük hâkimiyet alanlarını kaybetmemek için durmadan nifak saçmışlardır.

Kimi zaman mezhep aidiyetini, kimi zaman etnik kökeni, kimi zaman da dini hassasiyetleri istismar ederek isyan ateşini diri tutmaya çalışan gafillere her devirde fazlasıyla tesadüf edilmiştir.

Bunlar çoğunlukla yabancıların güdümüne girmişler, Şark Meselesinin piyonları olmayı gönüllü bir şekilde kabul etmişlerdir.

Bu itibarla, Türk milletine diklenmekten, kardeş ihtilafını körüklemekten ahlaken ve manen hiç rahatsızlık duymamışlardır.

O dönem itibariyle, otorite ve nüfuzlarının kırılacağı, aşiret yapılanmasının bozulacağı endişesine kapılanların başında, son günlerin en çok bahsi geçen ve Dersim’in elebaşlarından birisi olan bölücü şahsiyeti gelmektedir.

Şu kadarını söyleyebilirim ki;

Batı’nın kışkırtmalarına kucak açanların, yabancılara aman dileyerek yardım talebinde bulunanların, Tunceli’yi özerk ve dokunulmaz bir yer haline getirme aymazlığına soyunanların bugünlerde alkışlanması hazin olduğu kadar da utanç vericidir.

Tuncelili vatandaşlarımı ve Alevi kardeşlerimi bütün bu aşağılık sürecin dışında tuttuğumuzu ifade etmeliyim.

Onların pırlanta gibi geçmişlerini, isyanla bağdaştırmaya çalışmanın büyük bir densizlik ve ahlaksızlık olduğunu duyurmak isterim.

Değerli Milletvekilleri,

Türk milleti kurduğu devletlerin hemen hepsinde isyanlarla, iç meselelerle karşılamıştır.

Ancak “Devlet ebed müddet” anlayışının yaşaması için de hiçbir fedakârlıktan kaçınmamıştır.

Hatta ecdadımız, devletin esenliğini ve baki kalmasını temin etmek için, bugün onaylamamızın zor olduğu, ama kendi devrindeki şartlar gereğince makul karşılanabilecek bir dizi önlemi acı da olsa almıştır.

Taht kavgalarına mani olmak ve iç huzursuzlukların önüne geçmek amacıyla bunlar gerekli ve zorunlu görülmüştür.

Başbakan Erdoğan bilmese de ya da bildiği halde kabul etmese de Türk devlet geleneğinin temeli düzene, dirliğe ve adalete dayalıdır.

Türk milletinin tercihi ve kararı hep bu yönde tecelli etmiştir.

Birliğin yıkılması, varlığın zedelenmesi, vatan topraklarını parselleme niyetleri bu nedenle Türk milleti tarafından asla hoşgörüyle karşılanmamıştır.

Kaldı ki doğal ve doğru olanı da budur.

Dersim isyanı bu açıdan ele alınmalı ve teşhis karmaşasıyla hakikatler gayri milli siyasetin kıskacında öğütülmemelidir.

Kurulu düzene ve meşru yönetime karşı silahlı eylem ya da saldırılar dünyanın her tarafında aynı isimle ve yaklaşımla değerlendirilmektedir ve bunun da ismi elbette ayaklanmadır, failleri de haindir.

İtaatsizlerin, devletin ulviyetine göz dikmiş canilerin, milletin bütünlüğünü bozmaya çalışan çürümüşlerin Dersim isyanında neler yaptığını, kimlerin taşeronluğuna soyunduğunu ve hangi şirret hesaplara alet olduklarını tarih bütün safahatıyla ortaya koyacaktır.

Unutmayalım ki bu isyan Türk milletine gözdağıdır, sindirme ve yabancıların gözetimi ve hedefleri kapsamında zehir kusan bir nifak faaliyetidir.

Nasıl ki Türk milleti kendisine ve devletine yönelik başkaldırıları tarihin hiçbir döneminde cevapsız bırakmadıysa, bunu da karşılıksız koymamıştır.

AKP, CHP ve yanlarında saf tutmuş Cumhuriyet karşıtları; isyancıların çetelesini tutup haklarını savunurken, Dersim isyanına giden süreci kasıtlı bir şekilde görmezden gelmişlerdir.

İster vicdanen, ister ahlaken, isterse de hukuken değerlendirilsin Tunceli’deki tahrikler Türk milletinin huzuruna, bağımsızlığına ve taşıdığı ruha hakarettir ve bunun için de isyanın başı hamd olsun ezilmiştir.

Buradan hareketle havaalanı isimlerinin değiştirilme tekliflerini ve Mustafa Kemal Atatürk’e kadar dayanan ithamları şiddetle red ve telin ediyoruz.

Dersim isyanı; hükümeti devirme, yeni kurulan Cumhuriyeti yıkma ve ülkeyi parçalama sürecinin ara bir aşamasıdır ve doğru olarak da dönemin devlet yöneticileri Türk milletinin kendilerine yüklediği sorumluluğun gereğini yapmışlardır.

Kuşkusuz Dersim isyanına karışanlar devleti yıkmaya tam teşebbüs etmişler ve bu yüzden dönemin Anayasa’sının 149’ncu maddesine göre de suçlu bulunmuşlardır.

Değerli arkadaşlarım,

Lütfen düşününüz ve güvendiğim vicdanlarınızda şu sorularımın muhasebesini yapınız.

Dersim isyanının, 74 yıl sonra avukatlığına soyunanların ağızlarından, isyancıların katlettiği vatan evlatlarıyla ve olayları başlatan cinayetleriyle ilgili görüş ileri sürene hiç rastladınız mı?

Asteğmen İsmail Hakkı’nın ve yanında şehid düşen otuzüç askerin hakkını, hukukunu savunanı işittiniz mi?

İsyancıların başı Seyyid Rıza’nın derdine düşenler, karakolunda askerleriyle ansızın baskın yiyerek şehid olan gencecik asteğmeni nasıl izah edeceklerdir?

Az önce de vurguladığım gibi, bu nedenle Dersim isyanına karışanların, Mehmetçiğin kanına girenlerin bugünkü PKK’dan, bölücü KCK’dan hiçbir farkı yoktur.

Aradaki benzerliğe ve yakın illiyet bağına lütfen dikkat buyurunuz:

√ Dün karakollar basılıyordu, bugün de basılıyor.

√ Dün analar ağlıyordu, bugünde ağlıyor.

√ Dün Mehmetçik bayrağa sarılı tabutuyla memleketine gidiyordu, bugün de gidiyor.

√ Dün bölücülük yapılıyordu, bugün de yapılıyor.

√ Dün köprüler yıkılıyor, yollar ve binalar kundaklanıyordu, bugün de aynısı yaşanıyor.

√ Dün etnik ve mezhep karşıtlığından medet uman alçaklar vardı, bugün de vardır.

Ancak dünle bugün arasındaki en belirgin fark devleti yönetenlerdedir.

Şu ibretlik manzaraya bakın ki, dün Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran kahramanlar varken, bugün etnik bölücülükle kucak açan, müzakere ve mütareke eden zihniyetler bulunmaktadır.

Şimdi Başbakan Erdoğan çıkmış, katliam diyerek sunduğu isyanla ilgili olarak; “eğer devlet adına özür dilemek gerekiyorsa ve böyle bir literatür varsa ben özür dilerim ve diliyorum” diyebilmiştir.

Sayın Başbakan; bizzat sana hatırlatırım ki, Türk devlet geleneğinde böyle bir literatür yoktur.

Böyle bir melanet ve rezalet hiçbir dönemde vuku bulmamıştır.

Bu şekildeki bir pespayelik ve kifayetsizlik ancak seninle görünür olmuştur.

Öte yandan ana muhalefet partisi CHP’nin Genel Başkanı da; devlet adına Cumhurbaşkanından özür beklediğini ifade etmiştir.

‘Özür’ koalisyonu bu şekilde kurulmuş ve saflar iyice belirginlik kazanmıştır.

Elbette bizim Başbakan Erdoğan’a ve ana muhalefet liderine söyleyeceğimiz çok sözümüz vardır.

Merakımız, bundan sonra daha hangi meselelerle ilgili özür dileneceğidir.

Sayın Başbakan;

√ Malazgirt’te Bizans’ı yenerek Anadolu’ya adım atmamızdan dolayı özür mü dileyelim?

√ Haçlı zihniyetine gününü gösteren kutlu ceddimiz adına af mı dilenelim?

√ İstanbul’un fethinden dolayı üzüntülerimizi mi bildirelim?

√ Celali isyanlarını bastırmaktan, isyancı başlarını tesirsiz hale getirmekten ve devlete sahip çıkmaktan dolayı nedamet mi gösterelim?

√ Türk milletinin varlığından, nefes almasından dolayı bağışlanma talebinde mi bulunalım?

Nedir senin isteğin?

Amacını ve yapmak istediklerini net olarak milletimize açıkla.

Kimin adına ne diliyorsun?

Bu cüreti ve cesareti sana kimler veriyor?

Kimlerin ağzından konuşuyorsun?

Kimlerin düşüncelerini servis ediyorsun?

Sayın Başbakan; yanlış yoldasın, çıkmaz sokaktasın.

Arkana aldığın küresel güçlere fazla güveniyorsun.

Teslimiyetçiler de aynı tuzağa girmişlerdir.

Damat Ferit de aynı hataya düşmüştü.

Aciz, korkak, zavallı hükümeti de aynı çelişkilere batmıştı.

Yabancıların ilgisini kazanmak, işgali kabul ettirmek adına yapmadıkları çirkeflik, çarpıtmadıkları fikir, atmadıkları iftira kalmamıştı.

Milletimizin tarihini kötülemek, ecdadımızı soykırımcı olarak göstermek, isyanları bastıranları savaş suçlusu olarak sunmak olsa olsa bedeni burada, ama ruhu Batı’da bulunan kimliksiz ve köksüz zihniyetlerin düşeceği bir sapmadır.

Başbakan Erdoğan acaba;

√ Çanakkale’yi bedenleriyle, kanlarıyla geçilmez yapanların şanlı mücadelelerinden,

√ 1919’da Samsun’a çıkarak musallat olan işgalcilerin kafasına inen kudretten,

√ Sakarya’dan, Dumlupınar’dan, Büyük Taarruz’dan,

√ Kurtuluş mücadelesinin adım adım inançla yürütülmesinden,

√ İzmir’de, düşmanın denize hayalleriyle birlikte gömülmesinden,

√ Cumhuriyet’in ilanından,

√ Sözde Ermeni soykırımından dolayı özür dileyecek midir?

Arkasında da PKK’dan, İmralı canisinden, Türk milletinin tökezlemesini ve sonra da dağılmasını bekleyen yüreksiz ve insanlık müsveddelerinden özür dileyecek midir?

Başbakan Erdoğan ille de özür dileyecekse, yaptıklarından, verdiği zararlardan, milletimize yaşattığı hayal kırıklarından dolayı bunu yapmalıdır.

Yabancı görevlilerin, istihbarat elemanlarının yüzyıllardır denediği ama başaramadığı etnik ve mezhep ikiliğini, düşmanlığını bilemekten vazgeçmelidir.

Takip ettiği ve ısrarla yürüdüğü yolun sonunda gözyaşı, kavga, niza ve küslük vardır.

Eski defterleri karıştırarak, bundan siyasi nema ummanın hem partisine hem de kendisine hayrı dokunmayacaktır.

Bu davranışlar milletimizin kardeşliğini değil, fitnenin kökleşmesini sağlayacaktır.

İstiklal mahkemeleri konusundaki tartışmalar ve arayışlar da bu kapsamda görülmelidir.

Hukuka darbe vuran, mahkemeleri siyasi baskı altına alan, haksız yere insanları cezaevine sokan bu zihniyetin, kuruluş yıllarının olağanüstü yargılama anlayışından rahatsız olması traji komik bir durumdur.

Bırakalım tarihçiler, bilim insanları bunlarla ilgili değerlendirmelerini kendi mecralarında yapsınlar, objektif neticelere ulaşsınlar.

Sözde Ermeni soykırım meselesinde tarihçileri göreve çağıran Başbakan ve yol arkadaşları, iş buraya gelince ahkâm kesmekte bir beis görmemektedir.

Ayrıca sorgulanması gereken bir husus da; Atatürk Dil ve Tarih Kurumu’nun, üniversitelerin tarih bölümünde görev alan değerli bilim insanlarının, tarih alanında faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşlarının tarihimiz bu kadar darbe alırken seslerini dahi çıkarmamalarıdır.

Tarihçiler bugün konuşmayacak da ne zaman değerlendirmede bulunacaklardır?

Malum medya tarafından Dersim meselesinin, isyandan ziyade katliam gibi dillendirilmesine daha ne kadar katlanacaklardır?

Ve bu iğrençliği, medya sahipleri hangi yüzle sürdüreceklerdir?

Hem MHP, hem de milletimiz bu gelişmeleri kızgınlıkla izlemektedir.

Bu kapsamda şu önerilerimizin muhataplarımız tarafından dikkatle incelenmesi ve bir karara bağlanması gerekmektedir:

1-      Acilen ve kısa süre içinde bir ‘Tarih Şurası’ toplanmalıdır.

2-      Bu Şura’da yer alan objektif ve araştırmacı niteliğe haiz değerli tarihçilerden kurulan bir heyete, devletin her türlü imkanı sunulmalı, başta Genel Kurmay Arşivi, TBMM tutanakları, Cumhuriyet arşivi olmak üzere bilgi ve belge edinecekleri tüm kapılar açılmalıdır.

3-      Aynı zamanda araştırma ve incelemelerde bulunmak üzere; Rus, Birleşik Krallık ve Fransız arşivlerine girmeleri de sağlanmalı ve her türlü destek verilmelidir.

Yapılacak çalışmalar neticesinde ulaşılan sonuçlar değerlendirmeye tabi tutulmalı ve gerçekler neyse, nelerden ibaretse Türk ve Dünya kamuoyuna açıklanmalıdır.

İşte bu durum karşısında; her şey tüm çıplaklığıyla ortaya çıkacak; kimin haklı kimin haksız, kimin hıyanetin tarafında kimin ise milletin yanında durduğu açıklıkla görülebilecektir.

O zaman Başbakan Erdoğan’ın foyası resmen ortaya çıktığı takdirde; kendisi Türk milletine kin ve düşmanlık aşılamaktan, tarihimizi keyfince yorumlamaktan ve neden olduğu yıkımdan dolayı Yüce Divan’da hesaba çekilmekten asla kaçamayacaktır.

Muhterem Arkadaşlarım,

Türkiye’nin ağırlaşan gündemi içinde, Cumhurbaşkanı’nın Birleşik Krallığa ziyareti ve bu esnada dile getirdiği beyanları, düşünceleri bizim açımızdan önemli bulunmuştur.

Öncelikle diyebilirim ki, Sayın Gül’ün seyahatine çok fazla anlam yüklemesi, kendi fıtratınca makul olabilir.

Ancak bu ziyaretin milletimize hangi kazanımları sağladığı ve ne gibi faydalar getireceği ise belirsizliğini korumaktadır.

Özellikle Dersim isyanının tartışıldığı ve Suriye’de suların iyice ısındığı bir dönemde Birleşik Krallığa yapılan ziyaret her açıdan dikkat çekicidir.

Saraylardaki iltifatlar, şatafatlı karşılamalar, verilen hediyeler, giyilen franklar, takılan şövalye nişanları, gerçekleştirilen kadetral ziyaretleri, tokuşturulan kadehler en çok akıllarda kalan hususlar olmuştur.

Ayrıca Sayın Gül’ün, Birleşik Krallık Başbakanı’nın ayağına kadar gitmesi ve makamında onu ziyaret etmesi doğru ve sineye çekeceğimiz bir gelişme değildir.

Türk devletini temsil eden Sayın Gül’ün bu tercihi, milletimizin saygınlığı ve devletimizin itibarı açısından yaralayıcıdır.

Bütün ayrıntılarının düşünülmesi gereken bu ziyaret sırasında, böylesi bir durumun anlık ve olağanüstü gerçekleştiğini söylemek çok zordur.

Türkiye’de, Suudi Kralı’nın ayağına gidenlerin, bunu başka bir yabancı yöneticiye de tekrarlamaları kendileri bakımından sorun teşkil etmeyebilir.

Ancak Türk milletini temsil ettikleri sürece, taşıdıkları sorumlulukların manasına ve derin sırrına vakıf olmaları çok büyük önemdedir.

Sayın Gül’ün, Birleşik Krallıkla ülkemizin ezelden ebede bir dostluk ilişkisi içinde bulunduğunu söylemesi ise doğruları ve tarihi hadiseleri karartmaktan başka bir anlama gelmemiştir.

“Türkiye artık yoktur” sözlerinin, bu ülkenin en etkili ağızları tarafından kendi parlamentolarında ilan edilmesinin üzerinden çok geçmemiştir.

“Şark Meselesi”nin hamisi olarak, iki yüz elli yıldır peşimizde olan bu ülkenin neler yaptığını, hangi kumpaslarla altımızı oymaya çalıştığını idraki mefluç olmamış her vatandaşımız bilebilecektir.

Eski hâkimiyet havzalarımızdaki isyanları ve bağımsızlık hareketlerini organize eden, gizli antlaşmalar vasıtasıyla topraklarımızı ittifak içindeki devletlerle bölüşen ve içinde bulunduğumuz bölgede istikrarsızlığın kök salmasını sağlayan bu ülkeden Türk milletinin alacağı ve öğreneceği bize göre hiçbir şey yoktur.

Anlaşıldığı kadarıyla, Birleşik Krallığa yılda iki devletin ziyareti kabul edilmektedir.

İçinde bulunduğumuz yıl için ABD ve Türkiye şanslı ve talihli ülkeler olmuşlardır.

Yakın coğrafyalarımızdaki halk hareketlerini ve yönetimlerin birer birer devrilmesini hesaba kattığımızda; yapılan ziyaretlerden çıkacak anlamlar meselenin içyüzünü deşifre edebilecektir.

Kuşkusuz BOP; ABD ile Birleşik Krallık arasındaki derin, tarihi ve kadim ilişki çerçevesinde adım adım yürütülmektedir.

Bu iki ülkenin Türkiye’yi, AKP eliyle ateşe sürüklediği gün gibi meydandadır.

Dün kışkırttığı isyanlarla sonuç alamayan, kardeşliğimizi ne yaptıysa bozamayan, Müslüman coğrafyasına pençesini geçirerek zulmü yaygınlaştırsa da sömürü heveslerine tam olarak erişemeyenler bu defa daha farklı bir yöntemi devreye sokmuşlardır.

Görüldüğü kadarıyla AKP boşuna ikram görmemekte, boş yere desteklenmemektedir.

Saraylardaki ağırlanma, masalları andıran takdimler rastlantı değildir.

Sömürü defterinin boş kalan sayfalarını yazacak ve arkasından da taşıyacak yeni bir kâtibe ihtiyaç vardır.

İşte bu konuda AKP aranılan özelliklere ziyadesiyle sahiptir ve müracaatlar içinde şartlara en uygun kriterler bu kafa yapısında içler acısı bir biçimde mevcuttur.

Cumhurbaşkanı Gül’ün Suriye konusunda, “en kötü senaryoya hazırlıklıyız” ibaresi AKP’nin gizli gündemini ve BOP’un gerçekleşmesi için neleri yapabileceğini iyi bir şekilde özetlemiştir.

Başbakan Erdoğan; tıpkı Mısır, Libya liderlerine aşama aşama getirerek olgunlaştırdığı “görevden çekil” ihtarını bu defa da Suriye için kullanmaya başlamıştır.

Bununla da yetinmemiş, Kaddafi’nin akıbetini hatırlatarak insanlık dışı vahşi saldırıları neredeyse koz olarak kullanan bir kırılmanın dibine yuvarlanmıştır.

Ne hikmetse, Başbakan’ın bu yıpratma taktiğinden hemen sonra, Batı’nın bombaları komşu coğrafyalara atılmış, muhalif unsurlar silahlandırılarak iç savaşın çıkması sağlanmıştır.

Endişemiz, Libya muhalefetine ev sahipliği yapan AKP’nin, şimdi de Suriyeli yönetim karşıtlarına destek vermesiyle milletimizi şiddet sarmalının doğrudan tarafı haline getirecek olmasıdır.

Üzülerek görüyoruz ki, Türkiye değişkenleri hızla sabitlenen bir denklemin içindedir ve çatışma dinamikleri bir bir harekete geçmektedir.

Bunun sonucunda başkalarının içişlerimize müdahalesi, iç dengelerimizle oynamaları çok kolay hale gelecektir.

Bu takdirde, Kandil’e, İmralı’nın kanlı mektubunu taşıyan, katil elleri muhabbetle sıkan AKP hükümeti, bölücülükle ilgili bir dış dayatmayı veya uluslararası karışmayı nasıl önleyecek ve böylesi bir açmazı ne şekilde karşılayacaktır?

Gelişmelere bakılırsa ülkemiz geri dönüşü çok zor bir sürece doğru gitmektedir.

Küresel hesaplar, AKP’ye altın tepsi içinde verilmiş ve biçilen vade içinde her şeyin tamamlanması istenmiştir.

Başbakan ve partisi; BOP’un müzahir kadrosunda dönemsel de olsa son derece göz dolduran önemli bir aktör haline gelmiştir.

Bu ortamda, İran’ın tehditleri ve ‘ilk Türkiye’yi vururuz’ açıklamaları herkesçe işitilmiştir.

Rusya’nın, füze savunma sistemiyle ilgili sert tedbirleri bölgesel kaygıları arttırmıştır.

Ortadoğu kaynamakta, Mısır’ın Tahrir Meydanı yine kalabalıkların, protestoların ve gösterilerin merkezi olmuştur.

Çember daralmakta, süreç kısalmaktadır.

Bölgemizde neye mal olacağı az çok belli olan bir istikrarsızlık ve kanlı çekişmenin göbeğine Türkiye hızla itilmektedir.

Başbakan Erdoğan ya bu süreçte Türkiye’yi tasfiye edecektir, ya da Türk milleti buna fırsat vermeden kaderine sahip çıkarak bu siyaset karaborsacısına dersini verecektir.

Ya Başbakan küresel hedefler çerçevesinde Türk milletini Ortadoğu’da dağıtacak ve büyüterek bölecektir; ya da Türk milletinin asırları aşan kudreti bu zihniyeti geldiği gibi gönderecektir.

Ya Cumhuriyet’le birlikte üniter yapıyı tasfiye edip Türk milletini etnik ve mezhep gurupları arasında taksim edecektir; ya da Türk milleti kutlu varlığına musallat olan belalardan, Türkiye sevdalıları aracılığıyla dün olduğu gibi yine sıyrılıp kurtulacaktır.

Dış gelişmelerin yanı sıra, bölücülüğün alacağı seviye, yeni anayasanın varacağı nokta, ekonomideki tablo, yeni cumhurbaşkanın kimliği ve şüphesiz milletimizin iyiye ve güzele bağlılığı geleceğimizi yakından etkileyecektir.

Bu itibarla Dersim isyanı bağlamında yürütülen kampanyanın ve kutuplaşmanın; geçmişimizin masaya yatırılarak tarumar ve taciz edilmesinin, dış ziyaretlerin belli bir takvim ve plan dâhilinde yürütülmesinin arkasında ve önünde gizli hesaplar olduğu gözden uzak tutulmamalıdır.

Bu şartlar altında Milliyetçi Hareket olarak gücümüzü aziz milletimizden, ilhamımızı şerefli tarihimizden, azmimizi ecdadımızın kahramanlıklarından alarak yolumuza devam edeceğiz.

Allah’ın izniyle, milletimizin hisarını yıktırmayacağız, devletimizin tekliğini bozdurmayacağız, millet aşkıyla çarpan yürekleri feryat ettirmeyeceğiz.

Bu duygularla konuşmama son verirken, Meclis çalışmalarında siz değerli milletvekili arkadaşlarımın başarılı bir hafta geçirmesini diliyor; haftalık grup toplantımıza katılan herkesi sevgi ve saygılarımla bir kez daha selamlıyorum.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal haftasonu Alanya ve Gazipaşa ilçelerinde ziyaretlerde bulundu.

25 Kasım 2011 Cuma günü Serik Ülkü Ocakları’nda devir teslim törenine katılan Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, daha sonra Alanya Ülkü Ocakları’nı ve MHP Alanya İlçe Başkanlığı’nı ziyaret etti. Alanya Ülkü Ocakları’nda gençlerle buluşan E. Serkan Uysal, burada gençlerle sohbet etti.

Alanya’dan sonra Gazipaşa’ya geçerek burada Gazipaşa Ülkü Ocakları’nı ziyaret etti. Daha sonra Gazipaşa esnafını ziyaret ederek, halkla sohbet etti.

Ülkü Ocakları Antalya İl Başkanı E. Serkan Uysal ve İl Ocak Yöneticileri ile çok sayıda Ülkücünün katılımıyla Serik Ülkü Ocakları İlçe Başkanlığı’nda devir teslim töreni düzenlendi.

Devir teslim töreninde kısa bir konuşma yapan Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal: “Ülkü Ocakları’nda milli şuuru yerinde gençler yetiştirmek temel gayemizdir. Ahlaklı, bilgili ve eğitimli gençler 2023 Türkiye’sini inşa etmek için hazırlanmaktadır. Ülkücü gençlik, Türk Gençliği’ne örnek ve önder olabilme iddiasıyla hareket eden nesiller yetişmesini sağlama gayretindedir. ”dedi.

Ülkü Ocakları Antalya İl Başkanı E. Serkan Uysal geçmişteki hizmetlerinden dolayı Mete Erdem’e teşekkürlerini sunarak, görevi devir alan Kürşat Karakoyun’a başarı temennilerinde bulundu.

Serik Ülkü Ocakları İlçe Başkanlığı görevine atanan Kürşat Karakoyun: “Bu mukaddes görevi bana layık gören ve bana tevdi eden dava Büyüklerime ve bugüne kadar bu bayrağı taşıyarak bizlere kadar gelmesinde emeği geçen gelmiş geçmiş Başkanlarıma şükranlarımı arz ederim. Bu bayrağı hep birlikte taşımaya devam edeceğiz.”dedi.

Sayın Başkan’ım öncelikle kendinizi tanıtır mısınız?

1988 yılında Antalya’nın Gazipaşa ilçesinde doğdum. İlköğretim ve lise eğitimimi Gazipaşa’da tamamladım. Daha sonra Akdeniz Üniversitesi’ni kazandım ve halen eğitimime burada devam etmekteyim.

Sayın Başkan’ım Ülkücü Hareket ile nasıl tanıştınız ve Hareket’in içerisinde hangi görevlerde bulundunuz?

Ülkücü Hareket ile tanışmam babam ve ailem vesilesiyle oldu. Ortaokul yıllarımdan itibaren Gazipaşa Ülkü Ocakları bünyesinde farklı görevlerde bulunarak kutlu davamıza hizmet etmeye çalıştım. 2008 yılında Gazipaşa Ülkü Ocakları Başkanlığı görevine atanarak, Ülkücü Hareketi Gazipaşa’da en iyi noktalara getirmek için elimden gelen gayreti sarfettim. 2009 yılında üniversite kazanmamla beraber Antalya Ülkü Ocakları Üniversite Birimi Başkanlığı görevinde bulundum. 2011’in Ocak ayında Antalya Ülkü Ocakları İl Başkan yardımcılığı görevine atandım. 14 Kasım 2011 tarihi itibari ile Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanlığı görevini üslendim.

Malum olduğu üzere Ülkü Ocakları, Cumhuriyet tarihinin en köklü ve oynadığı rol bakımından ülkenin en önemli kurumları arasında yer almakta, bize Ülkü Ocakları’nın tarihî misyonundan ve bunun sizin başkanlığınızdaki yeni dönemde Antalya’ya yansımasının nasıl olacağından kısaca bahsedebilir misiniz?

Türk milletinin kaderine tarihin her döneminde yön veren büyük şahsiyetler olmuştur. Bu şahsiyetler gün gelmiş Mete Han, gün gelmiş Bilge Kağan, gün gelmiş Alparslan, gün gelmiş Osman Gazi, gün gelmiş Mustafa Kemal ve gün gelmiş Başbuğ Alparslan Türkeş olarak Türklüğün tarih sahnesinde tecelli etmiştir. Etraflarındaki inanmış neferlerle milletin milli ve manevi değerlerini korumayı ve Türk milletini sonsuza dek yaşatmayı en büyük hasletleri kabul etmişler, milletin bekası devletin ebediyeti için yüce bir iman ve ülkü aşkıyla büyük fedakârlıklar yaparak bizlere bu mirası emanet bırakmışlardır. Ve bu mirasın son varisi olarak Ülkü Ocakları da 1970’li yıllardan itibaren yurdun dört bir yanında teşkilatlanarak imanlı, ahlaklı, zulme karşı hakkı haykıran, ilay-ı kelimetullah için nizam-ı âlem diyen bir gençlik yetiştirerek tarihten devraldığı kutlu sancağı sonsuza dek taşımak için var gücüyle çalışmalarına başlamıştır. Ülkü Ocakları şanlı mazisi ile de bu asil yükün bilinciyle hareket ettiğini göstermiştir. Antalya Ülkü Ocakları olarak biz de taşıdığımız sorumluluğun farkında olarak tarihten aldığımız güçle milletimize hizmet etmeye devam edeceğiz.

Yeni dönemde Antalya için yapmayı düşündüğünüz plan ve projeleriniz hakkında bizi bilgilendirebilir misiniz?

Antalya’da öncelikle gençlerimizin eğitilmesine büyük önem vermekteyiz. Gençlerin her dalda kendilerini geliştirmesi ve eğitimli olması için çalışmalar ve projeler hazırlamaktayız. Bu amaçla seminer, konferans, panel gibi kültürel etkinliklerin yanısıra sportif faaliyetlerde düzenleyerek daha bilinçli bir gençlik yaratma çabasındayız. Sosyal sorumluluk projelerinde yer alarak gençlerimizin topluma ve millete yararlı kişiler olmasını planlıyoruz. Milli şuuru yerinde, maneviyatı yüksek, ahlaklı gençlik ve toplum idealimiz ile halkımız arasında sıcak bağlar oluşturmayı hedefliyoruz. Toplumsal olaylara ve sorunlara da eğilerek çözüm önerileri yaratmakda öncelikli hedeflerimizden birisidir. Antalya’da Ülkücü Hareketin şanlı dava sancağını her alanda ve her yerde şan ve şerefle dalgalandırmaya çalışacağız.

Bilindiği gibi gençlik bir ülkenin gelişmesinde ve ilerlemesinde en büyük paya sahip olan sosyal kesimdir. Gençliğin bu önemi hasebiyle onlar hakkındaki düşüncelerinizi ve onlara vermek istediğiniz mesajları öğrenebilir miyiz?

Gençlik sizin de belirttiğiniz gibi bir ülkenin lokomotifidir. Milletler medeniyet sahnesinde yer almak ve kendilerini daha ileriye taşıyabilmek için donanımlı bir gençliğe muhtaçtır. Söz konusu gençlik kendisini edebiyattan tarihe sanattan kültüre, bilimden teknolojiye her alanda hakiki manada yetiştirmeye mecburdur. Türklük gurur ve şuuru ile dolu, ahlâklı ve erdemli, manevî ve kültürel değerlerimizi sahiplenen, ülkesine ve ailesine karşı sorumluluklarının farkında olan; Türkiye’yi çağdaş uygarlık düzeyine ulaştıracak bilgi, beceri ve donanımıyla, fikri hür, vicdanı hür, insan sevgisine sahip gençliğimizin üstesinden gelemeyeceği hiçbir zorluk ve engel yoktur. İçinde yaşadığı topluma karşı sorumlu ve saygılı, hayatla irtibatları kuvvetli, geleceğe ilişkin beklentileri büyük, geniş ufuklu bir gençlik için büyük bir atılım içerisinde olmamız vazgeçilmezdir. Ve Türk gençliği de bu yükümlülüklerinin şuuru ile hareket ederek gece gündüz demeden çalışmalıdır.

Son olarak da 2023’e adım adım yaklaştığımız şu günlerde ‘2023 Lider Ülke Türkiye’ hedefinizden ve bu hedefe ulaşmak için Antalya’da Ülkücü Hareket olarak neler yapacağınızdan bahsedebilir misiniz?

Türk milleti insanlığın gördüğü en büyük imparatorluklardan birini kurarak 600 yıl boyunca dünyaya hükmetmiş ve inandığı nizam-ı âlem ülküsü ile yeryüzündeki bütün insanların mutlu, müreffeh ve huzurlu bir yaşam sürmelerini sağlamıştır. Bu bağlamda da dünyaya ve insanlığa bakışını çok güzel bir şekilde göstermiştir. Yunus’umuzun ‘Yaradılanı severiz, yaradandan ötürü’ sözü ile vücuda getirdiği anlayışın insanlık tarihindeki en büyük mümessili olmuşlardır. Türk milleti fıtratında var olan bu vasfı hasebiyle Başbuğ Alparslan Türkeş’in tohumlarını yeniden serptiği ve Sayın Liderimiz Dr. Devlet Bahçeli’nin yeşerttiği yeni bir medeniyet ve yeni bir dünya yaklaşımı ile son yüzyılda da yeniden dünya liderliğine taliptir. Türkiye’nin öncülüğünde inşa edilecek olan işbirliği projelerinin içinde yer alacak ülkeler; demokratik standartların yükseltilmesi, refahın artırılması, insan hak ve hürriyetlerinin teminat altına alınması, adaletin hâkim kılınması, barış ve huzurun yeniden tesis edilmesi, çatışma ve gerilimlerin yok edilmesi, yoksulluğun kökünün kazınması itibariyle güç kazanacak ve tüm insanlık adil bir düzen altında insanca yaşama gururunu Türk milleti ile birlikte paylaşacaklardır. Antalya’da da Ülkücü Hareket olarak bütün vatandaşlarımızı Cenab-ı Hakk’ın bir emaneti olarak görerek tarihten aldığımız bu anlayışla 2023 Lider Ülke hedefine azimle çalışarak emin adımlarla yürüyeceğiz.

En önemli özelliklerinden biri de topluma ve bilhassa milliyetçi gençlere meselelere nasıl yaklaşılması gerektiğini, yani düşünce metodolojisini öğretmesidir. Üslubu oldukça açık, yalın bir o kadar da derindir. Çağdaşlarından ve de aynı davada olduğu diğer düşünürlerden bir farkı da, iddialardan, hükümlerden, kalıplardan uzak bir adam oluşudur. En hassas konularda akıl dolu incelemeler yapmış, tarafsız bilgiler vermiş, değerlendirmeler yapmıştır.

Erol Güngör’ün üzerinde en çok durduğu meseleler; kültür değişmesi ve modernleşme, Türk kültürü, tarih ve milliyetçilik, aydın – halk ikiliği, İslamiyet ve muhafazakarlık olarak tanımlanabilir.  Tüm bu meseleleri, sosyal bilimler metodolojisiyle işlemiş; böylece ortaya gerçekçi, ilmi ve orijinal yorumlar koyabilmiştir.

Şimdi ise merhum Erol Güngör’ün pek değerli eserlerine bir göz atarak, özellikle önem verdiği konuları irdelemeye çalışacağız.

Kültür Değişmesi ve Modernleşme

Erol Güngör, “hızla ve köklü bir şekilde seyreden toplumsal ve kültürel değişimi nasıl kontrol altına alırız, hangi noktalarda sınırlandırır hangi noktalarda geliştiririz?” diye düşünmenin doğru olmadığını söyler. Modernleşirken sadece bilim ve teknik almak şeklindeki klasik iddiayı, sosyolojik açıdan yanlış bulur. Çünkü sanayileşen cemiyetlerin birbirine benzemeleri kaçınılmazdır ve teknolojik değişme bazı manevi unsurlarda da değişiklik yaratır. Bütün gelişmeler gösteriyor ki, teknoloji modern cemiyetin elinde kullanmak üzere hazır bir alet değil; fakat cemiyet bünyesinin her tarafına nüfuz etmiş ve onun vazgeçilmez malı olmuş bir sistemdir.”  (Kültür Değişmesi ve Milliyetçilik)

Bu nedenle, Batı medeniyetinin bozucu etkilerine karşı nasıl bir sansür uygularız diye düşünmek yerine, sağlam bir milli kültür tesis etmemiz gerektiğini söyler. Çünkü bir değişime girerken, istenilenlerin yanında istenmeyen unsurların gelmesi de kaçınılmazdır. Yapılması gereken, bu etkilere direnecek bağımsız bir kültür kalmasını sağlamaktır. Güngör’e göre, Türkiye’nin sorunu, milli kültürün içten tahribata uğramasıdır. Buna rağmen hala ayakta kalmamız, Türk kültürünün ne denli güçlü olduğuna delalet eder. İşte bu direnen kültüre bir hamle kazandırmak lazımdır.

Erol Güngör bu konuya şöyle bir yorum getiriyor: “Sanayileşmenin tedirgin ettiği bazı zümrelerin muhafazakâr siyasi hareketlere katıldığı doğrudur; özellikle büyük sermayenin karşısında tutunamayan esnaf ve zanaatkâr zümresi için bu söylenebilir. Ancak muhafazakârlıkla sanayileşmenin birbirine zıt istikametleri temsil ettiği söylenemez. Böyle bir iddia, muhafazakârları cemiyeti durdurmak, ilericileri de onu ilerleten insanlar olarak tasvir eden vülger Marksizm’e mahsustur.” (Kültür Değişmesi ve Milliyetçilik)

Aydın-Halk İkiliği

Erol Güngör’e göre, Türkiye’deki inkılapçı aydınların zihin yapısı, egosantrik ve entellektüalisttir. Kitabi bilgileri gerçek hayata tatbik etmek ister; fakat cemiyetin realitesini anlamazlar. Kendi doğru gördüğünü, yayınladığı emirnamelerle herkesin doğru görmesini beklerler. İşler yolunda gitmeyince de, kaçınılmaz olarak zora başvururlar.

Bir başka özellikleri de lafçılıktır. Kafasında yarattığı dünyada konuşurlar, realitenin somut meseleleriyle alakaları yoktur. Kendisi gibi düşünmeyenleri de iki şekilde yaftalarlar: cahil ve hain. Bu aydınlar, bürokratik zihniyetlerinden dolayı sosyalist düşüncelere yatkındırlar.

Türk Kültürü ve Milliyetçilik kitabında Erol Güngör konuya şöyle değiniyor: “Kendini aşağı görme kompleksi Avrupacı münevvere ait bir hastalık olduğu için; bu kompleksi yenecek bütün telafi mekanizmaları da onlar tarafından icat edildi.”

Tarih Kültür ve Milliyetçilik

Millet tarih içinde oluştuğu için, millet ile tarih arasında hem objektif hem de sübjektif bir münasebet vardır. Geleceğe yön vermek için de millet fertlerinin bir tarih şuuru edinmeleri gerekir. Eski, denenmiş olduğu ve sonucunda ne vereceği bilindiği için, güven yaratır. Bu şuura sahip olmak, Türkler gibi şanlı ve köklü tarihe sahip bir millet için, ortak tarihten gelmeyenler olsa dahi, bir kaynaşma ve birlik oluşturacaktır.  Bu nedenle Erol Güngör, tarih ve dili milliyetçilik için çok önemli görür.

Düşünce ikliminin tahtına ise, kuşkusuz kültürü oturtur. Kültür – medeniyet ayrımını da reddederek halkın oluşturduğu tüm değerleri tek potada değerlendirir ve şöyle der: “Bir Türk medeniyeti vardır ve başlı başına bir kıymeti vardır. (…) Batı medeniyetinin ne reddi ne kabulü söz konusudur. Bizim onunla bir medeniyet olarak alışverişimiz olabilir.” (Dünden Bugünden Tarih – Kültür ve Milliyetçilik)

Böyle objektif bir bakış açısı sayesinde de, modernleşmeyi toplum ve kültür açısından bir sorun olma zorunluluğundan kurtarır.

Milliyetçiliği de zaten, çağdaş bir Türk kültürü inşa ederek milleti yüceltmenin yolu olarak görür. Türk milliyetçiliği onun için bir ilim ve kültür meselesidir, siyasi bir ideoloji değil. Bu fikir hareketi içinde, elbette bunu uygulama sahasına dökecek farklı politikalar olabilir. Kalıplardan uzak bir entelektüel oluşu nedeniyle, milliyetçilerin fikir alanında birebir örtüşmeleri gerektiğine inanmaz; fakat eylem alanında muhakkak birlik olunması gerektiğini söyler. Erol Güngör, milliyetçiği bir romantizm, tepkisel bir hareket ya da sloganlara dayalı bir ideoloji olarak resmetmez. Bu fikrin, toplumsal bir gerçeklik haline dönüşüp halk vicdanında sarsılmaz bir yere oturması lazım geldiğini belirtir.

Erol Güngör’ün milliyetçilik anlayışı, aynı zamanda, halkçı ve demokrattır. Devlet, meşruiyet kaynağı olarak “milli iradeyi” gördüğü andan itibaren demokrasiye yönelecektir. Soyut bir ilke olan milli iradenin somut tezahürü ise, yine halkın kültürüdür. Yani Türkiye’nin demokratikleşmesiyle Türk kültürünün varlığı ve devletin ona bakışı arasında muazzam bir paralellik mevcuttur. Buradan hareketle, halkın kültürüne savaş açmış Batıcı elitistlerin devlet eliyle yürüttüğü modernleşme çabaları, demokratik olmaktan çok uzaktır.  Güngör’e göre bu nedenle, Türk modernleşmesini gerçekleştirecek olanlar yerli kültür unsurlarını demokrasiyle taşıyacak ve sentezleyecek olan orta tabaka ve muhafazakar milliyetçilerdir.

Vedat Bilgin, Erol Güngör’ü şu sözlerle tahlil ediyor: “Erol Güngör, yerli kültür unsurlarının modernleşme süreciyle kurduğu ilişkileri milliyetçilik bağlamında ele alarak milliyetçiliği bir modernleşme ideolojisi olarak, bir halkın kendi geçmişiyle geleceği arasındaki manevi bağları yeniden üretecek bir dünya görüşü olarak yorumlar.”

Esasında Erol Güngör’ün milliyetçi aydınlarla ilgili görüşleri de ilginç ve gerçekçidir. “Kültür Değişmesi ve Milliyetçilik” adlı kitabında: “Milliyetçiler, bir “seçkin” grup olarak, henüz modernleşmemiş bir cemiyet karşısında modernizmi temsil etmektedirler. Şu halde kendilerini halka ne kadar yakın veya onunla aynı hissederlerse etsinler, halkın şimdilik yabancı olduğu bir değer sistemini ve bir hayat tarzını temsil ediyorlar demektir.” diyor. Ve milliyetçi münevverlere, halka yakın gözükmek uğruna, örneğin şive taklidi yaparak, samimiyetsiz durmak yerine; halkın da onlardan beklediği gibi rehberlik yapmalarını tavsiye ediyor.

İslamiyet ve Milliyetçilik

“Camideki rektör” olarak da anılan Erol Güngör, İslamiyet üzerine değerli çalışmalar yapmıştır. “İslam’ın Bugünkü Meseleleri” adlı kitabında İslam’ın uyanışı üzerine yaptığı tahliller, günümüzdeki Ortadoğu gelişmelerine ışık tutar niteliktedir. İslamiyet’in kendi içinde tutarlı bir değerler sistemi sunduğunu ve bunun modernleşme çabaları için ciddi bir uygulama alanı sunduğunu savunur. Laik sistemle bir sorunu olmamasının yanı sıra; dinin hayatın içinden ayrılamayacağını ileri sürer ve devletin dine müdahale etmesine karşı çıkar.

Güngör, ümmet dayanışmasını gerekli görmekle beraber; ulus-devletten yanadır. Çünkü bu birliğe kültürel manada inanır, siyasi bir İslam birliği düşünmez. Dinimizde zaten böyle tek bir devlet ve lider olması gerekliliğinin de olmadığını söyler. Türkiye’nin Batı müttefiki yerine, Ortadoğu ve İslam Dünyası’nın lideri olmasını ümit eder; ancak bunun millet gerçeğine ters düşmemesi gerektiğini vurgular. Bu manada siyasal İslamcılığa karşıdır.

Milliyetçiliğin İslamiyet’e aykırı olmadığı, tersine dinin Türk milliyetçiliği fikir sistemiyle hemhal olduğu yorumunu yapar. Erol Güngör esasında, dini bir kültür meselesi olarak ele alır. Türkiye’deki misyoner faaliyetleri üzerine yaptığı çalışmasında, ülkemizde aydın gözüyle baktığımız kimselerin böylesine ciddi bir meseleyi kültür problemi olarak ele alacakları yerde, çözümü İslamiyet ve Hıristiyanlık arasında lüzumsuz doktrin mukayeselerinde aradıklarını belirtir. Halbuki yapılması gereken, söz konusu propagandanın faaliyet ve metotlarını öğrenerek bir an önce İslam âleminin tüm zayıf cephelerini takviyeye çalışmaktır.

Erol Güngör kültür mücadelesi olarak gördüğü misyonerlik faaliyetleri ile ilgili şu değerlendirmede bulunuyor: “Netice itibariyle, Türkiye, milli kültür meselesini halledip, kendi milli kıymetler nizamını kurmadıkça, dev bir medeniyet karşısında hiçbir zaman kuvvetli bir unsur olmayacaktır. Hıristiyan kültürünün yayılması da bu nizamsızlıktan istifade etmektedir.” (Türkiye’de Misyoner Faaliyetleri)

Erol Güngör, her daim yenilik taraftarı olmuş, çağdaş bir Türk milli kültürünün ve muhafazakâr kalırken modernleşmenin yolunu aramıştır. Böylece, kendisine siyasi düşmanlıklardan arınmış bir halde bakan tüm gözlerin takdirini toplamıştır.

İdeoloji yerine fikir ve dava edinmelerini salık vererek, ülkücü nesillere tükenmez bir miras ve övünç pınarı bırakmıştır. Tüm bu yönleriyle bir kutup yıldızı edasıyla aramızdan geçip giden Hocamız, sadece Türk milliyetçileri için değil; ülkesine ve ilme hizmet etmek isteyen herkes için yeri dolmaz bir örnektir.

Sadece bu olay bile yarınlarımızı emanet ettiğimiz öğretmenlerimize gereken kıymeti vermediğimizin bir göstergesidir. Bu kıymetli camianın yaşadığı sıkıntılar ise elbette ki bu olayla sınırlı değildir.  Bir taraftan yaşadıkları ekonomik sıkıntılar, bir taraftan da atama bekleyen on binler eğitim sisteminin kanayan yaralarıdır.

Oysaki, toplumları ayakta tutan ve gelecek nesilleri fikren şekillendirecek olan eğitimdir. Bu bağlamda temel değerlerimizde de eğitime ve öğretmene verilen öneme dair birçok örnek bulunmaktadır. Peygamber Efendimiz (salât ve selâm olsun) bir hadislerinde, “Her şeyin bir yolu var. Cennetin yolu ilimdir.” buyurarak hem dünya hem de ahiret saadetine giden yolun ilk kapısının eğitim olduğunu işaret etmiştir.

İnancının getirdiği bu hassasiyeti idrakine yerleştiren Türk Milleti, tarihi boyunca ilme verdiği büyük değer sayesinde hem şahsiyetli ve donanımlı nesiller yetiştirmiştir, hem de dünya medeniyetine eşsiz katkılarda bulunmuştur.

Cumhuriyetimizin kuruluşunda ve sonrasındaki milli kalkınma sürecinde de öğretmenlerimiz kilit rol oynamışlardır. Eğitim ordusunun gönüllü neferleri olan öğretmenler, bin bir zorluk içinde kurtardığımız vatan topraklarının her bir köşesini bilgileriyle aydınlatmışlar ve ülkemize Türklük bilinciyle, milli kültürle ve vatan sevgisiyle yoğrulmuş nesiller armağan etmişlerdir.
Kendisi de “Başöğretmen” olan Gazi Mustafa Kemal Atatürk, “Toplumların uygarlık düzeyi öğretmenlere verilen değerlerle ölçülür.” gibi veciz sözleriyle milli eğitimden beklentilerinin ne kadar yüksek olduğunu her fırsatta dile getirmiştir.

İşte tüm bu milli ve manevi referans kaynaklarımız, bizlere milli eğitim sistemimizi en yetkin ve en güçlü şekilde düzenlememiz gerektiğini göstermektedir. Zira gençlerimize kimlik ve ahlak kazandıracak, ülkelerinde ve dünyada olup bitenleri takip eden ve tüm meseleleri milli bir bakışla irdeleyen bir zihniyet aşılayacak ve ait oldukları millete ve üzerinde yaşadıkları topraklara karşı mühim vazifeleri olduğunu hatırlatacak olan eğitimdir. Gençlerimizi geleceğe yönelik ülküler besleyen bireyler olarak yetiştirecek ve bilim ile fikir alanında ilerletecek olan da eğitimdir.

Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı olarak, milli eğitimimizin günlük siyasi hesaplardan arındırılmasını, uzun vadeli ve gerçekten “milli” hedefler güden bir çerçeveye kavuşmasını istiyoruz. Öğretmenlerimizin yaşamakta olduğu tüm ekonomik ve toplumsal sorunların bir an önce çözülmesini temenni ediyor, toplumsal kültürümüzce kutsal addedilen öğretmenlik mesleğinin ve eğitim müessesinin hak ettiği konuma ulaşmasını istiyoruz.

Bu hususlarda atılacak iyi niyetli her girişimin destekçisi olacağımızı ve bu taleplerin uygulama aşamasına geçmesini sağlayacak projeler üretmeye devam edeceğimizi bir kez daha yineliyor, bu duygu ve düşüncelerle, tüm öğretmenlerimizin 24 Kasım Öğretmenler Günü’nü kutluyoruz.

Harun ÖZTÜRK
Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanı

İnsanoğlunun yaşadığı evreler dâhilinde kimlik ve şahsiyet kazanma çağı olan yetişme dönemi, öğretmenlerin doğrudan sorumluluk alanına girmektedir. Ülke sevgisiyle hemhal olan, milletinin yeryüzünde geçirdiği süreçlerin farkında ve istikbalde kavuşacağı konumun tasavvurunda bir ruh portresini inşa etmek, bu portreyi bilgi ve çeşitli meziyetlerle harmanlamak millî bir vazife olarak algılanmalıdır.

Fikir ve kültür sahasında, ilim ve teknoloji alanında güçlü atılımlar gerçekleştirebilecek; ayak bastığı coğrafyanın şahsî dünyasına yüklediği doğal vazifeleri her hattıyla kavrayabilecek; sosyal meseleleri millî bir gözle süzerek tavır ve duruş geliştirebilecek nesiller yetiştirilmesi sorumluluğu, aile ve çevreyle birlikte ve hatta bunlardan önce öğretmenlerin vazifesidir.

Bunların ışığında, öğretmenlerin, yüklendikleri bu mühim vazifenin hakkından gelebilmesi noktasında kendilerine sağlanan imkânlar önem kazanmaktadır. Çok küçük yaşlardan itibaren okul ve dolayısıyla öğretmenle hemhal olan öğrencilerin önce millî ve ardından evrensel bir bakışla ilim, fikir ve kültür sahalarında yer bulabilmesi, ancak bu vasıflara öncelik veren bir eğitim sisteminin yürürlükte olmasıyla mümkündür.

Mesleğe kutsiyet yükleyen değerlerin önünün tıkandığı, eğitimin maddi kaygılar merkezinde şekillendirildiği bir politik düzende, beklentiler ve doğacak neticeler açısından umutlu olmak gerçekçi değildir. Tarihi süreçte ve millî kıymetlerimiz içerisinde, eğitime ve eğitimcilik vasfına atfedilen ehemmiyeti, imkânların misliyle arttığı, yeni ufukların, yeni bakış açılarının ortaya çıktığı 21. yüzyılda görememek ayrı bir hicap konusu olmaktadır.

Bir harf öğretene kırk yıl köle olabilecek hassasiyette bir ruhun mensubuyuz. İnsan yetiştirmeyi bütün gayelerinin merkezinde tutarak, öğreteni ve eğiteni el üstünde tutan; ona hürmette ve edepte en yüksek noktada muamele eden bir milletin evladıyız. Bu hususun bugünle mukayesesini yaparak, şu an durduğumuz yeri iyi algılamalı; maddî kaygılar çerçevesine hapsedilmeye namzet tutulmuş eğitim dünyamızı bu paralelde yeniden şekillendirmeliyiz.

Ülkenin dört temel dinamiğinden biri olan eğitim, siyasî çıkarların ve basit hesapların ötesinde bir ufukla değerlendirilmelidir. Öğretmenlik mesleğinin geleceği, kısır politikalara, basit hesaplara ve sığ anlayışlara teslim edilemeyecek derecede kutsal ve mühimdir. Ülkenin geleceğini birinci elden yetiştirme noktasında bulunan öğretmenlerin %50,3’ü, yukarıda bahsedilen ankette öğretmen olmaktan pişman olduklarını belirtmişlerdir. Takdir edilmelidir ki mesleğine dahi sahip çıkamayan bir öğretmenden alınacak verim yüksek olmayacaktır.

Bu düşünceler ışığında; gelecek seçimlerin değil gelecek nesillerin gayesini güden bir siyaset anlayışının hâkim kılınması, millet hayatımızda eğitim ve eğitimcilik vasfının hak ettiği kıymet mertebesine yeniden kavuşması temennisiyle, bütün öğretmenlerimizin 24 Kasım Öğretmenler Günü’nü tebrik ederiz.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanlığı görevine yeni atanan E. Serkan Uysal, 20 Kasım 2011 Pazar günü yeni yönetimi ile Ülkücü şehitlerin kabirlerini ve ailelerini ziyaret etti.

Antalya’da bulunan Ülkücü şehitlerin kabirlerini ziyaret ederek daha sonra ailelerine ziyaret eden Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal, davamızın şehitlerle yaşadığına vurgu yapmıştır.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı E. Serkan Uysal şunları söyledi: “Ülkü Ocakları il başkanı olarak üzerimize aldığım bu görevi en iyi şekilde yürütmek için elimizden gelen gayreti sarfedeceğim. Ülkücü Hareketin Antalya’da daha iyi noktalara gelmesi ve temsil edilebilmesi için var gücümüzle çalışacağız. Biz de ilk olarak şehitlerimize ve ailelerine sahip çıkarak davamızın geleceğinin ahde vefa ile mümkün olduğunu belirtmek istedik. Antalya Ülkü Ocakları bundan sonra eğitim ve kültür çalışmalarına hızla devam ederek, ülkemize ve milletimize yararlı gençler yetiştirmek için uğraşacağız. Allah’ın izniyle 2023’ün lider Türkiye’sinin mimarları olacak gençleri her alanda yetiştireceğiz.”

Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkanı Sayın Devlet Bahçeli’nin

Türk Milletinin Aziz Mensupları,

İnancıyla, Yüreğiyle Ülkücülüğü Gönüllerinde Bayraklaştıran Muhterem Dava Arkadaşlarım,

Ülkemin Her Yöresinden Sevdasını, Özlemini Buralara Taşıyan Değerli Vatandaşlarım,

Konfederasyonumuzun ve Federasyonumuzun Her Biri Birbirinden Mümtaz Yöneticileri,

Sevgili Bozkurtlar, Kıymetli Asenalar,

Sayın Basın Mensupları,

Hepinizi hasretle, hararetle, muhabbetle ve sevgiyle selamlıyorum.

En kalbi duygularımla saygılarımı sunuyorum.

Bu muhteşem tabloyla karşılaşmaktan, coşkunuza şahit olmaktan büyük kıvanç duyuyorum.

Almanya Demokratik Ülkücü Türk Dernekleri Federasyonu’nun 27.Büyük Kurultayı münasebetiyle aranızdayım, içinizdeyim ve yanınızdayım.

Gerçekleştirdiğimiz kurultay, aynı zamanda son yurduna kara sevdalı, vatan hasreti gözlerinde tüten kardeşlerimizin kaynaşma ve dayanışma şölenidir.

Bizleri, Türk Milleti’nin gönüllü elçileriyle, gurbetteki evlatlarıyla kavuşturan Cenab-ı Allah’a sonsuz şükür ediyorum.

Türklüğü gururla sahiplenen, Türk milletine aidiyeti şerefle taşıyan muhterem dava arkadaşlarımla buluşmaktan son derece bahtiyarım.

Biliniz ki;

Her biriniz; hilale omuz veren, bağrınızda dalgalandıran gönül erlerisiniz.
Her biriniz Avrupa Türklüğü’nün neferisiniz, sesiniz ve sancağısınız.
Her biriniz; son vatanımızı kalbinde ve dileklerinde yıldızlaştıran cesaret timsallerisiniz.
Ve her biriniz Ankara’sınız, İstanbul’sunuz, Yozgat’sınız, Kayseri’siniz, Erzurum’sunuz, Trabzon’sunuz, Diyarbakır’sınız, Mersin’siniz, Manisa’sınız ve elbette Türkiye’siniz.

Sizler, kalbi vatan sevgisiyle, hayalleri sıla özlemiyle çarpan Türkiye sevdalılarısınız.

Göçün 50.yıldönümünde bile milli ve manevi değerlerinizden taviz vermeyen; aslını, neslini yermeyen, unutmayan iftihar burçlarımızsınız.

Milli kimliğinizi asla yüzüstü bırakmayan kıvanç kaynağımızsınız.

Sizlerle övüyorum ve her birinizi bağrıma basıyorum.

Haç faraziyesini yerine getirip aramıza katılan değerli kardeşlerime de hoş geldiniz diyor, ibadetlerinin ilahi huzurda kabul ve karşılık bulmasını temenni ediyorum.

Hepinizin geçmiş mübarek bayramını kutluyorum.

Bu muazzam toplantının gerçekleşmesinde emeği geçen Almanya Demokratik Ülkücü Türk Dernekleri Federasyonumuzun kıymetli yöneticilerini ve temsilcilerini en iyi dileklerimle tebrik ediyorum.

Yozlaşmanın ve laçkalaşmanın hız kazandığı şu zaman diliminde, kutlamak için bir araya geldiğimiz ve sahip çıktığımız bu kurultay ortamı çok daha fazla içerik kazanmıştır.

Bu ve benzer buluşma, dayanışma ve tanışma mekânlarını bu itibarla çok önemsiyorum.

Bugün karşımızdaki zorlukları aynı kültürel reflekslerle ve milli değerler etrafında yan yana dizilerek aşabileceğimize ve birbirimizden kuvvet alarak büyüyebileceğimize inanıyorum.

Bu yönüyle de tecelli eden milli ve manevi varlığın yaşatılmasında en büyük pay, kuşkusuz Federasyonumuzun çalışmalarına aittir.

Bu teşkilatımızın fikri önderi ve destekçisi merhum Başbuğumuz Alparslan Türkeş Bey başta olmak üzere, Hakkın rahmetine kavuşmuş bütün gönül ve dava insanımızı bu vesileyle minnet ve rahmetle yâd ediyorum.

Hepsinden Allah razı olsun, mekânları cennet olsun.

İnşallah onların yaktığı irfan ve hizmet ışığı hiç sönmeyecek, bu hareket hedefine, muradına ve dileklerine mutlaka ulaşacaktır.

Böylesi özel ve anlamlı günlerin yardımlaşmamıza, birliğimize ve dirliğimize büyük katkı vereceğine inanıyorum.

Bu duygularla hepinize en derin hürmetlerimi ve şükranlarımı sunuyor, hepinizi kucaklıyorum.

Hoş geldiniz, sefalar getirdiniz.

Muhterem Dava Arkadaşlarım,

Bugün sizlere Anavatanımızdan selamlar getirdim.

Fırat’ın Türküsünü, Dicle’nin şarıltısını, Ağrı’nın ihtişamını getirdim.

Akdeniz’in derinliğini, Karadeniz’in çırpınışını, Marmara’nın esintisini getirdim.

Bağınızın, bahçenizin, bostanınızın, tarlanızın, toprağınızın bereketini getirdim.

Dağınızın, ovanızın, yaylanızın havasını getirdim.

Köyünüzün, kentinizin, ilinizin, yörenizin kokusunu getirdim.

Hatıralarınızın, hayallerinizin ve hüzünlerinizin geride kalan izlerini getirdim.

780 bin kilometrekarelik vatan coğrafyasının umutlarını getirdim.

Elli yıl önce el sallayarak, gözlerinizden yaş akıtarak çıktığınız ocağınızın en derin duygularını getirdim.

Ankara’nın mesajını, Mustafa Kemal’in tavsiyesini, Başbuğ Türkeş Bey’in fikirlerini getirdim.

Cumhuriyet’in 88 yıllık mazisini, Türk milletinin bin yıllık kardeşlik hukukunun muazzez emanetini getirdim.

Şehitlerimizin aziz anılarını, gazilerimizin yiğitliklerini, vatanın bütünlüğü için çarpan yüreklerin çağrısını getirdim.

Türk milletinin sıcaklığını, erdemini ve coşkusunu getirdim.

Al Bayrağımızın gücünü, Türkçe’nin kudretini, Türkiye’nin varlığını bu salona taşıdım.

Sizlere koştum, sizlerle kucaklaşmak, hemhal olmak için burada oldum.

Çünkü sizler bizim her şeyimizsiniz.

Vicdanımızsınız, sözümüzsünüz ve Avrupa’ya bakan gözümüzsünüz.

Aziz Vatandaşlarım,

Kıymetli Dava Arkadaşlarım,

Biliyorum ki, aramızda binlerce kilometrelik bir mesafe olsa da, biz uzaktan dertleşenlerdeniz.

Uzakta da olsak aynı düşü görür, aynı hedefe gideriz.

Çünkü biz mesafelerin değil, muhabbetin ve müşfikliğin diliyle haberleşiriz.

Alın yazımızın bize hediye ettiği, Cenab-ı Mevla’nın lütfettiği millet mucizesini hep birlikte yüceltiriz, zirvelere yükseltiriz.

Avrupa’da Atilla olur, kıtaları kırbaçlarız.
Orta Asya’da Bilge Kağan olur, Türklüğün mukadderatını müjdeleriz.
Malazgirt’te Alparslan olur, bastığımız toprakları vatan yaparız.
İstanbul’da Fatih olur, gemileri karadan yürüten kararlılığı gösteririz.
Kocatepe’de Mustafa Kemal olur, gerekirse düşmanı bir daha denize dökeriz.
Bozkurt olur, tehlikeleri sezecek ve aşacak uyanıklığı gösteririz.
İcap ederse şehit olur kanımızla vatan sınırlarını tekrar kalın olarak çizeriz.

Çünkü biz büyük Türk milletiyiz.

Biz biriz, beraberiz, ayrılmaz ve bölünmez bir kuvvetiz.

Gözyaşlarımız birdir, gülümseyişimiz bir. Dünümüz birdir, yarınımız bir. Biz bu sayede tek millet olduk.

Zaferimiz birdir, yenilgimiz bir. Şanımız birdir, kaderimiz bir. Biz bu yolla tek devlet olduk.

Şühedamız birdir, ağıdımız bir. Anadolu’muz birdir, toprağımız bir. Biz bu nedenle tek vatan olduk.

Şerefimiz birdir, onurumuz bir. Bağımsızlığımız birdir, şahsiyetimiz bir. Biz bundan dolayı tek bayrak olduk.

Türkülerimiz birdir, seslenişimiz bir. Deyişlerimiz birdir,  sözlerimiz bir. Biz bunun için tek dilde karar kıldık.

Şüphesiz biz, birbirine tutkun ve kardeşliği iliklerine kadar işlemiş bir aile olduk.

Kökü derinlere tutunarak; dalları, budakları, yaprakları her tarafa ulaşarak çınarlaştık.

Biz milleti bağ bozumuna tabi tutanlar gibi ele almadık.

Yeri gelince teröristle müzakere eden, Kandil’e göz kırpan, İmralı’yı mesken tutan ve milleti otuzaltı parçaya ayıran; yeri gelince de sözde devletçi, milliyetçi kesilen siyaset cambazları gibi hiç olmadık.

Bürüksel lobilerinin içten pazarlıkçı loş koridorlarında yolumuzu hiç kaybetmedik.

Birileri gibi, Vashigton’a eğilmedik, bükülmedik ve hiçbir sözünü sineye çekmedik.

Davos’ta İsrail’e önde ‘one minute’ deyip, arkada ‘yanlış anladınız’ diyerek bağışlanma talebinde bulunacak kadar hamd olsun küçülmedik, kişilik ve ahlak erozyonuna uğramadık.

Millet hazinesinden pay kapmak isteyen etnik ganimet avcılarının doymak bilmeyen iştahlarını teşvik eden siyaset işportacılarına sonu ne olursa karşı çıktık, karşı durduk.

Sizler şahitsiniz:

Bizim için millet dikey sütunları ve yatay satırları bulunan bir matris değildir.

Etnik köken türeviyle küçülecek ya da azalacak yapay bir kalabalık değildir.

Dar kalıplara sıkıştırılmış, menfaat bağlarıyla kıstırılmış ısmarlama topluluk da değildir.

Kabilelerin ittifakıyla vücut bulmuş dönemsel bir menfaat birlikteliği hiç değildir.

İşte millet buradadır ve her şeyiyle bizimledir.

Türk’ün olduğu her yerde milletimizin anısı, acısı ve ümitleri vardır.

Unutmayalım ki, nerede olursak olalım aziz milletimizin aklı, merakı, hayır duası ve ilgisi bizimledir.

Biz yerkürenin her köşesindeki aziz millet fertleriyle aynı yolun yolcusuyuz.

Türklük bizim cevherimiz ve en güzel bahçelerde boy veren gülümüzdür.

Üzerinde titrediğimiz abidevi bir zenginliğimiz ve kıskançlıkla koruyacağımız göz bebeğimizdir.

Ve İslamiyet içimizin huzuru, manevi bağlılığımız, sönmeyecek inanç ışığımızdır.

İşte sizler bu milli ve manevi hasletleri omuzlarınızda taşıdınız.

Vicdanlarınızda doruklara çıkardınız.

Şüphesiz alın terlerinizi gurbet ellere döktünüz.

Ekmeğinizi kazanmak için sınırları ve coğrafyaları aştınız.

Rızkınızı elde etmek için özlem deryasına yelken açtınız.

Muhannete muhtaç olmamak için buralara kadar geldiniz.

Namert kapısında hacet dilemediniz.

Hırsıza, haine müsamaha göstermediniz.

Namus çok kutsaldır, asla leke sürdürmediniz.

Alnınız güneş gibidir, çamur sıçratmadınız.

Kalbiniz pırlantadır, kötü söz düşürmediniz.

Üzülerek söylemeliyim ki nafakanızı temin etmek için hasret rüzgârlarıyla savruldunuz.

Ya nasip dediniz, nimeti Hak Teâlâ’dan dilediniz.
Ya sabır dediniz, yine onun yüceliğine sığındınız.
Ya bismillah dediniz, işinize, meşgalenize odaklandınız.

Bir gün, geldiğiniz gibi dönmenin hayalini kurdunuz.

Bir gün, biriktirdiklerinizi yurdunuza götürmenin hesabını yaptınız.

Vatan denildiğinde nemli gözlerle burkuldunuz.

İzin zamanlarını iple çektiniz, dönüş için günler öncesinden hazırlandınız.

Sevdiklerinizi mutlu etmek için özenle hediyeler seçtiniz, içlerine bir de ayrı kaldığınız zamanların en derin hissiyatını yerleştirdiniz.

Vatanı hanenizde, dilinizde, dualarınızda yaşattınız.

Gittiğiniz, gezdiğiniz ve adımladığınız her yerde Türk milletinin kültür elçileri oldunuz.

Sağlam karakterinizi, yüksek ahlakınızı, engin vefanızı her durumda ispatladınız.

Birinci nesille iş buldunuz, ikinci nesille tecrübe edindiniz, üçüncü nesille Avrupa’nın göbeğine kök saldınız.

Yabancılaşmadan uyum sağladınız.

Ötekileşmeden bağ kurdunuz.

Çok kültürcülük baskısına örf ve adetlerinizin kılavuzluğuyla cevap verdiniz.

Türk kimliğine, Türklüğün binlerce yıllık tarihi birikimine, İslam’ın parıltılı tebliğine ve nurlu kıblesine sahip çıktınız.

Bu duygularla vatanı evinizde, derneğinizde, arkadaş sohbetlerinde sembolleştirdiniz.

Eğer geride bıraktıklarınız varsa,  onlara varmanın rüyasıyla teselli aradınız.

Aldığınız mektuplardan, duyduğunuz haberlerden, gelenlerden gidenlerden memleket yankısını duydunuz.

Her sabah erkenden yollara koyuldunuz; işyerlerine, atölyelere, fabrikalara ümitlerinizle ulaştınız.

Çalışırken gelecek kuşakların derdine düştünüz, huzurun beklentisine girdiniz.

Alın terinizi, emeğinizi, göz nurunuzu döktünüz.

Yarınlarınızı güvenceye almak için zorluklara dayandınız, güçlüklere katlandınız.

Dil bilmediniz, ama vazgeçmediniz.
Yol bilmediniz, ama yeise kapılmadınız.
Çaresiz kaldınız, ama durmadınız.

Karnınızı doyurmak, evinizin iaşesini sağlamak için bunlara takılmadınız.

Yabancı düşmanlığına, ırkçı saldırılara, tahammülsüz bakışlara aldırış etmediniz.

Evlerinizin kundaklanmasına, canice ve hunharca suikastlara teslim olmadınız.

Döner tezgâhlarının başında emeğiyle siftahlarının peşinde olan kardeşlerimizin vahşice ve bir plan dâhilinde kıyılmasını unutmadınız ve affetmediniz.

Organize suç çetelerinin, mafya-devlet irtibatının ve ilişkisinin kin saçan eylemlerine, komplolarına eyvallah demediniz, boyun eğmediniz.

Hatırınızdan bir an olsun çıkarmayınız ki; yalnız, sahipsiz ve bir başınıza değilsiniz.

Milliyetçi Hareket sizinledir, Türk milleti arkanızdadır.

Alman Devleti’nin, özgürlük ve insan hakları savunucularının eğer biraz utanmaları, zerre kadar izanları varsa vatandaşlarımıza yönelik cinayetleri aydınlatmaları ve kanlı elleri adalete teslim etmeleri boyunlarının borcudur.

Ve katilleri, onları himaye eden devlet içindeki uzantılarını bir an önce ortaya çıkarmaları gerekmektedir.

Kırı sıkı özgürlük ve adalet palavralarıyla ömür geçirenlerin önünde çok ciddi bir insanlık ve tutarlılık testi kendilerini beklemektedir.

Açıklıkla söyleyebilirim ki, küçümseyen tavırlara, alaycı davranışlara, kaba tutumlara geçit vermediniz. Beklentim bundan sonrada vermeyeceksiniz.

Muzaffer bir milletin fertleri olduğunuzu unutmadınız ve boyunduruk altına alma girişimlerine fırsat vermediniz.

Asimilasyon tezgâhlarına düşmediniz, benliğinizi, belleğinizi bir kenara itmediniz.

Entegrasyon diyerek sizleri kimliğinizden koparmaya çalışanlara fırsat tanımadınız.

Dilinizi, dinayetinizi, dirayetinizi ve dik duruşunuzu hiç bozmadınız.

“Ben çektim, evlatlarım çekmesin” diyerek fedakârlık gösterdiniz.

“Ben üzüldüm, onlar üzülmesin” diyerek düşünceli ve riskleri göğüsleyen azminizi fermanlaştırdınız.

Konukseverliğinizi, cevvaliyetinizi ve cömertliğinizi yaban ellerde hiç eritmediniz.

Vatanımızın başarıları ile sevindiniz, başarısızlıkları ile üzüldünüz.

Milli galibiyetlerde heyecanlandınız, mağlubiyetlerde başınızı öne eğdiniz.

Ve, bu duygularınızın da bizim nezdimizde karşılıksız olmadığını biliyorsunuz.

Biz sizden razıyız, Cenab-ı Allah’ta razı olsun.

Bu üstün meziyetlerinizden dolayı sizleri kutluyorum. Hepinizi kucaklıyorum.

Aziz Vatandaşlarım

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Milletimizin binlerce yıllık tarihi, dünyanın dört bir tarafını görüş ve ilerleyiş istikametine alan sayısız örneklerle doludur.

Kıtalara yayılmış, coğrafyaları kumaş gibi biçmişiz.

Devletler yıkıp, devletler kurmuşuz.

Fetihlerle adalet ve hakkaniyet çeşmemizi her tarafa inşa etmişiz.

Dostluk ve insanlık köprülerini, vicdanı körleşen, duyguları çürüyen ve insafı kuruyan her çevreye uzatmışız.

Gittiğimiz yerleri vatan mücevherinin manevi iklimiyle güzelleştirmişiz.

Bozgunculuğun, düzensizliğin ve düşmanlığın atmosferini; gün gelmiş Allah Allah nidalarıyla temizlemişiz ve fütuhatla kapıları açmışız.

Gün gelmiş, imrenilecek yönetim anlayışımıza talip çevrelerin gönül rızasını kazanarak kirliliği maharetle yıkamışız.

Kimi zaman gözlerden akan yaşları elimizle silmişiz, kimi zaman da çakıl taşımıza göz diken gafillerin haddini hiç korkmadan bildirmişiz.

Fatih’i İstanbul’a yönlendiren şuur ve inanmışlık işte budur.

Kanuni’nin karşısında Fransa Kralı’nı diz çöktüren güç işte bu güçtür.

İtalya’ya kadar gelerek gözünü Batı Avrupa’ya çeviren kudret bu kudrettir.

Okyanusa inerek ufkunu ve hâkimiyet idealini yayan anlayış bu anlayıştır.

Kızıl elmanın arkasındaki sır budur, vatanı cihana taşıma isteği bu yüksek arzudan feyzini ve yönünü almıştır.

Hükümran bir milletin, iddialı bir zihniyetin, ne yaptığını bilen bir tutkunun başarmaktan başka bir seçeneği olmadığını bu örneklere bakarak anlamamız mümkündür.

Bu itibarla rahmetli şairimiz Yahya Kemal; “cihan vatandan ibarettir itikadımca” sözünü boşuna söylememiştir.

Bizim için ekmeğini yediğimiz, sokaklarını adımladığımız, meskenleriyle kendimize ocak yaptığımız her bir yer asıl vatanımızın devamı ve manevi bir parçasıdır.

Doğal olarak Dünya’nın her köşesinde, ülkelerin her birinde aziz milletimizin gül yüzlü bir ferdine tesadüf etmemiz mümkün ve hatta kesin bir hal almıştır.

Ve bulunduğu yeri mensubiyet bilinciyle vatanlaştıran bir Türk’le karşılaşmak bu itibarla şaşırtıcı olmayacaktır.

Bugün hangi yabancı memlekete giderseniz gidiniz, emin olun; orada soluk alan, didinen, mücadele veren, üreten, paylaşan, yöneten bir kardeşimizle karşılarsınız.

Türk milleti, son yurdumuzdan beslenerek ve desteklenerek kollarını en ücra köşelerdeki diyarlara kadar uzatmıştır.

Kimliği ve kişiliği, aziz evlatları tarafından tebliğ edilmiş, tavsiye edilmiş ve gerekirse de kötü niyetlilere, kalın kafalılara dikte edilmiştir.

Bu kapsamda sizler, Batı Avrupa’nın ortasında, kibrin, tarihsel husumetin doruk yaptığı bir ortamda; her engeli aşarak ayakta kaldınız.

Yılmadan, yıkılmadan milli değerlerimizin sözcülüğünü, temsilciliğini ve bayraktarlığını yaptınız.

Geleneklerimizi, modern zamanların özentiyle ikmal edilmiş ahlaksız saldırılarına karşı korudunuz, kolladınız.

Omurgasızların, yabancı hayranlığıyla içinden çıktığı değerlere sırt çevirenlerin oyununa gelmediniz, kaprislerine ve tahriklerine kapılmadınız.

Bir kez daha söylemek isterim ki; sizlerle aynı davanın ve aynı milletin ferdi olmaktan, aynı safta bulunmaktan büyük bir memnuniyet ve şeref duyuyorum.

Özellikle 1978 yılından beridir Türk Federasyonu çatısı altında yürüttüğünüz ve 2007 yılından itibaren de Konfederasyon oluşumuyla sürdürdüğünüz çalışmalar, Türk-İslam kültürünü, tüm çözücü ve eleyici dışsal etkilere rağmen ayakta tutan ve alkışlanması gereken muhteşem bir özettir, sonuçtur.

Şu hususu da vurgulamadan geçemeyeceğim:

Türk ve İslam olmakla gurur duyan, ana vatanla diyalog ve bağını zayıflatmamış, ana gövde olan Türkiye ile duygu ve amaç birlikteliği içinde, ancak yaşadığı ülke kültürünün çarklarında öğütülmeden entegre olmuş vatandaşlarımızın mevcudiyeti her türlü takdirin üzerindedir.

Tekraren ifade etmek isterim ki, değişik ve başka bir kültür dairesinde yer almanıza rağmen, demokratik kazançların sunduğu fırsatlarla, yüksek Türk kültürünün dinamiği ve dimağıyla milli yeterliliğinizi ve zihniyetinizi bir kez daha gösterdiniz.

Bu çok önemli bir başarıdır ve bunda hepinizin payı, rolü ve katkısı vardır.

Ne mutlu ki, 30 Ekim 1961 yılında başlayan süreci takiben gurbete akan milyonlarca vatandaşımız, artık yaban ellerde ev kurmuşlar, sayıları onbinleri bulan işletmeler açarak küresel ekonomiye Batı Avrupa’dan müdahil olmuşlardır.

Almanya’daki kardeşlerimiz yüzbinlerce kişiye iş vermekte ve ekmek kapısı açmaktadır.

Dün yevmiye veya saatlik ücretle çalışanların hatırı sayılı bir bölümü işveren, yatıran, yatırım yapan müteşebbis şahsiyetler olmuşlardır.

Başlangıçta konuk ya da geçici işçi sıfatıyla buralara kadar gelen kardeşlerimizin sabrı, ikinci ve üçüncü nesle karşı sorumluluğu ve sahip oldukları misyonları neticesinde sermaye sahibi haline gelmişler ve özellikle Alman hizmetler sektöründe önemli bir mevki elde etmişlerdir.

Bu tablo, aziz milletimizin mücadeleci ve girişimci yönü açısından iftihar edilecek bir gelişmedir.

Temennim, bu tür girişimlerin yaygınlaşması, Türk milletinin gücünü dünyaya buradan da duyurulmasıdır.

Biliniz ki, sizler, bulunduğunuz ülkelerde barış ve huzur içinde yaşadıkça, sizler, eğitim ve iş hayatlarınızda yeni başarılara imza attıkça, bizler bundan onur duyacağız, güç alacağız.

Bir taraftan bulunduğunuz ülkelerin toplumlarıyla birlikte var olacak, diğer taraftan da millî değerlerimizle ve Türkiye’mizle bağlantınızı hep canlı tutacaksınız.

Sizin başarınız, tarihi kaygılar ve hurafeler nedeniyle Türk milletine ve İslam dinimize önyargı ile bakan toplumların da kanaatlerini mutlaka değiştirecek, kültürler ve milletlerarası hoşgörüyü ve tahammülü artıracaktır.

Türk milletinin insan sevgisi ile beslenen kültürel birikimi, sancılı ve buhranlı bir dönemden geçen dünyaya, sevgi ve hoşgörü çerçevesinde mesajlar sunabilmemize de imkân tanıyacaktır.

Çağımız yeniden şekillenirken, Türk milletinin daha adaletli ve istikrarlı bir dünya için söyleyecek çok sözü olduğuna bütün milletler sizin katkılarınızla yakından şahit olacaktır.

Günümüzde, medeniyetler ve kültürler arasında ihtiyaç duyulan küresel bir hoşgörü anlayışı Türk milleti ve onun bu coğrafyalardaki temsilcileri olarak sizlerin yüksek erdemlerinizle beslenecektir.

Bilinmelidir ki, yardımlaşma ve dayanışma bütün devlet ve milletlerin en temel ihtiyacıdır.

Sizler Türk ve İslam ahlâk ve değerlerinin uzlaştırıcı ve huzur verici mesajları ile buna liderlik edecek, milletlerarası işbirliğinin en güzel örneklerini içinde yaşadığınız coğrafyalarda geliştireceksiniz.

Ne var ki diğer tarafta da sorunlarınız büyümekte, ıstıraplarınız her geçen gün yayılmaktadır.

Nitekim beklentilerinizi ve karşı karşıya olduğunuz kronik meseleleri hem biliyor hem de yakından takip ediyoruz:

Dağılmamak için mücadele veren Türk aile mevcudiyetinin,
2000 yılından itibaren uygulanan uyum ve entegrasyon politikalarından kaynaklanan açmazların,
Göçmen Yasası ile birlikte Türkiye’den eşinizin, yakınlarınızın getirilme zorluklarının,
Federasyon mensuplarımızın ikinci vatandaşlık haklarına ulaşmadaki problemlerinin,
Sizleri, Türk milletinden koparmak için yapılan kültürel zorlama ve sistematik dayatmaların,
Artan ayrımcılığı, ırkçılık vahşetini ve düşmanlık eğilimlerinin,
İçinde yaşadığınız ülkelerin ekonomisine ve kültürüne yaptığınız katkıları dikkate almadan sizlere yurda dönüş için yapılan baskıların,
Okullarda azalan Türkçe derslerinin, evlatlarımızın dilimizi okullarda öğrenirken karşılaştıkları zorlukların,
Elbette ikili kültür arasında sıkışıp kalmanın getirdiği bunalımların ve buhranların farkındayız ve bunları kendimize dert ediniyoruz.

Ayrıca özellikle birlik olmanızı engelleyen yapay ayrımların her şeyden önemli olduğunu düşünüyorum.

Aynı coğrafyadan ve aynı kültürden beslenerek Anadolu’dan buralara gelmiş olan siz değerli kardeşlerimizin birlik ve beraberliğine her zamankinden daha fazla ihtiyaç olduğunu görüyorum.

İnanıyorum ki, tek bilek ve tek yürek olarak, aziz milletimizi dünyanın her yerinde daha büyük bir güçle, asalet ve şerefle temsil etme imkânı bulacaksınız.

Yıllar geçmesine rağmen, çok şükür ki;

Hâlâ mutfaklarınızda tarhana çorbası kaynıyor, arabaşı pişiyor, bulgur pilavı yufkayla sofraya geliyor.
Hala kınalı ellerle bereket niyaz ediyorsunuz.
Hâlâ komşularınıza aşureler dağıtıyor, yakınlığınızı perçinliyorsunuz.
Hâlâ davul zurna sesleri yüreklerinizi coşturuyor, gelin alaylarıyla seviniyor, yuva kuruyorsunuz.
Hâlâ türkülerle oynuyorsunuz, uzun havalarla dertleniyorsunuz.
Hala taşına, suyuna, bin can feda bir insanına diyerek memleket sevdasını taşıyorsunuz.

Zaman, sizleri değerlerimizden koparamamıştır.

Tersine; sadakatinizi artırmış, bağlılığınızı büyütmüş, milliyetçiliğinizi güçlendirmiştir.

Ne mutlu sizlere, ne mutlu sizin gibi vatan evlatlarına.

Ne mutlu Avrupa Türklüğü’ne.

Ancak bu kazanımlarımıza rağmen işiniz kolay değildir.

Önünüzde aşılması gereken zorluklar da vardır.

Vatanınızdan uzakta, yoğun ve heyecanla yaşadığınız milli duygularınıza tuzak kurmak isteyenler çıkacaktır ve bugüne kadar da çıkmıştır.

Tahrikler, ajitasyonlar, kışkırtmalar etrafınızda öbeklenerek sizleri içten zayıflatmaya çalışacaktır ve bugüne kadar örnekleri yaşanmıştır.

Bu tehditlerin, size demokratik imkân ve yaşama alanı tanıma konusunda ayak direten yabancılar kadar vahim olduğunu düşünüyorum.

Bu itibarla, aman ha uyanık olunuz.

Bozgunculara, yıkıcılara fırsat vermeyiniz.

İnanç hortumcularına, zekât hırsızlarına itibar etmeyiniz.

Tertiplere dikkat ediniz.

Ayrımcılığa pirim vermeyiniz.

Bir olunuz, birlik olunuz,  diri olunuz, kucaklaşınız.

Ve Türk milletini Avrupa semalarında sönmeyecek şekilde parlatınız.

Bunu yapabileceğinizi biliyorum.

Bu konuda hepinize güveniyorum.

Çünkü siz bu yüzyılın akıncılarısınız, alperenlerisiniz.

Türk milletinin hiçbir hesap ve çıkar gözetmeden hakkını savunan kahramanlarınız.

Bugün bu salonda toplanan kardeşlerim ve dünyanın her coğrafyasında yüreği milletimiz için çarpan kutlu yürekler bu milli duruşun birer eseridir.

Sizlerle büyük Türk milleti adına iftihar ediyorum.

Değerli Vatandaşlarım,

Aziz Dava Arkadaşlarım,

Türkiye’den ayrı geçirdiğiniz süre içinde nelerin olduğunu, hangi gelişmelerin yaşandığını ve kimlerin neler yaptığını sizler iyi biliyorsunuz.

Çünkü kulağınız bizimle, gönlünüz bize yönelik.

Derhal göze çarpıyor ki, ülkemiz çok sıkıntılı günlerden, sancılı bir dönemden geçmektedir.

Öylesine sorunlar katlanmış ve birikmiştir ki, milletimizin mecali ve sabrı neredeyse tükenmiştir.

Van depremini duydunuz.

Bu acıyı hepiniz burada, en derinlerinizde hissettiniz.

İçiniz kan ağladı, gönül sızınız binlerce kilometreyi aşarak Van’a ulaştı.

Muhtemeldir ki, yakınlarınız, tanıdıklarınız ve arkadaşlarınız vardı.

644 kardeşimizi meydana gelen iki depremde kaybettik.

Üzüntümüz sonsuz, kederlerimiz tarifsizdir.

Terör vahşetinin döktüğü şehit kanı ve deprem felaketi üst üste gelince milletimiz adeta yaslı günlerden çıkamamıştır.

Alınmayan önlemler, imar hataları, kaçak ve çürük yapılaşma,  heba edilen yıllar yaşanılan iki depremdeki ağır bilançoyu kabartmıştır.

Hele hele ikinci Van depremi tam bir cinayettir.

Doğal afet göstere göstere gelmiş ve 40 vatandaşımızın hayatına mal olmuştur.

Hükümet deprem sonrasında, kendini takdim etme kaygısına kapılınca kayıplarımız artmış, canımız daha çok yanmıştır.

Bu kapsamda deprem riskini sıfırlamak mümkün değilse de, etki ve tesir düzeyini azaltmak elimizdedir ve yapabileceklerimiz arasındadır.

Büyük acılara, dayanamayacağımız yıkımlara meydan vermeden AKP Hükümeti gerekenleri yapmalı ve milletimizi bu tabii felaketten koruyacak tedbirleri geliştirmelidir.

Depremde hayatlarını kaybeden kardeşlerimize Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum. Geride kalanlara sabır ve ailelerine başsağlığı dileklerimi bir de Almanya’dan iletiyorum.

Yaralı kardeşlerimin bir an önce şifa bulmalarını temenni ediyorum.

Az önce de ifade ettiğim gibi, bölücü terör adi ve alçak eylemleriyle kadınlarımızı, çocuklarımızı, bebeklerimizi ve güvenlik güçlerimizi şehit etmektedir.

Düşünebiliyor musunuz, bu kanlı tezgâh hamile kadınları yok hedef almaktadır.

Canlı bombalarla saldırmakta, masum kız çocuklarımızı pusu kurarak katletmektedir.

Çocukları kurşunlamakta, birliğimizi ve kardeşliğimizi mayınlamaktadır.

Biz İmralı’da yatan caniye bebek katili derken eksik bırakmışız.

Çetesiyle birlikte bunlar insanlık katili ve kandan beslenen terör vampirleridir.

Özellikle Güroymak’ta bombalı saldırıya kurban verdiğimiz 9 kardeşimiz, Çukurca’da kahpe saldırılarla Hakk’a uğurladığımız 25 evladımız bizleri çok üzmüştür.

Tüm şehitlerimize Cenab-ı Allah’tan rahmet, milletimize ve ailelerine başsağlığı diliyorum.

Hatırlarsanız Hükümet, sözde demokratik açılım isimli ve bize göre yıkım olan projesiyle anaların ağlamasını durduracağını iddia etmişti.

Analar bir daha ağlamayacak demişlerdi.

Görüyorsunuz; değil analar, Türk milleti ağlıyor, feryat ediyor.

Menfur saldırılar ciğerimizi dağlıyor.

Yine hatırlarsanız, “çok iyi şeyler olacak, güzel gelişmeler yaşanacak, umutluyum” sözleri bazı ağızlardan çıkmıştı.

Habur’dan terörist karşılama törenlerini sevinerek alkışlayan devlet ve hükümet temsilcileri vardı.

Sizler vatana gelirken birçok zorluk ve bürokratik işlemle karşılaşırken, şehit kanı dökenler merasimlerle karşılanmıştı.

Üstelik işledikleri cinayetlerden ve terör örgütü üyeliğinden pişman olmadıklarını söylemelerine rağmen haklarında pişmanlık hükümleri uygulanmış ve salıverilmişlerdi.

İstirham ederim söyleyiniz muhterem kardeşlerim, bu size ve aziz milletimize reva mıdır?

Buraya çok uzak olmayan Oslo’daki müzakereleri de mutlaka işittiniz.

İşte bu hadiselerden terör azgınlaşmış ve bastırdıkça alacağına inanmıştır.

Taviz tavizi getirmiş, Türk devleti maalesef bölücü terör örgütü karşısında zor durumlara düşmüştür.

Üstelik yakın coğrafyalardaki ve komşu ülkelerdeki halk hareketlerinin içimize ve üzerimize sıçrama ihtimali ve bunun için de çaba gösterenlerin varlığı gün geçtikçe belirginlik kazanmaktadır.

Diyarbakır’ı Mısır’ın Tahrir Meydanına çevirme beyanları kulaklarımızda çınlamaktadır.

Ayrılma, dağılma, alt etnik kimliklere bölünme arayışında olanlar çevremize batıkça iştahları artmakta ve kendilerine dayanak bulmaktadırlar.

Ancak Başbakan Erdoğan bunun farkında değildir.

Bu tehlikeyi sezecek basiretten yoksun olduğunu göstermektedir.

Kendisi Tunus, Mısır, Libya derken şimdi de Suriye’yi hedefine almıştır.

Bugün kalkmış, “Suriye, Libya kadar yankı uyandırmıyor” sözleriyle,  adeta Batı’ya neden müdahale etmiyorsunuz ince ayarını ve ikazını yapmaktadır.

Ve “Libya için iştahlarını kabartanların Suriye’deki katliamlara sessiz kalması insanlık vicdanında tamiri zor yaralar açmaktır.” sözlerinin nerelere varacağını ve nasıl bir sonuç doğuracağını ya bilmemekte ya da bildiği halde emperyalizmin tetikçiliğine kapı aralamaktan rahatsızlık duymamaktadır.

Bu sözler aklın ve idrakin durduğuna ve dağıldığına delalettir.

Vahametin ve şiddet davetlerinin Sayın Erdoğan’da nereye kadar ulaştığını göstermektedir.

Almanya’dan sormak isterim ki;

Sayın Başbakan sen kendinde misin?

Ağzından çıkanları kulağın duyuyor mu?

Ne yani, emperyalist heveslerin teşrifatçılığını yapmaya mı niyetlisin?

Suriye işgal mi olsun istiyorsun?

Okyanus ötesine alan mı açıyorsun, Haçlı saldırılarını mı meşrulaştırıyorsun?

Ne yapmaya çalışıyorsun? Bize anlat, bize itiraf et?

Almanya’daki kardeşlerimize izah et? Türk milletini ve Türkiye’yi, hangi ateşin içine atacaksın?

Başbakan Erdoğan’ın Suriye’yle ilgili sözleri çok tehlikelidir.

Bu kapsamda hükümetin dış politikası iflas etmiş ve Ortadoğu’nun çöl sıcaklarında kumlara gömülmüştür.

Ülkemiz açıkça tehlikeli ve keskin bir uçuruma doğru sürüklenmektedir.

Bu yoldan dönmek ve bir an önce çıkmak gerekmektedir.

Şayet başkalarının içişlerine karışır, mesela Suriye’deki muhalefetle içiçe olursanız, yarın da başka ülkelerin, kendi içimizde aynısını yapmasına imkân sağlamış olursunuz.

BOP’un rehberliğini değil, başkent Ankara’nın vizyonunu ve Türk tarihinin tayin ettiği milli kulvarı takip etmek lazımdır.

Başbakan, savaş tamtamları çalan birisi haline dönüşmesinin vahim sonuçlarını artık görmesi lazımdır.

Sizler burada, Batı’nın tesir düzeyi yüksek her türlü propagandasına karşı koyup milli karakterinizi muhafaza ederken, Türkiye’de siyasi sorumluluk alanlar ne yazık ki sizin elinize dahi su dökemeyecektir.

Büyük Ortadoğu Projesi kapsamında, Suriye’de ve Libya’da akan kanların faturalarını yönetimlerine çıkaran AKP zihniyeti; esasen çifte standardın labirentlerinde kaybolmuştur.

Bakınız sinsi bir kuşatma her tarafta etkisini ve taraflarını göstermektedir:

Mısır’da, Hüsnü Mübarek’in devrilmesine el veren muhaliflerin öncüleri, imalarla Türkiye’yi Suriye’ye bulaştırmaya, işgal etmeye davet etmektedir.

BOP, Eşbaşkanı’nın eliyle yürütülmekte ve dozu artan bir şekilde servis edilmektedir.

ABD’nin doğrudan istilasına şimdilik gerek yoktur.

Onun yerine emperyalizmin acenteliğini alanlar vardır ve gereğini de heyecanla yapmaktadırlar.

Muhterem Dava Arkadaşlarım,

Değerli Vatandaşlarım,

Bugün ülkemiz sorun yumağına dönmüştür.

İç ve dış meselelerimiz bekamızı en üst düzeyde tehdit eder hale gelmiştir.

Vicdanları olmayan, milleti benimseyen odaklar şimdi de vicdani retçiliği gündeme taşımışlardır.

Biz buna ne olursa şiddetle itiraz ve taraflarını telin edeceğiz.

Buradaki maksat son derece sakıncalıdır.

Türk milletini askerlik görevinden ve sorumluluğundan soğutmak için AKP hükümeti hummalı bir çalışma başlatmıştır.

Ancak, TSK’nın kapısındaki yığılmayı eritecek bedelli askerlik konusu başka bir şeydir, vicdani redçilikle anayasada tanımlanan vatan hizmetini inkâr etmek başka bir şeydir.

Dikkat ediniz, sözde PKK’nın dağ kadrosunu eksiltmeye, örgüte ilaveleri azaltmaya çalışan AKP Hükümeti, ne ibretlik bir neticedir ki; bunun yerine TSK’ya katılımları engellemek için seferber olmuştur.

PKK’nın isteği de budur.

İmralı canisinin tavsiyesi de bu yöndedir.

Amaç, Türk milletine ve devletine vücut veren bütün ortak değerlerin yıkılmasıdır.

Hedef, Türkiye’yi parçalayarak çok milletli, çok kimlikli ve çok dilli bir ortaklık devletinin kabul ettirilmesidir.

Bütün tahriklere rağmen partimiz, milletimizin bin yıllık kardeşliğinin devamı yolunda önemli görevler üstlenmiş ve mesafeler kat etmiştir.

Önüne çıkan tuzaklara düşmemiş, Türk milletinin birliğini ve dirliğini korumak için büyük çaba göstermiştir ve göstermeye de devam etmektedir.

Şu kadarını ifade edebilirim ki, AKP’nin yönettiği ülke gerçeği içinde haksızlıkların ve tahribatların boyutu gün geçtikçe fazlalaşmaktadır.

Hayatın her alanında vahim ve tehlikeli gelişmeler yaşanmaktadır.

Geldiğimiz bugünkü noktada;

Milletimiz umutsuz, çaresiz ve geleceğinden endişelidir.
Devletimiz sıkıntılı, gergin ve yaralıdır.
Vatandaşımız işsiz, yoksul ve bitkindir.
Ekonomi alarm vermekte, göstergeler bozulmakta ve gelirler azalmaktadır.
Şehirlerimiz huzursuz, dağlarımız, sokaklarımız eli kanlı canilere teslimdir.
Gençlerimiz yarınsız, kadınlarımız şiddet dalgasıyla baş başadır.
Analar ağlamakta, çocuklar öksüz kalmakta, şehitler toprağa düşmektedir.

Türkiye’nin bugünkü tablosunda;

Ana muhalefet partisi CHP dağınık, şaşkın ve ne dediğini bilmemektedir.
PKK’nın hamisi, kanlı saldırılarının hazırlayıcısı peşmerge son vatanımızda ağırlanmakta ve taltif edilmektedir.
Bölücü talepler dur durak bilmeden aldıkları destek ve gösterilen hoşgörüyle iyice zıvanadan çıkmaktadır.
Türk milletinin bölünmesi, Türkiye’nin üniter yapısının çiğnenmesi için alçaklar koalisyon ve faaliyet halindedir.

Bunun için yeni anayasayı çare ve çıkış kapısı olarak görenler yanıldıklarını muhakkak anlayacaklardır.

Biliyorum, umutsuz ve karanlık bir ülke manzarası ortaya koysam da gerçekler bunlardır.

Türkiye’nin aydınlığa, Türk milletinin esenliğe ve refaha kavuşmasının bir tek yol ve formülü vardır:

O da Adalet ve Kalkınma Partisi’nin küresel angajmanlardan sıyrılması ve aziz milletimizin hak ve hukukuna sahip çıkmasıdır.

Şurası da açık bir gerçektir ki, yüksek ahlakınız, engin vatanseverliğiniz ve milliyetçilik şuurunuz bizim yanlışla mücadelemizde en büyük sığınaklarımızdan olacaktır.

Aynısını 12 Haziran seçimlerinde de göstermiştiniz.

Milliyetçi Hareket’e dört bir koldan saldırırlarken de bizi hiç yüzü üstü bırakmamıştınız.

Bir tarafta Okyanus ötesinin tezviratları, dedikoduları varken; diğer tarafta küresel istihbarat operasyonlarının acımasızlığı her düzeyde kendisini göstermişti.

Bir yanda AKP Hükümeti’nin kışkırttığı ve tertiplediği düzenekler yer alırken, diğer yanda devlet içindeki çeteler ve dışarıdaki uzantıları el birliği yapıp üzerimize gelmişlerdir.

İşte böyle bir ortamda dahi yanımızdan hiç ayrılmadınız.

Unutuldu sanılmasın, ihmal edildi düşünülmesin.

Değeriniz çok fazla, kıymetiniz paha biçilmezdir.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Hanımefendiler, Beyefendiler,

Beklentim odur ki, Avrupa Türk Federasyonu’nun kutlu misyonu ile yaşayacak olan millet sevgisi ve dalgalanacak milli kültür meşalesi daha nice çeyrek asırlara ulaşacak, desteklerinizle çok daha güzel hizmetlere imza atacaktır.

Milli birlik ve kardeşliğin devamı için çıktığımız yolda, sizlerin de buralarda aynı kaygılarla dayanışma içinde bulunduğunuzu görüyor ve iftihar ediyorum.

Milletimizin bir yıkıma sürüklenmesini önlemek, hepimiz için tarihi ve milli bir görevdir.

Çünkü Türkiye’nin ve Türk milletinin kurtuluşu için “Milliyetçi-Ülkücü Hareket’ten” başka ümit ve çare kalmamıştır.

Bu süreçte karşımıza çıkarılacak her türlü engeli de sizlerin desteği ve Cenab-ı Allah’ın izniyle mutlaka aşacağız ve mutlaka başaracağız.

Biz memleketimizin her evladını kucaklıyoruz.

Kökeni, mezhebi ne olursa olsun herkese sarılıyoruz, her eli tutuyoruz ve buna da Allah’ın izniyle devam edeceğiz.

Sizlerin de bu topraklarda aynı sevgi ve kaynaşma duygularıyla hareket ederek bütün vatandaşlarımızı, aziz milletimizin bütün evlatlarını kucakladığınıza eminim.

Göçün ellinci yılında, Avrupa Türk Konfederasyonun; buradaki kardeşlerimizin gelişmesi, kültür kaynaklarından kopmaması için daha yoğun gayret sarfedeceğine inanıyorum.

Bu teşkilatımızın, Türklerin, Almanya’nın; siyaset, eğitim, ticaret, sivil toplum ve ekonomi hayatında başarılı olması ve ayrıcalıklı yer edinmesi için üstüne düşen çabayı göstereceğini biliyorum ve bunu bekliyorum.

Uyum sorunlarını aşıp, Alman toplumuyla kaynaşarak Türk milletinin en iyi şekilde temsil edilmesi çok önemlidir.

Türkçe’den taviz vermeden yabancı dilin öğrenilmesi, geleneklerimizden sapmadan yaşadığınız yerle bütünleşilmesi bana göre öncelikleriniz arasında yer almalıdır.

Türk Konfederasyonumuzun bütün teşkilatlarıyla bunu başaracağını düşünüyorum.

Artık dördüncü neslin kendisini göstermeye başladığı düşünüldüğünde, elleri öpülesi birinci nesil insanımızın muazzez mirasının Avrupa’nın her köşesinde parlamasını diliyorum.

Avrupa kapılarında oyalanan Türkiye, aziz temsilcileri eliyle kim olduğunu ve nasıl bir medeniyeti ruhunda taşıdığını bu kapsamda gösterebilecektir.

Büyümenin, gelişmenin, kuvvet ve kudret kazanmanın başka da yolu yoktur.

Gücünüzün Türk milletini, Türkçemizi, Türk kültürünü yaşatmaktan geçtiğini unutmayınız.

Bu vesile ile kurultaya katılan vatandaşlarımı, ülküdaşlarımı ve aziz dava arkadaşlarımı bir kere daha en iyi duygularımla selamlıyorum.

Biliniz ki, dualarınız, destekleriniz ve başarılarınız bizim en büyük dayanağımız ve heyecanımız olacaktır.

Milletimizin bu coğrafyalardaki temsilcileri olarak sizlere, ailelerinize, tertemiz çocuklarınıza, pırıl pırıl gençlerinize Cenab-ı Allah’tan sağlık, mutluluk ve esenlikler temenni ediyorum.

Bu teşkilatımızın fikir önderi ve destekçisi Merhum Başbuğumuz Alparslan Türkeş Bey başta olmak üzere, Hakkın rahmetine kavuşmuş bütün gönül ve dava adamlarını bir kez daha minnet ve rahmetle yâd ediyorum.

Hepinize, en kalbi hislerimle sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Konuşmamın sonunda hepinize varlık ve birlik yolunda, gurbet ellerdeki hayatınızda üstün başarılar diliyorum.

Türk milletinin yükselişi uğrunda yolunuz, bahtınız ve alnınız açık, mücadeleniz kutlu olsun.

Hepiniz sağ olun, var olun, Yüce Allah’a emanet olun.

Ne Mutlu Türküm diyene.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanı Lokman Kaya görevi, İl Başkan Yardımcılığı görevini yürüten E. Serkan Uysal’a devretti.

Devir teslim töreninde konuşan eski il başkanı Lokman Kaya: “Ülkü Ocakları il başkanı olarak bugüne kadar yürüttüğü görevde Ülkü Ocakları’nı en iyi noktaya taşımak için çaba sarfettiklerini belirterek, şanlı davamızın bundan sonra yeni başkan ile daha da iyi noktalara ulaşacağına inancım tamdır. Allah yar ve yardımcısı olsun.” dedi.

Antalya Ülkü Ocakları yeni il başkanı E. Serkan Uysal, eski il başkanı Lokman Kaya’ya yaptığı hizmetler için teşekkür ederek, bundan sonraki hayatında başarılar diledi.

Antalya Ülkü Ocakları İl Başkanlığı görevine atanan E. Serkan Uysal: “Devraldığımız kutsal dava sancağını daha yüksek noktalara taşımak için çalışacağız. Kutlu davamızın bize yüklediği misyon gereğince, Ülkü Ocakları’nın görevleri doğrultusunda Türk gençliğinin eğitimli gençler olması için uğraş vereceğiz. Ülkü Ocakları’nda yetişen gençler 2023’ün lider Türkiye’sinin liderleri olarak ülkemizi daha yüksek yerlere ulaştıracaktır. Bütün Türk gençliğini kutsal dava sancağı altında toplanmaya bekliyorum.” dedi.

Değerli Misafirler,

Sayın Basın Mensupları,

Hepinizi en iyi dileklerimle selamlıyorum.

Geride kalan hafta içinde, ülke ve dünya gündeminde önemli olaylar vuku bulmuş ve hassasiyetle ele alınması gereken gelişmeler yaşanmıştır.

Gerek yakın coğrafyaların, gerekse de komşu ülkelerin içine düştükleri travmalar, alaboralar her açıdan mühim hadiselere kapı aralamıştır.

Akdeniz kıyı şeridi boyunca ekonomik ve toplumsal gelgitler siyasal yönetimleri sarsmış ve iktidarların dayandığı temelleri peşi sıra aşındırarak istifa rüzgârlarına ivme vermiştir.

Hem ülkemizdeki, hem de içinde bulunduğumuz geniş coğrafyadaki gerilimler ve kaygı verici süreç birçok şeyin habercisi olması bakımından son derece kayda değerdir.

Elbette deprem felaketi, etnik bölücülüğün şirret eylemleri ve ekonomideki belirsizlikler kendi içimizde üzerinde kafa yormamız gereken bazı sorun alanları olarak dikkat çekicidir.

Bu biriken ve değerlendirme yapmamızı gerektiren konu başlıklarından önce geçtiğimiz hafta sonu gerçekleştirdiğimiz bazı siyasi çalışmalar ve ziyaretler hakkındaki görüşlerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Değerli Arkadaşlarım,

29 Mart Mahalli İdareler Seçimleriyle birlikte, partimizin sorumluluğu altına giren belediyelerimizin çalışmalarını yerinde görmek ve hayata geçirdikleri icraatlarını yöre insanımızla buluşturmak için sürekli bir faaliyet içindeyiz.

En son olarak Manisa ve Demirci Belediyelerimizin büyük bir özveri ve çabayla yaptırdıkları hizmetlerin kurdelesini kestik, açılışlarını yaptık.

MHP’li belediyelerin başarılı çalışmalarına mahallinde şahit olduk ve Manisalı kardeşlerime kazandırılan eserlerle iftihar ettik.

Vatandaşlarımızla kucaklaştık, özlem giderdik ve dertlerini dinledik.

Mesajlarımızı ve düşüncelerimizi ilettik.

Bununla birlikte yaklaşık 1,5 aylık zaman diliminde; Osmaniye, Niksar, Isparta, Erdemli ve Balıkesir Belediyelerimizin açılış ve temel atma törenlerine iştirak ederek partimizi temsil eden belediye başkanlarımızın gurur duyulacak faaliyetlerine ve gayretlerine vakıf olduk.

Gördüğüm kadarıyla ve aldığım bilgiler çerçevesinde diyebilirim ki; MHP’li belediyeler yerel yönetimlerde bir marka olmuş ve partimize gönül veren insanımızı hiç yüz üstü bırakmamıştır.

Dürüstlüğün ve çalışkanlığın nasıl olacağını iş ve işlemleriyle ortaya koymuşlardır.

Vatandaşlarımızla bütünleşen, kapılarını herkese açan, partizanlığın kör kuyularına düşmeyen ve adımlarını devamlı olarak yüksek bir sorumluluk duygusuyla atan MHP’li belediyeler bizlerin haklı övünç kaynakları olmuşlardır.

Birkaç gün önce de Manisa ve Demirci belediyelerimizde bunları bir kez daha gördük ve yaşadık.

Bu kapsamda Manisalı kardeşlerimin istifadesine sunulan belediye eserlerinin açılışını yapmaktan büyük bir bahtiyarlık duydum.

Özellikle Manisa Belediye Başkanımızın, bu güzel ilimizi mamur bir hale getirmek, geliştirmek ve güzelleştirmek için nasıl canla başla ve iyi niyetle çalıştığını memnuniyetle müşahede ettim.

Açılışını yaptığımız hizmetlerdeki alın teri, göz nuru ve emek her yönüyle ortadadır.

Hükümetin çok konuşan ve gözünden yaşları hiç eksik olmayan bir bakanının; belediyemizin üç yılda yaptığı hizmetleri küçümseyen, önemsizleştiren tavırları şüphesiz Manisalı kardeşlerim nezdinde itibar görmeyecektir.

Bizim ziyaretimizden hemen sonra apar topar Manisa’ya gelerek gıybet ve bühtanda ne kadar maharet sahibi bir şahsiyet olduğunu ispat eden bu siyaset meddahı, Manisa Belediyemizle değil; Deniz Feneri’nin sebep olduğu yolsuzluk batağıyla uğraşması kendisi açısından gayet yerinde olacaktır.

Kim ne derse desin, nasıl bir tezvirata tevessül ederse etsin; çok şükür Manisa engellerinden kurtulmakta, üzerindeki tortular sökülmekte, kilitleri teker teker açılmaktadır.

Belediyemizin girişimleriyle, Manisa’nın havası ve görünüşü değişmektedir.

Yolları, caddeleri, sokak araları değerli dava arkadaşlarımın müdahalesiyle hak ettiği seviyeye ve gıptayla bakılacak bir duruma gelmektedir.

Şüphesiz Demirci için de aynı şeyleri söylememiz mümkündür.

Pırıl pırıl sokaklarıyla, düzenli alt yapısıyla ve helal hizmetlerle, huzurlu ve güzide bir ilçemiz haline gelen Demirci’nin bu hali bizi fazlasıyla sevindirmiştir.

Vatandaşımızı merkezine alan, mesai mefhumuna takılmayan ve belediyecilik vizyonumuzu layıkıyla sahiplenmiş değerli belediye başkanlarımızla iftihar ediyorum.

Kendilerini bir kez daha kutluyor, görevlerinde üstün başarılar diliyorum.

Başbakan’ın; onbirinci ayın onbirinde ülkemizin dört bir tarafında gerçekleştirdiği sanal yüzonbir tesisin açılış sayısına ulaşılmadıysa da, belediyelerimizin gerçekçi, ayakları yere basan ve umut tacirliğine prim vermeyen çalışmaları bizim için onur vesilesi olmuştur.

Hızını alamayan bazı AKP’li bakanların, tıpkı Başbakanları gibi, oturdukları yerden açılışlara devam edecekleri ve sırada da 98 tesisin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Başbakan Erdoğan ve arkadaşları;

Bırakın hayal pazarlamacılığına, ipe sapa gelmez vaatlere devam etsinler.
Bırakın sözde açılış ve temel atma merasimlerinde telaşla boy göstersinler, birbirlerini ağırlasınlar.
Bırakın telekonferansla bulundukları yerden dev diye yutturulan, ama gerçekte ne olduğu belli olmayan yapay icraatlarla oyalansınlar.
Bırakın yalan, riya ve aldatma tufanında yollarını kaybetsinler, idraklerini yitirsinler.
Geçmişte banker Kastelli’nin nasıl foyası döküldüyse, gelecekte de AKP’nin maskesi öyle düşecek ve fiyaskolar haysiyet kırıcı biçimde AKP’nin alnına yapışacaktır.

Bunlar olurken, biz yolumuza inanç ve ısrarla devam edeceğiz, milletimize hizmet götürme sevdamızdan ve kararlığımızdan asla ödün vermeyeceğiz.

İnanıyorum ki, aziz milletimiz samimi, dürüst, türlü zorlukları aşarak gerçekleştirdiğimiz çalışmalarımıza duyarsız kalmayacak; üstelik ne AKP’nin yalanlarına kanacak ne de bunu sineye çekecektir.

Muhterem Arkadaşlarım,

Üzülerek söylemeliyim ki, belediyelerimiz bu kadar olumlu manzaraya rağmen imkânsızlıklarla ve iktidar baskıyla cebelleşerek ayakta durmaktadır.

Milletimizin himaye ve desteğiyle belediye yönetimlerine gelen arkadaşlarımız güçlüklerle sindirilmeye, caydırılmaya ve vazgeçirilmeye çalışılmaktadır.

Harama fırsat vermeyen, kötü niyetlilere göz açtırmayan, millete hizmetkâr olmak için çırpınan MHP’li belediyeler maalesef AKP’nin hücumuna uğramaktadır.

Takdir edersiniz ki bu tablo Türk milletinin tercihine, kararına açıkça saygısızlık ve hakarettir.

Zannedersiniz ki, Türkiye AKP tarafından işgal edilmiş ve bundan dolayı AKP dışındaki her kesim düşman muamelesine tabi tutulmuştur.

Nitekim;

MHP’li belediyeler çalıştıkça AKP rahatsız olmaktadır.
MHP’li belediyeler hizmet yarışında arayı açtıkça AKP iktidar silahını ahlaksızca üzerimize çevirmektedir.
Ve MHP’li belediyeler yörelerini eserlerle buluşturdukça AKP kıvranmaktadır.
Bundan dolayı partili belediyelerimiz zulüm ve iftira oklarının hedefindedir.

Ismarlama şikâyetlerin, mesnetsiz ihbarların, hayali suç isnatlarının ve uydurma iddiaların odağındadır.

Belediyelerimiz ilerledikçe; düzmece raporlar tanzim eden işbirlikçi, tetikçi ve köhnemiş AKP müfettişleri iftiralarla karşılarına çıkmaktadır.

Organize suç teşekkülü varmış gibi belediyelerimize baskınlar düzenlenmekte, gözaltılar ve tutuklamalar hayâsızca yapılmaktadır.

Çelişkiye bakınız ki; AKP, kendi yönetimi altında bulunan ve yolsuzluk çukuruna düşmüş belediyeleri görmezden gelirken hiç vicdanı dahi sızlamamaktadır.

AKP Hükümeti her şeyden önce;

İmar vurguncularıyla yaptığı eylem birliğine,
Rüşvetçilerle ve komisyoncularla yaptığı derin ittifaka,
İhale simsarlarıyla ve hazine hortumcularıyla hissedarlığa,
Arazi mafyalarıyla, orman yağmacılarıyla ve arsa talancılarıyla içine girdiği emel birliğine bakmalı ve biraz ahlakı varsa bunlar üzerine düşünmelidir.
Hükümet çirkefliklerle bezenmiş, ahlaksızlıklarla süslenmiş haramzade niteliğine aldırış etmeden sıra partimizi töhmet altında bırakmaya geldiğinde inanılmaz bir heves ve iştahla pervasızlaşmakta ve gözü kararmaktadır.

Başbakan Erdoğan’ın yanaşmalarını, yakınlarını ve yandaşlarını koruyan yönetimi, MHP’nin duruşuna, varlığına ve elde ettiği başarılara küstahça tahammülsüzdür.

Gözler kör, kulaklar sağır ve sezgiler kurumuştur.

Başbakan bu yolla sonuç alacaklarını hesap etmekte ve demokratik kültürü baltalamaktan da geri durmamaktadır.

Belediyelerimizin, mali hakları gasp edilmekte, en tabii ve zorunlu ihtiyaçları karşılanmamaktadır.

İş makineleri, itfaiye araçları gibi temini gerekli ve acil olan talepler hiç ciddiye alınmamakta ve bir sonuca ulaşmamaktadır.

AKP Hükümeti, MHP’li belediyelere ayrımcılığın, tarafgirliğin en acımasız salvolarıyla saldırmaktadır.

Partimizi mahalli idarelerde küçük düşürmek, başarısız göstermek ve yetersiz bırakmak için AKP olmadık komplolara, tuzaklara ve eziyetlere başvurmaktadır.

Şayet bu yollarla, partimizin ve belediyelerimizin milletimizin gözünden düşeceği ve gönlünden ineceği düşünülüyorsa; AKP, gün gelecek yanıldığını bedel ödeyerek ve pişmanlıklar içinde inşallah görecektir.

Çamur atarak yakalarındaki usulsüzlük ve hırsızlık kirinden arınacaklarını hesap eden hükümet etme zihniyetinin, kendi dışındaki herkese yönelik bu sistematik mezalimi elbet cevapsız kalmayacak ve bırakılmayacaktır.

Milliyetçi Hareket Partisi’nin mahalli idarelerden merkezi iktidara adım adım giden yolculuğuna mani olmayan çalışan AKP; korsanlığının ve kural tanımaz kurnazlığının ağır sonuçlarına mutlaka katlanmak zorunda kalacaktır.

İnancımız, dileğimiz ve beklentimiz bu yöndedir.

Değerli Milletvekilleri,

Türkiye üç haftadır Van’daki felaket zincirini ve acı verici doğal afetleri konuşmaktadır.

İlk önce 23 Ekim’de meydana gelen 7,2 şiddetindeki birinci Van depremi 604 vatandaşımızı maalesef aramızdan almıştır.

İlave olarak ise 9 Kasım tarihinde 5,6’lık bir büyüklükte oluşan ikinci Van depremi de, şimdiye kadar açıklanan rakam doğrultusunda söyleyecek olursak, 40 vatandaşımızın hayatına mal olmuştur.

Buna göre Van afeti 644 vatandaşımızın vefatına neden olmuştur.

Kamuoyuna yansıyan bilgilerden; sayıları üçbine ulaşan ev yıkılmış, otuz bine yaklaşan ev ise oturulamaz hale gelmiştir.

Deprem ne hazindir ki, Van’ı silindir gibi ezip geçmiş, beton bloklar umutları toprak altında bırakmıştır.

Van hakikaten ağlamakta, feryatlar şu kış günlerinde daha da dayanılmaz hale gelmektedir.

Bir gerçeğin altını kalın olarak çizmek lazımdır:

Van’da meydana gelen deprem afeti AKP’nin başarısızlığını ve yetersizliğini bir kez daha tescil etmiştir.

Özellikle ikinci Van depremi affedilemez ihmal ve aymazlıklar neticesinde canımızı yakmış ve 40 kardeşimizi bizden koparmıştır.

Felaketin başından beri yanlış teşhisler, isabetsiz yorumlar, enkaz üzerinde yapılan siyasi gösteriler, kafa karışıklıkları, siyasal propaganda arayışları depremin faturasını ağırlaştırmıştır.

AKP Van ile Erciş arasında erimiş ve makyajı akmıştır.

Dünyanın yardımına koşma iddiasında bulunarak milletimizin aklıyla ve zekasıyla alay eden AKP; bırakın bunu Erciş’in, Van’ın elinden dahi tutmakta zorluk çekmiştir.

Başbakan Erdoğan; sırf güçlü görünmek ve daha önceden sarfettiği boyundan büyük lafların altında kalmamak için uluslararası yardımları başta reddetmiş ve ama sonra hepsine rıza göstermek zorunda kalmıştır.

Mantık ve hareket noktası; AKP’nin alan değil, veren el olduğu safsatasıdır.

Bu itibarla, deprem altında kalan kardeşlerimize ilk önce kendi imkânlarıyla ulaşmak esas olacaktır.

Çocuklar, analar, babalar acılar içinde kıvranırken, AKP ne yapabileceğini test etmeye ve gücünü sınamaya kalkışmıştır.

188 evladımız yetim kalırken, Başbakan Erdoğan estirdiği yalan rüzgârlarıyla afetin ucundan tutmak isteyenleri geciktirmiştir.

Öyle ki, yıkım koordinatörü Başbakan Yardımcısı Van’daki göçükleri kaldırmak, yıkıntı altında kalanları kurtarmak, enkazda çırpınanlara el uzatmak için gelen arama kurtarma ekiplerinin; kendi potansiyelimizi görmek amacıyla bekletildiğini yüzü kızarmadan itiraf etmiştir.

Şimdi bu bakan ömrü boyunca bu utancı nasıl taşıyacaktır?

Milli birliğimizin yıkılması ve dağılması yönündeki koordinasyon görevini etkili bir şekilde üstlenen bu şahıs, deprem yıkımından sonraki günahlarını nasıl affettirecektir?

Bu sözlerin kendisinin ve genel başkanının peşini bırakmayacağını hiç aklına getirmiş midir?

Vatandaşlarımız can derdindeyken, AKP kendini deneme derdine düşmüş; büyük bir acımasızlığın ve zalimliğin pençe darbeleriyle yürekleri dağlamıştır.

23 Ekimdeki birinci Van depreminden sonra AKP’nin dağınık, dengesiz, düzensiz ve dejenere olmuş siyasi tutumu Van’ı daha zora sokmuştur.

Van’da bulunmak ve enkaz üzerinde gezmekle meselelerin çözüleceğini sanan AKP garabeti, her gelişmeyi, her olayı ve her konuyu siyasi malzeme haline getirmekten çekinmemiştir.

Birbiri ardına yapılan çelişkili açıklamalar ve ekranların karşısında sırayla çıkarak depremi siyasal çıkara dönüştürme arayışında olan AKP temsilcileri depremin yarasını daha da kanatmıştır.

AKP’li bakanlar, Van’dan naklen yayınlarla bakanlıklarının ve Başbakanlarının takdimini yaparken, ikinci Van depreminin tüm şartları oluşmuş ve 5,6’lık bir sarsıntıyla bir kez daha Van’da gönüller zindana dönüşmüştür.

AKP’nin kendini anlatma ve ön alma hezeyanları, birinci Van depreminden sonra hasarlı ve yorulmuş binaların tespitini geciktirmiş, adeta katliam gibi bir felaket vasat bulmuştur.

Üstelik Çevre ve Şehircilik Bakanı’nın; “Büyük depremin olduğu yerde bir daha deprem olmaz. Van ve Erciş en güvenilir bölgedir. Az hasarlı binalara girilebilir.” tavsiyesi öngörüsüzlüğün, riskleri fark edemeyen bir şuursuzluğun bastırılamayan misalidir.

Van Valisi’nin ‘evlere girin’ çağrısı da aynı minvalde değerlendirilmelidir.

Buradan sormak lazımdır ki;

Yöre insanımızı evlerine girmeye davet eden AKP zihniyeti, 9 Kasım’da meydana gelen yıkımın ve toprak altında kalarak can veren kardeşlerimizin hesabını nasıl ve hangi gerekçelere sığınarak vermeyi düşünmektedir?

Hala depremi siyasi menfaate çevirme uğraşında olan Başbakan Erdoğan; hasarlı binalara girerek hayatlarını toprak ve beton yığınlarının altında bırakan vatandaşlarımızın vicdani sorumluluğunu nasıl taşıyacaktır?

Bayram Oteli’nin çatlayan, yarılan ve yıpranan duvarları, kolonları ve yapısı biliniyorken, hangi akla hizmetle buradaki konaklamalara müsaade edilmiş ve sessiz kalınmıştır?

Görev yeri olan Hakkâri’ye helikopterle nakledilmek üzere gittiği Van’da, ikamet ettiği Bayram Oteli’nde enkaz altında kalarak erkenden hayata veda eden TSK mensubu Afşin Kürşat Güler’in vebali kimin üzerine olacaktır?

Yalnızca görevlerini yapmak maksadıyla bölgeye gelen, ama deprem çöküntüsünün altında kalan Doğan Haber Ajansının değerli temsilcileri Sebahattin Yılmaz ile Cem Emir’in ve Japonya’dan gelen yardım gönüllülerinin hesabını kimler verecektir?

Açıktır ki, özellikle ikinci Van depremi bir cinayettir ve bunun faili de hiç şüpheniz olmasın ki Adalet ve Kalkınma Partisi’dir.

Önlem almayan, hasarlı binaları görmezden gelen, yardımları ve çalışmaları bir sisteme sokamadığından kaosa ortam hazırlayan tartışmasız AKP Hükümeti’dir.

Buradan depremde vefat eden tüm kardeşlerimize Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyor, yakınlarına ve ailelerine başsağlığı dileklerimi iletiyorum.

Değerli arkadaşlarım, deprem felaketine aldırmadan, hükümet üyesi bakanlar ekranların karşısında dizilerek sözde faaliyetlerini anlatmışlar ve Van’ı sanki açık hava tiyatrosuna çevirmişlerdir.

Ne var ki AKP kendini pazarlarken vatandaşlarımız can derdine düşmüştür.

Başbakan Erdoğan’ın ikinci depremde yıkılan binaların sorumlularını affetmeyeceklerini dile getirmesi ve yasal sürecin başlayacağını duyurması hala yanlışın başka yerlerde arandığını işaret etmektedir.

Özellikle yıkılan otellerle ilgili oturabilir raporu verenleri kafaya takan Başbakan; eğer asıl sorumluyu görmek isterse, en yakınında bulunan boy aynasına bakması yeterli olacaktır.

Madem Başbakan Erdoğan müsebbiplerin yakasından tutmaya bu kadar meraklı ve görünürde isteklidir; o zaman hemen harekete geçip kendi bakanlarından ve Van Valisinden işe koyulmasına herhangi bir mani olmayacaktır.

Değerli Milletvekili Arkadaşlarım,

İkinci Van felaketine AKP’nin sorumsuzluğu, ihmali ve gafleti eşliğinde gelinmiştir.

Esasında bunun farkında olan hükümet polemiklerle, klişe sözlerle, temelsiz vaatlerle görüntüyü kurtarmaya çalışmaktadır.

Çadır eksiklikleri hala devam etmekte, kışın tüm baskısı ve dayanılmazlığı insanımızı çepeçevre kuşatmaktadır.

Kaldı ki depremle sarsılan diğer vatan köşelerinin bile sorunları hala çözülememiştir.

Bu yılın Mayıs ayında Simav’da baş gösteren doğal afetlerle ilgili henüz kalıcı tedbirler alınamamış ve endişeler ortadan kaldırılamamıştır.

Başbakan Erdoğan ise uçuk ve çapsız beyanlarla vakit öldürmekte, Van’ı kaderiyle baş başa bırakmakta bir beis görmemektedir.

Deprem üzerinden rant sağlanmaması gerektiğini söyleyerek muhalefet partilerini zan altında bırakan Başbakan, anlaşıldığı kadarıyla doğruların konuşulmasını, eksikliklerin görülmesini istememektedir.

Sıkıştığı ve bunaldığı her konunun siyasete konu edilmemesini dile getiren bu şahsiyetin; aslında istediği tek şey kimsenin sorunlar üzerinden yorum yapmaması ve AKP’yi eleştirmemesidir.

İstiyor ki hükümet, tüm hatalarına rağmen alkışlansın, takdir görsün, desteklensin ve gerçekler işitilmesin.

Başbakan’ın hezeyanları Erciş’deki konuşmasında bir kez daha görülmüş ve açığa çıkmıştır.

Gelecek yılın Ağustos ayına kadar kalıcı konutların yapılamayacağını itiraf eden Başbakan deyim yerindeyse, bu aya kadar ellerinden bir şey gelmeyeceğini ilan etmiştir.

Oysaki depremden sağ kurtulanlar, enkazdan çıkanlar soğukla girdikleri mücadeleyi kaybetmeye başlamışlardır.

Bebekler, çocuklar ve güçsüzler hayata tutunmakta gün geçtikçe zorlanmakta, perişanlık diz boyu çoğalmaktadır.

AKP’li yöneticiler için ise bir sorun ve mesele yoktur.

Başbakan Erdoğan; Van’ın yarasını sarmakta geciktikçe ve atalet gösterdikçe bahaneler üretmekte ve saldırganlığını artırmaktadır.

Ve elbette kendisinin ve AKP’li yöneticilerin sıcak ve emniyetli konutlarda ahkâm kesmesinde de bir sakınca görmemektedir.

Hali hazırda bölgede bulunan hükümet üyelerinin, sivil toplum kuruluşu temsilcilerinin, Ankara’dan giden bürokratların nerelerde kaldığı ve ikametgâh olarak neleri kullandığı hususu bizim aklımıza en çok takılan bir muammadır.

Çadırda kalmaya meraklı ve ‘sarayda oturuyorsunuz’ diyerek felaketzede kardeşlerimize istihzayla yaklaşan AKP’nin bir bakanı gerçekten de bu niyetinde samimiyse, vatandaşlarımızla aynı kaderi paylaşacak iradeyi ahlaken göstermekten kaçınmamalıdır.

Vanlı kardeşlerimizin dermanı ve takati tükenmişken, fütursuzca gelecek yılın Ağustos ayına kadar dayanmalarının tavsiye edilmesi kabulü mümkün olmayan bir vicdansızlık örneğidir.

Van’a müjde olarak sunulan vaatlerin de kısa vadede hiçbir yaraya merhem olması söz konusu değildir.

Vatandaşlarımız kara kışa karşı çadır kentlerde hayat mücadelesi verirken sorarım sizlere;

√ Esnafa faizsiz kredi vermenin,

√ Van’ın büyükşehir olmasının,

√ Borçları ertelemenin,

√ Meblağı küçük paranın maaş olarak hak sahiplerine ödenmesinin ne gibi yararları olacaktır?

Vanlı kardeşlerim çileye ram olmuşken, Başbakan’ın kendisini ve yaptıklarını miting havası içinde sıralaması bir siyasetçinin içine düşebileceği en büyük şuursuzluk ve densizlik girdabıdır.

One minute’den sonra, gösterime ‘one man şovu’ sokulmuş; AKP’li bakanlar, kamu görevlileri vatandaşımıza el uzatılması gerekirken, AKP’nin yıkıntıların altında kalan inandırıcılığını kurtarmaya soyunmuşlardır.

Bu manzara siyasi ilkelliğin ve izansızlığın zirve noktasıdır.

Utanmasızlığın eseri, çatırdayan AKP kalıntısının yerlere serilen saygınlığıdır.

Başbakan Erdoğan’ın çalımı, süslü sözleri ve kibri gerçek niyet ve duruşunu gizlemeyecek kadar zedelenmiş ve çürümüştür

Çocuklara harçlık vererek kendisini rahatlatmaya, ‘palavracı değilim’ diyerek depremden yara alan itibarını kurtarmaya çabalaması da nafiledir ve asla bir sonuç doğurmayacaktır.

Bu itibarla Van depremi Başbakan ve hükümetinin aczini ve yetersizliğini tüm çıplaklığıyla ortaya çıkarmıştır.

Diğer taraftan; Erciş’in il olmasına anlamsız ve boş sözlerle karşı çıkan Başbakan bilmelidir ki, palavracılık ve kandırma kendi kartvizitindeki sıfatlardan yalnızca bazılarıdır.

Partimiz bu güzide ilçemizin il olmasını istediğinden dolayı bu konuyla ilgili gerekli girişimleri de Meclis zemininde gönül huzuruyla başlatmıştır.

Başbakan kaçmamalı, meseleyi yokuşa sürmemeli ve kayıtsızlık göstermemelidir.

Hükümet, Van’a siyasi kaygılardan uzak, çıkar hesaplarından arınmış bir şekilde yaklaşmalı ve Türk milletinin sıcaklığı ve şefkatiyle Van’ı çevrelemeli ve burayı kış aylarının insafına terk etmemelidir.

Vatandaşımızın hakkını karşılıksız vermeli, Vanlı kardeşlerimizi toplu konut yapacağız diyerek yeni yüklerin ve borçların altına sokmamalıdır.

AKP’li bakanlar medya ikonu gibi davranmaktan, ekranlarda sırayla görünerek uydurma sözlerle vakit geçirmekten ve işleri savsaklamaktan artık bir an önce vazgeçmelidirler.

Geçici barınağı, meskeni olmayan hiçbir Vanlı kardeşim bırakılmamalı ve çaresizlik içinde uzanan her el kesinlikle tutulmalı ve Van’a sahip çıkılmalıdır.

Başbakan Erdoğan, şimdiden Cumhurbaşkanlığı hesaplarıyla kafasını meşgul etmemeli ve millet iradesini layıkıyla temsil etmediği takdirde milli vicdanlarda eninde sonunda mahkûm olacağını unutmamalıdır.

Değerli Arkadaşlarım,

Ülkemiz siyasal, sosyal ve ekonomik türbülansın ve karışıklığın üst düzeyde yaşandığı geniş bir coğrafyanın her yönüyle içindedir ve bir parçasıdır.

Komşu ülkelerdeki ve yakın coğrafyalarımızdaki gelişmeler bu tespitimizi doğrulayan örneklerle doludur.

Bir önceki yılın Aralık ayında Tunus’ta başlayan istikrarsızlık dalgası büyüyerek serpilmiş ve birçok önemli sonuca sebebiyet vermiştir.

Ortadoğu ve Kuzey Afrika’da yönetimler devrilmiş, Batı imali diktatörler yine Batı’nın yeni konsepti çerçevesinde yerlerinden olmuşlardır.

Tunus’ta Bin Ali kaçarak hayatını kurtarmış, Mısır’da Hüsnü Mübarek tasfiye ve hapsedilerek teslim olmuş ve Libya’da Kaddafi vahşice katledilmiştir.

Büyük Ortadoğu Projesi bugüne kadar kusursuz bir şekilde işlemiş ve mesafe almıştır.

Şimdi ise sıraya Suriye geçmiş ve hedef olarak Esad yönetimi belirlenmiştir.

Başbakan Erdoğan’ın kardeşi, dostu olarak, çok değil daha bir yıl önce el üstünde tutulan Esad, bugünlerde AKP’nin hasmı olmuş ve düşmanlıkla tanımlanır hale gelmiştir.

BOP Eşbaşkanı Erdoğan, küresel güç merkezlerinin kendisine verdiği görevleri harfiyen yerine getirirken ahde vefa, hatır ve gönül gibi manevi ve insani değerleri ihlal etmiştir.

Başbakan önce Hüsnü Mübarek’i hedefine almış, arakasından elinden insan hakları ödülü aldığı Kaddafi’ye hücum etmiş ve sonra da Esad’ı tenkit etmeye başlamıştır.

Kimi dost ya da kardeş olarak ilan ettiyse sırtından hançerlemiş ve Batılı çevrelerin taşeronu ve yüklenicisi gibi davranmaktan uzak durmamıştır.

Çadırlarında diz dize oturduğu Kaddafi’yi en ağır eleştiren, ziyaretlerle göklere çıkardığı Mübarek’e ayrılması için mesaj veren, ortak bakanlar kurulu toplantılarıyla vizeleri kaldırdığı kardeşi Esad’ı ‘bıçak kemiğe dayandı’ sözleriyle kurşun gibi vuran tabiidir ki BOP Eşbaşkanı Erdoğan olmuştur.

Anlaşıldığı kadarıyla Başbakan Erdoğan küresel bir senaryonun figüranı, kanlı bir oyunun ve planın ileri karakolu olmayı benimsemiş ve içselleştirmiştir.

Başbakan’a yaklaşan, dokunan ve dostu olan kim varsa bir zaman sonra sonu gelmiş ve koltuğundan düşmüştür.

Bu gelişmeler çevresinde Suriye ile gerilen ilişkiler vahim bir sürece doğru hızla ilerlemektedir.

22 üyeli Arap Birliği’nin 18 üyesinin oyuyla aldığı Suriye’ye yönelik ikaz ve yaptırım kararlarından sonra; şerefli bayrağımızın bu ülkede yakılması, dış misyonlarımızın saldırıya uğraması ve Atatürk posterlerinin yırtılması nasıl bir aşamaya geldiğimiz konusunda hepimize bir fikir verebilecektir.

Ne acı ve talihsiz bir vakıadır ki; milletimizin şeref, namus ve bağımsızlık sembolü olan Türk bayrağı, AKP’yle birlikte içte de dışta da yakılmakta, dalgalandığı yerden kirli ve alçak ellerce indirilmektedir.

Önüne gelen bayrağımıza el uzatmakta, yerlere çalmaktadır.

Öncelikle diyebilirim ki, Suriye’deki taşkınlıklar ve olaylar neticesinde bayrağımıza el uzatan şerefsizlerin bu cüretleri yanlarına bırakılmamalıdır.

Suriye yönetimi Türk milletinin haysiyetiyle ve onuruyla oynamanın ne demek olacağını geçmişe bakarak anlamalı ve kendisine gelmelidir.

Ancak bunun sorumluluğu sadece bu ülkede de değildir.

AKP Hükümeti tıpkı Libya muhaliflerini ağırladığı gibi, Suriyeli muhalifleri de yönlendirmekte, bu ülkenin içişlerine karışmakta ve yanan ateşi körüklemektedir.

Başbakan Erdoğan; BOP’un Suriye’nin surlarını yıkması ve ABD’nin telkinlerini bu ülkeye iletme konusunda son derece azimli ve inatçıdır.

Doğal olarak Suriye AKP’nin husumet ve düşmanlık gösterilerini karşılıksız bırakmamakta, kinini ve öfkesini fırsat buldukça kusmaktadır.

Dostluk çemberi, kardeşlik köprüleri, iyi niyet temennileri, günü birlik ziyaretler nihayetinde yerini, restleşmeye ve hatta savaş senaryolarının dillendirilmesine bırakmıştır.

Başbakan Erdoğan ve Dışişleri Bakanının Batı sözcülüğüne soyunması Türk bayrağına göz dikilmesine ve el uzatılmasına yol açmıştır.

Bayrağımızın yakılması, gururumuzun çiğnenmesi, milletimizin hakir görülmesi AKP’nin meselesi değilse bile, bizim en asli ve öncelikli konumuzdur ve bunun vebali de Başbakan’ın omuzlarında olacaktır.

Başbakan Erdoğan’ın sıfır sorun iddiasından, milletimize hakaretler yağdırılan bir dış politika açamazına ve çıkmazına sürüklenmesi düşündürücü ve ibretlik bir sapmadır.

Batı’nın uydusu ve piyonu olarak siyasetteki sürekliliğini sağlamaya çalışan bu ısmarlama siyaset mizacının, bölgemizde BOP’un pimini çeken el olarak varlığını korumaya çalışması büyük maliyetlere ve sorunlara yol açacaktır.

İsrail’in İran’a, Türkiye’nin de Suriye’ye yönlendirilerek bölgesel bir mahvoluşun tüm bileşenleri tamamlanmaktadır.

Endişemiz, Türkiye’nin komşu ülkelerin içişlerine müdahil olmasının acı sonuçları, her zaman söylediğimiz gibi, bize de yansıyabilecek ve BOP’un doğrudan ve yan etkileri ülkemizi alev topuna çevirebilecektir.

Etnik bölücülüğün zemin ve fırsat bulması halinde, yeni bir Tahrir vakasını yaşatmaktan geri durmayacağı aşikardır.

Ve bölücü çevrelerin açıklamaları, niyetleri gerçekte buna yöneliktir.

Açıkça uyarmak isteriz ki, Başbakan Erdoğan, girdiği yolun karanlık ve felaketlerle döşenmiş olduğunu anlamalıdır.

Kuşkusuz küresel güçlerin yazdığı oyundan rol kapmak, kendisini ve partisini kısa süreli olarak rahatlatacak ve özellikle yabancı sermayenin girmesini teşvik ederek ekonomideki açıkları kapatmaya yarayacaktır.

Ancak uzun dönemde neden olacağı yıkım ve hezimet hem kendisi hem de milletimiz açısından telafi edilemeyecek bir düzeye çıkabilecektir.

Ayrıca BOP’un hedefine ulaşması konusunda can havliyle çalışan Başbakan Erdoğan’ın düğünlerde ağırladığı, nikâh şahitliğine layık gördüğü kadim dostları da ekonomik darboğazı geçememiş ve mevkilerinden olmuşlardır.

Kardeşleri Silviyo ve Yorgo geçtiğimiz hafta içinde görevlerini bırakmışlardır.

İtalya ve Yunanistan ekonomilerinin içine girdiği sıkıntılar aşılamayınca Başbakan Erdoğan’ın kader arkadaşları yerlerini başkalarına devretmek zorunda kalmışlardır.

Şu tesadüfe bakın ki, Başbakan’ın dokunduğu, temas kurduğu, elini sıktığı ve kardeşim diyerek kucakladığı kim varsa bir süre sonra siyasi pozisyonlarını kaybetmektedir.

Sonuç olarak, BOP Eşbaşkanı sıfatıyla bölgesel dizayn çalışmalarına aktif bir şekilde katılan Başbakan Erdoğan, ülkemizi sonu meçhul bir sürece doğru götürmektedir.

Milletimize yönelik husumet cephesinin güçlenmesi riskleri katlayacak, bölgesel tansiyonu artıracak ve şiddetin boyutunu yükselterek yaygınlaştıracaktır.

Başbakan Erdoğan yakın ve komşu ülkelere Vashington’daki tezgah altı imalat projelerinin gözlüğüyle bakmamalı, başkent Ankara jeopolitiğinin vizyonundan şartlar ne olursa olsun taviz vermemelidir.

Unutmayalım ki, yıllarca Hüsnü Mübarek’i kullanıp sonra bir kenara bırakan, Kaddafi’yi teşvik edip arkasından yok eden sinsi ve sistemli haçlı zihniyeti, gün gelir bu kadar boyun eğmeden cesaret bularak Başbakan Erdoğan’ı da aynı akıbetle tanıştırabilir.

Emin olun o zaman dahi böylesi bir muameleye karşı çıkan, itiraz eden yalnızca Türkiye sevdalısı Türk milliyetçileri olacaktır.

Konuşmama son vermeden önce kısaca, iki konuyla ilgili düşüncelerimi belirtmek istiyorum.

Bildiğiniz üzere bedelli askerlik konusu gündemi en üst düzeyde işgal etmektedir.

Daha önceki görüşlerimize sadık kalarak bu konuda yapıcı ve iyi niyetli bir yol izleyeceğimizi, pozitif bir tutum takınacağımızı muhataplarımızın ve ilgilerin bilmesinde fayda vardır.

Türk milletinin vicdanını sızlatmayan, şehit ailelerimizi incitmeyen, gazilerimizi üzmeyen, TSK’yla diyalog içinde askerlik hizmetlerinin ihtiyaçlarını gözeten ama artan bedelli beklentilerini de ihmal etmeyen bir yaklaşımla bedelli konusu çözülmeli ve ülke gündeminden çıkarılmalıdır.

Bunun yanı sıra, TSK’nın personel rejimi yeniden düzenlenmeli ve bu konudaki tartışmalar süratle neticeye ulaştırılmalıdır.

Konuşmama son verirken muhterem heyetinizi saygılarımla selamlıyor, Meclis çalışmalarında başarılı bir hafta geçirmenizi diliyorum.

İnandığı yolda ne davasından ne inancından taviz vermeden her türlü zulme ve haksızlığa karşı dimdik duran,  bağrı yanık, kara yağız Türk-İslam davası neferi… Allah’tan başka kimseden korkmadan davası uğrunda mücadele veren yiğit bir alperen. Türklük gurur ve şuuru, İslam ahlak ve faziletini hayat felsefesi kabul eden nesillerin yetişmesine öncü olan şahsiyet Serdengeçti’dir.

Asıl ismi Osman Zeki Yüksel’dir. Kalemini kılıç gibi kullandığı yazılarında adını Serdengeçti olarak iktibas etmesi nedeniyle halk tarafından Osman Yüksel Serdengeçti olarak tanınmıştır. Serdengeçti, Antalya’nın Akseki ilçesinde 26 Temmuz 1917’de dünyaya gelmiştir. Babası Hoca Ahmet Salim Efendi, annesi Emine Hanımdır. İlkokulu Akseki’de ortaokulu yatılı olarak Antalya’da, lise öğrenimini ise Ankara Atatürk lisesinde tamamlar.

Lise eğitimini bitiren Serdengeçti, felsefenin kendisini cemiyet meselelerinin üstünde birçok meseleyle temasa geçireceğini düşünerek, 1940 yılında Ankara Dil Tarih ve Coğrafya Fakültesi’nin Felsefe bölümüne kaydolmuştur. Serdengeçti’nin düşlediği üniversite yaşamı hayal kırıklığına uğramıştır. Fakültesinde hocalarının ilim perdesi arkasında inanç değerlerini ve tarihi temelleri baltaladığını ve öğrencilerin ise yozlaştırılmış, materyalist düşünceler batağına itildiğini görmüş ve durumu kendince şöyle ifade etmiştir: “Her şeyi ben bilirim iddiasında bulunan bu zavallılar, Karl Marx’ı Marka, Engels’i Engel olarak yazacak ve okuyacak kadar kendi ideolojilerinin bile yabancısıdır. Bu zavallılar, bu solda sıfırlara göre Çanakkale tahtakale, Atatürk sarhoşun biri, Namık Kemal şişirilmiş bir adam, İstiklal Marşı şairi yobaz ve İstiklal Harbi kahramanları, şehitler budala idi. Bunlar ceplerinde para olunca kapitalist sistemleri kabul eder, parası bitince yaman birer proleter olurlar ve aç midelerin türküsünü çağırırlar. Şehvetleri gıcıklanınca ise serbest çiftleşme taraftarı olurlar. Ellerine beş-on kuruş geçti mi doğru meyhaneye giderler yahut bir yerde toplanarak bu iffetsizler, şerefsizler güruhu Stalin’in şerefine kadeh kaldırırlar.”

Gençliğin içine düşeceği bir tehlike olarak gördüğü Komünizme karşı sessiz kalmanın yanında mutlaka bir şeylerin yapılabileceği düşüncesiyle arkadaşlarıyla toplantılar düzenlemiştir. Toplantıya katılan öğrencilerin komünistlere gözdağı verilmesi için dövülmesi gerektiğini söylemeleri üzerine Serdengeçti, “Hayır fikre karşı kaba kuvvet bizim yapacağımız iş olamaz. Böyle bir teşebbüse girişenler, kendi fikrinin zaafını peşinen kabul etmiş demektir. Onlarla fikir ve kanun yollarından mücadele etmeliyiz” diyerek mücadelenin tarifini yapmıştır.

1944 yılının Mayıs ayında yayımlanan bir tebliğ ile ‘Tahrikçi Turancılar’ın açığa alındığı açıklanmıştır. Savaş kışkırtıcısı Turancılar olarak suçlanan Nihal Atsız, Alparslan Türkeş, Zeki Velidi Togan, Reha Oğuz Türkkan başta olmak üzere birçok kişi tutuklanmıştır. Bu noktaya gelinmeden önce Nihal Atsız’ın ‘Orhun’ dergisinde “Başbakan Şükrü Saraçoğlu’na açık mektup” başlıklı bir yazısında Sabahaddin Ali’yi vatan hainliği ile suçlaması üzerine Sabahaddin Ali, Atsız hakkında hakaret davası açmıştır. Sabahaddin Ali ile Nihal Atsız arasındaki dava devam ederken milliyetçi gençler Ankara garında toplanıp buradan Ulus’a yürümüştür. Serdengeçti ise yürüyüş yapan bu gençleri tahrik etmekten dolayı içeriye alınmıştır. Nihal Atsız ve Alparslan Türkeş’le beraber yargılanarak, tabutluklarda işkencelere maruz bırakılmıştır.

Serdengeçti’nin hayatı hapisten çıktıktan sonra tamamen değişmiştir. Çünkü fakültedeki kaydı dönemin Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel’in özel emriyle 3 Mayıs olaylarına karıştığı için silinmiştir. Tekrar okula dönmesine rağmen öğrenim hayatına devam etmesi mümkün değildir. Bunun üzerine Hasan Ali Yücel’e bir dilekçe yazar ve eline verir. Dilekçede şu ifadeler bulunmaktadır: “ ‘Yüksek Vekaletin Alçak Vekiline’ Ben, 3 Mayıs 1944 hadiselerine öncülük yapmak, gençliği kışkırtıp tahrik etmek suçuyla, Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi’nin, Felsefe Şubesi’nin son sınıfının son noktasından bir telefon emrinizle atılan ben, Osman Yüksel!… İstanbul’a sürülüp, örfi idare komutanlığının emrine teslim edildikten, tabutluklara tıkılıp, zincirlere vurulduktan sonra, suçsuz olduğum anlaşılmıştır. Kader beni yine sizin karşınıza dikmiştir. Hakkımı istiyorum efendi, hakkımı!… Senden bahşiş istemiyorum!… İmtihan hakkımı ya verirsin, ya zorla alırım… Beni tuttuğum yoldan Yücel değil, ecel gelse döndüremez!…” 10 kuruşluk pul ve imza Osman Yüksel.

Bu dilekçe kendisi tarafından yayımlanan ‘Bağrıyanık’ adlı dergide çıkınca, Osman Yüksel tekrar tutuklanmıştır. Hasan Ali Yücel Milli Eğitim Bakanlığı’ndan ayrılınca, Osman Yüksel davayı kazanarak fakülteye döner ancak bu defa Hasan Ali Yücel’in izinde olan hocalar ona kafayı takmıştır.

Okulu bitiremeyen Osman Yüksel, yapılan haksızlıkları halka duyurmak ve bütün bunlara dur diyebilmek için kendisiyle özdeşleşen Serdengeçti dergisini çıkarmaya başlamıştır. Serdengeçti logosunun altında “Allah, vatan, millet yolunda” sözü bulunmakta idi. Bu söz Osman Yüksel’in yaşam çizgisini ifade eden bir ibareydi ve bu çizgiden hiçbir zaman dönmemiştir.

Her ay bir sayı çıkarmayı planladığı Serdengeçti dergisi, kaleme aldığı cesur yazılar yüzünden sürekli olarak kapatılmış ve Osman Yüksel hakkında farklı davalar açılmıştır. Bu sebepten ötürü Osman Yüksel’in 15 yılda 33 sayı çıkarabildiği Serdengeçti dergisinin, hem kendi hayatında hem de Türk basın tarihinde büyük önemi vardır.

“Allah” demenin yasak olduğu devirlerde, bilhassa tek parti döneminde Serdengeçti dergisi, din, mukaddesat ve milliyet düşmanlarının üzerine adı gibi ‘Serdengeçti’ cesaret ve gözü karalığı ile gitmiştir. Satırlarındaki cümleler bir feryadı dile getirmekte, bir milletin ızdırabını haykırmaktaydı. Büyük bir imanla kaleme alınan yazılarından dolayı derginin ilk sayısı defalarca basılmıştır. Mahkemelere ve iktidarların baskılarına rağmen davasında dönmeyen Osman Yüksel, Serdengeçti dergisinde yazdığı yazılardan ötürü yargılandığı davalardan toplam 4 buçuk yıla yakın mahpus olmuştur.

Osman Yüksel, derginin çıkışı esnasında esprili bir şekilde dergi hakkında önemli bilgiler de arzetmektedir: “Söğecek olan: Osman Yüksel… Hapse girecek olan: Yazı İşleri Müdürü (Bekir Sami Özdemir) diyordu. Bazen de: İdarehane: Lamekan,  Mesul Müdür: Bulunamadı… Mecmuanın çıkış süresi: Nerede ve ne zaman çıkacağı belli olmaz ama bir çıkar pir çıkar.”

Her sayının çıkışından sonra Osman Yüksel, farklı suçlamalarla mahkemelik olmuş veya mahpus olmuştur. Bundan dolayı derginin ileriki sayılarında son sayfasına “Açın Kapıları Osman Geliyor” yazmıştır. Bu, Osman Yüksel’e çıkan sayıdan sonra mahkeme yolunun gözükeceğinin açık şekilde kanıtıdır.

Serdengeçti dergisinin Mayıs 1947’de çıkan ikinci sayısında Osman Yüksel, ilk sayıda yayımlanan “Bir Fakültenin İçyüzü” yazısını devam ettirmiş ve 1944’de tabutluklarda yaşadıklarını “Azab Hücreleri” başlıklı yazısını kaleme almıştır. Bu sayıda ilk sansüre uğrayan Serdengeçti dergisine “3 Mayıs Feveranı” başlıklı yazının girmesinin engellenmesini Osman Yüksel şöyle izah etmektedir: “Osman Yüksel’in ‘3 Mayıs Feveranı’ adındaki alev parçası gibi yazısı çıkartılmış, matbaa tarafından basılmamıştır. Onun yerine koyduğumuz ‘Manevi Emperyalizm’ başlığını taşıyan makaleden de en canlı yerler çıkarılıp atılmıştır. Bağrımızdan kalbimizi söker gibi en canlı, en hareketli ve pervasız yazılarımız sökülüp atılıyor. Serdengeçti istediği gibi konuşamıyor.”

Serdengeçti, ihtirasların ve karanlık siyasi çatışmaların yaşandığı siyaset anlayışını hiçbir zaman sevmedi. Osman Yüksel, daha önce birkaç defa milletvekilliği için girişimde bulunmuş fakat siyasi engellere takılmıştır. 1961 yılında mebus olmak isterken mahpus olan Osman Yüksel’e 1965 seçimlerinde Süleyman Demirel’in başkanı olduğu Adalet Partisi’nden Antalya milletvekili adayı olması teklifi gelmiştir ve Adalet Partisi’nin Antalya listesinden TBMM’ye girmiştir. Osman Yüksel, mecliste de yine hak bildiği yoldan sapmadan doğruların peşinde koşmuştur. Adalet Partisi’nde Süleyman Demirel’in kararlarına karşı en büyük muhalefet yine Osman Yüksel idi. Meclis’te adı ‘kravatsız mebus’a çıkan Osman Yüksel, daha meclisin kapısında girerken, dönen kapının önünde biriken vekilleri görünce hemen ağzına gelen esprili sözleri sarfeder: “Yahu bu ne hal, daha meclise girerken dönekliğe alışıyorsunuz. Buranın doğru dürüst alaturka bir kapısı yok mu? Ben oradan geçeceğim.”

Osman Yüksel, milletin geleceğini ilgilendiren her konuda milletin gerçek vekili olarak hükümete gereken tepkiyi gösterir. Her oylamada ve konuşmada hükümeti eleştirmesi hükümeti ve Demirel’i bunaltır ve Demirel şunları söyler: “İçimizde Serdengeçti olduktan sonra Halk Partisine ne lüzum var canım, tek başına topyekûn CHP’den fazla ve tesirli muhalefet yapıyor. İhraç edin gitsin!..” Kısa bir süre içerisinde partisiyle ve Süleyman Demirel ile ters düşen Osman Yüksel, doğru bildiğini söylemekten çekinmemiş ve 1967 yılında Adalet Partisi’nden ayrılmıştır. Serdengeçti, partiden ayrılmadan önce 29 Ekim 1967 tarihli Yeni İstanbul gazetesindeki köşesinde yazdığı şu yazı çok dikkat çekmiştir; ‘Süleyman Demirel Mason mudur?’

AP’den ayrılan Serdengeçti, kendisine kucak CKMP’ye 1968 yılında Başbuğ Alparslan Türkeş’in de katıldığı bir törenle kaydolmuş ve kalabalık bir partili topluğunun iştirak ettiği törenle Serdengeçti’ye parti rozeti Başbuğ Alparslan Türkeş tarafından takılmıştır. Törende konuşma yapan Alparslan Türkeş, Osman Yüksel’in vermiş olduğu milliyetçilik mücadelesinden övgüyle bahsederek, “Serdengeçti gibi tavizsiz bir Türk milliyetçisi iman ve gönül adamının CKMP’ye katılması partimize büyük bir güç ve kuvvet vermiştir” diyordu. Parti içindeki milliyetçi, ülkücü çevrelerce büyük sevinçle karşılanmıştır.

Mensubu olduğu Milliyetçi Hareketi “Allah, Millet, Vatan yolunda” olarak tasvir eden Osman Yüksel, biz “Tanrı Dağı kadar Türk, Hira Dağı kadar Müslümanız” diyerek ülkücülerin temel davasını en güzel şekilde tarif etmiştir. Milliyetçi Hareket içerisinde Dündar Taşer’le sıkı olan Serdengeçti, 1969’da partinin adının ve sembolünün değişmesinde büyük rol oynamıştır.

1969’da yapılan seçimlerde meclise girememiş ve daha sonra tekrar Antalya’ya dönmüştür. İlerleyen yıllarda aktif siyasetten çekilmeyi yeğlemiştir. Ömrünün son yıllarında amansız bir hastalığa yakalanan Serdengeçti, yazı hayatından uzak kalmıştır. Osman Yüksel’in ziyaretine gelenler, “Senin hastalığının adı ne?” diye sormaları üzerine, yine nükteli bir şekilde, “Vallahi araba markası gibi bir şey. İnsanın benim de bir parkinsonum olsa diyesi geliyor.” demiştir.

Osman Yüksel Serdengeçti, büyük bir mücadeleden sonra 10 Kasım 1983 günü sevenlerine son esprisini yapmıştır. 8 defa mahpus, 4 yıl mebus, 10 yıl hapis yatan Osman Yüksel, “Allah’sızlara vatansızlara ve bayraksızlara karşı Serdengeçti” dergisini neşrederek bozuk düzene inat doğru olanı haykırmıştır.

Ülkücü Türk gençliği, zulme, haksızlığa ve bozuk düzene karşı her biri bir Serdengeçti olmayı bilecek ve cennet Türkiye’mizi müdafaa edecektir. Bu aziz vatan toprağından binlerce yıllardır nice serdengeçtiler gelmiş, geçmiş ve gelecektir.

Allah, vatan ve millet yolunda olan Serdengeçti’nin ruhu şad ve mekânı Cennet olsun.

Kaynaklar

• Serdengeçti dergisi külliyatı
• Serdengeçti’den Serdengeçtilere, Bozkurt Zakir Avşar, Kamer Yayınları
• Osman Yüksel Serdengeçti, Abdurrahim Balcıoğlu, Timaş Yayınları

]]> http://www.antalyaulkuocaklari.com/acin-kapilari-osman-yuksel-serdengecti-geliyor-ahmet-alkan.html/feed 0 http://www.antalyaulkuocaklari.com/turkun-buyuk-lideri-mustafa-kemal-ataturk-gokhan-ilgin.html http://www.antalyaulkuocaklari.com/turkun-buyuk-lideri-mustafa-kemal-ataturk-gokhan-ilgin.html#comments Thu, 10 Nov 2011 15:41:38 +0000 admin http://www.antalyaulkuocaklari.com/?p=3161 Türk milletinin her dönem en büyük vazgeçilmezi bağımsızlığı olmuştur. Bağımsızlığa giden yolda her daim Türk milliyetçiliği fikriyatı esas olmuştur. Türk milliyetçiliği fikri tarihten bu yana büyük ilim adamlarının ve liderlerin düşüncelerine ışık olmuştur. Bu fikir Ötüken’de Oğuz Kağan’a, Avrupa ortalarında Atilla’ya, Orta Asya steplerinde Bilge Kağan’a, Anadolu kapılarında Alparslan’a, İstanbul surlarında Fatih Sultan Mehmet’e ve Anadolu’nun yeniden vatanlaşmasında Mustafa Kemal Atatürk’e yol göstericisi olmuş ve başarılara ulaştırmıştır.

Türk’ün en zor gününde Samsun’dan güneş gibi doğup, onu bağımsızlığa götüren Türk’ün adı Mustafa Kemal Paşa idi. “Bağımsızlık benim karakterimdir” diyen Türk’ün öz karakterinin timsali bir Türk. Fikirlerinin babası olarak adlandırdığı Büyük Türk milliyetçisi Ziya Gökalp’in fikirleri ile yoğrularak büyük Türk devletini kurma idealini gerçekleştirmiştir.

Dünyanın gördüğü en büyük mücadeleyi yöneterek, Türk milletinin bağımsızlığına kavuşmasını sağlamıştır. Daha sonrasında yine bu milletin kurduğu devlet için en ideal yönetim biçimi olan cumhuriyeti ilan etmiştir. Bunun akibinde Türk milletini muassır medeniyetler seviyesini çıkarmak için ardardına inkilapları gerçekleştirmiştir.

Türk milletinin devletli yani teşkilatlı bir yapı ile bütün halde yaşabileceğini bilen ve bu doğrultuda Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Mustafa Kemal Atatürk, bu devletin temel yapısının ve esasının Türk milleyetçiliği olduğunu şu sözleri ile belirtmiştir:

“Esas Türk milletinin haysiyetli bir millet olarak yaşamasıdır. Bu esas ancak tam bağımsızlığa sahip olmakla temin olunabilir. Ne kadar zengin ve refaha kavuşturulmuş olursa olsun bağımsızlıktan mahrum bir millet, medeni insanlık karşısında uşak olmak mevkiinden yüksek bir muameleye layık olamaz.

Yabancı bir devletin himaye ve desteğini kabul etmek, insanlfk özelliklerinden mahrumiyeti, beceriksizlik ve miskinliği itiraftan başka bir şey değildir, gerçekten bu aşağı dereceye düşmemiş olanların isteyerek başlarına bir yabana asla ihtimal verilemez.

Halbuki Türk’ün haysiyet ve izzeti nefis ve kabiliyeti çok yüksek ve büyüktür. Böyle bir millet esir yaşamaktansa yok olsun daha iyidir. Bundan ötürü, ya bağımsızlık, ya ölüm!…” [1]

Atatürk, Türk milliyetçiliği fikrinden nasıl etkilendiğini ve içinde nasıl yeşerttiğini bir sohbetinde şöyle dile getirmektedir: “Şair Mehmet Emin Yurdakul’un, ilk defa Manastır Askerî İdadisinde öğrenci iken okuduğum ‘Ben bir Türk’üm, dinim, cinsim uludur’ mısrasıyla başlayan manzumesinde, bana millî benliğimin gururunu tattıran ilk anlatımı bulmuştum. Fakat ben asıl bunu, orduya katıldığım ilk günlerde, bir Anadolu çocuğunun gözyaşlarında gördüm ve kuvvetle duydum. Ondan sonra Türklük, benim en derin güven kaynağım, en engin övünç dayanağım oldu. Kendimi hiçbir zaman Osmanlılığın telkin ettiği başka milletleri öven ve Türklüğü aşağı gören eksiklik duygusunu kaptırmadım.”[2]

Türk milliyetçiliğinin temel gayesinin asıl hedefleri, savaş meydanlarında kazanılan zaferlerin yanısıra medeniyetin devamlı olmasını sağlayacak olan dil, kültür ve tarih alanında yapılacak olan yeniliklerdir. Bu hususa dikkat eden Mustafa Kemal Atatürk, öncelikle Türk Dil Kurumu’nu ve Türk Tarih Kurumu’nu kurmuştur. Büyük Türkçü Yusuf Akçura’nın önderliğinde ilk Türk Tarih Kongresini gerçekleştirmiştir.

Atatürk, tarih konusundaki ilgisi ve ecdadının tarihine olan hayranlığını her dönem dile getirmiştir. O Orta Asya’dan Anadoluya büyük bir medeniyetin temsilcisi olan milletinin öz tarihini en doğru şekilde bilinmesini ve aktarılmasını istiyordu. Ve Türk tarihi kültürünün kaynakları hususunda Meclis kürsüsünden şöyle seslenmiştir: “Efendiler, bu Dünyayı beşeriyette en az yüz milyonu aşkın nüfustan oluşan bir Türk milleti vardır ve bu milletin Dünya üzerinde kapladığı alan oranında tarih alanında da bir derinliği vardır. En bariz ve en maddi tarih delillerine istinaden diyebiliriz ki, Türkler on beş asır önce Asya’nın göbeğinde muazzam devletler teşkil etmiş ve insanlığın her türlü kabiliyetinin görüldüğü alanlar olmuştur. Sefirlerini Çin’e gönderen ve Bizans’ın sefirlerini kabul eden bir Türk devleti, ecdadımız olan Türk milletinin teşkil ettiği bir devlettir.”

Mustafa Kemal Atatürk, yapılan yeniliklerin ve devletin bekası olarak Türk gençliğini görmekte ve onlara güven duymaktaydı. Türk gençliğinin Türk milletini her şart altında daha büyük hedeflere götüreceğini ve Türk milletini muassır bir medeniyet olmasını sağlayacağını inanıyordu. Gençliğe yazdığı hitabe ile onlara büyük Türk milletinin ideallerini milli vasiyet olarak bırakmış ve “Ey Türk Gençliği: Birinci vazifen Türk İstiklalini, Türk Cumhuriyetini ilelebed muhafaza ve müdafaa etmektir. Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur.” diyerek duyduğu sonsuz güveni izah etmiştir.

Yine Türk geçliğinin Türk milliyetçiliği fikri ile milli düşünen, ülkü sahibi gençler olması için iyi eğitilmesi hususuna dikkat çekmiş ve şunları söylemiştir: “Gençliği mutlaka Ülkücü ve memleketle alakalı olarak yetiştirmek, herkesin ve hepimizin, her devlet adamının başta gelen vazifesidir”[3]

Bugün Atamızın aramızdan ayrılışının 73. yılında yine onun fikirleri ve idealleri doğrultusunda Türk gençliği olarak bıraktığı milli vasiyeti yerine getirmeliyiz. Kurduğu devleti 2023 yılında yani cumhuriyetin 100. yılında ülkemizi lider ülke yapma ülküsünü temel gaye edinmeliyiz. Bu konuda da Atamızın şu sözlerininden güç almalıyız; “Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur.”

Dipnotlar

1 1919, Nutuk 1, s. 13
2 Yard. Doç. Cemal AVCI – Atatürk’ün Milliyetçilik Anlayışı
3 Atatürk’ün S.D. 3, s.90

1917 yılında Antalya’nın Akseki ilçesinde doğan SERDENGEÇTİ, ilkokulu Akseki’de ortaokulu yatılı olarak Antalyada, lise öğrenimini ise Ankara Atatürk lisesinde tamamlar. Akabinde Dil, Tarih, Coğrafya fakültesinde 2.sınıf öğrencisiyken 1944 Mayısında meydana gelen olaylar sebebiyle öğrenimini yarıda bırakmak zorunda kalır. Mektepleşmeye yetecek kabiliyet cevheri vardır; fakat kendi tabiri ile şeytan taşlamaktan eser vermeye fırsat bulamamıştır.

Nihal Atsız ve Alparslan Türkeş’le birlikte bir süre tutuklu kalır. Tutukluluğunun ardından öğrenimine devam etmek isterse de bu mümkün olmaz. Bu olay üzerine Osman Yüksel, dönemin Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel’e “yüksek makamın alçak vekiline’’diye başlayan bir dilekçe yazar. Dilekçeyi sunma cesaretini kimse gösteremese de Osman Yüksel tekrar ceza evine gönderilir. Hapishane günlerinin ardından meşhur Serdengeçti dergisini çıkarmaya başlayan Osman Yüksel her ay bir sayı çıkarmayı düşünürken ve cesur yazılar yayınlanırken derginin açılıp kapatılması, açılan davalar ve tutuklamalar sebebiyle 15 yıl içersinde sadece 33 kez çıkarabilir. Allah, Vatan, Millet yolunda cümlesiyle başladığı yazılarında sık kullandığı “Açın kapıları Osman geliyor” sözü tutuklanmalara hazır olduğunun bir kanıtıdır zaten. Osman Yüksel yazılamayanları yazdığı, söylenemeyenleri söylediği için Serdengeçti olmuştur. Halk gözünde ise kalemi kılıç bir derviş…

Okurlarına şöyle sesleniyordu Serdengeçti;

- Serdengeçti, ne zaman, nerede, nasıl çıkacağı belli olmaz. Ama muhakkak çıkar, bir çıkar, pir çıkar.

-Arkadaş! Serdengeçtiyi ve neşriyatını oku, okut. Bu suretle imanın tazelenir; heyecanın artar. Duymadığını duyar, bilmediğini bilir ve öğrenirsin.

Altmışaltı yıllık hayat serüveninde tam yedi defa hapishaneye düşmüş, elli yedi defa mahkeme huzuruna çıkarılmıştır. Yazmaya, ciddî manâda eser vermeye en müsait son onbeş-yirmi yılını da amansız bir hastalığın pençesinde titreyerek; kalem tutamamanın azabı ile kıvranarak geçirmiştir. Haksızlık karşısında hiç susmayan, daima haklının ve mazlumun yanında saf tutan Müslüman Türk’ün can damarı gibi gördüğü; her söze, her şahsa, her cemiyete sahip çıkan bir dava, bir tavır, bir Ülkü adamıydı SERDENGEÇTİ. Çünkü o “Haksızlık karşısında susan, dilsiz şeytandır” gerçekliğini özümsemişti.

Serdengeçti kimsenin adamı değil davanın adamıydı. Hiçbir tarikatın, hiçbir cemaatin adamı değildi. Buna rağmen Türkiye’de millî ve İslâmî damgalı her kesim cemaat, herkes O’nu sever sayardı. Tek partili dönemin Müslümanlara haksızlık yaptığına inanıyordu. O yüzden bu zor süreçte daima İslam’ı savundu Serdengeçti.

Mevlana aşığı idi Osman Yüksel. Mesnevî’yi ve Rubaîlerini defalarca okumuştu. Ona göre Mesnevî Kuran’a nazire olarak yazılmıştı. Hayatı boyunca Mevlana’dan esinlenerek onun gibi yaşamaya gayret göstermişti.

Serdengeçtiye göre ibadetler “aslına dönmenin, Rabbine kavuşmanın” provalarıydı aslında. Serdengeçti örnek bir Müslüman Anadolu “Türk”üydü, davranışları, yaşamı ve sadeliği ile Anadolu insanını anımsatırdı hep. Elleri topraktan nasırlaşmış, toprak kokan bozkır insanları gibi, gösterişten uzak kendi içinde yaşardı inancını.

Hayatı boyunca bir çok eser meydana getirmiş ama eserlerini asla menfaati uğruna kullanmamış, mevki ve makam uğruna satmamış, satılmamış ne yapmış ne etmişse inandığı değerler uğruna hareket etmişti. “Halk çocuğu” lâfından nefret eden bir halk adamıydı. Zengin sofralarında, lüks salon toplantılarında, hattâ Meclis lokantasında yemek yerken bile lokmalar boğazına dizilecek kadar tedirgin olur; özlediği huzuru fukara Anadolu sofralarında bulurdu.

Serdengeçti günün şartlarında varlıklı denilebilecek nitelikteydi. Fakat o hayatı boyunca paraya hiç önem vermedi ve paranın değiştiremediği insanlardan oldu hep. Okuttuğu talebelerin harçlıklarını alır almaz lokantada köfte yemesine kızardı çünkü harçlıkları biter bitmez zor günler yine onları bekleyecekti. Paranın savrulmasını değil zor günlere saklanmasını isterdi hep. O servet düşmanı değil ama servetin nasıl ve nereden kazanıldığının hesabını soran; helâl kazancın harama harcanamayacağına inanan adamdı. Aslında günümüz gençliğinin aynası gibiydi sanki…

Komünizme ve komünistlere karşı olduğu kadar; hırsızlara, vurgunculara ve yağmacılara da düşmandı. Okul yıllarında, komünistlerin beslendikleri odakları kurutmak gerektiğine inanır ve haritada gösterilecek kadar toprağa sahip olan zadegân sınıfı ile dünyada bir mezar yeri dahi olmayan fukara milyonların, yan-yana huzur içinde yaşayamayacağına inanarak toprak reformunu savunurdu.

Serdengeçti adeta bir Türkçe aşığıydı. Türkçenin ifade gücünü çok iyi bilirdi, adeta sihirbazıydı Türkçe’nin. Yaşadığı onca olumsuzluğa rağmen hayatla mücadeleden asla yılmadı. Bütün olumsuzlukların üstüne adeta bir siper oldu. İçinde bulunduğu kötü durumlarda bile hayatı hep hikaye olarak gördü ve renkli kişiliğini yansıttı insanlara. Bulunduğu ortamlarda hep güldürdü ve alay etti hayatla adeta.

Serdengeçti; nefsanî ihtirasların ve kirli emellerin çarpışma sahası gibi anlaşılan siyaseti asla sevmedi. O, “biz particiliği mezhep, milletvekilliğini mezhep haline getirenlerden değiliz” diyordu. Onun için Milliyetçi Hareket, sıradan bir parti değil; Allah-Vatan-Millet yolunda anadan, babadan, yardan, serden geçenlerin buluştuğu bir fikir ve iman ocağı idi. 1965 seçimlerinde AP listesinden bağımsız Antalya milletvekili seçilip de TBMM’nin döner kapısından içeri girerken şaşırıp ve öldürücü, güldürücü nüktelerinden birini patlatıvermişti: “Yahu, daha bu kapıdan girerken adamı dönekliğe alıştırıyorlar!..”

Milletin kaderini ve geleceğini ilgilendiren hemen her konuda Mecliste gerçekten milletin vekili olan Serdengeçti hükümeti ve hükümetin başı olan Demirel’i bunaltır ve Demirel dayanamaz: “İçimizde Serdengeçti olduktan sonra Halk Partisine ne lüzum var canım, tek başına topyekûn CHP’den fazla ve tesirli muhalefet yapıyor. İhraç edin gitsin!..” der. Gazeteler Serdengeçti’nin AP’den ihraç edildiğini veya edileceğini yazarken Serdengeçti. Beni ihraç edemezler diye haykırır. Ederiz-edemezsiniz tartışmasına son noktayı yine Serdengeçti koyar: “Üye kaydımı bulun, gösterin. Ondan sonra ihraç edin!..” Akseki, Antalya, Konya, Ankara teşkilatlarına sorulur, araştırılır; üye kaydı bulunamayınca AP den (Adalet Partisinden) ihraç iddiaları da boşlukta kalır.

Daha sayfalarca yer kaplayacak bir kutlu insan olan Serdengeçti unutulmaması gereken abide şahsiyetlerimizdendir. Yaşadığı ve yaşattıkları Ülkücü Türk gençliğinin haritası olacaktır hep. Günümüzde yaşanan bunca olumsuz olaylara rağmen asla yılmak bilmeyecektir ülkücü gençlik. Konuşulması gereken yerde daima konuşacak, haksızlığa serdengeçti misali asla boyun eğmeyecektir. Tüyü bitmemiş yetimin hakkının yendiği, toprakların peşkeş çekildiği, mazlumun sahipsiz kaldığı bir ülke olmayacaktır Türkiye’miz. Çünkü bu ülkeden serdengeçtiler geçti ve sonsuza kadar geçmeye de devam edecektir.

Ruhun Şad Mekanın Cennet Olsun…

SERDENGEÇTİ

Dağdan koptu ülkü çığı

Bir sağır mahşerden geçti

Soyumun yağız çocuğu

Osman Yüksel Serdengeçti

Yalnızlar büyük yalnızlar

Semada adsız yıldızlar

Görmedi sizi gamsızlar

Nerden geldi nerden geçti

Köroğlu muydu, Yunus mu

Hak aşığı, zalim hasmı

Kendi gitti kaldı ismi

Ne yaman siperden geçti

Dünya kurulalı beri

Böyledir gönül erleri

Biraz deli biraz veli

Yolunuz hep dardan geçti

Yıldırım zirveye düşer

Dil tutulur akıl şaşar

Bu yıl ecel üçer beşer

Hep ehli hünerden geçti

Rastlamadık böyle rinde

Gönüller derinliğinde

Fatiha serinliğinde

Pırıl pırıl nurdan geçti

Burda yanan orda yanmaz

Hak aşığı narda yanmaz

Buna semender dayanmaz

O dayandı kordan geçti

Olmadı cebi kesesi

Aşıktı sözün kısası

Yedi gün sürmedi yası

Hayal ü hatırdan geçti

Feyz alıp Hacı Bayramdan

Çıktı dünya denen handan

Koptu zamandan mekândan

İlâhi menşurdan geçti

Mebus Osman, mahpus Osman

Anlamadık efsus Osman

Diline yazık sus Osman

Bu cemiyet ardan geçti

Ali AKBAŞ

KAYNAKÇA;

1. 1. www.ulkuocaklari.org.tr
2. 2. Serdengeçti dergi serisi
3. 3. Bu yazıda bize yardımcı olan Serdengeçti’nin değerli öğrencisi emekli öğretmen Hasan Tülkay’a teşekkür ederiz.

Aramızdan ayrılışının bu yıldönümünde kendisini bir kez daha Fatihalarla ve hayranlıkla yâd ediyoruz.

Hayatını milletine adayan, işgal ve emperyalist hevesleri muhataplarının kursaklarında bırakan bu büyük devlet ve siyaset adamını gururla, özlemle ve şükranla bir kez daha hatırlıyoruz.

Türk milletini hak ettiği onurlu ve bağımsız yaşama seviyesine çıkarma konusunda, üstün bir çaba ve mücadele azmi gösteren Gazi Mustafa Kemal Atatürk’e büyük bir vefa ve gönül borcumuz olduğu şüphesizdir.

Kurtuluş yıllarında; karanlıktan aydınlığa geçişin, karışıklıktan düzene ulaşmanın ve bağımlılıktan özgürlüğe varışın her aşamasında onun liderliği ve müdahalesi belirleyici ve tayin edici bir nitelik arz etmiştir.

Yanmış, yıkılmış, yorulmuş ve yenilmiş bir sosyolojik kudreti tekrar ayağa kaldıran ve çizdiği hedeflerle sonuca ulaştıran elbette Mustafa Kemal’in eşsiz dirayeti ve hamiyeti olmuştur.

O’nun yüksek erdemi sayesinde Samsun’da atılan ilk adımla esaretin bariyerleri devrilmiş, meydanlardaki kahramanlıklarla mütecaviz emellerin surları delinmiş ve Cumhuriyet’in ilanıyla da milletimiz kendi kaderine sahip çıkacak iradeyi göstermiştir.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk her şeyden önce Türk milletinin tarihi birikimine inanmış, neleri başarabileceğini idrak etmiş ve takip ettiği amaçlarını bu kapsamda belirlemiştir.

En zor anlarda bile milletimizin gücünden zerre kadar kuşkuya düşmeden güçlüklerin üstesinden gelinebileceğini en iyi şekilde gösteren yine o olmuştur.

Türk milletinin hiçbir şart altında boyunduruk altında bulunamayacağını, devrin modern silahlarıyla dahi sonuç alınamayacağını ‘Ya İstiklal Ya Ölüm’ seslenişiyle ortaya koymuş ve bundan da asla ödün vermemiştir.

Aziz Atatürk; Türk milletine kendini adamış ve bıraktığı emanetleriyle de muasır medeniyetler aşamasına ulaşılacağını o yıllardan işaret etmiştir.

Elbette o’nun eserleri ve öğütleri Türk milleti yaşadığı sürece var olacaktır.

Bugünlerde, bizlere hediye ettiği ve iftiharla sahiplendiğimiz milli değer ve yeminler aşındırılmak, hırpalanmak ve tahrip edilmek isteniyorsa da, bilinsin ki bu nafile çırpınışların neticeye ulaşması asla mümkün olmayacaktır.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün yaptıklarını, millet iradesine dayanarak gösterdiği üstün basireti küçültmeye, sulandırmaya ve bu yolla da Cumhuriyet’in temellerini bozmaya yeltenenlere en iyi cevabı yine büyük Türk milleti verecektir.

Unutulmasın ki, Türkiye Cumhuriyeti’nin ilelebet payidar yaşaması ve egemenliğini muhafaza ederek küresel alanda cazibe ve güç merkezi olması kuruluş yıllarındaki muazzam birliktelik ruhunun tekrar gösterilmesinden ve milletin kendi kaderine hâkim olmasından geçecektir.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün manevi varlığına ve bizlere emanet ettiği muhteşem millet eserlerine hiçbir kötü ve hain niyetin musallat olamayacağı inancımı bir kez daha teyit ederek; ebediyete intikal edişinin 73’ncü yıldönümünde kutlu hatırasını hürmet ve minnet duygularımla anıyorum.

Ruhu şad, mekânı cennet olsun.

Lloyd George’un hakkında “Yüzyıllar nadir olarak dâhi yetiştirir. Şu talihsizliğimize bakın ki 20. yüzyılın dâhisi Türklere nasip oldu ve kader onu bizim karşımıza çıkardı.” dediği Atatürk, gerçekten de Türk milleti için bir lütuf ve Türk’ün karşısında ‘düşman kuvvetler’ olarak yer alanlar için adeta bir ceza olmuştur. 19 Mayıs 1919’da bir grup arkadaşıyla Samsun’dan ilk kıvılcımı yakmasıyla başlayan Millî Mücadele süreci, yılın her günü için ayrı bir kahramanlık ve büyük bir özveriyle devam etmiştir. Vatanına kastedilmiş, hürriyeti ve istiklâli elinden alınmak istenen Türk’ün tarih boyunca ancak secdeye giderken eğilen başı ve zincire vurulamayan elleri, Atatürk’ün önderliğinde bir kez daha zulme karşı koymuştur; bu tavır Türk’ün kıyamı olmuştur.

Nitekim büyük Osmanlı topraklarının elden çıkmasıyla, Anadolu’nun karış karış işgale uğramasıyla yüreği dağlanmış Türk milleti, yıllarca süren bu mücadelede zaten tükenmeye yüz tutmuş olan malını- mülkünü Millî Mücadele’ye vakfetmekten çekinmemiştir. Millî Mücadele bu özverinin Atatürk ve silah arkadaşlarının üstün askerî yetenekleri ve çabaları ile harmanlanmasıyla; Cihan Harbi’nin kibirli galiplerine karşı kazanılmıştır. Türk milletinin hürriyet ve istiklâlini elinden almak isteyen, İslâm’ın yüzyıllardır göklerde taşınan sancağını indirmek gayesindeki İtilâf Kuvvetlerine karşı alınan bu galibiyet yalnız Türk’e ait değildir. Bu galibiyet; İngilizlerin işgali altında bulunan Irak, Filistin ve Hindistan’ın, Hollanda’nın elindeki Endonezya’nın, bağımsızlıklarını Batı’nın emperyalist ve sömürgeci politikaları sonucu kaybetmiş tüm Müslümanların galibiyetidir. Zira Millî Mücadele kazanıldığında bugünün bağımsız Müslüman ülkelerinin hiçbiri henüz Batı’nın kirli oyunu emperyalizme karşı galip gelememiş; bunu ancak Atatürk’ün önderliğindeki Türk milleti başarabilmiştir.

Bu anlamda Atatürk’ün üstün hizmetleri yalnız Anadolu Türklüğüne değil, aynı zamanda bütün Türk ve İslâm âlemine olmuştur. Anadolu’nun vermiş olduğu Kurtuluş Savaşı’nda maddî ve manevî bütün imkânlarıyla Türk’ün yanında olan Pakistan, Afganistan, Türkistan ve niceleri, aynı zamanda bu mücadeleyi kendi bağımsızlıklarına giden süreçte bir örnek, bir yöntem kabul etmişlerdi. Bu açıdan Atatürk’ün yalnız Anadolu Türklüğünün Ata’sı olmanın yanında; tamamı emperyalizmin kıskacında kıvranmakta olan büyük Müslüman- Türk coğrafyasının tamamının ilham kaynağı, bayraklaşan ismi olmuştur.

Öyle ki Pakistan eski Devlet Başkanı Muhammed Eyüp Han, hakkında “Kemal Atatürk yalnız bu yüzyılın en büyük liderlerinden biri değildir. Biz Pakistan’da O’nu, gelmiş geçmiş bütün çağların en büyük adamlarından biri olarak görüyoruz. O, yalnız sizin ulusunuzun sevgili önderi değildir. Dünyadaki bütün Müslümanlar gözlerini sevgi ve hayranlık duygularıyla O’na çevirmişlerdir.” demiştir. Pakistan’ın millî şairi İkbal, Atatürk sayesinde cihanı kaplayan ve aydınlatan bir güneş hâline geldiğimizi söylemektedir. Hindistan eski Devlet Başkanı Nehru, Atatürk’ün, ya da onu tanıdıkları ismiyle Kemal Paşa’nın, kendisinin gençlik kahramanı olduğunu ve onun devrimlerini okuduğunda çok duygulandığını anlatmaktadır.

Atatürk Türk’ün millî kahramanı; bunun yanında ve hatta bundan daha çok tüm Müslüman- Türk âleminin umut ışığı, kahramanı olmuştur. Onun açtığı yolla tarihin seyri değişmiş; tüm dünyayı ellerinin arasında tutacağını sanan kibirli galipler, Hemingway’in deyimiyle ‘barış dilenmek için’ Türk’ün ayağına kadar gelmiştir. Mustafa Kemal’in Hakk’a yürüdüğü 10 Kasım, Türk ve Müslüman dünyasının Atatürk’ün aziz hatırasını, Türk milletine olan üstün hizmetlerini ve Millî Mücadele sürecinde gösterdiği kahramanlığı yâd ettiği günlerin en önemlisidir.

Bu minvalde Ulu Önderimiz Atatürk’ün Hakk’a yürüdüğü bu günde kendisi nezdinde tüm aziz şehitlerimizi rahmet, minnet ve şükranla yâd ediyor; Cenab-ı Allah’tan ruhlarını şâd, mekânlarını cennet kılmasını niyaz ediyoruz.

Ülkücülerin hayatı bambaşkadır. Sözlüklerinde rahat kelimesinin yeri yoktur. Daimî bir mücadele içinde ömür tüketirler. Hemen herkesle, her şeyle zaman zaman çatıştıkları görülür. Arkadaşları ile, hattâ sevdikleri ile… Bir mefkûrecinin belli esaslarından ziyade siyasetin değişen icaplarına uymayı tercih eden kudret sahipleri ile de sık sık ihtilâfa düşerler. Çok defa başları belâya girer, yine de sinmezler. Böyle yapmaları, kalabalığa göre, uslanmamaktır; kendilerine göre de, yılmamak.  ”

Ülkücü, rahatsız, huzursuz adam. Ülkücü, diğer Müslüman’ların derdini, kendine tasa edinen adam. Ülkücü, kin gütmeyen, Yunus’umuzun şiirinde söylediği gibi “yaradılmışı severiz / Yaradandan ötürü” inancı ile, bütün milletimizin insanlarını sevgiyle hürmetle kucaklayan adam.  Nefsini ezmiş, inandığı dava uğrunda kendini feda etmeğe hazır adam.    Ülkücü ölüm duvarını aşmış adam…

“ Mü’minler içerisinde Allah adına verdikleri söze sadık kalan nice yiğitler var; onlardan kimi kendini adak olarak sunmuş, kimi de sırasını beklemekte, fakat asla sözünden dönmemektedir. ”           (Ahzab Sûresi, 23).

Evet, kimi Allah yolunda kendilerini adak olarak sunmuş ve sözünü yerine getirip canlarını vermiş, kimi de hiçbir şekilde sözünü değiştirmeden şehidliği beklemektedir. “ Ve eğer Allah yolunda öldürülür ya da ölürseniz, Allah’tan gelecek rahmet ve mağfiret, onların yığabilecekleri tüm dünyalıklardan daha hayırlıdır. ” şuur’u ile… ( Âl-i İmran Sûresi, 157 ).

Şehidlerimiz… “ Hayatlarının baharında, en güzel günlerinde kimi arkada anasını, babasını, kimi karısını, çocuğunu, nişanlısını gözü yaşlı bırakarak göçüp gittiler. Her biri içimizden bir parçayı kopartıp aldı, götürdü. Suçları neydi, günahları neydi ? Bu suçu ve günahı onlara kim kesmişti ? Bir tek suçları, bir tek günahları vardı: Türk Milletini seviyorlardı. Türk olmanın gururuyla doluydular, Türk gibi düşünüyorlardı, yüce dinleri İslâm’ın ahlâk ve faziletini taşıyorlardı, Allah’a inanıyorlardı. Devletlerini yaşatmak, ona uzanan ellerle mücadele etmek hayatlarının manasıydı. Milleti böldürtmemek, vatanlarını parçalattırmamak yegâne gayeleriydi… İşte suçları, işte günahları… ”

Hain kurşunlar… Zalim cellatlar… Nurettin Topçu’nun ifadesi ile, maddenin en büyük zaferi sonsuz zulümdür. Ruhun zaferi fedakârlık, af, sabır, sevgi ve sonsuz tahammüldür. Bu zaferin son mertebesi, bütün bu kuvvetleri kendinde toplayan şehidlik mertebesidir.

“ Şehidler, bizim gerçek sahiplerimiz, bizim velîlerimiz, bizim mürşitlerimizdir, dirileri yaşatan onlardır. Biz onların niçin ve nasıl öldüklerini görerek, anlayarak elde ettiğimiz bilgi ve felsefemizi ahlâkımızı, ruhî çatımızı yapmaya mecburuz. Milletimizin hayat kaynaklarını onlardan öğrenmeliyiz.

Şehid olanlar boş yere ölmediler. Onları ebedî yapan mukaddesatın bizler kefiliyiz ve bundan sonra da kefili olacağız.”

Bu dünya’yı kuranlar, Uhud’da, Bedir’de, Malazgirt’te, Niğbolu’da, Mohaç’ta, Çanakkale’de, yetmişli yıllarda Anadolu’nun bütün şehirlerinde, inandığı dava uğruna ölenlerdir.  Son temsilcileri ise vatan ve millet, din-ü devlet için, toprağın kara bağrına bir düğün gününe gider gibi giren  ülkü devleri Ruhi Kılıçkıran, Dursun Önkuzu, Yusuf İmamoğlu …. Ve son takipçisi Hasan Şimşek. Cennetmekân şehidlerimize, Allah bizi lâyık etmesi ve “ Öyleyse ne yılgınlığa kapılın ne de üzülün: eğer gerçekten inanıyorsanız, insanların en üstünü mutlaka siz olursunuz.” iman’ı ile… ( Âl-i İmran Sûresi, 139 ).

Gönlümüzün son yangını, yüreğimizin son acısı, davamızın son şehidi, mücadelemizin son şahididir Hasan. Yüce Allah (c.c.)’ın Ulûhiyetine şehadetle başladığı imanına, yaptıklarını şahit kılarak bir ömür sürmüş ve ömrünü bütün inananların hayali ile yanıp tutuştuğu şehitlik mertebesine kavuşarak sonlandırmıştır.

Şehadet nedir? Şahit olmaktır yüce Allah (c.c.)’ın vahdaniyetine, ulûhiyetine, rububiyetine. Farkına varmaktır ubudiyetin, yani hürriyetin.’En büyük özgürlük Allah’a kul olmaktır’ diyen ‘şairler sultanı’ gibi, kulluğunun idrakine vardıkça, hiçliğini hissettikçe Vacib-ül Vücud karşısında, yücelmektir ülküsüz, yani cansız, bedenler arasında Hakk’a doğru. O’na, o en yüce hakikate daha da derinden sevdalanmaktır şahit olmak ve şehitlik düşü ile kavrulmak.

Hasan, yüce bir iman ve büyük bir aşkla, Ülkücü Hareket’in kutlu bir neferi olarak sürdürdüğü mücadelenin ne ilk şehididir ne de son şehidi olacaktır. Mensubu olduğun olduğu davanın zorlu ve çetin bir yol olduğunun bilincindedir. Ruhi Kılıçkıran’dan öğrenmiştir, Zalime karşı hakkı haykırmanın en erdemli cihat olduğunu ve bu uğurda canını dahi, gözünü kırpmadan verebilmeyi. Yusuf İmamoğlu’ndan mülhemdir yiğitliği ve cesareti. Dursun Önkuzu’dan mirastır mertliği, vakar duruşu, Hakk’a teslimiyeti.

‘Ölümün öldüğü yer var bizimdir’ şiarının bünyesinde mündemiç olduğu bir gençliğin somut bir emsalidir, Hasan Şimşek. Beyinleri yıkanmış, gözleri dönmüş hain bir zihniyetin üniversitelerdeki temsilcileri tarafından hunharca katledilmiştir. Daha ömrünün baharında gencecik bir fidanken, hazan rüzgârlarıyla düşmüştür toprağa bir kasım günü. Maziden aldığı mukaddes miras uğrunda canını vermiştir.’Bu Vatan Kimin?’ sualini olanca imanıyla cevaplandırmıştır Hasan: ‘Bir gül bahçesine girercesine/Şu kara toprağa girenlerindir…’ diyerek.

Ve biz biliyoruz ki Hasan’ın şehadeti bir çağrıdır; ihanetin karşısında, küfrün karşısında, zulmün karşısında Ülkücü Hareketi tek yumruk olmaya çağıran. Türk-İslam medeniyetini yeniden hak ettiği günlere ulaştırmak için kutlu bir dirilişe çağıran. Ve bugün bu kutlu çağrıya kulak vermek her ülkücünün boynunun borcudur. Gidenler Hüseynî bir şehadetle gittiler, Yusuf gibi, Dursun gibi, Süleyman gibi, Mustafa gibi. Kalanlar Zeynebî bir hayat sürmeye mecburdur bugün, Kelime-i Şehadet’ in hakkını vermek için.

Yüce Allah’ın hak olan için Hüseynî bir şehitlik ya da Zeynebî bir şahitlik nasip etmesi arz-ı niyazı ile ‘giden’ lerimize şu satırları armağan etmek istiyoruz:

Şimdi güvercinler geçer üstünüzden,

Selamsız, kavgasız, töresiz…

Acı rüzgarlarda saçlarınız savrulsun.

Işık düşünceli çocuklar, canım çocuklar,

Yenilginiz kutlu olsun!*

Dipnotlar:

*Dilaver Cebeci

Maneviyatın, duanın, yardımlaşmanın, dayanışmanın, buluşmanın müstesna anlarından birisi olan Kurban Bayramı’nı terör saldırıları ve deprem felaketinden dolayı içimiz hüzünlü, gözümüz nemli de olsa huşuyla kutluyoruz.

Aziz milletimiz yüzyıllardır aynı safa giren, aynı ahlaki ve manevi vecibeleri benimsemiş, doğudan batıya, kuzeyden güneye benzer duyguları sahiplenmiş büyük bir aile olarak bayramları karşılamış ve müşterek hissiyatla yüceltmiştir.

Şüphesiz hem dini, hem de milli bayramlarımız bizi birbirimize yaklaştıran, aynı istikamete yönlendiren ve aramızdaki engelleri kaldıran ayrıcalıklı dönemlerdir.

Bu itibarla millet hayatında önemli ve vazgeçilmez yerleri bulunmaktadır.

İdrak ettiğimiz Kurban Bayramı’nda dualarla yapılan ibadetlerin, gerçekleştirilen ziyaretlerin, uzanan yardım ellerinin bizi sımsıkı bir şekilde sardığı ve kardeşliğimizi güçlendirdiği açıktır.

Bayramlar vefanın sırrını, hatırlamanın ve sadakatin zenginliğini, tanışmanın ve kaynaşmanın derin anlamını yaşadığımız ve yaşattığımız eşsiz zamanlardır.

Birbirimize daha çok yaklaşmanın; büyüklerimizi, aile fertlerimizi, yakın çevremizi, dost ve arkadaşlarımızı sevindirmenin, onlarla aramızdaki bağları güçlendirmenin ve hasretleri bitirmenin yegâne yollarından biri tartışmasız bayramlardır.

Sevgi ve şefkatle küçükleri kucaklamak ve onları hediyelerle taltif etmek sevinçlerin ve umutların tekrar canlanmasına da vesile olacaktır.

Bayram, hayallerimizin üstünü örten felaketlere karşı manevi direniş sahası olacak ve ümit ederim ki bize yeni mutluluklar kazandıracaktır.

Hiziplerin, küslüklerin ve ihtilafların bayramın mana yüklü ikliminde sonuçsuz kalması, temelinden bitirilmesi en bariz dilek ve isteğimdir.

İnancım odur ki, Türk milleti ebediyete kadar son yurdunda; bağımsız, onurlu ve milli değerlerine sahip çıkarak bayramlarını karşılayacak  ve ayrılma çetelesi tutanlara asla fırsat vermeyecektir.

Birbirimize gösterdiğimiz sevgiler, karşılıklı olarak sunduğumuz ikramlar, şuurla destek verdiğimiz kardeşlik bağları hiçbir kötü emelin ve habis niyetin başını kaldırmasına müsaade etmeyecektir.

Türk milleti sağlam ve emin adımlarla varlığını ve bütünlüğünü koruyacak yüksek erdem ve iradeyi tıpkı bayram coşkusunda olduğu gibi sonsuza kadar gösterecektir.

Bu duygu ve düşüncelerle vatanımızın her köşesindeki aziz vatandaşlarımın ve Türk-İslam aleminin mübarek Kurban Bayramı’nı tüm içtenliğimle tebrik ediyor, nice bayramlara ulaşmayı Cenab-ı Allah’tan diliyorum.

Ecdadımız, yüksek bir ruh ve güçlü bir imanla dünyanın birçok memleketine adalet ve nizam taşımıştır. Tarihî bir ufukla yola çıkarak çağlara hitap edecek büyük bir medeniyet inşa etmiş; vakur ve kararlı adımlarla cihan idaresine talip olmuştur. Türk, devlet ciddiyetine ve disiplinine tamamıyla vakıf, insan ve cemiyet hassasiyetine bütünüyle sahip bir olgunlukla çıktığı bu uzun soluklu yürüyüşle; sanattan mimariye, musikîden estetiğe, düşünce âleminden sosyal hayata büyük bir çığır açmış ve dünya üzerinde etkisi yüzyıllar boyu sürecek olan kalıcı eserler ortaya koymuştur.

Maziden atiye, gelenek, gelecek ve bugün tahlilinde ‘29 Ekim 1923’; Türk’ün İstiklal Mücadelesinde çok önemli bir tarih olup Türk milletinin fert fert yeniden, uzun ve dirayetli yürüyüşüne başlangıç oluşturması noktasında ‘umut ışığı’ olmuş; Millî Mücadelenin, işçisinden doktoruna, köylüsünden eğitimcisine topyekûn bir zaferin tezahürü olarak doğmuştur. Atatürk ve silah arkadaşlarının üstün çabalarıyla gerçekleşen ve Türk milletinin iman, ahlak, azim ve mücadele ruhuyla perçinlenen bu seferberlik akabinde oluşturulan ‘yönetim biçimi’, yeni bir yön ve istikametin de belirleyiciliğiyle oluşmuştur. Bir dizi savaştan büyük kayıplarla çıkan ve yeni bir yönetim biçimiyle varlığını sürdüren Türk milleti için artık toparlanma, gelişme ve kalkınma anı gelmiştir. Cumhuriyetin ilk yıllarında sanayide, ekonomide ve millî refah düzeyindeki çalışmalarda güdülen bu gaye sonraları zaman zaman zafiyete uğramış, ehil olmayan idareciler eliyle tahribatı güç yaralar açılmış ve günümüze kadar gelen süreçte terör örgütleri, zehirli akımlar etrafında oluşturulan gençlik yapılanmaları, kaos ve kargaşa zemininde memleketimizde bir ‘vizyon’ ve ‘ufuk’ sorunu oluşturmuştur.

Türk milletinin devlet ve millet anlayışından mahrum, idare disiplini ve ciddiyetinden uzak bir ayrışma ve kutuplaşma politikasına son yıllarda da şahit olunmaktadır. Ekonomide, eğitimde, hukukta, iç ve dış politikalarda, millî ve manevî değerlerimizde oluşturulan tahribat ağır ve büyük bir hâl almıştır. Müştereklerin vurgulanması ve özümsenmesiyle oluşacak olan ‘millî ruh’ ve beraberlik; farklılıkların ve ayrılıkların vurgusuyla kaos ve kamplaşma zeminine çekilmek suretiyle yanlış ve sığ politikalarla zedelenmeye tabi tutulmuştur. Tarihî birikimimiz ve algımızdan mahrum, Türk milletinin millî ve manevî kıymetlerine kayıtsız; devlet ciddiyetinden ve disiplininden uzak; adalette, ekonomide, eğitimde ve kültür sahasında kalkınma hamleleri gerçekleştirebilecek ufuk ve vizyondan kopuk bir idare sistemiyle faaliyet sürdüren idareciler ülkemizi ve milletimizi büyük tahribatlara sürüklemişlerdir.

Devlet yönetimini ve millet değerlerini, tarihimizi ve kültürel kıymetlerimizi, Cumhuriyeti ve millî irade ile millî ruhu özümsemiş; ciddi, ilkeli ve kararlı bir yol haritasıyla memleketi ekonomide, adalette, eğitimde, tarımda ve diğer alanlarda kalkındıracak olan ‘millî’ bir iktidar ihtiyacı gün geçtikçe artmaktadır.

Bu inançla, Türk milletini ‘2023 Lider Ülke Türkiye’ idealimize ve bu kutlu yürüyüşümüze davet ediyor; bu doğrultuda bütün Türk milletinin ‘29 Ekim Cumhuriyet Bayramı’nı tebrik ediyoruz.

Türk Milleti, tarih boyunca bağımsızlığını korumuş ve bu uğurda fedakârca davranmaktan hiçbir zaman çekinmemiştir. Bu fedakârlıkların en büyüklerinden biri de şüphesiz 20. yüzyılın başlaması ile birlikte girilen büyük savaşlar ve hemen ardından gelen Kurtuluş Savaşı’dır. O yıllarda gücünü sadece milletinden alan Mustafa Kemal Paşa’yı ve silah arkadaşlarını saygıyla anıyor, “ezan sesi dinmesin, mabedime namahrem eli değmesin” niyetiyle kahramanca savaşan tüm atalarımızı şükranla yâd ediyor; bu inanç uğruna can verenlerin hepsine Cenabı Hak’tan rahmet diliyoruz.

Ne yazık ki Cumhuriyet Bayramı sevinci, milletimizin içinde bulunduğu durum nedeniyle buruk yaşanmaktadır. Artan terör saldırılarının ardından Van’da meydana gelen depremin bilançosu milletimizi derinden üzmüştür. Lakin biz, Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı olarak; Van’da enkaz altından kurtarılan her yaşamı, Cumhuriyet Bayramı sevinci ve coşkusuyla karşılıyoruz. Bu sene stadyumlarda, caddelerde kutlama yapamasak bile, yıllar sonra bugünü; “bir felakete karşı dağılmak yerine daha çok kenetlenmenin vakarı” ile anacağımızdan hiç şüphemiz yok.

Atatürk “Bu bayram en büyük bayramdır.” derken, Anadolu’dan doğan kıvılcımın diğer milletler tarafından örnek alınacağını ve Ortadoğu’dan Asya’ya uzanan geniş bir alanda emperyalist güçlere karşı başkaldırının başlayacağını öngörmüştür. Diliyoruz ki; bu bayramı 88. kez kutlarken, sınırlarımız içerisinde kurduğumuz güçlü bağlar ile tüm çevre coğrafyalara bir kez daha örnek oluruz ve yine umut ederek söylüyoruz ki, özlenen ve uzun zamandır aranan huzur ortamı bu topraklarda tekrar filizlenecektir.

Türk milletinin bizatihi kendi hakkında alacağı kararlara ve yapacağı tercihlere hiçbir oluşumun, unsurun, kesimin veya zümrenin müdahil olamayacağı Cumhuriyetle temellenmiş ve şekillenmiştir.

Dağılmış, parçalanmış, işgal ve esaret zincirleriyle sarılmış bir İmparatorluktan millet egemenliğine dayalı bir yönetim anlayışına ulaşılması elbette kolay olmamıştır.

Emperyalist emeller tarafından tarihten silinmeye ya da küçük bir coğrafyaya sıkıştırılmaya çalışılan aziz milletimiz; varlığına, birliğine ve son yurduna kanıyla, canıyla sahip çıkmış ve bedeli ne olursa olsun teslim olmayacağını ispatlamıştır.

Millet yaşadıkça, bölünmez bütünlüğü korundukça her türlü mihnet ve zahmetin sonuçsuz kalacağı, saldırıların da hükümsüz bırakılacağı böylelikle gösterilmiştir.

Büyük milletimiz 29 Ekim 1923 tarihinde, kutlu mazisinin en önemli stratejik silkinişlerinden birini yapmış, içteki ve dıştaki art niyetli odaklara asla fırsat vermeyeceğini azim ve cesaretle ortaya koymuştur.

Bu kapsamda Türkiye Cumhuriyeti; şehit kanıyla, savaş meydanlarındaki kahramanlıklarla ve hakkını hiçbir zaman ödeyemeyeceğimiz fedakârlıklarla vücut bulmuş ve sonsuza kadar yaşamayı da ziyadesiyle hak etmiştir.

Tarihteki sayısız badireyi geçerek, tuzakları bozarak yolunda kararlı adımlarla yürüyen Türk milleti, Cumhuriyetle birlikte ileriye ve müreffeh bir seviyeye erişme niyetini de açıklıkla ilan etmiştir.

Ne var ki içinden geçtiğimiz bu süreçte, Cumhuriyet ruhunun bölücü niyet ve saldırılarla sarsılmasına, üniter devlet yapısının tahrip edilme gayretlerine herkes şahit olmaktadır.

Dozu ve etkisi sürekli genişleyen, destek ve himaye görerek yayılan, ilave olarak terörle arkalanan etnik temelli fitnenin en başta Cumhuriyet’in yaşaması konusunda büyük bir tehdit olduğu şüphesizdir.

Herkes bilmeli ve unutmamalıdır ki, Türk milleti son vatanında ettiği 88 yıllık yemininden şartlar ne olursa dönmeyecek, bin yıllık kardeşlik hukukunu ihlal etmeyecek ve ihanete sevineceği imkânı inşallah sunmayacaktır.

Küresel güçlerin yedeğinde ve gölgesinde olanların, bu gerçeği akıllarından çıkarmaması şüphesiz hayırlarına olacaktır.

Deprem felaketini yaşadığımız şu günlerde, sımsıcak duygularla doğudan batıya, kuzeyden güneye aziz millet fertlerinin kardeşlik bağlarına daha fazla tutunması ve yaşanılan acıyı paylaşmaları Cumhuriyet’in ve millet varlığının sonsuza kadar yaşayacağının açık bir kanıtıdır.

Bu duygu ve düşüncelerle, büyük Türk milletinin Cumhuriyet Bayramı’nı içtenlikle kutluyorum.

Muazzam mücadelelerle fikri hür, irfanı hür ve vicdanı hür nesillerin yetişmesini temin eden başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, tüm kurucu kahramanları saygı ve minnetle yâd ediyorum.

Vatan uğruna gözlerini kırpmadan kendilerini feda eden aziz şehitlerimize ve depremde kaybettiğimiz bütün vatandaşlarımıza Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

Hepsinin ruhları şad, mekânları cennet olsun.

Tüm Türkiye’yi yasa boğan 23 Ekim 2011 Van Depremi’nde hayatını kaybeden vatandaşlarımıza Cenab-ı Allah’tan rahmet niyaz eder; ailelerine, sevenlerine ve milletimize başsağlığı dilerim. Yaralı vatandaşlarımızın en kısa zamanda sağlıklarına kavuşmalarını ve tedavi süreçlerinin başarıyla neticelenmesini temenni ederim.

Profesyonel kurtarma ekipleri ve tüm Türkiye’nin katılımıyla anında müdahale edilen deprem bölgesinde özverili bir çalışma yürütülmektedir. Bununla birlikte, ortaya çıkan hasar ve hava şartları dolayısıyla depremzede vatandaşlarımızın ihtiyaçları devam etmektedir. Bölgede öncelikle çadır, battaniye, gıda, kumanya, uyku tulumu, ısıtıcı, giysi ve özellikle bebek kıyafetlerine ihtiyaç duyulmaktadır.

Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı da, milletimizin içinde bulunduğu bu zor süreçte üzerine düşeni yapacak ve deprem bölgesine yardım elini uzatacaktır. Nitekim yarın (25 Ekim Salı günü) Ülkü Ocakları tarafından Van Merkez ve Erciş’te çadır kurulacak ve öncelikle Erzurum, Kars, Iğdır Ocaklarımızın ilettiği yardımlar bölge halkına dağıtılacaktır.

Haricen; deprem bölgesine ulaşmak üzere çıkartacağımız yardım tırı için gerekli bürokratik işlemler devam etmektedir. İşlemlerin yarın tamamlanmasını ve tırımızın Perşembe günü yola çıkmasını bekliyoruz.Önümüzde, gerekli yardımı toparlayacağımız ve ihtiyaç bölgesine göndermek için hazırlayacağımız yalnızca 1 gün bulunmaktadır.

Yukarıda altını çizdiğimiz ihtiyaç malzemelerinin temini ve iletilmesi şeklindeki kampanyamıza destek olmak isteyen ülküdaşlarımızın ve vatandaşlarımızın bu kısıtlı süreyi göz önünde bulundurarak hazırlık yapmaları gerekmektedir.

Yardımların iletileceği adresler ve ayrıntılı bilgiler Çarşamba günü resmî internet sitemiz aracılığıyla kamuoyuyla paylaşılacaktır. Şimdiden şükranlarımı bildiriyorum.

Muhterem Milletvekilleri,

Değerli Misafirler,

Kıymetli Basın Mensupları,

Hepinizi sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

Sözlerime, hepimizi kederlere sevk eden Van ilimizdeki deprem felaketiyle başlamak istiyorum.

Henüz daha, şehitlerimizin yasını tuttuğumuz bir dönemde, geçtiğimiz pazar günü maruz kaldığımız Van depremi bir kez daha acılarımızı katlamış ve dayanılamayacak bir noktaya taşımıştır.

Merkez üssü Van’ın Tabanlı Köyü olan bu doğal afet, en başta Van il merkeziyle birlikte Erciş ilçemizde büyük can ve mal kayıplarına yol açmıştır.

Çevre il ve ilçelerden de hissedilen ve büyüklüğü 7,2 olan depremin ortaya çıkardığı hasar çok ağır olmuştur.

Şu ana kadar 279 vatandaşımız maalesef hayatını yitirmiş, sayıları 1300 civarında olan vatandaşımız ise yaralanmıştır.

Parti olarak afet haberi duyulur duyulmaz Genel Başkan Yardımcımız Yozgat Milletvekili Sayın Sadir Durmaz, Grup Başkanvekilimiz İzmir Milletvekili Sayın Oktay Vural ve MYK üyemiz Sağlık Eski Bakanı Sayın Osman Durmuş’tan oluşan bir komisyonu bölgeye göndererek gerekli incelemeleri ve durum tespitini yaptırmış bulunmaktayız.

Hakk’a yürüyen aziz vatandaşlarımıza bu vesileyle Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyor, yaralı kardeşlerimize ise acil şifalar temenni ediyorum.

Aramızdan ayrılan kardeşlerimizin ailelerine ve milletimize buradan başsağlığı dileklerimi bildirmek istiyorum.

Böylesi bir günde ayrımcılığı körükleyerek ağlama sırası onlarda gibi lanetlenmesi gereken yaklaşımları da büyük bir densizlik ve soysuzluk olarak gördüğümüzü söylemeliyim.

Binalar umutların, sevinçlerin üzerine devrilmiştir. Deprem özlemleri, kavuşmaları silindir gibi ezip geçmiştir.

Van’da çöken yalnızca evler, işyerleri, yurtlar, yollar değildir.

Van’lı kardeşlerimin hayalleri, beklentileri, sevdaları, arzuları da sarsıntılarla birlikte tahrip olmuştur.

Millet vicdanı bu manzarayla birlikte bir kez daha kanamıştır.

Yıkıntıların altında kalan vatandaşlarımızın dramları, onları bekleyenlerin çığlıkları, akan gözyaşları ve dizlere vurulan eller hepimizi hüzünlere boğmuştur.

Şüphesiz yaşadığımız elem tarifsiz ve çok derindir.

Ardı ardına muhatap kaldığımız üzüntü verici hadiseler hepimizi sarsmış ve doğal olarak kaygılı bir bekleyişin içine sokmuştur.

Elbette acımız ve kayıplarımız büyük olsa da, milletçe bunların üstesinden gelebilecek güce, yeterliliğe ve azme ziyadesiyle sahip olduğumuz bir gerçektir.

Bu itibarla yaralarımız inşallah kısa süre içinde sarılacaktır.

Van’ın elinden tutmak hepimizin en temel görevi ve milli vecibesidir. Panik ve endişeye kapılmaya gerek yoktur.

Bu zorlukları aşacak, maviliklerimizi kapatan kara bulutları dağıtacak inanca, irfana ve ihlasa sahip olduğumuz tartışmasızdır.

Acılarımızı paylaşarak azaltacağız ve elele, omuz omuza Allah’ın izniyle Van’ı tekrar ayağa kaldıracağız.

Allah’a şükür, vefalı ve âlicenap milletimiz, Van’daki vahim manzara ortaya çıkar çıkmaz elini bölgeye uzatmış, yardımseverliğini, dayanışmaya verdiği önemi bir kez daha kanıtlamıştır.

Değerli Arkadaşlarım,

Bildiğiniz üzere, ülkemiz deprem kuşağının üzerinde yer almaktadır.

Ne kadar görmezden gelsek de, bu doğal afete belirli aralıklarla ve maliyeti çok ağır olacak şekilde maruz kalmaktayız.

Tıpkı 17 Ağustos 1999 Gölcük ya da 12 Kasım 1999 Düzce depremlerinde olduğu gibi, böylesi doğal musibetlerle karşılaşmaktayız.

Hatırlanacağı üzere, bu iki deprem bizleri can evinden vurmuş ve kâbus gibi milletimizin üzerine çökmüştü.

Onbinlerce vatandaşımız bu iki yıkımda hayatını kaybetmiş ve yüzbinlerce kişide yaralanmış, yardıma muhtaç bir duruma düşmüştü.

Üstelik o dönem itibariyle deprem bölgesinin milli gelir içindeki payı yüzde 34,7; sanayi katma değeri içerisindeki payı ise yüzde 46,7 düzeyindeydi.

İfadeye çalıştığım bu durum, Türkiye’nin sosyal ve ekonomik olarak da büyük bir tahribatı ve açmazı yaşadığının bir göstergesidir.

Şüphesiz bu kara tablonun sızısını, o dönem itibariyle üstlendiğimiz hükümet etme sorumluluğu çerçevesinde fazlasıyla yüreğimizde hissetmiştik.

Ama ne olursa olsun, depreme teslim olmadık ve anında milletimize koştuk.

Kayıpları telafi ettik, vatandaşlarımızın yeniden hayata tutunabilmeleri, sevdiklerine tekrar sarılabilmeleri için her çabayı gösterdik.

Devletin tüm imkânlarını harekete geçirip normalleşmeyi sağladık.

Depremi yaşayan illerimizde önce çadır ve prefabrik konutları daha sonra da söz verdiğimiz tarihte kalıcı konutları hak sahiplerine teslim ettik.

Diyeceğim şudur ki, partimiz doğal felaketlerle nasıl mücadele edileceğini bilen geniş ve engin bir fikir zenginliğini içinde barındırmaktadır.

Çünkü biz yıkımın karanlık yüzünün en korkutucusuyla karşılaştık.

Buna rağmen her meseleyi aştık, yaraları tedavi ettik, insanımızın yanında yer aldık.

Yetimlerin, garibanların, yalnız ve bir başına kalanların elini hiç bırakmadık.

Bugüne geldiğimizde, Van’daki sorunların da bir an önce çözüleceğini ve hayatın bir düzene gireceğini umuyorum.

Moral ve motivasyona yöre insanımızın çok ihtiyacı olduğu açıktır.

Şefkate, ilgiye ve desteğe muhtaç oldukları malumlarınızdır.

Depremzede vatandaşlarımızın, geçici iskan problemlerinin giderilmesi için prefabrik konut, çadır ve kira yardımı gibi tedbirlerin bir an önce uygulamaya sokulması gerekmektedir.

Hasar tespiti başta olmak üzere, krizin sevk ve idaresi hızlı, sağlıklı, etkin olmalı, yardımların yerine ulaşabilmesi için organizasyon aksaklıklarına fırsat verilmemelidir.

Depremden zarar görmüş kardeşlerimizin maişet temini sağlanmalı, aç ve açıkta kalmamaları temin edilmelidir.

Arama ve kurtarma çalışmalarının profesyonelce yapılması, bu konuda hızlı ve atak olunması gerekmektedir.

Elbette depremden çıkaracağımız çok önemli dersler de vardır.

Öncelikle üzerinde yaşadığımız coğrafyada depremle yaşamasını öğrenmek ve de kabullenmek zorundayız.

Önemli olan bir başka husus ise, riskleri azaltacak tedbirleri hayata geçirecek girişimleri başlatmak ve ihmallerle yıllarımızı heba etmemektedir.

Ne var ki, hala tesiri devam eden 17 Ağustos ve 12 Kasım depremlerinin üstünden geçen 12 yıllık bir süreye rağmen bu alanda kalıcı, iyimserlikle ve geleceğe güvenle bakabileceğimiz bir gelişmeye tesadüf edebilmiş değiliz.

Yanlış şehirleşmenin, sağlıksız konut yapımının birçok soruna davetiye çıkardığı meydandadır.

Unutmamamız lazımdır ki, ülkemizin her yöresi şu ya da bu şekilde deprem tehlikesiyle karşı karşıyadır.

Özellikle İstanbul merkezli bir depremin vahim sorunlara ve zararlara neden olabileceği hepimizce bilinmektedir.

Vurdumduymazlıkla geçirilen her anın bedeli ve sonuçları tabiidir ki ağır olacaktır.

Bu kapsamda imar ve inşaat mevzuatı çağın şartlarına göre yeniden yorumlanmalı, depreme dayanıklı konutların inşası gecikmeksizin yapılmalıdır.

Depremle bilinçli mücadele etmeyi öğretecek tatbikatlar, eğitim çalışmaları ve seminerler yurdumuzun her köşesinde verilmelidir.

Vatandaşlarımız ise ucuz ve kaçak malzemeyle yapılan konutlardan mutlaka uzak tutulmalı, kendileri ve nesilleri için emniyetli meskenleri hem tercih etmeli hem de ölüm tacirlerine prim vermemelidirler.

Bu vesileyle gündemde tutulması gereken bir diğer hadise ise, Van’daki kamu binalarının daha çok hasar gördüğü gerçeğidir.

Ahlaksızların arsızca malzemeden, işçilikten gasp ederek yaptıkları binalar maalesef hemen tahrip olmaktadır.

Artık buna bir çözüm bulmak ve sahtekârların yakasından yapışmak gerekmektedir.

Devletin malını deniz gibi görerek üzerine çullanan haysiyet fukarası sefil simalar, ne yazık ki yıkımın, çöküşün alt yapısını da hazırlamışlardır.

Dileğim vatandaşlarımızın ya da devletimizin sahip olduğu binaları hakkıyla yapmayarak kayıplara neden olanların, eksik malzeme kullananların, çalanların çırpanların iki cihanda da yakaları bir araya gelmesin ve inşallah rüsvalıktan da kurtulamasınlar.

Buradan Van’da ki müessif deprem vakasında kaybettiğimiz vatandaşlarımıza bir kez daha Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

Felaketzedelerin, tüm Van’lı kardeşlerimin yanında yer aldığımızı, sahip olduğumuz imkânlar çerçevesinde parti olarak üzerimize düşen ne varsa yapacağımızı ifade etmek istiyorum.

Bu kapsamda MHP’li belediyeler yiyecek ve giyecek yardımı başta olmak üzere hemen ihtiyaç sahiplerine elini uzatmış, Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı da gerekli girişimlerini başlatmıştır.

Diğer taraftan afetin yaşandığı yerler gereksiz karşılama törenleriyle meşgul edilmemeli, dikkatler halkın sorunlarına çevrilmeli, devlet ya da hükümet temsilcileri, kamu kurum ve kuruluş yöneticileri, sivil toplum temsilcileri ve siyasilerle yalnızca bir vali yardımcısı ilgilenmeli ve lazım gelen bilgileri vermelidir.

Diğer bürokratlar ise yöre insanımızın sıkıntılarına odaklanmalı bu konuda gerekli çalışmaları yapmalıdırlar.

AKP hükümeti kış aylarının ayak seslerinin duyulduğu şu günlerde, depreme yönelik kriz yönetimini ve kurumlar arası işbirliği ve koordinasyonu en üst düzeyde sağlayarak devletin tüm gücünü bölgeye yönlendirmelidir.

İnşallah bu sıkıntıyı da hep birlikte aşacağız ve dayanışmanın, yardımlaşmanın kuvvetiyle deprem enkazını kaldıracağız.

Cenab-ı Allah milletimizi, devletimizi görünür, görünmez belalardan, kazalardan, krizlerden muhafaza etsin, korusun, kollasın.

Zor günlerimizde yardımını, rahmetini ve bereketini bizlerden ayrı koymasın.

Muhterem Milletvekilleri,

Geçtiğimiz hafta yaşadığımız acılar ve felaketler peş peşe milletimizin ufkunu karartmıştır.

Van’daki deprem meydana gelmeden önce, milli yürekleri dağlayan şehit haberleri vatanımızı boydan boya kaplamıştır.

Son bir hafta içinde bölücü terörün kanlı yüzü önce Bitlis’in Güroyamak, sonrada Hakkâri’nin Çukurca ilçelerinde kendisini göstermiştir.

Pusularla yüreklerimiz yanmış, hain saldırılarla canımız acımıştır.

Göroymak’ta kaybettiğimiz beş polisimizle birlikte, Çukurca’da toprağa düşen 24 yiğit Mehmetçiğimizin ve arkasından yine aynı bölgede Hakk’a uğurladığımız dört evladımızın feryadı milletimizi yasa boğmuştur.

Hepsine Allah’tan rahmet diliyorum.

Ailelerine, sevdiklerine, silah arkadaşlarına ve milletimize bir kez daha taziyelerimi sunuyor ve sabır temenni ediyorum.

Şehitlerimizin bayrağa sarılmış kefensiz bedenleri vatan topraklarıyla buluşmuştur.

Cesaret timsali kardeşlerimizin şehitlik gibi ulvi bir makama ulaşmaları, Cenab-ı Mevla’nın rahmetine nail olmaları bizi teselli eden başlıca manevi dayanağımızdır.

Türk milleti ayağa kalkarak dualarla şehidine sahip çıkmış ve bayraklarla güzel yurdumuzu baştan ayağa donatmıştır.

Herkes Türk milletinin kudretini haykırmış, matemini dahi taşkınlığa pirim ve hainleri sevindirecek ortamlara meydan vermeden yaşamıştır.

Milletimizin haklı öfkesi ve tepkisi, demokratik sınır ve ölçülerde kalmış; kardeş kavgası tasarlayan, çatışma hevesinde olan ve kavga umudu taşıyan kim varsa bir kez daha hayal kırıklığına uğramıştır.

Türkiye’nin her köşesi şehitler ölmez vatan bölünmez haykırışlarıyla çalkalanmıştır.

Gerçekten de acımız çok büyük, nefretimiz çok fazladır.

Vatanımızın birliği, dirliği ve güvenliği için fani bedenlerinden olan kahramanlarımızın aziz hatıraları dünya durdukça milletimizle birlikte yaşayacaktır.

Onların emanetlerine sahip çıkacağız, anneleri annemiz, babaları babamız olacaktır.

Merak etmesinler, onlar Hakk’a ulaştılar, ama inşallah bu vatan sahipsiz kalmayacaktır.

Şehitlerimiz ve gazilerimiz emin olsunlar ki, ne verecek bir toprak parçamız, ne de ayıracak bir insanımız yoktur ve asla da olmayacaktır.

Aksini düşünler için yollarının üzerinde büyük bir mağlubiyet enselerinden tutup tarihin karanlığına mahkûm etmek için onları beklemektedir.

Türkiye Cumhuriyeti pazarlıklarla, müzakerelerle, lütuflarla kurulmamıştır ve bilinsin ki bu yöntemlerle de dağıtılamayacaktır.

Bu coğrafyadaki mevcudiyetimizin bedelini ödedik, gerekirse daha ağırına katlanmaktan kesinlikle korkmayacağız.

Türk milleti tarihin herhangi bir döneminde rastlantıların bileşkesinde bir araya gelmiş derme çatma kalabalıklardan ibaret değildir ki, bugün bir dokunuşla ya da tuzaklarla hemen ayrılsın veya parçalansın.

Milletimiz hıyanet ateşini soluğuyla, barutu inancıyla, mermiyi imanıyla, melaneti varlığıyla karşılamış ve bu zamana kadar da hamd olsun etkisizleştirerek sahiplerine iade etmiştir.

Bin yıllık kardeşliğimizi bozmaya, etnik kimlikleri teşvik ederek asırların göz nuru ve şehit kanıyla yoğrulmuş kutsal çatıyı uçurmaya kimsenin nefesi ve emeli kâfi gelemeyecektir.

Sonsuz bir azim ve imanla dolu yüreğimizle düşmanlıkta ittifak edenlere dün boyun eğmedik, bugün eğmiyoruz ve gelecekte de inşallah eğmeyeceğiz.

Gafiller, hainler, fırsatçılar, bölünmemizin yolunu gözleyen kanlı eller, kavgamızın başlamasını isteyen kirli suratlar, mütarekeciler, teslimiyetçiler boşuna heveslenmesin; Türk milleti yenilmeyecek, kardeşliğini bozmayacak ve vatanına sonuna kadar sahip çıkacaktır.

Mithat Cemal Kuntay’ın mısralarıyla seslenmek isterim ki; “Ölmüş gibi düşünsek bile bu vatan ölmez, zira dünyanın sırtı bu tabutun büyüklüğünü çekemez.”

Muhterem Arkadaşlarım,

Bugünkü süreçte terörle mücadelenin neticeye ulaşması ve bir sonuç alması mecburiyet ve milli bir görev haline gelmiştir.

AKP hükümetinin süreci oyalama ve savsaklama şansı artık kalmamıştır.

Bölücü canilerin hakkından gelmek ve terörün kökünü kazımak için milletimiz sabırsızdır.

Bu konuda hükümetin elini tutan bizim bildiğimiz ve kamuoyuna yansıyan herhangi bir engel de görülmemektedir.

İçte ve sınır ötesinde başlatılan operasyonların belirlenen hedeflere ulaşması ve terörün belinin kırılması millet ve devlet bekası için vazgeçilmez bir gereklilik halini almıştır.

Bizim bu konudaki duruşumuz ise net ve bellidir.

Hükümetin terörle mücadelesinin başarıya ulaşması ve son ferdine kadar terörist unsurları teslim alması ya da etkisiz hale getirmesi için desteğimiz tamdır.

Ama bu kararımız sonsuz ve sınırsız da değildir.

AKP Hükümeti’nin Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik haklarına sahip çıkması yolunu aydınlatacak ve Türk milletinin duası ve desteği elini güçlendirecektir.

Irak’ın kuzeyinde mukim peşmerge, terörün hamisi ve koruyucusu olarak yıllardan beridir varlığını sürdürmektedir.

Merkezi Irak Hükümeti’nin ise dengesiz ve ikircikli tavrı, sonuca etki etmeyen sarsak beyanları, emperyalizmin dişlilerinde öğütülmüş karar organları PKK’ya karşı şimdiye kadar çaresiz kalmıştır.

Daha geçtiğimiz günlerde Irak Dışişleri Bakanı’nın ülkemizi ziyareti ve bu vesileyle kamuoyuna yansıyan bazı gerçekler bizim bu düşüncelerimizde ne kadar haklı olduğumuzu bir kere daha gözler önüne sermiştir.

Başbakan Erdoğan’ın, Irak Dışişleri Bakanı’na yönelik olarak; “PKK’yı temizleyin, yoksa biz temizleriz” sözlerinin üzerinden çok geçmeden terör felaketini üste üste yaşadık.

Bu aşamada Irak merkezi yönetiminin mazereti ve sığınacağı bahanesi artık kalmamıştır.

PKK’yı himaye eden, teşvik edip yönlendiren peşmerge yönetiminin ise haddi mutlaka bildirilmelidir.

İnkâr edilemez bir şekilde Irak topraklarından Türkiye’ye dönük açık bir terör tehdidi vardır.

Bugüne kadar kurulan üçlü mekanizmalar, yapılan ikili görüşmeler, karşılıklı istihbarat paylaşımı ve teröre karşı birliktelik mesajları herhangi bir somut neticeye hizmet etmemiştir.

Yine eylemler artarak devam etmiş, yine mayınlar patlamış, baskınlar düzenlenmiş ve vatan evlatlarımız şehit düşmüştür.

O halde bugüne kadarki kara bilançonun, ağıtların hesabını kim ya da kimler verecektir?

ABD Başkanı, Çukurca’dan sonra hemen terörü kınamış; ama bunlar sadece kamuoyuna yönelik taktik hamle olmaktan öte bir anlam taşımamıştır.

Zira PKK yine Irak’ın kuzeyindedir ve yine gece dağda, gündüz kamplarda yaşamayı sürdürmektedir.

Milletimizin PKK terörü vasıtasıyla, cehennem azabı gibi bir zulümle imtihan edilmesi herkesin gözü önünde cereyan etmektedir.

Bu konuda sözde özgürlük ve demokrasi misyonerleri seyircidir ve ülkemizin kan gölüne dönmesinden dolayı rahatsız değillerdir.

Üstelik en başta Çukurca saldırısından sonra bazı mahfiller tarafından Türkiye yönlendirilmeye çalışılmış; belirgin olarak İran ve Suriye saldırıların gerisindeki failler olarak takdim edilmiştir.

Elbette bu mümkün ve güçlü bir ihtimaldir.

Buna rağmen, yakın bir tarihe kadar bazı Avrupa Birliği ülkeleri, Yunanistan, Güney Kıbrıs Rum Kesimi, Rusya Federasyonu ve hatta ABD PKK’yı açık ya da gizli bir şekilde desteklemişler, büyütüp palazlandırmaktan hiç imtina etmemişlerdir.

Taşeron nitelikli kanlı örgüt kimin işine yarıyorsa onun hizmetine girmiş, kimin çıkarına geliyorsa onun emriyle hareket etmiştir.

Dönemsel olarak Türk milletiyle ihtilafı olanlar PKK’yı maşa olarak kullanmış ve taşları bağlayarak katilleri üzerimize salmışlardır.

Terör saldırılarına dedektiflik yaparak müsebbip arayışında olanlar önce kendi kanlı ellerini yıkamalı, sömürgeci niyetlerini aklamalı ve bunlardan sonra şayet bir parça ahlakları ve bakılacak yüzleri kalırsa o zamanda yaptıklarından dolayı pişmanlık duymalıdırlar.

Malum çevreler koro halinde özelde AKP’ye, genelde Türkiye’ye istikamet tayin etmeye çalışmaktadır.

Türk milleti kimin dost, kimin düşman olduğunu esasen iyi bilmektedir.

Tehditlerin nereden ve nasıl geldiğini iyi görmektedir.

Peki, milletimize akıl vermeye ve kendi hasımlarını sorumlu olarak göstermeye odaklanmış zavallılar acaba; PKK terör örgütünün içinde Avrupa vatandaşlarının yer almasını nasıl yorumlayacaklar ve bunu nasıl izah edeceklerdir?

Almanya hala PKK’ya adi bir suç örgütü muamelesi yapmakta ve terör örgütü sınıfına dahi sokmamaktadır.

PKK, Avrupa ülkelerinde pervasızca ve rahatlıkla hareket etmekte; vatandaşlarımızı baskı, haraç, eziyet ve tehditle sindirmeye alenen devam etmektedir.

Hatta ve hatta birçok Avrupa ülkesinde PKK’nın resmi büroları dahi bulunmaktadır.

Bu itibarla herkes önce kendi günahına bakmalı, kendi edepsizliğinin ve lekeli sicilinin derdine düşmelidir.

Bizi düşündüren ve ilgilendiren bir diğer husus ise, AKP zihniyetinin yıllardan beridir bu ülkelerle sıcak teması, tavizkarlığı ve alttan alan çürümüşlüğüdür.

Görülmektedir ki, küresel merkezlerden gelen tariz, taciz ve tahrikler alenileşmiş ve yayılmıştır.

Nitekim gelişmeler, izlenimler, ortaya çıkan bazı gerçekler bunu ispatlamaktadır.

Artık, yıllardır ülkemize musallat olan bu beladan kurtulmanın zamanı gelmiştir.

Tek çözüm, PKK terör örgütünün tam olarak yok edilmesi veya ele geçirilmesidir.

Türkiye geçmişte, bölücülük ve bölücü terörle mücadelede cılız girişimler, basit ve etkisiz tedbirlerle yetinerek bu güne kadar gelmiştir.

Ve Irak’tan kaynaklı terör saldırıları karşısında tamamen haklı olduğu mücadele konusunda yapılan yanlışların bedelini artan şahadetlerle ödemiş, ödemeye de devam etmektedir.

Bir taraftan Irak’ın kuzeyinde yuvalanan ve bu bölgeyi yerel destek ve yardımdan yararlanarak Türkiye’ye karşı üs bölgesi olarak kullanan terör örgütünün cinayetleri vardır.

Diğer yanda ise yurt içinde siyasal imtiyazlar elde etmiş bölücü odakların artık dile getirmekten kaçınmadıkları bölünme ve parçalanma senaryoları ve tehditleri bulunmaktadır.

Bakınız geçtiğimiz hafta Ankara’nın göbeğinde, seçimlere ‘Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku’ adıyla katılan PKK uzantılarının sözde yeni bir oluşum amacıyla kongreleri toplanmıştır.

Farklı sol eğilimlerin ve marjinal örgüt ya da partilerin bir araya gelmesiyle ihanetin önüne yeni yollar açılmış ve yeni bir organizasyon için düğmeye basılmıştır.

Bulundukları salona 13 ayrı dilde birleşiyoruz ifadeleri asan bu hıyanet taraftarlarının, Türk milletine husumet ve tahammülsüzlükte yeni bir evreye geldikleri anlaşılmaktadır.

Dağdaki silahlı çete ve şehirlerdeki siyasi uzantıları, arkalarında AKP’nin sağladığı uygun ortam eşliğinde gözlerini kan bürümüşçesine ilerlemektedirler.

‘Yere batsın sizin devletiniz’ diyen alçak simalar, bu devletin parasını maaş olarak almaya, ekmeğini yemeye, suyunu içmeye küstahça devam etmektedir.

Ne üzücü bir gerçektir ki, Türk milletinin içinde barındırdığı hain kontenjanı hiç bu kadar fazla olmamış ve hiç bu kadar da cesaret kazanmamıştır.

Tercihlerini milletin içini boşaltmaktan ve etnik bir yığın olarak görmekten yana kullanan bu densizler ve şuursuzlar koalisyonu, kaçınılmaz olarak beraberinde devletin de değişmesini istemektedir.

Üstelik Anayasa’daki Türklük ifadesi ve vatandaşlık tanımı bu yüzden eleştirilmekte ve tahrip edilmek istenmektedir.

Maalesef Türklük ve Türk kimliği, Başbakan’ın harcını karıp bizatihi yaptırdığı bölünme parkurunda bir alt kimlik olarak sunulmakta, büyük ve asli unsur Türkler kendi devletlerinde göçmen, sığıntı, marjinal etnik kalıntı muamelesine maruz kalmaktadır.

Anayasa konusundaki açık artırımın bu çerçevede başlaması ise bizim açımızdan tesadüfî değildir.

Şimdilik diyebilirim ki, Türk milletini klanlaştırmaya, aşiret, cemaat ve kavim seviyesine indirmeye sonuna kadar direneceğimizi ve izin vermeyeceğimizi bu vesileyle muhataplarımıza bir kez daha bildirmek isterim.

Değerli Milletvekilleri,

Türkiye’nin, anayasa tartışmalarına kilitlendiği bir dönemde bölücü terörün yoğun saldırı ve tacizlerine muhatap kalması son derece manidardır.

Bilindiği üzere Meclis’te grubu bulunan siyasi partilerin üçer temsilci vermeleriyle vücut bulan Anayasa Hazırlık ve Uzlaşma Komisyonu çalışmalarına 19 Ekim’de başlamıştır.

Temennimiz milletimizin hak ettiği ölçü, kalite ve nitelikte bir anayasa yapılması ve kazandırılmasıdır.

Tabii olarak anayasalar zamanın ruhuna, insan ihtiyaç ve beklentilerine, devlet-birey ilişkilerinin değişen çapına, toplumsal arayış ve yönelişlere cevap vermeli ve toplumsal dinamiklerin arkasına düşmemelidir.

Şunu da not etmeden geçmek zannederim doğru olmayacaktır.

Birlikte yaşamak, bir arada bulunmak, gelecekte birlikte var olma iradesi göstermek yalnızca yazılı metinlerle ve kanunlarla sağlanabilecek bir şey değildir.

Çağdaş toplumlarda demokrasinin, demokratik hakların ve kişisel özgürlük alanlarının genişletilmesi iç dinamiklerden ve sosyolojik kanallardan beslenerek oluşmakta ve olgunlaşmaktadır.

Günümüzde küreselleşmenin baskısıyla üst kimliklere yönelik mütecaviz girişimler çoğaldıkça; aşağı doğru, dağa doğru bir deyimle dar kalıplara ve alt kimliklere yöneliş ne yazık ki hızlanmaktadır.

Ancak milletleşmenin emniyetli sahillerinde bulunanlar için ise şimdilik endişe edilecek bir durum yoktur.

Bu itibarla, millet olarak her şeyden önce, birlikte yaşamayı ve toplumsal sözleşmeyi ruhumuzla mühürleyip, çağın ayırıcı ve atomize edici eğilimlerinden muhafaza etmemiz gerekmektedir.

Değişimin ve çağın beklentilerinin insanlarda cevap bulması, doğal ve doğru olarak hukuk mantığını da etkileyecek ve kapsamına alacaktır.

Ancak sosyal ve ekonomik ilişkilerin gelişmesinden daha önce, hukuki konulara odaklanırsak, emin olun eninde sonunda sarp yollara girmekten uzak duramayız.

Bu aşamada siyaset kurumunun ve anayasa değişikliğini gündemine alan çevrelerin üzerinde durması gereken başlıca husus bize göre şudur:

Acaba sosyal, siyasal ve ekonomik gelişmeler mi hukuku takip edecek; yoksa hukuk mu bunların peşinden gidecektir?

Bu tasnifi ve muhakemeyi yapmadan atacağımız adımların bizi sağlıklı ve istikrarlı bir hedefe götürmesi çok zordur.

Bizim anayasaya bakışımızın temelinde kendi toplumsal gerçeklerimiz yatmakta;  etnik kimliklere davetiye çıkaracak bir bakış ve yaklaşımın olmaması hayati bir rol oynamaktadır.

Özellikle milli değerlerimiz üzerinden yapılacak her tartışmanın, arayışın ve gizli gündemin çok büyük sakıncalar doğuracağını ifade etmek isterim.

Birçok badireden geçerek elde ettiğimiz Türk milletinin vazgeçilmez değerlerinin uzlaşma masalarında asıl gündem maddeleri olması ve anayasa değişikliklerinin odağına yerleşmesi hiçbir şart altında kabullenemeyeceğimiz kurnazlıklar olacaktır.

Gerçekle bağını koparmış istekler, bölücülüğe zemin ve meşruiyet sağlayacak çabalar, milli bünyeye yabancı doku nakilleri, demokrasi ve özgürlükle yalnızca sözde bağı ve bağlantısı olan teklifler anayasa hazırlığı sürecindeki itirazlarımızdan bazılarıdır.

Elbette anayasayı kaldıraç olarak kullanarak milletimizi iskelet haline getirme niyetleri ve 88 yıllık kazanımları bir çırpıda feda edebilecek fütursuzluk gösterileri bizim açımızdan karanlık bir yola sapmadır ve bu yolun adı da ihanettir.

Bizler bugün atacağımız her adımın, alacağımız her kararın yarınlara da sirayet edeceğini unutmamalıyız.

Dünden aldığımız ve çıkardığımız sonuçlar eşliğinde milletten ve Türk kimliğinden ödün vermeden çalışmalarımızı amacına ulaştırmalıyız.

Unutmayalım ki, geride kalan yüzyılda stratejik yanlışların, hataların ve hatta gafletin diyetini bir İmparatorluk kaybederek ve bugünkü sınırlarımıza çekilerek ödedik.

Bunun gerisinde çağdaşlaşma, hak ve özgürlüklerde gelişme olarak sunulan; ama başka problemlere kapı aralayan anayasal gelişme süreci çok etkili olmuştur.

Bu kapsamda, bugün büyük bir sorumluluğumuz ve gelecek kuşaklara karşı da yapacaklarımız bulunmaktadır.

Halihazırda masum talepler olarak gündeme taşınan önerilerin, yarınlarda etnik kimlikleri dirilterek mahalli kültürleri üst kimliğe rakip haline getirmesi kaçınılmaz olacak ve bir önceki yüzyılda dağılma yaşayan milletimiz yeni bir örneğiyle karşılaşabilecektir.

Kuşkum yok ki bunu hiçbir milli vicdan istemeyecektir de, beklemeyecektir de.

Milletimiz zaferler kadar; kayıplar, felaketler konusunda da engin bir deneyim ve birikime sahiptir.

Bugün yapacağımız her yanlış yarın karşımıza kan, gözyaşı, çekilme, küçülme, dağılma ve bölünme olarak çıkabilecektir.

Anayasa hazırlık süreci bu haliyle önemli ve millet bütünlüğünün korunması için paha biçilmezdir.

Ayrıca başkalarının geçirdiği aşamalara bakarak genel geçer sonuçlara ve demokratik, özgürlükçü bir anayasaya ulaşılacağını düşünmek kötü niyetli değilse bile saflıkla aynı anlama gelecektir.

Nitekim kopya ve taklit ederek geçirdiğimiz yılların milletimize bir şey kazandırmadığını tarih bütün netliğiyle göstermektedir.

Bizim dışımızdaki milletlere hak, özgürlük, adalet ve eşitlik sağlayan girişimlerin, aynısıyla kendi ülkemizde de uygulanmasının sosyal bünyeyi hasta edebileceği ve parçalanmaya neden olabileceği unutulmamalıdır.

Bu haliyle anayasa hazırlık çalışmalarında ve süresince;

√ Anayasanın ilk üç ve emniyet supabı niteliğindeki dördüncü maddelerinden taviz vermemiz,

√ Başlangıç kısmındaki ruhtan geri adım atmamız,

√ Türk kimliğinin sulandırılmasına rıza göstermemiz söz konusu değildir.

√ Türk milletini tahrip edecek ve etnik kimliklere çağrı olacak her değerlendirmeyi, siyasi ve hukuki meşruiyet sağlama çabalarını geri çevireceğimizden herkes emin olmalıdır.

Üniter yapımızı hırpalayacak, Cumhuriyet’in temel niteliklerini aşındıracak, ana dilde eğitim ve anayasal statü taleplerine sonu ne olursa olsun karşı duracağız, karşı çıkacağız.

Biz anayasada Cumhuriyete, Türk vatandaşlığının tanımına, Türk milletine ve Türk kimliğine sahip çıkacağız.

Her şart altında ilkelerimizden ve kırmızıçizgilerimizden ayrılmayacağız. Bu vesileyle kamuoyunun ve muhataplarımızın bu yaklaşımlarımızı bilmesinde sonsuz yararlar olacağı kanaatindeyiz.

Muhterem Milletvekili Arkadaşlarım,

Konuşmamın bu son kısmında Arap Baharı isimli BOP plan ve projesinin geldiği ve ulaştığı son merhaleyi değerlendirmek istiyorum.

Özgürlük ve demokrasi vaatleriyle çığırından çıkan Ortadoğu ve Kuzey Afrika’daki halk hareketlerinin açtığı sosyal ve siyasal yara genişlemiş ve nerede duracağı tam belli olmayan bir şiddet sarmalına dönüşmüştür.

Komşu coğrafyaların içine düştükleri istikrarsızlık döngüsü, küresel güç merkezlerinin belirleyiciliği ve tazyiki altında vahşet ve dehşet kılığına bürünerek devam etmektedir.

Tunus’ta Bin Ali devrinin kapanmasından sonra Mısır’da Hüsnü Mübarek balonu sönmüş ve kaos dalgasının boyu yükselerek Libya ve Suriye’ye dayanmıştır.

Büyük Ortadoğu Projesi’nin kapsam ve hedefindeki ülkeler birer kağıttan kaleler gibi devrilmekte, yönetimler el değiştirmekte, bir zamanlar övülen diktatörler teker teker tasfiye edilmektedir.

Özellikle Libya’nın eski lideri Kaddafi’nin başına gelenler herkes açısından ibretlik ve ders niteliğindedir.

Bizim açımızdan Kaddafi’nin iktidarda kaldığı 42 yıllık zaman zarfındaki eylemleri ve yönetim anlayışı hiçbir şekilde kabul edilemeyecektir.

Ancak, maruz kaldığı ve insanlığın iflas ettiği akıbetini onaylamamız ve muhalif diyerek kendilerine isim koyan canavarların davranışlarına tepkisiz kalmamız da düşünülemeyecektir.

Kaddafi’yi ne kadar tasvip etmesek de, muhatap olduğu vahamet derecesi yüksek saldırıyı ve kanlı girişimi hoş görmemiz hiçbir şart altında söz konusu olmayacaktır.

Ekranlardan ve sanal medya üzerinden yansıyan ilkel ve vahşi manzaraların insanım diyen, Allah’tan korkan hiç kimse tarafından meşru görülmeyeceği ortadadır.

Bu son hadise Batı anlayışının insan ve yaşama hakkı konusunda ne kadar ikiyüzlü olduğunu açıkça göstermiştir.

Başbakan Erdoğan işte böylesi bir vicdansızlığın ve acımasızlığın sözcülüğünü yapmış ve üstelik NATO operasyonlarına destek vererek akan kandan sorumlu olmuştur.

10 Aralık 1948 tarihli İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi; insan haklarını göz ardı etmenin ve hor görmenin insanlığın vicdanında infial uyandırdığına, barbarca eylemlere yol açtığına ve insanların korku ve yoksunluklardan kurtulması gerektiğine atıf yapmaktadır.

Ve devamla herkesin yaşama hakkı ile kişi özgürlüğü ve güvenliğine sahip olması gerektiğini vurgulamaktadır.

İnsan haklarının özünde ve esasında; hiç kimsenin işkence, zalimce, insanlık dışı ya da aşağılayıcı muamele veya cezaya uğramayacağı hususu vardır.

Kendisine cezai bir suç yüklenen herhangi bir kişiye, savunması için gerekli olan tüm güvencelerin tanınması, kamuya açık bir yargılama sonucunda suçluluğu yasalara göre kanıtlanıncaya kadar suçsuz sayılması evrensel bir kuraldır.

Buna göre Kaddafi’nin yaşadıkları insanlık suçudur ve savunması alınmadan, mahkemeye çıkartılmadan katledilmesi ise bir cinayettir.

İnsanlık Ortadoğu ve Kuzey Afrika’da kanlı yüzler ve tetik çeken eller vasıtasıyla ve arkalarında duran küresel hesaplar çerçevesinde yerin dibine batmıştır.

AKP hükümetinin bu gelişmelere seyirci kalması ve sesini dahi çıkarmaması büyük bir hayâsızlık ve işgüzarlık olarak yakasına yapışacaktır.

Kaddafi’nin öldürülmesinden sonra soyguncuların işbaşında olması, feryat eden bir insana kıymaları ve bunu da yüce dinimizi alet ederek yapmaları insanlığın lekeli bir anı olarak tarihe geçecektir.

Kutlu dinimiz İslamiyet’i şiddetle özdeşleştirme çabaları büyük bir günah olarak hatırlanacak ve Yüce Allah gazabını bu bedbahtlara inşallah gösterecektir.

AKP’nin para verip desteklediği, ülkemizde ağırlayıp teşrifatçılık yaptığı kanlı elleri Türk milleti asla affetmeyecek ve hoş görmeyecektir.

Bu vahşetin ilgililerine ders olmasını diliyor, bu gidişle şiddet sahnelerinin sıradanlaşacağını ve bir gün herkesin kapısını çalabileceğini belirtmek istiyorum.

Bu duygu ve düşüncelerle bu haftaki konuşmama son verirken hepinizi saygılarımla selamlıyorum.

Aziz Vatandaşlarım,

Muhterem Erdemliler,

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Sayın Basın Mensupları,

Hepinizi en derin sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

Akdeniz’in bu kutlu yöresinde sizlerle bir araya gelmekten, hasret gidermekten dolayı son derece memnun ve mutluyum.

Erdemli Belediyemizin güzel ve takdire şayan çalışmalarını bizzat görmek ve yapımı tamamlananların hizmete sunulmasını sağlamak üzere bugün buradayız.

Erdemlili kardeşlerimi doğrudan doğruya ilgilendiren “Atık Su Arıtma Tesisi” ve “Yedi Parkın” açılışını hep birlikte yapıyoruz.

Belediyemizin büyük bir emek ve gayretle yaptırdığı bu hizmetler zincirinin, Erdemliyi çepeçevre kuşatacağına yürekten inanıyorum.

Akdeniz’in incisi ve limon kokusunun merkezi olan bu vatan köşemize, çok önemli eserleri kazandıran Belediye Başkanımız Sayın Mükerrem Tollu Bey’e huzurlarınızda teşekkür ediyorum.

Kendisine çalışmalarında refakat eden Belediye Meclis üyeleriyle birlikte, tüm belediye çalışanlarını da kutluyorum.

Ve sizlerden daha fazlasını beklediğimi, bunu yapabilecek heyecan ve disipline sahip olduğunuzu ifade etmek istiyorum.

Açılışını yaptığımız bu güzide çalışmaların siz değerli Erdemlili kardeşlerime hayırlı uğurlu olmasını diliyor, Cenab-ı Allah’tan, daha güzellerinin inşa edilebilmesi için himmet ve himayesini üzerimizden eksik etmemesini temenni ediyorum.

Değerli Erdemlililer,

Aziz Dava Arkadaşlarım,

Milletçe acılarla yoğrulduğumuz bir dönemde burada toplanmış bulunuyoruz.

Bölücü terörün seri cinayetleri ve ardı ardına toprağa düşen şehitlerimiz yüreklerimizi yakmıştır.

Vatanımız şehitlerinin matemini yaşamakta, sokaklar, caddeler, şehirler bölücü hainlere karşı öfke seliyle dolup taşmaktadır.

Şehitlerimizin bayrağa sarılı naaşları omuzlarda Fatihalar eşliğinde son yolculuklarına uğurlanmış ve vatan topraklarına emanet edilmişlerdir.

Yaşadıklarımız emin olun tarifi çok zor bir duygu ve teessür halidir.

Ama her şeye rağmen bin yıllık kardeşlik hukukumuzu zedeleyecek tahriklerden, provokasyonlardan ve gerilimlerden uzak durulmalıdır.

Taşkınlıklara prim vermeden, çatışmayı özendirecek girişimlere fırsat kapısı açmadan terör telin edilmelidir.

Açıktır ki gencecik evlatlarımız, idraki, insafı ve insanlığı iflas etmiş soysuzlar tarafından katledilmektedir.

Türk vatanından parça koparacakları hayaline kapılan bedbahtlar Mehmetçiklerimizi, polislerimizi, çocuk, yaşlı, kadın, kız demeden sivil vatandaşlarımızı canından etmektedir.

Yapılan düşmanlıktan daha büyük bir kötülük ve rezilliktir.

Türk milleti adeta ateş çemberine alınmıştır.

Kardeşliğimiz, birlikte yaşama ülkümüz ve birlikte var olma idealimiz roketatarlarla tahrip edilmekte, mayınlarla tuzaklanmakta ve bombalarla dağıtılmak istenmektedir.

Eylemleri, hedefleri ve niyetleriyle şerefsizliğin çukuruna düşmüş olan hainlerin gözlerini kan bürümüş, vicdanları kinlerine teslim olmuştur.

Türk milleti terörün fitne yüzüne ve saldırılarına muhatap kaldıkça, Anadolu’nun her hanesinden ağıtlar ve feryatlar yükselmektedir.

Yaşadıklarımız hakikaten anlatılacak ve yorumlanacak türden değildir.

Çünkü terör şirret ve kahpe saldırılarını gerçekleştirmiş ve milletimizin can evinden isabet ettirmiştir.

Maalesef teröre karşı gösterilen ihmalin ve yanlışların ceremesine aziz milletimiz topyekun maruz kalmıştır.

Erdemli’den tüm şehitlerimize bir kez daha Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

Güroymak’ta kaybettiğimiz beş yiğit polisimizi, Çukurca’da Hakk’a yürüyen 24 kahramanımızı ve arkasından şehit olan 3 vatan evladımızla birlikte tüm şehitlerimizi rahmet ve minnetle sonsuz kadar hatırlayacağız.

Bu aziz millet ahde vefasını her zaman gösterecek şehidini, şühedasını ve onların hatıralarını ve yakınlarını el üstünde tutacaktır.

Bayrağı düşürmemek için kendilerini toprağa düşürenler kalplerimizde sürekli yaşayacaklardır.

Vatan coğrafyasını böldürmemek için fani bedenlerini feda edenler aklımızdan bir an olsun çıkmayacaklardır.

Ve bütün şehitlerimiz Peygamberimize komşu olacaklar ve inşallah Cenab-ı Allah’ın rahmet denizinde kulaç atacaklardır.

Şehitlerimizin ailelerine, silah arkadaşlarına, milletimize tekraren sabır ve başsağlığı diliyorum.

Gazilerimizin ise bir an önce eski durumlarına ulaşarak sevdikleriyle kavuşmalarını ve bir nebzede olsa yüzümüzü güldürmelerini Yüce Allah’tan niyaz ediyorum.

Buradan Kandil’e, Kato’ya, Tendürek’e, Gabar’a, Hakurk’a, Zap’a, Metina’ya, Mahmur’a haykırmak ve oralarda tutunan şerefsizler başta olmak üzere;

• Türk’süz bir Anadolu hayali kuranlara,
• Yörükleri, Türkmenleri sindirmeyi aklından geçirenlere,
• Bölünmüş bir Türkiye arayışında olanlara,
• Kafalarında üniter yapıyı bozanlara,
• Yıkımda inat edenlere,
• İmralı canisine ümit verenlere,
• PKK maşalarıyla müzakere yapan ve pazarlık masalarında yüz sürenlere,
• Ve tabii ki milleti otuz altı parçaya ayırarak bugünlere gelinmesinin alt yapı çalışmalarını yapanlara hatırlatmak isterim ki;

“Şehitler Ölmez, Türk Vatanı Asla Bölünemez.”

Türk milletinin kanla, pusuyla, silahla sineceğini zanneden gafillere hak ettikleri ders mutlaka verilmelidir.

Başlatılan kara hareketi sonuna kadar sürdürülmeli ve katillere karşı milletimizin kudreti gösterilmelidir.

Bu mücadelede Türk askerine başarılar diliyor, sağ salim yurdumuza dönmelerini içtenlikle temenni ediyorum.

Eşkıya ininde, yuvalandığı yerlerde artık imha edilmelidir.

Milliyetçi Hareket olarak bu sürecin yanında ve arkasında olduğumuzu buradan yeniden ilan etmek istiyorum.

Ve Başbakan Erdoğan’a diyorum ki, PKK’yı ya teslim alın, ya da bütünüyle yok edin.

Akan kanımızın diyetini ve bedelini alın.

Anaları, babaları, ağabeyleri, bacıları, kardeşleri, evlatları, gelinleri teskin edin, Türk milletinin onurunu yere düşürmeyin.

Nereye gidiyorsanız gidin, hangi dağı yakacaksanız yakın, ama bu bölücü terör belasından bu milleti kurtarın.

Türk milleti duasıyla, gözyaşlarıyla, çığlıklarıyla sizlerin yanındadır.

Bu defa başarın, bu defa sonuç alın ve bu defa teröristleri analarından doğduklarına pişman edin.

Kandil’de Türk bayrağını göndere çekmeden gelmeyin.

Orayı dümdüz edin, fitneyi kökünden kazıyın, ölüm makinelerini yerle bir edin.

Türk milletine kefen giydirmeye çalışan hainlere, cüretlerinin bedelini ağır ödetin.

Aziz Vatandaşlarım,

İşgal yıllarındaki acımasızlık bile bu kadar ağır değildi.

Düşman hiç olmaz meydandaydı ve aziz ceddimizle göğüs göğse mücadele vermişti.

Elbette varlığımıza esaret prangası geçirmeye niyetlenenlerin sonu emelleriyle birlikte yerin dibine batırıldı.

Ama bugün zehir her taraftan saçılıyor.

Tehdit ve tehlike her taraftan geliyor ve pıtrak gibi çoğalıyor.

Milletimiz yaslı ve kara günleri yaşıyorsa, hiç şüphesiz bölücülüğe içerde destek olanların bundan büyük bir payı vardır.

Bunlar demokrasi sözleriyle ayrılmanın, etnik nifakın formülünü kuruyorlar.

Özgürlük beyanlarıyla Türk milletine nefretlerini kusuyorlar.

Ne kadar satılmış, sömürgeleşmiş ve küresel güçlerin uşağı sözde aydın varsa, birliğimize ve kardeşliğimize diş biliyorlar.

Onlara göre PKK özgürlük savaşçılarından ve hak arayan barış gönüllülerinden oluşuyor.

Mehmetçik ise suç işleyen bir çete ve üstelik silahını masumlara çevirmiş darbecilerden kurulu bir yapılanmadır.

Bu ihanet ve melanet yüzlerini biz iyi biliyoruz.

Bunların raporları, yazıları, ekranlardaki sözleri, tavsiyeleri, sanki her şeyi onlar biliyormuş gibi sergiledikleri küstahlıklar hepimizin gözü önünde cereyan etmektedir.

Ne var ki, milli ve manevi değerlerimize saldıran bu kirli suratlara karşı adalet suskun, hukuk kayıtsızdır.

Özel yetkili savcılar ne hikmetse başka işlerle uğraşmaktadır.

AKP’yi destekleyen ihanet lobisi adeta korumaya alınmıştır.

Buradan bir kez daha çağrıda bulunuyorum:

Cumhuriyeti savunmakla yükümlü hukuk adamları, yargıçlar, savcılar daha neyi beklemekte ve hangi ortamı gözlemektedirler?

Terörle mücadele edenleri içeri atanlar ki onlardan birisi de İstanbul Milletvekilimiz Sayın Engin Alan’dır, terörü azmettirenlere karşı neden hareketsizdir?

İzan, insaf ve vicdan sahibi Cumhuriyet savcılarının inisiyatif almalarını bekliyorum.

Yapılanları karşılıksız bırakmamalarını istiyorum.

Kim Cumhuriyet’e düşmanlık ediyorsa, Türk milletinin arasına kim ayrılık tohumları atıyorsa yakalarından yapışın.

Hükümeti yıkmaya çalışmakla itham edilenlere gösterilen kararlılık, Türkiye’yi bölmeye kafasına koymuş alçaklara karşı neden ve niçin gösterilmiyor?

Yiğit bir savcının yolunu gözlüyorum.

Ayağa kalkarak Cumhuriyet’i savunacak bir hakim diliyorum.

Alayını temizleyecek yansız, tarafsız ve düzgün işleyen bir hukuk zihniyetinin var olmasını istiyorum.

Bunu hem Türk milleti hem de Erdemli bekliyor.

Yeter artık diyor, kırılıp bükülmekten, kandırılmaktan, kanıyla imtihan edilmekten yoruldum diye haykırıyor.

Bu sese vicdanı, ahlakı ve milli duyarlılığı olan hiç kimse sessiz kalamaz.

Bunun için kutsallarımızı savunmak, bayrak gibi yüceltmek hepimizin boynunun borcudur.

Kem gözleri şaşırtmak, ihanet surlarını yıkmak, küfrü etkisizleştirmek için herkes üzerine düşeni yapmalıdır.

Cesaret, ataklık, sağlam bir milli duruş bugün değilse ne zaman gösterilecektir?

İçte ve dışta yıkımın ucundan tutan çılgınların, hak ettikleri cevabı almalarının vakti gelmiştir.

Bu açıdan, özellikle sınır ötesinde, gerekirse katilleri besleyen peşmerge dâhil tutuklanmalı ve içeri tıkılmalıdır.

Bizim ihtiyacımız olan kudret gerçekten de görmesini bilenler için damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur.

Muhterem Erdemliler,

Türkiye iyi ve doğru bir yolda değildir.

İstikrarsızlık ve dengesizlik her alanı istila etmiştir.

Huzursuzluk köpürmüş, güvensizlik koyulaşmış, ekonomik zorluklar kökleşmiştir.

Milletimiz her anlamda ve durumda yalnız, çaresiz ve kaderine terk edilmiştir.

Ekonomideki tahribat, azan hayat pahalılığı, kâbus gibi çöken zamlar hepinizi perişan etmiştir.

Bugün Başbakan’ın gelişmiş diyerek yutturmaya çalıştığı ekonomik sistem, sizlerden aldığı fahiş vergilerle ayakta güç bela durabilmektedir.

‘Fakirleşen millet, itibarlı devlet’ çelişkisi ve ağır yoksulluk hali sürekli görmezden gelinmekte, üstelik zenginleşmekten bahsedilmektedir.

Ülkemizin ‘alan el değil, veren el’ olduğu bizzat Başbakan tarafından iddia edilmektedir.

Sizlerden aldığını başkalarına peşkeş çeken bu iktidar, ürünlerinizin dalda kalmasına nedense sessiz ve duyarsızdır.

Başbakan Erdoğan binlerce kilometre uzaklıktaki yerlere küresel hesaplar çerçevesinde yardım yapmakta, para vermekte ve işadamlarını seferber etmektedir.

Ama sıra Mersin’e, Erdemli’ye geldiğinde bir şey yokmuş gibi davranmayı, hareketsiz kalmayı tercih etmektedir.

Bu yüzden limonun rengi, bahçelerin bereketi, Erdemli’nin neşesi AKP hükümetiyle birlikte kaçmıştır.

AKP merkezli ağır bir istismar ve zihinleri sürekli meşgul eden çıkar kavgaları, sizlerin işsizliğini, yoksulluğunu unutturmak için tezgâhlanmıştır.

Ekonomik darboğaza düşen Türkiye asıl sorunlarından savrularak başka alanlara kaydırılmış ve yapay sorunların çıkmazına hapsedilmiştir.

Ortadoğu sultanlığına özenen sefil zihniyetler, milletimizin meselelerini çözemeyeceklerini anlayınca, küresel güç merkezlerinin izin ve icazetiyle oyalanmaya ve ülkemizi sonu olmayan gerilimlerle meşgul etmeye çalışmışlardır.

Gayet net olarak biliyor ve bizatihi de yaşıyorsunuz:

Zenginleşen, büyüyen, gelişen asla sizler değilsiniz ve hiçbir zamanda olmadınız.

Elektriğiniz zamlı, ekmeğiniz pahalı, hayatınız çilelidir; ama gelin görün ki ürünleriniz para yapmadığı için borçlarınızı dahi zor ödüyorsunuz.

Emeğiniz, alın teriniz ne yazık ki heba olmaktadır ve AKP için bu hiç mesele değildir.

İşsizlik, yoksulluk ve ağır sefalet şartları Akdeniz’in maviliğini kapatmış, parıltılı gökyüzünü karartmıştır.

Şüphesiz bu devran böyle gidemez ve de gitmemelidir.

Dileğimiz, çaresizlik içinde kıvranan vatandaşlarımızın acil çözüm bekleyen sorunlarının bir an önce giderilmesidir.

Ve elbette kısır çekişmelerle kaybedilen yılların telafi edilmesi, Erdemli’nin aradığı ve beklediği esenlik ve bereket dolu günlere ulaşılmasıdır.

Parti olarak, yönetiminde bulunduğumuz mahalli idareler yardımıyla bunu yapmaya ve olumsuzlukları yerel ölçekte yenmeye çabalıyoruz.

Hepinizin de yakından takip ettiğiniz gibi, etkili ve çözüm gösteren siyasetimizle, belediyelerimiz vasıtasıyla sizlerin yanında olmaya, dertlerinizi bitirmeye gayret ediyoruz.

Yapacaklarımızın sınırlı olduğunun da farkındayız.

Ama buna takılmadan sağlam ve emin adımlarla yolumuzda yürümeye kararlıyız.

İftiharla söylemek gerekirse, Milliyetçi Hareket Partisi;

• Ülkemizin ağır sorunlarının bilincindedir.
• Her mesele için kapsamlı çözüm hazırlıkları vardır.
• Huzur, refah ve kalkınma için projeleri tamamdır.

Biz çalışkan belediyemizin Erdemli’de yaptıklarını, Türkiye sathına yaymak istiyoruz.

Buradan Erdemli Belediyemizin değerli Başkan ve çalışma arkadaşlarını bir kez daha kutluyorum.

Bütün ülkemizin kalkınma ve refahına, huzur ve esenliğine hizmet etmek istiyoruz.

Çok şükür ki, bize olan bu inancı memleketimizin her köşesinde olduğu gibi Erdemlili kardeşlerimin coşkusunda da buluyorum.

Bu heyecanın, çok yakın bir gelecekte siyasal iradeye dönüştüreceğinize yürekten inanıyorum.

Çünkü Türkiye’nin ve Türk milletinin kurtuluşu için başka ümit ve çare kalmamıştır.

Bu süreçte karşımıza çıkarılacak her türlü engeli de sizlerin desteği ve Cenab-ı Allah’ın izniyle mutlaka aşacağız ve mutlaka başaracağız.

Buradan sizlerin aracılığınızla yurdumuzun her köşesine bir çağrıda bulunmak istiyorum:

Gelin kavgadan, kargaşadan medet ummayalım.

Yıllardır kutuplaşmaya kucak açanlara artık derslerini verelim.

Türkiye’nin geleceğini el ele ve hep birlikte inşa edelim.

Konuşmama son vermeden önce, açılışını yaptığımız bu güzel eserlerin hepinize tekrar hayırlı uğurlu olmasını diliyorum.

Bu vesile ile tüm Erdemlili kardeşlerimi ve aziz dava arkadaşlarımı bir kez daha sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

Sağ olun, var olun, Cenab-ı Allah’a emanet olun.

Ne Mutlu Türk’üm Diyene.

Sayın Basın Mensupları,

Muhterem Dava Arkadaşlarım,

Hepinizi sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

Bugünkü basın toplantımızda; Türkiye’nin başına musallat olan bölücü terör ve zıvanadan çıkan hain eylemleri hakkındaki görüşlerimi ve AKP’nin içine düştüğü acziyet ile ilgili düşüncelerimi sizlerle paylaşacağım.

Hepini hoş geldiniz.

Yazılı ve Görsel Medyanın Değerli Temsilcileri,

Türk milleti devletiyle birlikte; varlığını, birliğini ve kardeşliğini hedef alan yıkıcı bir terör dalgasıyla boğuşmaktadır.

Ülkemiz peşi sıra bölücü hainlerin saldırıları haberlerini almakta ve milletimiz haklı bir infiali yaşamaktadır.

Terörü kabullenmiş, çözülemeyeceğini de beyan etmiş bir hükümet etme anlayışla Türkiye, artık sözün bittiği noktaya şahadetler eşliğinde gelmiştir.

PKK militanlarının menfur saldırıları neticesinde; 18 Ekim 2011 tarihinde Bitlis’in Güroyamak ilçesinde beşi polis, dördü sivil olmak üzere dokuz vatan evladımız, dün ise Hakkari’nin Çukurca ilçesinde 24 Mehmetçiğimiz şehit düşmüş, 22’si de yaralanmıştır.

Bu elem verici manzara karşısında milletimizin kalbi kırık, gönlü kederli, yüreği acılı ve ciğeri yanmıştır.

Milli vicdanlar ayaktadır ve öfke seli vatanımızı boydan boya kaplamıştır.

Türk milleti terörü her yöremizde lanetlemiş, şehitler bağırlara basılmıştır.

Bölücü terörün düşmanca, alçakça ve şerefsizce icra ettiği kanlı saldırıları canımızı yakmış, içimizi dağlamıştır.

Buna rağmen provokasyonlara, tahriklere dikkat edilmeli, bin yıllık kardeşliğimizi zayıflatacak, incitecek ortamlara, davetlere ve komplolara karşı uyanık olunmalıdır.

Konuşmamın bu aşamasında aziz şehitlerimizin hepsine Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum.

Ailelerine, silah arkadaşlarına ve milletimize bir kez daha başsağlığı dileklerimi bildiriyor, muhatap oldukları ıstırapları içtenlikle paylaştığımı ifade etmek istiyorum.

Ayrıca terör saldırılarından yara alarak kurtulan vatan evlatlarımıza da acil şifalar temenni ediyorum.

Sayın Basın Mensupları,

Şüphesiz Türk milleti terörün iğrenç yüzüyle ne ilk defa karşılamaktadır, ne de bu gidişle son olacaktır.

AKP hükümetiyle birlikte siyasal zemin bulan, üstelik sıradanlaşan ve kanıksanan terör; anlaşılmaktadır ki pis ve hain faaliyetlerini devam ettirecek, belirlediği amacına ulaşmak için her türlü insanlık dışı yolları deneyecektir.

Gelişmeler ve ortaya çıkan gerçekler maalesef bu yöndedir.

İçinden geçtiğimiz dönemde milletimizin maruz kaldığı terör provokasyonu ve zalimliği; vaziyeti kurtararak ya da sorunları öteleyerek geçiştirilemeyecek kadar büyümüş ve kök salmıştır.

Türk milleti ve vatanı üzerinde adice hesapları ve emelleri olan odaklar, silahlı bölücülüğün kılavuzluğunda ve sunulan imkânlar çerçevesinde ilerlemekte ve tahriklerini büyük bir iştahla sürdürmektedir.

Aziz milletimizin ve devletimizin bekası tehdit ve tehlikelerle sarsılmaktadır.

Artık günü kurtaracak tedbirlerle, süreci oyalayacak niyetlerle pimi çekilmiş bölücülük bombasını kazasız belasız etkisiz hale getirmek imkânsız bir hal almıştır.

Hiç kuşku yoktur ki, bugünkü terör sağanağına ve girdabına AKP’nin ihanete varan uygulamalarıyla adım adım sürüklenilmiştir.

PKK’yı mahkûm olduğu yoğun bakım şartlarından suni teneffüs yardımıyla canlandıran ve ayaklandıran AKP hükümetinin, bugünkü terör açmazında büyük bir vebali ve sorumluluğu bulunmaktadır.

Sağduyulu, objektif değerlendirmesini kaybetmemiş, tarafgir psikolojiye kendisini kaptırmamış her vicdan sahibi bu gerçeği kesinlikle kabul ve idrak edecektir.

Bölücülüğün kanlı menüsünü milletimizin önüne koyan hükümetin, terörist eylemlerin planlanıp hayata geçmesi konusunda gaflet ve hıyanete varan tavizkar bir tutum takındığı bizim açımızdan tartışmasızdır.

Demokratik açılım adı verilen ‘Yıkım Projesi’yle bölücülüğün akordunu tamir eden, ihanet taleplerinin karşılanacağı ümidini uyandıran AKP’nin bölücü saldırılardan şikâyet etmesi tuhaf olduğu kadar, temelsizdir.

Zira bugüne kadar, bölücülüğe ve arkasında duran silahlı terör örgütüne müsamaha gösteren, tolerans sınırlarını genişleten, bağışlayıcı yaklaşan AKP zihniyetinden başkası olmamıştır.

Başbakan Erdoğan’ın her sözü, her açıklaması ve her projesi bölücü canilere umut dağıtmış ve heveslerini artırmıştır.

Açıktır ki, “Terör Bitmez”, “Mücadelenin Doğasında Var”, “Dünya Önleyemedi ki Biz Önleyelim”, “Nerede Son Bulmuş ki” mazeretleri, kendisine çıkış yolu inşa etmeye çalışan tükenmiş bir politikacının karanlık resminden başka bir şey değildir.

Bu anlayış paralelinde gidilirse, anlaşılan PKK, Irak’ın kuzeyinden yine sökülüp atılamayacak, terör tehdidi kalıcı olarak bitirilemeyecek ve sadece kontrol altında tutulup saldırılarına ara vermesi sağlanabilecektir.

Dün, 14 yıl Suriye’nin başkenti Şam’da, bir villadan çetesini yöneten terörist başının, 11 yıl boyunca sığındığı cezaevi hücresi yeni ikameti ve karargâhı olmuş, daha önce hiç olmadığı kadar kendisine söz hakkı verilmiştir.

Hükümetin sözde çözüm çalışmaları ve Başbakan’ın muhatap alması İmralı canisini tekrar eski yönetim gücüne kavuşturmuş, Kandil kadrolarının desteği ile Başbakan Erdoğan’ın açılım ikizi haline getirmiştir.

Türk milletini otuzaltıya ayıran, milli yeminleri çiğneyen, Türkiye’yi küresel hedeflere peşkeş çeken bu kafa yapısının, milletimizin bölücülük açmazına düşmesinde büyük bir rolü ve katkısı vardır.

Bu zihniyetin BOP Eşbaşkanı sıfatıyla Okyanus ötesinin taşeronluğuna soyunması, Ortadoğu sultanlığı vaadine aldanarak ülkesinin gerçeklerinden kopması ve böylelikle bölücü terörü hafife alması vahim bir tabloyu ortaya çıkarmıştır.

Türkiye’yi, uluslararası ortamın çok bilinmeyeli denklemlerine hapsederek geleceğini karartan Başbakan’ın, küresel dayatmalarla bölücülüğe boyun eğmesi çok ağır sonuçlara yol açmıştır.

Nitekim yıllardan beridir ısrar ve aymazlıkla uygulanan sorunlu politikalar en sonunda iflas etmiş ve AKP’de terör duvarına başını çarpmıştır.

‘İyi şeyler olacak, umutluyum’ sözlerinden ‘bıçak kemiğe dayandı, günlerini görecekler, bedelini ödeyecekler, siz temizlemezseniz biz temizleriz’ sızlanmalarına büyük kayıplar ve şahadetler eşliğinde gelinmiştir.

Başbakan Erdoğan’ın Habur’da umut verici gelişme olarak yorumladığı terörist kafilenin karşılama törenleri, bugün onlarca vatan evladının albayrağa sarılı tabutlarıyla yer değiştirmiştir.

Analar ağmasın sözleriyle içine girilen tek taraflı ilişki ağı ve PKK açılımındaki ahlaksızca inat, can çekişen bölücü terörü sonunda milletimizin boğazına yapıştırmıştır.

Başbakan’ın kötürüm tercih ve görüşleri, ayrışma ve etnik bölünmeyi hızlandırmış, karşımıza hunhar bir sürecin çıkmasına neden olmuştur.

AKP’nin iktidar yıllarında PKK terör örgütü korkusuzca ve pervasızca saldırılarını tertip edebildiyse, elbette bunda hükümetin şaibeli duruşu, teröre yönelik şaşı bakışı ve Türk kimliğini içine sindiremeyen ilkelliği önemli bir rol oynamıştır.

Takdir edersiniz ki her terör saldırısından sonra, AKP’den gelen nafile sözler, cılız sesler doğal olarak bugüne kadar hiçbir sonuç doğurmamıştır.

Bildik ezberlerle durum idare edilmeye çalışılmış ve perde arkasında bölücülüğe kucak açılarak sırtı sıvazlanmıştır.

Hatırlanacağı üzere,

√ 7 Ekim 2007 tarihinde Şırnak’ta onüç,

√ 21 Ekim 2007 tarihinde Hakkari Dağlıca komando taburuna yapılan saldırı sonucunda oniki,

√ 11 Ağustos 2008 tarihinde Erzincan Kemah ilçesinde mayın patlaması sonucunda dokuz,

√ 28 Temmuz 2008 tarihinde İstanbul Güngören’de onaltı sivil vatandaşımız,

√ 4 Ekim 2008 tarihinde Hakkari ili Şemdinli ilçesindeki Aktütün sınır karakolunda onbeş şehidimiz toprağa düştüğünde de AKP’den etkisiz, neticeye hizmet etmeyecek mesajlar işitilmiştir.

Şimdi ise Bitlis’in Güroymak ve Hakkâri’nin Çukurca ilçesinde can evimizden vuran terör saldırılarından sonra gösterilen içi boş kararlılık çıkışlarının da bir karşılığı olmayacaktır.

Çünkü AKP’nin sicili ve yaptıkları bizim bu görüşlerimizi ziyadesiyle doğrulamaktadır.

İlave olarak, keşke Sayın Cumhurbaşkanı ‘intikam’ sözünden çok önce, Güroymak’a Norşin dememiş olsaydı.

Keşke, 24 kahramanı toprağa verdiğimiz bölgeye geçen hafta yaptığı gizli ve sorgulanması gereken ziyareti açıkça ve egemen bir devletin Cumhurbaşkanına yakışır bir şekilde yapsaydı.

Geçmişte büyük çaplı terörist saldırılardan sonra ABD’ye giderek icazet arayışında olan Başbakan’ın, yine aynı eğilim ve davranış içine girip girmeyeceği bizim merak ettiğimiz en belirgin husustur.

Terörle mücadele etmek yerine müzakereyi tercih eden Başbakan’ın, gerek siyaseti ve gerekse de ruh hali Türk milletini dirliğe ve esenliğe ulaştırmaktan tamamen uzaklaşmıştır.

Özellikle dünkü konuşmasında dile getirdiği, “muhalefetin bu işin sorumlusu hükümettir derken herhangi bir çözüm önerisi koymadan böyle bir yaklaşım sergilemesi milletimizi tahrikten başka bir şey değildir” demesi akıl tutulmasına yakalandığının apaçık göstergesidir.

Buradan Başbakan Erdoğan’a sormak isterim ki;

Şayet bizim çözüm ve çareye yönelik tekliflerimiz yoksa sizin var mıdır?

Çözümünüz teslim olmak, ateşkes ilanı için zemin yoklamak, yabancı memleketlerde katillere sırnaşmak mıdır?

İmralı canisiyle görüşmek, devletin haysiyetini iki paralık etmek, milletin hakkını çiğnemek sizin sahip olduğunuz, ama kimsenin bilmediği tedbirler arasında mıdır?

Iraklı aşiret reislerinin “Terör şiddetle çözülmez, silahlar bırakılmalı, ateşkes sağlanmalı, af çıkartılmalı” şeklindeki küstahlıklarına suskun kalmak, PKK’ya “silahı bırakır gelir masada konuşursun” diyerek alttan almak sizin tedbirlerinizden birisi midir?

Küresel güçlerin arkasında ve aşiret reislerinin himayesinde kanlı bir küresel terör organizasyonunu adi suç örgütü veya masum bir sivil toplum kuruluşu gibi görmeye ve göstermeye çalışmak sizin önerilerinizden midir?

Bilinmelidir ki, Milliyetçi Hareket Partisi hiçbir zaman terör saldırılarını bir fırsat olarak gören ganimetçi bir tavırda olmamıştır.

Böylesi bir istismarcılık, çıkarcılık ve fırsatçılık AKP’den başka kimseye de yakışmayacaktır.

Kıymetli Basın Mensupları,

Her defasında bölücülüğün önlenmesi ve terörün bitirilmesi konusunda tekliflerimizi, önerilerimizi milletimizle ve muhataplarımızla paylaştık, paylaşamaya da devam ediyoruz.

Geçmişteki konuşma ya da yazılı basın açıklamalarımız bunun sayısız örnekleriyle doludur.

Başbakan Erdoğan’ın ön almak ve peşinen suçlamak için başvurduğu bu yöntemin ne kendisine bir hayrı dokunacaktır ne de günahlarını kapatmaya yetecektir.

Herşey milletimizin şahitliğiyle ortadadır ve çok uzağa gitmeye mahal yoktur.

En başta 21 Haziran 2010 tarihinde Sayın Cumhurbaşkanı’na sunulan ‘Bölücü Terörle Mücadele’ konusundaki ayrıntılı ve kapsamlı değerlendirme bizim meseleye bakışımızı detaylı olarak ortaya koymuştur.

8 Eylül 2011 tarihinde PKK terör örgütünün yoğunlaşan saldırıları ve iyice şımaran bölücülükle ilgili yaptığımız basın açıklamasında dile getirdiğimiz yedi maddelik teklif zinciriyle,

18 ve 19 Ekim 2011 tarihlerindeki yazılı basın açıklamalarımızda vurguladığımız tedbirler partimizin eleştirilerini önerileriyle birlikte yaptığının berrak delilidir.

Bu yalın gerçekler ortada dururken, Başbakan Erdoğan’ın üzerimize çamur sıçratma gayreti asla sonuç doğurmayacak ve kendisini de aklamaya yetmeyecektir.

Dibine kadar saplandığı bölücülük batağından çıkabilmek için can simidi arayışından olan Başbakan’ın, bu hezeyanları ve iftiraları milletimizde inşallah karşılık bulmayacak ve Yüce Divan yolundan da alıkoyamayacaktır.

Değerli Basın Mensupları

Muhterem Dava Arkadaşlarım,

Ana muhalefet partisi CHP’nin Genel Başkanı “Buradan TBMM Başkanına açık çağrıda bulunuyorum. Sorunun çözüm adresi hükümet değildir. Hükümet bu sorunu çözmekte acizdir. Bu sorunu çözemez bu hükümet. TBMM’nin bu soruna el koyup derhal bir komisyon oluşturması ve çözüm önerilerini üretmesi gerekiyor” sözleriyle yanlış ve tutarsız bir açıklamanın tarafı olmuştur.

Eğer bölücü terörün hain ve kanlı eylemlerinin muhatabı hükümet değilse kimdir ve bu mesuliyet kimin omuzlarındadır ve bunu kim önleyecektir?

AKP’ye oy ve yetki vermiş aziz milletimiz, bu tercihini yaparken doğal olarak bunu da hesaba katmıştır.

Bu mantıksız ve garabet açıklama, CHP’nin de kafasının karışık olduğunun ispatıdır.

PKK’nın siyasi uzantılarının Meclis salonlarında olduğu düşünüldüğünde, PKK’ya karşı hangi tedbirleri ve nasıl almak mümkün ve ihtimal dâhilinde olacaktır?

Bir tarafta AKP hükümeti, diğer tarafta ana muhalefet CHP çaresizlik içinde kıvranmakta ve içinde bulundukları bölücülük tuzağının bütün sancılarını yaşamaktadırlar.

Gazi Meclisimiz zaten üzerine düşeni fazlasıyla yapmış ve hükümete sınır ötesi hareket için yetki vermiştir.

Şimdi sıra bu yetkiyi kullanmaya ve Kandil’e, terör yuvalarının kalbine Türk bayrağını dikmeye gelmiştir.

Terörist kampların etkisizleştirilerek, PKK’nın topyekûn yok edilmesi için hükümetin arkasında görmesini bildikten sonra kararlı bir millet iradesi vardır.

Başbakan durmamalı,  beklememeli, Kandil’in fitne saçan ışığını Türk milletinin nefesiyle söndürmeli ve taş üstünde taş bırakmamalıdır.

Kimden ve nereden kaynaklanırsa kaynaklansın; bölücü terörü içeride himaye eden, destek veren, şımartan, teşvik eden, kışkırtan ve işbirliği içinde olanlar da cezalandırılmalı ve yaptıkları yanlarına kar bırakılmamalıdır.

Medyada yer tutmuş kiralık kalem sahipleri, ihanet tezlerinin sözcülüğünü yapan sözde aydın taife, terör yardakçısı mahfiller ve siyaset uzantıları hakkında da Cumhuriyet Başsavcılıkları gereken girişimleri acilen başlatmalıdır.

Olur olmadık davalar açarak, kovuşturmalarla bir çok insanın peşine düşen Cumhuriyet’i savunan savcılar, Cumhuriyet düşmanlarına karşı da duruş sergilemeli ve üstlendikleri görevlerinin gereğini yerine getirmelidirler.

Ve acilen ihaneti hazzettirmeye çalışanlara yönelik olarak hukuku işleterek yakalarından tutmalıdırlar.

12 kötü adamın saflarına sürekli yeni simaları eklemelerine imkân tanınmamalı ve bunların zehir saçan üslupları kesinlikle cezasız bırakılmamalıdır.

Eğer hükümet bölücü terör sorununu çözemiyorsa ve bunu da kabul ediyorsa; milletimiz meraklanmasın, yalnız ve bir başına değildir.

Yapamayan gider ve yapacak olan muhakkak gelir.

Bu vesileyle ifade etmek isterim ki, Milliyetçi Hareket Partisi her şart altında elini taşın altına sokmaya hazır ve kararlıdır.

Terörle mücadelede önemli olan irade göstermek, milletimizin kudretini yere düşürmemek ve devletin gücünü balyoz gibi hain kafalara indirmektir.

Kimse endişe etmesin; bu işin üstesinden hiç kimse gelemiyorsa, Milliyetçi Hareket, şartlar müsait olduğunda ve milletimizde talep ettiği takdirde terörün kısa süre içinde kökünü kazımaya hem azimlidir ve hem de yeminlidir.

Dün nasıl terörün beli kırıldıysa, bu defa imha edilmesi milli heyecanla mutlaka başarılacaktır.

Son olarak, daha önceki düşüncelerimiz çerçevesinde AKP hükümetine diyeceklerimiz ve tekliflerimiz maddeler halinde şunlardan ibaret olacaktır:

1- Türk milletini alt kimliklere dönüştürecek, milletleşmeyi baltalayacak, milli kimliği hırpalayacak, milli birliği zedeleyecek ve bölücülüğün tahliye kapısı olan demokratik açılım isimli Yıkım Projesinden derhal vazgeçilmelidir.

2- Yıkım Koordinatörü Başbakan Yardımcısı istifa etmeli veya azledilmelidir.

3- Bölücü terörün zirve yaptığı bölgeleri kuşatan yerlerde OHAL ilan edilmelidir.

4- Irak’ın kuzeyine yönelik bedeli ne olursa olsun kapsamlı kara hareketi bir an önce başlatılmalı ve merkezi Irak yönetimi nezdinde gerekli girişimler acilen yapılmalıdır.

5- Terörle arkalanmış bölücülüğün imha edilmesi için etkili ve caydırıcı bir plan hazırlanmalı ve uygulamaya koyulmalıdır.

6- Uluslararası kamuoyunun daha fazla desteğini almak için diplomatik girişimler yoğunlaştırılmalı; terörün mali, insani ve iletişim kaynakları kökünden kurutulmalıdır.

7- Bölücü terör örgütünün sahip olduğu ağır ve uzun menzilli silahların nerelerden ve kimlerden temin edildiği belirlenmeli, eğer varsa dost ve müttefik görünen ülkelerin terörle ilişkilerinin ne boyutta olduğu mutlaka açıklanmalıdır.

Adalet ve Kalkınma Partisi bu görüşlerimize riayet ederse hem kendisi hem de milletimiz açısından hayırlı sonuçlar ortaya çıkacaktır.

Unutulmamalıdır ki, Milliyetçi Hareket geçilmeden, Türk milliyetçileri aşılmadan, Ülkücüler yenilmeden son vatanımızda Türk milletini bölmeye Allah’ın izniyle kimsenin gücü yetmeyecektir.

Şehitlerimizin kanlarını dökenler, milletimizin canını acıtanlar er ya da geç yok olmaktan kurtulamayacaklardır.

AKP ne yaparsa yapsın, hangi tezgahın içine düşerse düşsün; Milliyetçi Hareket Partisi tüm heybetiyle gelişmeleri izlemekte ve milletinin emrinde olduğunu haykırmaktadır.

Ve henüz son sözümüzü söylemediğimizi, son hamlemizi yapmadığımızı da kimse aklından çıkarmamalıdır.

Bu sözlerle, basın toplantımıza katılan herkese teşekkür ediyor, hepinizi en iyi dileklerimle selamlıyorum.

Sağ Olun, Var Olun.

Ne Mutlu Türküm Diyene.

Bitlis’in Güroymak ilçesinde şehit düşen 5 polisimizin ve birisi bebek 3 vatandaşımızın acısı henüz tazeyken; Hakkâri’nin Çukurca ilçesinde PKK terör örgütünün hain saldırısı sonucu 24 askerimizin şehit olduğu, 22 askerimizin ise yaralandığı haberi gelmiştir.

Bütün Türkiye bu haberle birlikte yasa bürünmüş, Türk Milleti şehitleri için döktüğü gözyaşlarını dualarıyla süslemiştir. Gencecik vatan evlatları, hayallerini ve sevenlerini geride bırakarak milyonların kalbinde bayraklaşmıştır.

Bilindiği üzere şehitlik, herkese nasip olmayacak yücelikte bir makamdır. Bu makama yükselen kardeşlerimizin şefaatine erişmek ise hepimiz için en büyük temenni olarak karşımıza çıkmaktadır. Ancak ülkemizin ve milletimizin huzuruna kast eden hainlerin alçakça ve şerefsizce tertipleri karşısında vatandaşlarımızın geleceğe yönelik kaygıları artmış, umutsuzluk ve karamsarlık hat safhaya ulaşmıştır.

Diğer taraftan bu hain saldırının, bir grup teröristin Habur Sınır Kapısı’ndan Türkiye’ye girdiği 19 Ekim 2009’un yıldönümüne denk gelmesi, pişkince bir meydan okuma intibası oluşturmuştur.

Bütün bunlara rağmen Türkiye teröre teslim olmayacak, Türk milletinin birlik ve beraberliğini hiçbir güç alt edemeyecektir. Bu anlamda, hükümet tavizkâr tutumundan geri dönüşü olmayacak biçimde dönmeli ve bu belayı ülkemizden defetmek için inandırıcı bir kararlılık göstermelidir.

Konuşulması ve sorgulanması gereken daha pek çok şeyin varlığına rağmen bugün milletçe daha farklı bir sorumluluk taşıdığımız da bir gerçektir.

Bugün hiçbir politik ve sosyal mesafe gözetmeksizin Türk milleti yekvücut olmalı ve şehitlerimiz şanına layık bir şekilde uğurlanmalıdır. Şehit ailelerinin kederleri paylaşılmalı, her Türk gencinin onların birer evladı olduğu devamlı hatırlatılmalıdır.

Bugün; Türk Milleti’ne ve devletine yönelik bu hain saldırıya hak ettiği cevabı verme günüdür.

Bugün; milleti bölmeye çalışanlara karşı tek yürek olup tek bir ses verme günüdür: “Şehitler ölmez, vatan bölünmez!”

Bu duygu ve düşüncelerle aziz şehitlerimize Cenab-ı Allah’tan rahmet niyaz ediyor, yaralı askerlerimize acil şifalar diliyoruz.

Türk Milleti’nin birliği ve bekası uğrunda, ölümlere katlanan bu soylu insanların aziz ruhları için bir kez daha yüce Yaradan’dan rahmet niyaz ederken, başta aileleri olmak üzere, Türk Silahlı Kuvvetleri camiasına ve tüm Türk Milleti’ne başsağlığı dileriz.

Türkiye, hain terör saldırılarının sürdüğü, etnik bölücülerin her gün devlete meydan okuyan tahriklerle sahneye çıktığı, PKK militanlarının gündüz vakti yollarda barikatlar kurup kontroller yaptığı, insan kaçırdığı, Türkiye’nin belirli bölgelerinde devlet otoritesinin ortadan kalktığı karanlık bir dönemden geçmektedir.

Çok tehlikeli sonuçları olacak bu vahim noktaya gelinmesinin en büyük sorumlusu terörle mücadeleyi zaafa uğratan, PKK açılımı ile bölücü emelleri siyaset sahnesine taşıyan ve İmralı canisi ile Türkiye’nin bölünmesiyle sonuçlanacak gizli siyasi çözüm pazarlıkları yürüten Başbakan Erdoğan ve hükümetidir.

Başbakan Erdoğan Libya’dan Filistin’e kadar, bu ülke vatandaşlarının emniyet ve huzurlarının sağlanması için çağrılarda bulunurken, her geçen gün ülkemizdeki terör olaylarına ve iç karışıklığa karşı sessiz kalmaktadır. Ortadoğu liderliğine soyunan Başbakan Erdoğan ülke sorunlarından bihaber durumdadır.

Başbakan aynı zamanda terör örgütü PKK ile yapılan görüşmeleri devlet yaptı diyerek suçu AKP Hükümetinden devletin üzerine yıkma çabasındadır. Ancak devleti yönetme yetkisinin kendilerinde olduğunu unutan Başbakan, bu denli tutarsız açıklamalarda bulunmaktadır. Terör sorununu çözmek yerine müzakere süreci hazırlayarak adına açılım adını verdikleri yıkım sürecinin tehlikeli sonuçlar ortaya koyduğu görülmektedir.

Türkiye’de terör meselesinin çözümü noktasında politikalar üreten bütün sorumluların, bu vaziyeti dikkate alarak harekete geçmeleri, hassasiyet ve dikkatlerini arttırmaları gerekir. Aksi takdirde toplumun biriken acısı, önüne geçilemez bir öfke selini doğuracaktır. Gerekli tedbirlerin alınmaması halinde meydana gelebilecek hadiseler, Türkiye için büyük bedellere yol açacak, sorumluların vebali daha da katlanacak, onlar için hesabı verilemez bir seviyeye yükselecektir.

Antalya Ülkü Ocakları olarak, şehitlerimize Allah’tan rahmet diliyor; Türk Milleti’ne sabır ve başsağlığı dileklerimizi tekrarlıyoruz.

Sayın Genel Başkanım, Saygıdeğer Protokol, Kıymetli Misafirler, Değerli Basın Mensupları ve Sevgili Öğrenciler;

Oğuzata Eğitim Konakları Projesi’nin ilk adımı olan ve 16 Temmuz 2010 tarihinde Aksaray Dikmen Köyü’nde temelini attığımız Oğuzata İlköğretim Okulu’nun açılış törenine hoş geldiniz, şeref verdiniz.

Geleceğimizin doğru şekillenmesinin ancak sağlıklı bir zihin yapısına kavuşmuş, ilim ve ahlak sahibi nesillerle mümkün olabileceğine inanıyoruz.

Ve yine İnanıyoruz ki; bilimde ve teknikte yüksek bir seviyeye ulaşmış, yorum ve üretim kabiliyetine sahip bir gençlik potansiyeliyle; Türkiye, kısa vadede bölgesinde ve nihayetinde dünyada “lider ülke” vasfına erişebilecektir.

Böylece milletimiz daha huzurlu ve mutlu olacaktır.

Bu gaye ve heyecan ile yola çıkarak “Okulsuz Her Köye bir Eğitim Konağı” projesini başlattık ve bugün de burada genç kardeşlerimizin gözlerindeki parıltıya şahit olarak bir kez daha gururlandık.

Bu büyük projeyi gerçekleştirmemizde maddi ve manevi desteklerini esirgemeyen, varlığıyla, ilgisiyle ve emekleriyle bizleri her zaman motive eden Sayın Genel Başkanımız Devlet Bahçeli’ye huzurlarınızda teşekkürlerimi sunuyorum.

Bununla birlikte projenin hayata geçmesinde önemli katkıları olan dönemin Milli Eğitim Bakanı Sayın Nimet Çubukçu Hanımefendiye, Sayın Aksaray Valimize, İl Milli Eğitim Müdürümüze; buradaki tüm çalışmalarda elimiz kolumuz olan, projenin her aşamasında emeği geçen Aksaray Ülkü Ocakları Temsilcimize; okulumuzu sahiplenen ve gözleri gibi koruyan başta muhtarımız olmak üzere, kıymetli Dikmen Köyü sakinlerine, işçisinden malzemecisine emeği geçen tüm vatandaşlarımıza Ülkü Ocakları adına teşekkürlerimi sunuyorum.

Bu duygu ve düşüncelerle Oğuzata ilköğretim Okulu ülkemize ve milletimize hayırlı uğurlu olmasını Cenab-ı Allah’tan diliyor, hepinize saygı ve selamlarımı sunuyorum.

Harun ÖZTÜRK

Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanı

Aziz Vatandaşlarım,

Muhterem Dava Arkadaşlarım,

Yarınımızın Teminatı Sevgili Çocuklar,

Değerli Basın Mensupları,

Hepinizi muhabbetle selamlıyorum.

Bildiğiniz gibi, Dikmen Köyümüzde 16 Temmuz 2010 günü geleceğin mimarları sevgili çocuklarımızın önünü aydınlatmak, irfan sahibi olmalarını temin etmek amacıyla buradaki okulumuzun temelini atmıştık.

Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı’nın dokuz bölgede gerçekleştireceği; “Oğuzata İlköğretim Okulları Eğitim Konakları” projesi çerçevesinde, Dikmenli kardeşlerimize sözünü verdiğimiz ilköğretim okulunu tamamlayarak açılışını bugün yapıyoruz.

Ne kadar sevinsek azdır, ne kadar gururlansak yeterli değildir.

Dikmen bundan sonra daha özgüvenli ve daha geniş imkânlara sahip olacaktır.

Dikmenli evlatlarımız okuyabilmek ve okul bahçelerinin sevincini tadabilmek için başka yerlere gitmekten kurtulacaklardır.

Bu eserin hayat bulmasında emeği, zamanı ve katkısı bulunan her bir arkadaşıma teşekkür ediyorum.

Dikmen Köyü’nün vakur ve erdemli insanlarına bu ilköğretim okulunun hayırlı uğurlu olmasını diliyorum.

Muhterem Dikmenli Kardeşlerim,

Değerli Misafirler,

Sevgili Öğrenciler,

Bildiğiniz üzere, yeni ‘Eğitim ve Öğretim’ yılı geçmişten devraldığı sorunlarla bir hafta önce başladı.

Ancak Dikmen Köyü bu defa sessiz ve çaresiz kalmadı.

Umutlar bir başka bahara ertelenmedi.

Sırtlarındaki çantalarıyla hergün kilometreleri keteden Dikmen’li öğrenciler, artık uzaklara gitmeyecek.

Anneler, babalar, dedeler kaygılanmayacak.

Okul bahçesinin heyecanı, coşkusu Dikmen’i şenlendirecek, ümitlerini canlandıracak, beklentilerini artıracak.

Dikmen artık geleceğinden endişe etmeyecek.

Üstelik Türkiye’nin yarınlarında pay sahibi olacak ve ben de varım diyecek.

Aksaray’ın gelişmesine destek verecek.

Eğitimin, öğretimin enginliğiyle gelişecek, büyüyecek ve saadet dolu günlere kavuşacak.

Öğretmenlerimizin feyziyle ve fedakârlıklarıyla öğrencilerimizin yüzleri gülecek.

Karanlığa buradan da bir ışık tutulacak.

Birlikte yaşamanın sırrına, toplumsallaşmanın güzelliklerine, saygının ayrıcalığına şahit olunacak.

Oğuzata İlköğretim Okulu yaktığı meşaleyle gönülleri, vicdanları ve zihinleri aydınlatacak.

Sevinçler dalga dalga buradan yükselecek.

Sınıflar sevgi, muhabbet ve kardeşlik ruhuyla dolacak, taşacak.

Dikmenli evlatlarımız milletimize hayırlı ve faydalı fertler olabilmek için tüm güçleriyle çalışacaklar.

Bu köyümüzün iftihar kaynağı olmak için yarışacaklar, gayret sarfedecekler.

Millet olarak, nereden gelip nereye gitmek istediğimizi daha şuurlu bir şekilde idrak edecekler ve sorumluluklarının her daim farkında olacaklar.

Tarihimizin ve coğrafyamızın yüklediği vazifeyi gururla taşıyacaklar.

Gerek ailelerinden, gerekse de bu kutlu eğitim yuvasından alacakları bilgilerle, edindikleri görgülerle milli ve manevi değerlerimizi yüceltecekler.

Ben Dikmen’den çok şey bekliyorum.

Burada açılışını yaptığımız ilköğretim okulundan çok şey umuyorum.

Dikmen’in aradığı, özlediği, talep ettiği sosyal, ekonomik ve kültürel dinamizmin ufukta göründüğünü düşünüyorum.

İlim Çin’de de olsa gidip alın kutlu tavsiyesinin takipçileri olarak buradan yükselecek hidayetin sıcaklığıyla Dikmen’in ısınacağını görüyorum.

Bundan dolayı memnun ve bahtiyarım.

Dikmen Köyü makûs talihini bu eğitim ocağıyla yenecektir.

Dileğim budur, isteğim buna yöneliktir.

Biz bir adım attık, arkasını getirecek ve daha iyilerine ulaştıracak olan buradan yetişecek güzide insanlarımız olacaktır.

Aziz Vatandaşlarım,

Değerli Dikmenliler,

Eğitim ve öğretim bir milletin geleceğini tayin eder, hedeflerine ulaştıracak maddi ve manevi vasıtaları ruhunda barındırır.

Öğrencilerimize Türkiye’nin her yöresinde kucağını açan okullarımız; yarınlarımızı tıpkı kilim gibi dokur, oya gibi işler.

Bize kim olduğumuzun bilincini, sahip olduğumuz milli hasletlerinin düzeyini ve Türk milletinin tarihteki rolünü elbette okullarımız gösterir ve öğretir.

Öğretmenlerimizin çabasıyla bilginin, öğrenmenin dünyaya farklı gözle bakmanın lezzetine ulaşırız.

Biliniz ki milletimizin kudretli, kuvvetli ve sözü dinlenir olmasının yegâne yolu buradan geçmektedir.

Milletçe üretmenin, düşünmenin ve medeniyetler klasmanında üst sıralarda bulunmanın çaresi eğitimdir, öğretimdir ve disiplinli bir şekilde çalışmaktır.

Unutmayınız ki okullarımızın parıltısı ve çağlayan gibi akan bilgi pınarı;

√ Cahilliğin kirlerini temizler.

√ İlkelliğin duvarlarını yıkar.

√ Dar kalıpların kilidini açar.

√ Anlaşmazlıkların düğümünü çözer.

√ Hürmetin, uzlaşmanın ve diyalog kanallarının açık olmasını sağlar.

√ Birlikte yaşamanın yönünü ve yöntemini gösterir.

√ Korkunun, tesadüfün, bilinmezliğin karanlığını aydınlatır.

Öğrenmenin, bilmenin şüphesiz yaşı ve sınırı yoktur.

Derinlere inildikçe, mesafe daha da uzar ve bu yolculuk soluk alıp verdiğimiz sürece hiç bitmez.

Eğitimde atılan her adımın, saçılan her tohumun, kesilen her kurdelenin gün gelip meyvelerini vereceği aşikârdır.

Ve böylelikle milletimizin daha müreffeh ve huzurlu bir ortama taşınacağı kuşkusuzdur.

Bu itibarla bugün; Dikmen’li evlatlarımızın geleceğin Türkiye’sinin bilim, sanat, edebiyat, siyaset, bürokrasi alanlarında söz sahibi olabilmeleri için önemli bir başlangıç yaptığımıza inanıyorum.

Bu irfan yuvasının nice başarılı şahsiyeti bağrından çıkararak Türk milletine armağan edeceğini biliyorum.

Açılışını yaptığımız bu ilköğretim okulunun yapımını takdire şayan bir şekilde üstlenen Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanıyla birlikte çalışma arkadaşlarına, buradaki süreci titizlikle takip eden Aksaray Ülkü Ocakları Başkanı ve arkadaşlarına teşekkür ediyorum.

Desteklerini ve ilgilerini hiç esirgemeyen başta bir önceki Milli Eğitim Bakanı Sayın Nimet Çubukçu Hanımefendi’ye, Aksaray Valisi’ne, İl Milli Eğitim Müdürü’ne ve bu okulun vücut bulmasında katkısı, yardımı ve duası geçen herkese şükranlarımı sunuyorum.

Oğuzata İlköğretim Okulu’nun aziz milletimize, siz değerli Dikmenli kardeşlerime ve çocuklarımıza hayırlı uğurlu olmasını diliyorum.

Cenab-ı Allah bizleri mahcup etmesin ve yardımını, bereketini ve ihsanını üzerimizden hiç ayırmasın.

Konuşmama son verirken hepinizi sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

Sağ olun, var olun.

26 Eylül 1932 tarihinde yapılan Birinci Dil Kurultayı’nın 79’ncu yıldönümünü kutladığımız bugün de, Türk dilinin yaşayan muazzam bir değer olduğu yeniden idrak edilecektir.

Türk kültürünün varlığını sürdürebilmesi, itibarını kaybetmeden gelecek nesillere ulaşabilmesi her şeyden önce Türkçe’nin yaygın kullanımıyla mümkün olacaktır.

Zira dil; kültürün aktarılmasında, tanıtılmasında ve ortak hislerin uyandırılmasında tarihi bir rol oynamaktadır.

Aziz milletimizin duygu ve düşüncede aynı düzlemde buluşması, iletişimindeki derin ve kopmaz bağ ile sağlanmaktadır.

Dil, yalnızca teknik ve standart bir uzlaşma ve diyalog vasıtası olmayıp; aklın, bilginin, gönlün ve zihniyetin de tercümanıdır.

Millet varlığının oluşumu, nesiller arasındaki irtibatı tabii olarak dil ile hayat ve vücut bulmaktadır.

Dilin kullanımı ve sahiplenilmesi müşterek bir kimliği inşa etmekte ve savunulmasına da ikamesi olmayacak bir katkı sağlamaktadır.

Bu nedenle “Biz Kimiz?” sorusuna verilecek cevabın dilin muazzam anlam hazinesinde gizli olduğunu bilmek ve görmek lazımdır.

Türkçe, Türk kimliğinin güvencesi, teminatı ve dayanağı olduğundan dolayı milletimizin birlikte ve bir bütün halinde bulunmasının yegâne kaynağıdır.

Bu kapsamda güzel Türkçemizin gelişmesi; bilim, sanat, edebiyat dili olarak cazibe merkezi haline dönüşmesi hepimizin en temel milli sorumluluğudur.

Dilimizin doğru ve temiz kullanımı, yabancı kavram ve sözcüklerin pençesine düşmeden iddiasını ve ilkelerini muhafaza edebilmesi herkesin taşıması gereken başlıca görevdir.

Asırlarca olgunlaşarak bugünlere ulaşan ve ecdadımızın kutlu bir emaneti olan Türkçe’nin çok geniş bir coğrafyada kullanılıyor olması, sahip olduğu potansiyelin de bir kanıtıdır.

Ancak son zamanlarda, Türkçe’nin yanına mahalli dillerin yerleştirilme çabalarına ısrar ve inatla devam edildiği görülmektedir.

Ana dil eğitim taleplerinin sürekli olarak mevzi elde etmesi tehlikeli, ayırıcı ve dışlayıcı bir dönemin hızla yaklaştığını göstermektedir.

Unutmamak lazımdır ki, dilde başlayan bir çözülme ve bölünme, millet varlığına bulaşacak ve birlikte yaşamayı imkansız hale getirecektir.

Türkçe’nin aziz millet fertlerinin buluştuğu, anlaştığı, hislerini paylaştığı büyük kültürel cazibe merkezi olmaktan uzaklaşması vahim sonuçlara ve önü alınamaz karşıtlıklara neden olacaktır.

Bölücü emellerin anadilde eğitim isteklerindeki zorlama ve buna da siyasal sorumluluk mevkiinde bulunanların göz yumması Türk milletini geriye götürerek etnik çatırdamanın eşiğine savuracaktır.

Bu karanlık süreci tersine çevirebilmek için; Türkçe’nin, birlikte yaşamanın ve aynı safta sonsuza kadar bulunmanın en belirgin yollarından birisi olduğu kabul ve itiraf edilmelidir.

Güzel ve zengin dilimizi zayıflatacak her girişim, ikinci plana atacak her niyet ve yanına ortak iliştirmeye yeltenecek her amaç milli yüreklerin inanç kalelerine çarpmaktan kurtulmayacaktır.

Bu duygu ve düşüncelerle aziz milletimizin ve Türkçe’yi gururla konuşarak ellerinde ve dillerinde yücelten herkesin Dil Bayramı’nı kutluyorum.

Türkçe’ye eşsiz destekleriyle Türk milletinin iftihar burçları olan başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, kutlu ecdadımızı hürmet ve minnetle yad ediyorum.

Yaşayan muhterem şahsiyetlere de sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Siirt’te şehit olan 5 askerden biri olan Antalya’nın Korkuteli İlçesine bağlı Küçükköy beldesinden Adem Yörük’ün şehadetide Antalya’ya ateş düşürmüştür. Adem Yörük’ün ailesine ve yakınlarınada başsağlığı dileriz. Vatan evlatlarının her geçen gün hain pusularla şehit düşmesi milletimizi derinden üzmektedir. Türkiye, terör olaylarının bu milletin fertlerine acılar yaşattığı günlere tekrar dönmeye başlamıştır.

Bugün, terör bir şiddet meselesi olmaktan çıkmış, milletimizin sabır ve tahammülünü zorlayan, kangren halini alan bir meseleye dönüşmüştür. Türkiye’de terör meselesinin çözümü noktasında politikalar üreten bütün sorumluların, bu vaziyeti dikkate alarak harekete geçmeleri, hassasiyet ve dikkatlerini arttırmaları gerekir. Aksi takdirde toplumun biriken acısı, önüne geçilemez bir öfke selini doğuracaktır.

Bölücü terör hazırladığı kanlı saldırılarla toplumu korkutmak, sindirmek ve teslim almak için her çirkefliğe ve vahşete başvurmaktadır. PKK ile AKP arasındaki görüşmelerin, mutabakat arayışlarının maliyeti çok ağır olmaktadır.

Hükümetin terör örgütüyle görüşmeler yapması ve bu görüşmeleri meşru bir iş gibi yansıtması terörün her geçen gün daha da azmasını yol açmaktadır. AKP Hükümeti yaptıkları ile PKK’ya yol açmış ve kanlı saldırılarını icra edebilmesi için yığınak yapmasına göz yummuştur.

Türkiye giderek bir bunalım ortamına doğru sürüklenirken, demokratik çizginin dışına çıkılarak kitlesel tepki verilmesini ve bir kaosun yaratılmasını amaçlayan terör örgütleri, acılardan ve korkulardan beslenmeye çalışmaktadır. İstenilen kargaşa ortamının yaratılmasının metodu, toplumsal bir çatışma zeminini provokasyonlarla temin etmektir. Türk milleti hazırlanan bu provakasyonlara her daim uyanık olmalıdır.

Antalya Ülkü Ocakları olarak, şehitlerimize Allah’tan rahmet diliyor; Türk Milleti’ne sabır ve başsağlığı dileklerimizi tekrarlıyoruz.

İkinci Dünya Savaşının o acımasız kıyım dolu yıllarını yaşayan Kırımlı soydaşlarımızın çektiklerini anlatabilmemizin imkânı yoktur. Sürgünler, esir kamplarında olmadık işkenceler, vahşice kıyımlar, açlıkla ölüm arasında, ölenin yolda kaldığı cehennem yürüyüşüne yürüyorlar. Asılardır sahiplendiğin gök kubbe altında, hür ufuklara doğru at koşturduğun topraklarda esarete düşerek bu topraklardan sökülüp atılıyorsun. Başka bir milletin esareti altında bir başka millete karşı cephelerde savaşarak canlar veriliyor. Daha tarifsiz birçok vahşice katliamı ve yaşanan trajediyi anlatabilmek hiçbirimizin yapamayacağı mahiyettedir. Bu trajediyi ancak, içinde yaşayarak objektifi olan ve bu olayları içinde kızdırarak, kızgın lavlar misali kalemiyle kâğıda dökebilen Cengiz Dağcı anlatabilir.

Savaş yıllarında sürgün olup, esir düşen ve daha sonra yıllarca yurdundan uzak yaşayan ama yurdunun ana dilini, en önemlisi Türklüğünü unutmayan bu büyük edebi kişilik Cengiz Dağcı’dır. 9 Mart 1920 tarihinde Kırım’ın Yalta şehrinin Gurzuf  kasabasına yakın Kızıltaş köyünde doğan Cengiz Dağcı’nın, çocukluk yılları kıtlık, yoksulluk, Rus emperyalizminin zulmü ve büyük baskılar altında geçer. Babasının Kırım’dan sürgün yaşaması onun gurbet temalı ve hüzünlü bir üsluba sahip olmasına neden olmuştur. Çocukluk yıllarında Rus yazarların eserlerini okuyarak edebiyatla iç içe olmuştur. İşte bu yıllarda ilk şiirlerini kaleme almaya başladı ve ilk şiiri Kırım Gençlik Dergisinde yayınlandı. Bazı şiirlerinin de Kırım Yazarlar Birliğinin Edebiyat Mecmuâsında yer almasıyla üstün bir yazar olmasındaki ilk adımı atmıştır. Kırım Pedagoji Enstitüsüne girerek tahsilini sürdürürken, II. Dünya Savaşı’nın başlaması ile tahsilini bitiremeden askere alındı. Odesadaki Subay Okuluna gönderilerek Rus ordusuna dâhil edildi. Ruslar, Kırımlılara hiç güvenmiyordu ve onları savaşta kalkan olarak kullanmaya çalışıyordu. Oysa o ve onun gibi pek çok Kırımlı, savaştan evvel insan yerine bile konulmuyordu.

Bir süre Rus ordusunda savaşmış ve daha sonra Ukrayna Cephesinde Almanlara esir düşmüştür. Almanlar tarafından kurulan Türkistan Lejyonuna katılıp, yıllarca baskısı altında yaşadığı Ruslara karşı savaştı. Daha sonra Polanya’ya geçerek burada hayatının en değerli insanı olan eşi Regina ile tanışmış ve onunla evlenmiştir. 1945-46 senelerinde binlerce Türkistanlı ile birlikte Türkiye’ye gelmek için müracaatta bulundu. Fakat devrin idarecileri tarafından bu istekleri kabul edilmediği için gelemedi. Daha sonra çaresiz ortada kaldığı için Kızılhaçın yardımıyla İngiltere’ye gitti. Londra’ya yerleşti ve birçok eserinde burada, hiç gelemediği Türkiye’nin dili Türkçe ile kaleme almıştır.

Savaş yıllarında yaşadıkları onun psikolojisinde derin etkiler bırakmıştır. Eserlerinde yaşadıklarını dile getirerek, Kırım Türklerinin savaş öncesi ve sonrası çektikleri sıkıntıları ve yaşam tarzlarını hatıra şeklinde romanlarında işlemiştir. Cengiz Dağcı’nın yaşamını kaleme aldığı “Yurdunu Kaybeden Adam” eseri bizzat kendini anlatmaktadır. Bütün dünyayı yerle bir eden, hatta kimyasını bozan II. Dünya Savaşı ile başlayan “Korkunç Yıllar” binlerce insanı vatansız, yurtsuz bırakırken, biz Türkçe konuşanlara önemli bir edebiyat adamını kazandırdı. Aslında bu acı dolu yıllar içinde Cengiz Dağcı’yı kazanmak bir teselli olmuştu.

Anavatanından, Türkiye’den yıllarca uzak yaşasa da anamın dili dediği Türkçe ile yazmayı tercih etmiştir. Türkiye’de yayınlanan ilk eseri olan “Korkunç Yıllar” 1956 yılında bizzat Yaşar Nabi’nin arzusu ile basılarak Türkiye ile tanışmıştır. Basılan ilk eserinin redaksiyonunu da şair Ziya Osman Saba yapmıştır. Eserlerinin Türkiye’de büyük ilgi uyandırması üzerine birçok eseri daha basılarak Türkiye’de önemli yazar olmayı başardı. 1970’li yıllarda Türkiye’de sağ-sol kamplaşmasının başladığı, terör olaylarını arttığı ve sanatçılar arasında keskin görüş ayrılıklarının başladığı yıllardı. “O Topraklar Bizimdi” kitabında Komünizme ağır eleştirilerde bulunmasından dolayı Türkiye’nin politik ortamında tavır geliştirilmesine yol açar. Cengiz Dağcı’nın vatan özlemi ve milliyetçi duygular ile kaleme aldığı eserlerinden dolayı Türkiye’de faşist yazar damgası vurulmaya çalışılmıştır. Yıllar öncesinde savaşın ortasında toplanan Alman birliğine katılmak istemeyince komünist damgasını yemişti.

Cengiz Dağcı “bir yazar hangi dilde yazar ise o dilin yazarıdır” diyerek, Polonyalı yazar Kozinevski’yi örnek gösteriyor ve İngilizce yazan Kozinevski’yi Polonyalı olmasına rağmen ülkesinde kimsenin tanımadığına işaret ediyor. Yazarın milliyetini ve özü olan dilinin önemini ve bağlantısını dile getirmiştir. Çünkü bir milleti var eden en önemli etken kültürünün geleceğe doğru ilerlemesinin teminatı olan dildir. Dağcı, bu bilinç ile ana dilim dediği Türkçe ile birçok başarılı eser ortaya koyarak Türk edebiyatının zenginleşmesinde önemli bir rol oynamıştır.

Kırım’ın genç yazarının pek bilinmemesine rağmen Kırım Tatarca şiirleri de vardır. Dağcı gençlik yıllarından itibaren tarih ve edebiyata karşı büyük ilgi duyarak yaşamıştır. Yaşadığı dönemin koşulları, sürgün yıllar ve savaşlar onun psikolojisinde yoğun bir karmaşa oluşturarak, edebi yaşantısında önemli etkenler ışığında abide yapıtlar ortaya koymasını sağlamıştır.

Batı edebiyatı okumuş, derin bilgi ve kültür sahibi olan hayat arkadaşı Regina Hanım, Dağcı’nın romanlarını yazmasında en büyük destekçisi idi. Gurbette, vatanını, yurdunu kaybederek yaşamını sürdürmesindeki tek teselli kaynağı eşi olmuştu, Dağcı’ya. Belki de yurdundan, vatanından hatta anasından sonra en önemli değeri eşiydi.

Cengiz Dağcı’nın romanlarında ana temayı Kırım Tatarları’nın sürgün yıllarında ve İkinci Dünya Savaşı sonrasında yaşadıkları dram oluşturdu. Eserlerindeki antikomünist yaklaşım sebebiyle, sağ-sol kutuplaşmaları Dağcı’yı “sağcı yazar” olarak, bir kesimin yazarı haline getirdi. Yaşadığı savaş ve sürgün yıllarında Ruslardan ve komünist yönetimden yediği darbeler nedeniyle antikomünist bir yapıya sahip olarak eserlerine bunu açık şekilde yansıtmıştır. Fakat belli bir kesimin yazarı olarak anılmaktan pek hoşlanmıyordu. Çünkü sanatçıların kutuplaşmalara taraf olmasını istemiyordu. Cengiz Dağcı bunu şu şekilde dile getiriyor: “Ben yazarların kutuplaşmalar içinde yer almasından hoşlanmıyorum. Yazar, toplumun her kesimine hitap eder.” Dağcı’nın bu tutumu sanat ve edebiyat dünyası için önemli bir durum teşkil etmektedir. Yazar yazdıkları ile toplumun her kesimine hitap ederek onları bütünleştirme çabası içinde olmalıdır. Çünkü onlar toplumların geleceğe doğru yürümesinde öncü rol oynayarak, toplumların aynası olarak önemli bir temsil hakkına sahiptir. Yazar bu saygınlığını sürekli taşıyabilmesi için toplum içindeki duruşundan taviz vermeden atiyi şekillendirme hayalini canlı tutmalıdır.

Kırım Türklerinin maruz kaldıkları sürgün ve vahşeti destansı bir yapıya dönüştürerek romanına aktaran Dağcı, sanki yeniden Türklüğün dirilişini dile getiriyordu. Tarihte yazılan destanların ruhunu kaleminde yaşatarak bir milletin makûs talihini romanlarıyla destanlara dönüştürebilmiştir. Cengiz Dağcı’nın romanları ve “Anneme Mektuplar” eseri sadece destansı motifler taşıyor sanılmasın. Çünkü Dağcı’nın eserlerinde 1917’den sonra Kırım’ın ve Kırım’lının yaşadığının destanı olmuştur. Hiç kimsenin duymadığını duymuş, yaşamadığını yaşamış bir edebi çınar olmuştur. Savaş yıllarını anlatan hiçbir roman “Korkunç Yıllar” ve “Yurdunu Kaybeden Adam”ın başarısına ulaşamamıştır. Çünkü hiçbir romancı Sadık Turan’ın yaşadığını yaşamadı; cehennem gibi bir savaşın iki cephesinde birden bulunmadı ve hiçbir savaşçı romancı yurdunu kaybetmedi.

“Anneme Mektuplar” Cengiz Dağcı’nın Londra’daki kafesinde çocukluğunda yaşadığı o zor günlere gidip gelmesiyle meydana gelmiş destanî bir romandır. Kırım’da bıraktığı ve bir daha yanına dönemediği annesine özlemle, hayalinde kurgulayarak annesine mektuplar şeklinde bir destanın parçalarını bir araya getirmiştir. Her mektupta kurguladığı hayalini sanki yaşamış gibi aktarışı, aslında bu anlatılanların Kırım’ın öz hikâyesi olduğunu gösterir. Bu eserdeki verdiği aşk hikâyeleri, mekânlar, canlı ve kanlı şekilde anlatılışı Kırım’ın bütün dokularını romana işlemiştir. Tıpkı Cengiz Aytmatov’un “Toprak Ana” ‘daki gibi sıcak bir ana motifi; parçaları, mektupları sımsıcak birbirine bağlar. Baktığımızda Cengiz Dağcı Kırım Türklerinin acısını ve mücadelesini anlatırken, Cengiz Aytmatov’da Kırgız Türklerinin mankurtlaşmaya karşı verdiği mücadeleyi dile getirmektedir. Her iki Türk topluluğuna da bu eziyetleri yaşatan Rusların komünist yönetim yapısı ve kıyıma dayalı politikasıdır. Her iki yazar toplumunun özgürlük savaşçısı olarak tüm dünyada toplumlarının temsilcisi olmuştur. Tüm dünyaya Türklerin mücadeleci yapısını ve edebi alandaki üstünlüğünü ispatlayarak, Türk edebiyatını dünya literatüründe en üst seviyeye taşımışlardır.

“Yansılar” kitabının sonunda yer alan bir ek hikâye var: Yurdunu Kaybeden Bir Adamın Zamansız Çilesi. Bu hikâyesi yine Kırım’ın bir başka destanını dile getirmektedir. Harpten dönen bir savaşçının vatanında karşılaştığı cesetlerle dolu manzara ve vagonlara doldurularak bilinmez ufuklara gönderilen binlerce çoluk çocuk, ihtiyar… “Anneme Mektuplar” ‘daki çoğalarak yeniden dirilme motifini bu eserinde de işlemiştir. Cengiz Dağcı’nın eserlerinde işlediği çoğalarak, yeniden dirilme unsuru; bilinçaltında sürekli tuttuğu Türk destanlarının özünden alarak yeniden şekillendirme ve tarihte olduğu gibi Türklüğü yeniden diriltme esasını işlemektedir.

Savaş yorgununun dramatik ve esrarlı ruh macerasını işleyen “Benim Gibi Biri” eserinde savaş sonrasında yersiz, yurtsuz, vatansız kalan bir adamın garip ve esrarengiz yolculuğunu anlatmaktadır. Sanki bütün bir coğrafya insansız kalmış gibi savaşçı yeni mekânlar ve ufuklar peşinde oradan oraya sürüklenmeye başlamıştır. Dağcı, bu savaşçının meçhul bir şekilde yaşaması ve vatan, millet sevgisi ile geçen uzun yılların ruhunda verdiği derin acıyı her an hatırlayarak içini sızlatmasını en mühim motiflerle ince bir şekilde işleme ustalığını göstermiştir. Dağcı yaşadığı hikâyeleri ruhunda en iyi biçimde çözümleyerek, tarih ve edebiyat şuuru ile geleneksel motifleri geleceğe uyarlayarak eselerinde doyumsuz bir haz vermektedir.

Cengiz Dağcı halkının yaşadığı sürgünü sembolleştirerek Türk halkının yaşam biçimine uyarlayarak ortaya koyduğu bir diğer başarılı eseri de “Dönüş” ‘tür. “Dönüş” romanı Türkiye’de ve dünyada filmi çekilerek görsel şekilde hayranları ile buluşmuştur. Kırım’a uygulanan baskıcı rejimin benzeri olan başka bir baskıcı yapı Türkiye’deki feodal düzen ve bu düzenin sonucu eşini gurbete gönderen kadının çektiği eziyetleri, kendi yurdundaki yaşanan acıları uyarlayarak dile getirmiştir. Cengiz Dağcı hem yurdundaki eziyetleri hem de vatanım dediği ülkenin eziyet gören insanların sorunlarını ve acılarını bir nakkaş gibi nakış nakış sayfalarına işlemiştir. Gurbet ve acılar onun üslubunu oluşturarak çekilen zulmü eserlerinde işleyerek bir milletin, bir vatanın çilesini simgelerle dile getirmiş ve Türk edebiyatının üstün sanatçısı olarak çok büyük katkılarda bulunmuştur.

Kırım, anavatanı onun hep daim hayalinde olmuştur ve ona kavuşma özlemi sürekli yüreğinde olmuştur. Tatarların sürgünden sonra anavatanına geri dönmesi onu çok mutlu ediyor. Maddi imkânsızlıklar nedeniyle eserlerinin Kırım’daki Tatarlara kavuşamaması içinde bir sızıdır. Yüreği sürekli Tatarlarla birlikte atıyor ve kendisi gibi sürgünden dönemeyen Tatarlarında Kırım’a kavuşması için dua ediyor…

KAYNAKLAR
1 – http://www.cengizdagci.org/default.asp?id=84604&lng=1
(Ahmet Bican Ercilasun, Prof. Dr., Cengiz Dağcı’nın Veya Kırımlı’nın Dramı, Emel Dergisi, Sayı:168, Eylül-Ekim 1988, s.21-25)
2 – Cengiz Dağcı- http://www.ulkuocaklari.org.tr/default.asp?CCC=MenuSistemi&UO=AltIcerik&ID=491&MenuID=26
3 – Mustafa Köker, Cengiz Dağcı, Kardeş Kalemler Dergisi, Sayı:4 Nisan 2007, s.28-37
4 – http://www.bibilgi.com/Cengiz-Da%C4%9Fc%C4%B1

Bizim, Türk Milliyetçileri olarak dâvamız Türk Milletinin varlığını yüceltmek ve ebediyyen devam ettirmek davasıdır. Bu fikrin, bu dâvanın üstünde başka hiç bir fikir, başka bir dâva yer alamaz. Türk Milletinin varlığını korumak, yükseltmek ve onu ebediyyen devam  ettirmek fikrine hizmet etmeyen, bu fikre uygun olmayan hiçbir davranış, hiçbir hareket, Türk Milleti için meşru olamaz.   Milletler  arasında devamlı  bir yarışma,  bir mücadele sürüp gitmektedir. Her millet kendi milletini daha üstün yapmak, daha refahlı, daha saadetli, daha medeni, daha ileri bir millet yapmak için çırpınır ve mücadele eder.

Bu şuurdan, bu duygudan, bu kutsal ihtirastan mahrum olan milletler, yok olmaya, sürünmeye mahkumdur. İşte tarihin kaydettiği en eski devirlerden beri milletler arasında sürüp giden bu mücadele içinde Türk Milletinin bir ân önce içinde bulunduğu bakımsız, fakir, geri kalmış ve kuvvetsiz durumdan kurtulması, başkalarına avuç açarak yardım dilenme durumundan kurtularak kendi gücüyle ayakta duran, sözünü ve şerefini her yerde saydıran güçlü, medeniyette en ileri, refahta en ileri bir millet hâline gelmesi… Dâvamız budur. Türk Milletinin böyle bir varlık haline gelmesi her şeyden önce milliyetçilik şuuruna ve Türk Milletini yeryüzünde en refahlı, en güçlü, en medeni bir millet haline getirmek ülküsüne, ihtirasına sahip olmakla mümkündür.

Bugün Milliyetçi Hareket diye bayrağını açtığımız, sevgili milletimiz, aziz vatandaşlarımız tarafından daha çok kulak verilen, daha büyük sevgiyle bayrağının altında toplanılan bu hareketin gayesi, manâsı budur.

Bugün yeryüzünün ileri ve modern memleketleriyle Türkiyemizin arasındaki mesafe kapanmak yerine daha ziyade genişlemekte ve açılmaktadır. Bundan yüzyıl evvelki Türkiye’nin, meselâ o zamanın Almanya ve İngilteresiyle, bugünün Almanyası ve İngilteresi arasındaki mesafe küçülmek yerine büyümüştür, büyümektedir. Memleketimizde uygulanan kalkınma programları, kalkınma plânları propaganda mahiyetindedir. Avrupa İktisadi İşbirliğinin ilim adamları tarafından yapılan incelemeye göre bugün Türkiye de uygulanmakta bulunan plân ve programa göre memleketin yılda kalkınma hızı yüzde yedi olarak kabul edilmiştir. Yüzde yedinin yüzde üçü, her yıl artan nüfusun ihtiyaçlarına gitmektedir. Geri kalan yüzde dört elde edildiği takdirde, bu hızla Türkiye kalkınacak olursa bugünkü ileri Avrupa memleketleriyle ancak 249 yıl sonra aynı seviyeye gelebilir. Böyle bir yavaş harekete; Türk Milletini sefalet içinde, perişanlık içinde kalmaya, sürünmeye zorlayan böyle az bir kalkınmaya şuurlu Türk Milliyetçileri olarak isyan etmek, başkaldırmak, Türk Milletinin varlığını bir an önce kurtarmak dâvası güdenler için en kutsal bir vazifedir. Milliyetçi Hareket olarak bunu yapıyoruz.

Milletimizin yaşaması, yükselmesi için herşeyden evvel tek kalp olarak çarpmak, tek ruh, tek ses halinde birlik beraberlik içinde bulunmak lâzımdır. Bugün bir çok felaketlere uğramış olmaklığımıza rağmen, yeryüzünün en büyük milletlerinden birisi Türk Milletidir. Tuna nehrinden, Balkan dağlarından Çin’e kadar hâlâ Türkler uzanmaktadır, hâlâ Türklerin yurdundan geçilmektedir. Bu büyük milletin tarihte yapmış olduğu büyük işler ve gelecekte yeniden ortaya çıkaracağı büyük varlık, bu bölgede gözü olan, Türk Milletinin güçlenmesinden endişe duyan, bir takım yabancı kuvvetleri, yabancı çevreleri endişelendirmektedir. Bunun için de Türk Milletinin güçlenmesini, kalkınmasını engellemek için herşeyden evvel milli birliğimizi ve bütünlüğümüzü bozacak, parçalayacak fesat tertipleri, fitne hareketleri halkımızın içine, milletimizin arasına yayılmaya, salınmaya çalışılmaktadır.Türk Milletinin kalkınması için her Türkün daima birinci plânda gözetmesi icabeden husus, birliğin korunması, beraberliğin korunması, bizi parçalayacak, bizi birbirimizden soğutacak, bizi birbirimize karşı getirecek her tertibin elbirliğiyle karşısına dikilmek olmalıdır. Birliğimize kasteden tertiplerin başında komünizm, bölgecilik ve mezhepçilik gelmektedir.

Partizanlık da millî birliğimizi bölen unsurların başındadır. Bugün memleketimizde demokratik bir düzen, bir nizam tatbik edilmeye çalışılmaktadır. Bir çok partiler vardır. Fakat particilik, parti menfaatları öyle bir kanser hastalığı gibi milletin bünyesini sarmaya çalışmaktadır ki, bu hastalığa tutulan milletimizin, memleketimizin çocukları, insanları gözleri dönüyor, millî birliği, memleketin, devletin yüksek menfaatlarını unutuyorlar, kişisel menfaatlar ve partizan menfaatların pençesinde memleketi tehlikeli ve ıstıraplı bir yöne doğru sürüklüyorlar. Onun için her şeyden evvel şunu her Türk hatırda tutmalıdır: Türk Milletinin birliğini, beraberliğini, hür ve bağımsız yaşamasını sağlamayan, hür ve bağımsız yaşamasına, yükselmesine zararlı olan her çeşit tutum, Türk Milleti için değerini kaybetmiş, Türk Milleti için ortadan kaldırılması icap eden bir husus olur. Binaenaleyh, demokrasi derken particilik derken, her şeyin üstünde Türk Milletinin menfaatlarını, Türk Milletinin birliğini, bütünlüğünü, beraberliğini ve yüksek menfaatlarını gözetmek her Türk’ün şaşmaz şiarı, şaşmaz düstûru olmalıdır. Buna aykırı düşen davranışlar her Türk için menfurdur, ezilmesi lazımdır.

Bugün Ortadoğu’da menfaatları bulunan devletler Türkiye’nin taşıdığı büyük önem dolayısıyla ve Türk Milletini sahip olduğu büyük hayatiyet dolayısıyla Türk Milletini parçalamak, Türk Milletini zehirlemek, onun ahlâkını bozmak onu fesada uğratmak için, onu güçten kuvvetten düşürmek için onu birbiriyle boğazlaşan, birbirini boğan, birbirini yok feden bir cemiyet, bir millet haline düşürmek için her çeşit fitneye, her çeşit tuzağa, her çeşit hileye başvurmaktadırlar. Türk Milleti, kabiliyetli, büyük bir millettir. Bunları anlayacak sağduyuya sahip bir millettir. Hepimiz atadan gelme bu yüksek vasıflarımızı daima uyanık bulundurarak, bu fesat faaliyetlerine karşı varlığımızı korumanın çaresini bulmalıyız.

Türk Milletinin kalkınması için herşeyden evvel Türk Milletinin millî benliğine, millî varlığına dönmesi lâzımdır. Bir milletin yükselmesi, millî değerler meydana getirmesiyle mümkün olur. Bir millet millî ahlâk sahibi olarak, kendi dinine, imanına, ahlakına, âdetlerine, tarihine, geleneklerine sahip olarak ancak gücünü kuvvetini muhafaza edebilir, yükselebilir. Kendi benliğinden uzaklaşan, kendi benliğini hor gören, kendi kendini beğenmeyen, başkalarını kendinden üstün zanneden, başkalarını kopya etmeyi marifet sayan bir millet kendini kaybetmiş, çoktan ölmüş olur. Onun için bizim milletimizi kalkındırmak için açtığımız mücadelede; herşeyden önce üzerinde durduğumuz husus: Biz Türk’üz, kendimize benzeriz, kuvvetli, vasıflı, meziyetli, ahlâklı bir milletiz. Başkalarından eksik bir tarafımız yoktur. Başkalarını kopya ederek yükselmemiz mümkün değildir. Kendi benliğimize güveneceğiz, kendimize dayanacağız, kendi özelliklerimize dööneceğiz, kendi millî âdetlerimize, ahlâkımıza döneceğiz. Ama modern ilmi, modem tekniği de alıp, onda da bir ân önce yükselmenin çarelerini bulmak suretiyle memleketin kalkanmasını sağlayacağız.

Memleketteki her çeşit faaliyetin ve özellikle fikir faaliyetlerinin, güzel sanatların Türk Milletinin millî varlığını korumak, geliştirmek, Türk Milletini uyandırmak ve yükseltmek yolunda seferber edilmesi lâzımdır. Bugünkü gibi san’at faaliyetlerinin başıboş, çeşitli düşman fikirlerin, çeşitli düşman faaliyetlerin elinde âlet ve oyuncak olarak Türk Milletinin ahlâkını bozmak, Türk Milletinin kültürünü yok etmek, Türk Milletinin fikir faaliyetini öldürmek, onu fikirsiz, ruhsuz,, millî benliğinden uzaklaşmış, millî benliğini öldürmüş hâle getirmek yolunda kullanılmasına müsaade etmemek lâzımdır. Onun için Dokuz Işık görüşünün, Dokuz Işık millî doktrininin Türk Milletini kalkındırmada gözönünde bulundurduğu bu hususu ; bilhassa kültür ve san’at hayatımızın, fikir hareketlerinin, yazı hayatımızın yüzde yüz millî hedeflere doğru yönelmiş, yüzde yüz millî hedeflerin emrinde, millî ülkünün emrinde ve Türk Milletinin yükselişini sağlayacak yönde seferber edilmesini birinci plânda gözönünde bulundurmaktayız. Başıboş, solcu, komünist, marksist, ne idüğü belirsiz, soysuz, Türk ahlâkına kasdeden, kültür, san’at, fikir hareketlerine asla müsaade etmeyeceğiz.

Size büyük bir prensibi işaret ediyorum; Biz, Türk Milliyetçileri olarak, ancak Türk Milletine yararlı olacak faaliyetler için Türkiye’de hürriyet tanırız. Türk Milletini bozacak, Türk Milletini zarara uğratacak, onun hayatı için tehlike teşkil edecek hiç bir harekete hürriyet tanıyamayız.Türk Milletini yıkma, Türk Milletini yok etme hürriyeti diye bir hürriyet bu topraklarda tanınamaz.

Güzel san’atların plânlı bir şekilde millî hedeflere doğru seferber edilmesi ve bütün Türk Milletininin millî enerjisinin harekete geçirilmesiyle Türk Milletinin kalkınması kısa zamanda gerçekleşebilir. Çünkü Türkiye’de sermaye birikimi yoktur. Türkiye’de birçok imkânsızlıklar vardır. Bunların yenilmesi ancak Türk Milletinin faaliyete geçirilmesi, uyandırılması, millî davalarının sahibi haline getirilip, millî enerjisinin, seferber edilmesi ile mümkündür.

Türk Milletinin binlerce yıllık tarihi boyunca yenilmez olmasını sağlayan ve bugüne kadar her felâketin üstesinden gelerek, her tehlikeyi çiğneyip üstüne çıkmasını sağlayan bazı millî vasıfları, gelenekleri ve inançları vardır, karakteri vardır. Bunların başında asla yenilmeyi kabul etmemek, asla mağlup olmayı kabul etmemek, boyun eğmeyi kabul etmemek; boyun eğmeye, mağlup olmaya karşı çıkmak görüşü, karakteridir. Teslim olmayı red, mağlup olmayı red, yenilmezliğin sırrıdır. Durum ne kadar karanlık olursa olsun, ne kadar imkânsızlıklar içinde bulunursak bulunalım, asla yenilmeyi kabul etmemek, asla teslim olmayı kabul etmemek Türklüğün ezeli şiarıdır. Unutmayın: Bizi kısa zamanda büyük yapacak, kurtaracak olan büyük fikir, büyük ruh budur. Bu büyük ruhu daima yaşatıp, her yere götüreceksiniz. Bununla beraber yükselmek, milli bir devlet olarak, millet olarak yükselmek, yeryüzünün en güçlü, en adaletli, ilimde teknikte en ileriye gitmiş, en büyük varlığı haline yükselmek için büyük bir şevk, büyük bir heyecan, büyük bir azim ve ihtirasla dolu olmak da gereklidir. Şahsi menfaat ihtirasları insanları küçültür. Fakat, Milletini yükseltmek için büyük bir aşk ve ihtirasla dolu olmak insanları yücelten bir sırdır.

Her şeyin üstünde Türk Milletinin millî menfaatlerini görmek ve büyük Türkiye’yi kurmak ülküsünü, ihtirasını, aşkını taşıyacaksınız. Bu aşkla dolu, bu aşkla kendinizi unutmuş hâle geleceksiniz, bu aşkla bir alev haline geleceksiniz; dokunduğunuz her Türk’ü tutuşturacaksınız ve böylece önümüzde her engel yıkılıp, yollar bize açılacaktır. Milletçe hasis menfaatlaren üstüne çıkmayı bileceğiz ve birbirimize karşı derin bir sevgi, derin bir saygı beslemeye, bu yola girmeye dikkat edeceğiz. Hak ve adalet duygusunu her şeyin üstünde tutacağız. Vatandaşlarımızın hakkını kendi hakkımız gibi, hatta ondan daha mukaddes, daha değerli olarak görerek gözeteceğiz. İnsanlar, sıkıntı çekmeye, aç kalmaya, sefalet içinde yaşamaya, milleti için, arkadaşları için, ailesi için, sevdikleri için her çeşit belâyı göğüslemeye tahammül edebilirler. Ama bir şeye asla tahammül etmezler: Haksızlığa, adaletsizliğe. Türk Milletinin yükselmesini, kalkınmasını düşünürken her şeyin üstünde hak ve adalet duygusunu her yerde yerleştirmeye, her yerde hâkim kılmaya mecburuz. Bunu yapmaksızın Türk Milletinin yükselişi düşünülemez. Türk vatanının selâmeti düşünülemez. Ama bunu fert olarak, aile olarak, grup olarak, parti olarak hepimiz vazgeçilmez mukaddes bir ilke, bir düstur yapmalıyız. Bugün memleketimizin çekmekte olduğu büyük sıkıntıların mühim bir sebebi de içinde bulunduğumuz haksızlıklar, adaletsizliklerdir. Milletimizi bölen kinler, garezler, düşmanlıklar, çekişmeler hep haksızlığın, adaletsizliğin meydana getirdiği şeylerdir.

Adaletten söz açmışken sosyal adalet, sosyal yardımlaşma, fırsat ve imkân eşitliği konularından da kısaca bahsetmek lazımdır. Bizim açmış olduğumuz milliyetçilik bayrağı, Dokuz Işıkçılık bayrağı memleketimizde tam bir sosyal adaleti, her sahaya ait bir adaleti kurmayı kendisi için baş prensip edinmiştir. Sosyal adalet demek, vatandaşlar arasında taşınan yükler, mükellefiyetler ve gelirlerin, nimetlerin çalışmaya göre, gayrete göre, liyakat ve kaabiliyete göre adaletle dağılmasını sağlayacak bir düzen demektir. Sosyal yardımlaşma; bir millet; aynı devletin çatısı altında, aynı vatanda yaşayan bir millet, bir evde yaşayan bir ev halkı gibidir. Nasıl bir evde yaşayan bir ev halkı birbirine karşı sorumluysa, birbirinin vebalini taşıyorsa, birbirini iyi durumda bulundurmaya, birbirine el uzatmaya, yardım etmeye, birbirinin ıstırabıyle, derdiyle ilgilenmeye vazifeliyse, bir milletin insanları da böyledir. Türk Milletini köylüsüyle, çiftçisiyle, işçisiyle hepsini içinde toplayan bir Sosyal Yardımlaşma ve Güvenlik Teşkilâtı kurmaya mecburuz. Böylece memlekette, arkası varmış yokmuş iltiması varmış yokmuş, parası varmış yokmuş gibi bir lüzum, bir durum ortadan kalkarak bütün vatandaşların ihtiyacı olan yardımın sağlanması, ihtiyacı olan himayenin sağlanması mümkün olacaktır.

Bir önemli noktayı da işaret etmek istiyorum. Bu nokta da Şudur: Biz hiç kimseye benzemeyiz. Benzemeyi de istemeyiz, biz Türk’üz. Şanı olan, şerefi olan, şanlı bir tarihi olan, üç kıtada hüküm sürmüş olan, büyük medeniyetler yaratmış olan,
büyük bir milletiz. Başka milletleri, başka memleketleri taklit etmeye, onların sistemlerini kopya etmeye ihtiyacımız yoktur. Bunu şunun için söylüyorum; Başlatmış olduğumuz Dokuz Işık hareketi, başlatmış olduğumuz Türkçülük, Milliyetçilik hareketi, Türk Milleti içinde hızla gelişiyor. Hızla gelişirken gerek komünistlerin aleyhimizde açmış oldukları kampanyalar, propagandalar, gerek diğer düşman faaliyetlerin aleyhimizde girişmiş oldukları propagandalarda bizim için <nazi> gibi, <faşist> gibi bir takım ithamlar ileriye sürülmektedir. Buna dair açıklamayı ilerdeki sahifelerde yapacağız. Fakat burada şu kadar söyleyeyim ki, bizim hareketimiz ne bir nazi, ne bir faşist hareketidir, Milliyetçilik hareketidir.

Bizim tarihimizde Meteler, Ertungalar, Cengizler, Timurlar, Fatihler, Yavuzlar, Alparslanlar, Kılıçarslanlar, saya saya bitmeyecek kadar büyük işler yapmış olan büyük şahsiyetler, dünyaya örnek teşkil edecek büyük eserler vermiş olan insanlar varken, bizim kurtarıcı diye başka bir milletlerin ortaya attığı bir takım görüşleri kopya etmeye, onları benimsemeye ihtiyacımız yoktur. Böyle bir şeyi millî izzet-i nefsimize bir darbe telakki ederiz. Bizler başkalarını taklit etmeyi en büyük şerefsizlik sayarız. Bizim yolumuz Dokuz Işık yoludur. Ne komünizm, ne kapitalizm! Türkiye’yi, Türk Milletini yeniden güçlendirecek, yeniden ilimde, teknikte en yüksek seviyeye çıkaracak olan yüzde yüz millî, yüzde yüz yerli, modern ilmi ve tekniği de önder edinmiş olan Dokuz Işık yoludur. Kurtuluş yolu budur.

Türk milletinin birliğini ve bin yıllık kardeşliğini baltalamaya çalışan kirli cinayet şebekesi ve siyasetteki uzantıları huzur

suzluğun ve istikrarsızlığın çıbanbaşları olmuşlardır.

AKP hükümetinin bugüne kadar gösterdiği kayıtsızlık, ihmal ve tolerans bölücü terörün ideolojik ve lojistik ikmal kanallarını açık tutmuş ve önündeki pürüzleri birer birer kaldırarak tutunduğu zemini güçlendirmiştir.

Maalesef şehitlerimizin artmasıyla hükümet cenahından gelen kararlılık beyanları şu ana kadar etkili bir sonuç doğurmamış, milletimiz öldürülen teröristlerin istatistikî bilgisinden başka bir gelişmeye şahit olmamıştır.

Başbakan Erdoğan’ın; ‘bıçak kemiğe dayandı’, ‘sabrımız tükendi’ açıklamalarıyla süslediği hamaseti ve günü kurtarmaya dönük sözleri bölücü terör çetesini ve hain eylemlerini durduramamış ve şehadetleri engelleyememiştir.

Ne acıdır ki Türkiye, kimi zaman bir halı sahada top oynarken kalleşçe; kimi zaman da yolda yürürken ensesinden alçakça vurulan evlatlarımızın şehit edildiği güvensiz, karanlık ve saldırganların köşe başını tuttuğu bir ülke haline gelmiştir.

En son olarak Tunceli’de bir polisimizle bir öğretmenimizin şerefsizce katledilmesi acımızı ve üzüntümüzü daha da derinleştirmiştir.

Bu vesileyle Cenab-ı Allah’tan tüm şehitlerimize rahmet, gözü yaşlı ailelerine ve milletimize sabır ve başsağlığı, yaralı olup da hala tedavi görenlere acil şifalar diliyorum.

Böylesi bir geri ve iptidai ortama ileri demokrasi ve daha fazla özgürlük iddialarıyla gelindiği ortadadır.

Seri cinayetlerin failleri dağda işbaşındayken, siyasetteki işbirlikçileri boş durmamakta ve kendilerine paratoner yaptıkları demokrasi, barış ve çözüm gibi pozitif içerikli kavramlarla nefretlerini saçmaktadırlar.

Meclis’te temsil imkânı bulmasına rağmen; Kandil ve İmralı’nın iki tarafından tutarak kukla olarak kullandığı bölücülüğün siyasi adresi, her fırsatta zehirli niyetini göstermekte ve gittikçe cüretleşen bir tavır takınmaktadır.

Bu kapsamda BDP’nin geçtiğimiz hafta sonu PKK paçavraları eşliğinde yapılan kongresinde, İstiklal Marşımız yerine terör örgütünün sözde marşı çalınmış ve Türk milletine açıkça meydan okunmuştur.

Rezaletler ve küstahlıklar bununla da sınırlı kalmamış; vatan evlatlarını şehit eden canilere saygı duruşu yapılmış, bunlara destek mesajları verilmiş ve Mehmetçikle militan aynı seviyede gösterilmiştir.

Aziz milletimizi bölmeye karar vermiş olan bir avuç bölücü Ankara’nın göbeğinde; pusu kuran, mayın döşeyen, kahpece arkadan vuran, öğretmene kıyan, polise, askere silah doğrultan, sivil vatandaşlarımızı kaçıran, imama, kaymakama saldıran insanlık mikroplarına arka çıkmışlardır.

Bu ibretlik dehşet tablosu karşısında, Cumhuriyet savcılarının yürüttükleri soruşturmayı derinleştirerek fütursuzca terör propagandası yapanlara hukuk devletinin icaplarını yerine getirmeleri zorunlu bir hal almıştır.

AKP’yle birlikte kökleşen, ‘yapanın yanına kar kalan’ anlayışı değişmeli, bölünmez bütünlüğümüzü ve milli yeminlerimizi çiğneyenlere ne gerekiyorsa yapılmalıdır.

Türkiye çadır devleti, Türk milleti de rastlantıların bir araya getirdiği dönemsel bir kalabalık değildir.

Türk vatanını; her önüne gelenin dikleneceği, hakaretler yağdıracağı, kafasına göre ayrılma hesapları yapacağı derme çatma bir yer olarak görenler milletin demir yumruğunu kafalarında mutlaka hissetmelidirler.

AKP azdırdığı, heyecanlandırdığı ve umutlandırdığı bölücü mihrakların ve cinayet örgütünün tehditleri karşısında geri adım atmamalı ve aldığı millet iradesinin gereğini yerine getirmelidir.

Bilinmelidir ki, bu son gelişmeler hem ülkemiz hem de milletimiz açısından kırılma ve tarihi bir sapmadır.

Nitekim Türkiye’nin bölücülük ve terör yükü taşınamayacak kadar ağırlaşmış ve millet hazinesinin yağmalanarak dağılması artık an meselesi haline gelmiştir.

Etnik alt kimliklerin dar kültürel ve siyasal alanda kümelenmesi maalesef asırları aşan Türk milleti gerçeğini bozguna uğratma riskini çoğaltmıştır.

Bugünkü açmazların temelinde Başbakan Erdoğan’ın hezeyanlarla dolu politikaları ve birlikte yaşamaya yapılan suikastlara gaflet içinde gösterilen sessizlik bulunmaktadır.

Başbakan Erdoğan’ın; başka coğrafyalardaki sorunlara odaklanmak yerine, vatanımızda durmadan metastaz yapan bölücülük ve terör kanserine başını çevirmesi ahlaken ve vicdanen boynunun borcudur.

Mazlum Filistinli kardeşlerimizin haklarını savunurken Türk milletini geri plana itmek, gerçeklerden koparak başka coğrafyaların güvenliğine kilitlenmek ve dayanılmaz bir aşamaya gelen iç sorunları ötelemek ya da görmezden gelmek aymazlık olduğu kadar da basiretsizliktir.

Türk milleti ayrışmayı da aşan ve bölünmeye giden bir sürecin içine hapsedilmişken, hükümetin bekleyecek ve oyalanacak bir anı bile kalmamıştır.

Ecdadımızın sınırlarını kanlarıyla çizdiği vatan coğrafyası üzerinde hıyanet emellerini uygulamaya cüret edenlerin hakkında gelmek en başta siyasi sorumluluk taşıyan AKP’nin haysiyet ve namus meselesidir.

Bu konuda Milliyetçi Hareket Partisi her türlü desteği vermek için sabırsız ve hazırlıklıdır.

12 Haziran Milletvekili Genel Seçiminde geçerli oyların yüzde 49,8’ni alan ve artan terörist katliamlar karşısında bağımsız adayları tercih edenlerin dışındaki geniş seçmen desteğinin bulunduğu bir ortamda; Başbakan Erdoğan’ın korkmasının, çekinmesinin ve dengeleri gözeterek hareket etmesinin asla yeri ve zamanı değildir.

Bu kapsamda partimiz, AKP hükümetinin şu tedbirleri almasında yarar ve gereklilik olacağına içtenlikle inanmaktadır:

1- Tıpkı İsrail’e uygulandığı gibi; bölücülük ve terörle mücadele konusunda bir eylem ve yaptırım planı hazırlanmalı ve arkasından da uygulanması için gereken titizlik gösterilmelidir.

2- Doğu Akdeniz’in dalgalarıyla mücadele etmek yerine önce; Kandil Dağı’ndaki her taşın altı kaldırılmalı, terörist inleri yaşanmaz hale getirilmeli ve kış gelmeden ‘Kara Harekâtı’ bir an önce hayata geçirilmelidir.

3- Irak’ın kuzeyinde güvenlik kuşağı oluşturulmalı ve sınırlarımızdan sızmalara karşı uyanık ve dikkatli olunmalı, sınır karakollarının hepsi emniyetli bir hale getirilmelidir.

4- ABD’nin bölgedeki hesap ve hedeflerine göre değil; takip edilecek siyaset Ankara jeopolitiğinin gereklerine göre icra edilmelidir.

5- Bölücülük ve terör suçlarına verilecek cezalar ağırlaştırılmalı ve bu konuda tavizsiz olunmalıdır.

6- Demokratik açılım adı verilen yıkım projesine son verildiği açıklanmalı, İmralı canisiyle tüm görüşmeler kesilerek bugün veya gelecekte hiçbir şart altında ev hapsi ya da serbest kalma imkânı bulamayacağı duyurulmalı ve bu konuda geri adım atılmayacağı ilan edilmelidir.

7- PKK’ya hamilik yapan, besleyen ve kışkırtan peşmerge yönetimine haddi bildirilmeli ve hangi dilden anlıyorsa misliyle cevap verilmelidir.

Adalet ve Kalkınma Partisi tarih sayfalarında; vatanı bölen ve Türk milletini dağıtan bir hükümet olarak anılmayı istemiyorsa milli gerçeklerden ve politikalardan kesinlikle ayrılmamalıdır.

Gür ve güçlü bir hükümet etme kararlılığıyla milletimizin boğuştuğu bölücülük ve terör sorunu mutlaka bitirilecektir.

Milliyetçi Hareket Partisi bu süreçte olumlu ve iyi niyetli yaklaşımların yanında duracak; tehlikeli ve tehditlerle dolu uygulamalarla ne pahasına olursa olsun mücadele edecektir.

Unutulmamalıdır ki, Türk milliyetçileri aşılmadan, yenilmeden ve geçilmeden hain emellerin başarıya ulaşma şansı asla olmayacaktır.

Hükümetin, uluslararası ilişkilerde sözde durağan ve tek parametreli politikaları dışlama iddiasıyla birlikte, Türkiye’yi küresel ve bölgesel barışa katkıda bulunan sorun çözücü bir niteliğe kavuşturma amacı bugüne kadar bir sonuç doğurmamıştır.

Üstelik komşularla ‘Sıfır Sorun Politikası’ adıyla yürütülen yüzeysel ve içi boş politika manevraları milli güçle desteklenmediği için ülkemiz zaman ve emek israfına maruz kalmıştır.

Komşu coğrafyalarda istikrar ve barış ikliminin yeşermesi uğruna icra edildiği söylenen temelsiz ve nafile girişimler ters tepmiş ve Türkiye açığa çıkan gerilimin kutup başı haline gelmiştir.

Son günlerde İsrail’le olan ilişkiler bu minvalde vücut bulmuş ve somutlaşmıştır.

Geçtiğimiz yıl, ağır bir kuşatma altında tutulan Gazze’ye yönelik denizden yapılan insani yardım girişimine, İsrail’in barbarca saldırısı ve sonrasındaki gelişmeler içinden geçtiğimiz zaman dilimindeki gerginliğin en temel kaynağı olmuştur.

İsrail’in uluslararası sularda Türk bayraklı yardım gemilerine insaf, hukuk ve insanlık değerlerini hiçe sayarak yaptığı kanlı operasyon ve Mavi Marmara gemisinde bulunan dokuz vatandaşımızı katletmesi bu ülkenin terörist yöntemlerden nasıl beslendiğini de açıkça kanıtlamıştır.

Mazlum Filistinli kardeşlerimize dünyanın gözü önünde yapılan eziyetler, baskılar ve kıyımlar insanlık vicdanında kanayan bir yara haline dönüşmüştür.

Bu kapsamda, Gazze’ye insani yardım malzemesi taşıyan gemilere İsrail’in düzenlediği haksız ve ahlaksız saldırı Birleşmiş Milletler tarafından soruşturulmuş ve beklenen Rapor ortaya çıkmıştır.

Bununla birlikte söz konusu Rapor’un resmi olarak yayımlanmadan, ABD’deki bazı gazetelere el altından sızdırılması Birleşmiş Milletler’in güvenirliğine ve ciddiyetine büyük bir darbe vurmuştur.

Rapor’un İsrail’i aklayan ve hunhar saldırısına gerekçe oluşturmaya çalışan bir içeriği olduğu açık ve meydandadır.

Nitekim Gazze’ye yönelik deniz ablukasının meşru gösterilmesi ve İsrail’in uluslararası sularda askeri müdahalede bulunmasına zımnen onay verilmesi başlı başına skandal ve çarpıklıktır.

Birleşmiş Milletler tarafından ulaşılan netice adalet ve hakkaniyet ölçülerini ihlal etmiş ve ortaya çıkan Rapor yanlı olmaktan kurtulamamıştır.

Filistin halkının haklı ve meşru davasının, sözde insan hakları ve özgürlük savunucuları tarafından dikkate alınmaması en başta insanlık adına rezelet ve utanç vericidir.

Milliyetçi Hareket Partisi Birleşmiş Milletler’i tarafgir tutumundan ve İsrail’i de zulmünden dolayı şiddetle kınamaktadır.

Ayrıca söz konusu Rapor’da İsrail’in sivil yardım gemilerine yaptığı saldırı sebebiyle; özür dilemesi, tazminat ödemesi ve Gazze’ye uyguladığı ablukayı kaldırması konusunda herhangi bir umut verici ifadeye rastlanılmamıştır.

Partimizin de ısrarla dile getirdiği bu talepler karşılık bulmamış ve Türkiye’nin beklentileri boşa çıkmıştır.

Esasen bu son gelişmeler hükümetin izlediği dış politikada ne kadar zayıf, aciz ve çaresiz olduğunu bir kez daha teyit etmiştir.

Uluslararası alanda sözü dinlenmeyen, teklifleri kabul görmeyen AKP zihniyetinin; iç politikada mevzi kaybetmemek ve Füze Kalkan Projesinin kurulma tartışmalarını önlemek adına sahte bir İsrail düşmanlığına tevessül ettiği izlenimi gittikçe güçlenmektedir.

Bu itibarla hükümet, Birleşmiş Milletler Raporu’nu hükümsüz ilan etmiş ve İsrail’e karşı beş maddelik bir yaptırım paketi uygulamaya koyarak geri dönülmez bir yola girmiştir.

Türk-İsrail ilişkilerinin ikinci katip düzeyine indirilmesi ve askeri anlaşmaların askıya alınması gibi geç kalmış hususlar, AKP’nin zorunlu olarak başvurduğu tedbirler olarak ortaya çıkmıştır.

Ne var ki, Milliyetçi Hareket Partisi 31 Mayıs 2010 tarihinde yazılı basın açıklaması marifetiyle AKP hükümetinden;

√ İsrail’deki büyükelçimizi derhal ve süresiz geri çekmesini,

√ Bu ülkeyle olan askeri alandaki ve savunma sanayindeki işbirliğini kesmesini istemiştir.

İktidarın yaklaşık 1,5 yıllık bir gecikmeyle, partimizin görüşlerine benzer bir tavır alması yerindedir.

Bundan sonra İsrail’le olan ilişkilerde taviz verilmemesi ve sonuç almak için dik duruş gösterilmesi gerekmektedir.

Diğer taraftan AKP hükümetinin, ülkemizi sonu meçhul maceralara sürükleyecek acemilikten ve acelecilikten kesinlikle uzak durması hayati bir öneme sahiptir.

Nitekim Doğu Akdeniz’de ‘seyrüsefer serbestîsi’ için her türlü önlem alınacağına dönük irade beyanın tehlikeli gelişmelere kapı aralayacağı da unutulmamalıdır.

Başkent Ankara vizyonundan savrulan AKP hükümetinin, ne yapacağını şaşırmış bir halde başka coğrafyaların güvenliğine aşırı bir şekilde odaklanması milletimizin selameti ve esenliği açısından hayırlı olmayacaktır.

Başbakan Erdoğan ve hükümetinin, kendi iç sorunlarımızın katlandığı bir dönemde; başka ülkelerin yaşadığı travma ve olumsuzluklardan dolayı Türk milletini ve ülkemizi fırtınanın ortasına sürüklemesi görmezden gelinecek ve affedilecek bir durum değildir.

Görüldüğü kadarıyla, sıfır sorun politikasından herkesle sorun yaşayan bir ülke haline gelinmesi, hükümetin uluslararası ilişkilerde iflas ettiğinin açık ispatıdır.

AKP hükümetinin, aniden İsrail karşıtı sert bir tutum takınmasıyla, bu ülkeyi İran’a karşı korumak üzere planlanan Füze Savunma Sistemi’nin, ülkemize yerleştirilme zamanlaması arasındaki paralellik dikkat çekicidir.

Eğer AKP, Füze Savunma Sistemi’nin kurulmasıyla ilgili sürecin gölgelenmesini sağlamak ve bu kapsamda gündem değiştirmek adına İsrail kartını ileri sürüyorsa, bu yaptığı tezgâh kısa sürede deşifre olacak ve bunun bedelini de mutlaka ödeyecektir.

Milliyetçi Hareket Partisi, milli menfaatler konusunda atılacak her türlü adımın ve mazlum Filistinli kardeşlerimizin haklarını savunmak için yapılacak girişimlerin elbette destekçisi ve takipçisi olacak ve mutlaka arkasında duracaktır.

Partimiz İsrail’le olan münasebetlerde AKP’nin sonuç alıcı ve istikrarlı olmasını beklemekte ve Türkiye’nin hak ve hukukunu kürenin her tarafından tavizsiz bir şekilde savunmasını ısrarla istemektedir.

Başbakan Erdoğan’ın bundan sonra, Filistinli kardeşlerimizin yüreğini serinletmek ve inandırıcılığını göstermek için sahibi olduğu ‘Yahudi Cesaret Ödülü’nü bir an önce iade etmesi kendisi ve zihniyeti açısından da tutarlılık gereği olacaktır.

Bu sayede AKP hükümetinin gerçek niyet ve duruşu net olarak açığa çıkacak ve bariz olarak anlaşılabilecektir.

Bir ay boyunca Cenab-ı Allah’ın rızasını kazanmak ve rahmetinden feyizlenmek için tuttuğumuz oruçlardan sonra, bayram günlerine kavuşmak muhatap olduğumuz vahim hadiselere rağmen yine de mutluluk vericidir.

Hayırlarla ve güzelliklerle müjdelenen Ramazan ayının kana bulandığı ve vatanımızın bütünlüğüne, milletimizin birliğine ve esenliğine hainler tarafından saldırılar düzenlendiği tüm berraklığıyla meydandadır.

Bölücü terör örgütü PKK’nın saldırıları elbette hepimizi derinden etkilemiş ve toprağa düşen şehitlerimizle yüreklerimiz yanmıştır.

Bu itibarla Ramazan Bayramı’na büyük bedeller ödenerek ve kayıplar verilerek gelinmiştir.

Millet ve devlet bekası için şehit olan bütün kahramanlara Cenab-ı Allah’tan rahmet, kederli ailelerine sabır ve başsağlığı dileklerimi tekrarlıyorum.

Şehit yakınlarımızın ve gazilerimizin bizim nezdimizde muhterem ve ayrıcalıklı bir yere sahip oldukları tartışmasızdır.

Bu bayramda onlara daha çok ilgi gösterilmeli ve acılarını hafifletmek için her türlü çaba ve özveri mutlaka sergilenmelidir.

Dileğim şehit ailelerinin, yetiştirdikleri yiğit evlatlarının eksikliğini en az hissedecek bir bayramı geçirmeleridir.

Bayramlar bizi birbirimize bağlayan, kucaklaşmayı ve hatırlamayı önceliğine alan müstesna ve mümtaz bir zamana işaret eder.

Küçüklere sevgi ve şefkatle yaklaşıldığı, büyüklerin hürmetle anıldığı ve ziyaret edildiği bayram günlerinin millet hayatında eşsiz bir yeri bulunmaktadır.

Yardımlaşmanın, dayanışmanın, ikramın ve paylaşmanın aziz milletimizin her hanesinde daha da belirginlik kazanması elbette bu bayram günlerinde gerçekleşmektedir.

Bayram münasebetiyle dargınlıkların bitmesi, küslerin barışması, dostlukların pekişmesi ve hasretlerin tükenmesi hem zorunlu, hem de doğal bir neticedir.

Vatanımızın her yöresinde; gülümseyen yüzler, sevinen kalpler, birleşen eller, dua eden diller eşliğinde kutlanacak bayram günlerinin, Türk milletinin içine düştüğü karanlık ve sancılı süreçten kurtulması için bir başlangıç olmasını temenni ediyorum.

Bu duygu ve düşüncelerle aziz vatandaşlarımın ve Türk-İslam coğrafyasının Mübarek Ramazan Bayramı’nı içtenlikle kutluyor, ihtiyaç duydukları huzur, başarı, hoşgörü ve gelişmişlik seviyesine ulaşmalarını Cenab-ı Allah’tan niyaz ediyorum.

Tarihi şan ve şerefle dolu dolan olan aziz milletimiz, 89 yıl önce kazandığı büyük zaferle bağımsızlığına musallat olan emperyalist mihraklara unutamayacakları büyük bir ders vermiştir.

Sakarya’dan Kocatepe’ye uzanan imrenilecek mücadele Dumlupınar’da şaha kalkmış ve Başkomutanlık Meydan Muharebesiyle Türk milletinin kudretini açıkça ispat etmiştir.

Şehit kanıyla esaretin suru yıkılmış, muhteşem bir inanmışlık ve fedakârlık öncülüğünde aziz millet varlığı giydirilmeye uğraşılan kefeni yırtıp atmıştır.

Bu haliyle 30 Ağustos Zaferi zulme, hıyanete, eziyete ve sömürgeci heveslere karşı büyük bir darbe ve eşsiz bir kahramanlıktır.

Türk milleti Dumlupınar’da haysiyetine, şerefine ve namusuna ne pahasına olursa olsun sahip çıkacağını destansı bir şekilde göstermiş ve bu vazgeçilmez değerler üzerinde asla oynanamayacağını cihana kanıtlamıştır.

19.yüzyılda iyice kızışan paylaşım ve hegemonya yarışında milletimizi ve vatan topraklarını hedefine alan sömürgeci güçler, 30 Ağustos’da zirve yapan iman ve vatan sevgisi karşında çaresiz ve aciz kalmışlardır.

Kökeni, memleketi, yöresi ve mezhebi ne olursa olsun Türk milletinin tüm fertleri aynı ülkü etrafında buluşmuş ve son yurdumuzun taksim edilmesine asla müsaade etmeyeceklerini çok şükür göstermişlerdir.

Bağımsızlığa duyulan derin tutku, birlikte yaşamaya yönelik içten bağlılık ve asırlarca aynı kaderi paylaşmanın getirdiği iftihar edilecek sorumluluk duygusu Türk vatanının manevi siperi olmuş ve hiçbir habis emele geçit vermemiştir.

Şüphesiz 30 Ağustos ruhuna ve azmine bugün de büyük bir ihtiyaç vardır.

Ne var ki, bu kutlu zaferin anlamına ve sonuçlarına bütünüyle nüfuz etmek yerine, tüm dikkatler 30 Ağustos’taki tebrikatı kimin kabul edeceği hususuna odaklanmıştır.

Anlaşıldığı kadarıyla bu zamana kadar tören ve kutlamaların seyrinden ve temsilinden memnun kalınmamıştır.

14/8/1981 tarihli ve 8/3456 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla yürürlüğe konulan Ulusal ve Resmi Bayramlarda Yapılacak Törenler Yönetmeliğinin 7’nci maddesinin (5) numaralı fıkrasına 26/8/2011 tarih ve 28037 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan; “Ulusal ve Resmi Bayram törenlerine Cumhurbaşkanının katılması halinde, tebrikatı Cumhurbaşkanı kabul eder” hususu eklenmiştir.

Tebrikatı kimin kabul edeceği hususunun, 30 Ağustos Zaferi’nin önüne geçmesi yakışıksız olduğu kadar art niyetli bir durumu ortaya çıkarmıştır.

26 Ağustos 1922’de Kocatepe’de başlayan Büyük Taarruz Dumlupınar’da zafer burcunu dikmiş ve ardından da Akdeniz’e kadar düşmanı kovalayarak İzmir’de denize dökmüştür.

Elbette bu zafer Türk ordusunun milletle bütünleşmesinin eseri ve sonucudur.

Bu itibarla, aziz milletimiz ahde vefasını göstererek 30 Ağustos Zaferi’nin manevi itibarını, temsilciliğini ve onurunu Türk ordusuna vermiştir.

Nasıl ki, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı TBMM’nin hükmü şahsıyla veya 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı Cumhurbaşkanlığı makamıyla bütünleşmişse, 30 Ağustos Zafer kutlaması da Genel Kurmay Başkanlığıyla özdeşleşmiştir.

Unutulmamalıdır ki, Zafer Bayramı’ndaki tebrikat kabul makamının değişmesi ne demokrasiye, ne de sivilleşmeye hiçbir katkı sağlamayacak, üstelik Türk ordusuna karşı yürütülen psikolojik operasyonun bir ayağı olmaktan öte bir anlam taşımayacaktır.

Dönemsel güçlerinden dolayı şuurları kapanarak milletimizin anlam kaynaklarını heba eden gafiller, elbette er ya da geç haklarında verilen milli hükümden kurtulamayacaklardır.

Bilinmelidir dün savaş meydanlarında Türk’ün bileğini bükemeyen mihrakların, bugün yerli işbirlikçileriyle mesafe almaya çabalamaları beyhude olduğu kadar sonuçsuz kalmaya da mahkûm olacaktır.

Geçmişinde sayısız zafer yaşamış, en zor dönemlerde bile günü birlik menfaat ağının cazibesine kapılmamış olan büyük milletimiz, bugün içinde bulunduğu ağır şartlardan mutlaka kurtulacaktır.

Emperyalist çevrelerin yanında hizalanarak onların içte ve dışta dayatmalarına boyun eğenler için tarih bir gün tekerrür edecek, ancak son pişmanlık fayda etmeyecektir.

Bu duygu ve düşüncelerle, Türkiye Cumhuriyeti’ne giden yoldaki en önemli adımlardan birisi olan ve sömürgeci niyetlerin vatanımızdan sökülüp atıldığı 30 Ağustos Başkomutanlık Meydan Muharebesi Zaferi’nin 89’ncu yıldönümünü hayranlıkla kutluyorum.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere, millet yolunda büyük hizmetler ve mücadeleler gösteren mümtaz şahsiyetleri ve aziz şehitlerimizi rahmet, hürmet ve şükranla yâd ediyorum.

Bayramlar; kardeşlik bağlarımızı pekiştirdiğimiz, kalbî muhabbetlerimizi artırdığımız, küskünlükleri geride bırakıp birlik ve beraberliğimizi güçlendirdiğimiz kıymetli zaman dilimleridir.

Ne muteber bir karşılaşma gerçekleşmiştir ki; bu sene, Kadir Gecesi ile Malazgirt Zaferi’nin yıldönümü aynı gün içinde idrak edilmiş, gönüllerimiz milli ve manevi duygularımızın eşsiz lezzetiyle ferahlamıştır.  Aynı şekilde Ramazan Bayramı’nın ilk günü ile 30 Ağustos Zafer Bayramı’nın da aynı gün içinde idrak edilecek olması, bizim için ayrı bir mutluluk vesilesi olmuştur.

Bütün bu güzelliği, bereket içinde ve birlikte yaşamış olmanın sevinciyle beraber yine bu vakitlerde üst üste gelen şehit haberleriyle sarsılarak milletçe derin bir endişenin ve hüznün eşiğine sürüklendik.
Bu yüzden pek çok insanımızın mübarek Ramazan bayramına taze bir acıyla gireceği ve çok sayıda hanenin bu bayramda Türk milletinin huzuruna kastedenlerin hain saldırıları neticesinde şehit düşen evlatlarının aziz hatıralarıyla avunmaya çalışacağı bir gerçektir.

Böyle bir durumda, bayramı usulü çerçevesinde değerlendirmekle birlikte şehit ailelerinin kederlerine ortak olmayı ve müşkül durumdaki insanımızı bir nebze olsun rahatlatmayı hedeflemek, ülkemize ve milletimize olan sevgimizin bir gereği olarak karşımıza çıkmaktadır.

İnanıyoruz ki; Türk milleti içinde olduğu badireleri atlatacak ferasete, irfan ve ahlak kuvvetine sahiptir. Şüphesiz; hiçbir gözden yaş akmayan, hiçbir hanesinden ağıt yükselmeyen, her ocağın tüttüğü, her vatandaşımızın mutlu olduğu ve herkesin geleceğe güvenle baktığı bir Türkiye’de bayramlarımız daha huzurlu ve anlamlı olacaktır.

Bu duygu ve düşüncelerle, -arifesinde acılar yaşamamayı ümit ettiğimiz- nice bayramlara erişmek duasıyla bütün ülküdaşlarımın ve Türk-İslam âleminin Ramazan ve 30 Ağustos Zafer Bayramı’nı kutluyor, hayırlara vesile olmasını diliyorum.

Öte yandan Başkomutanlık Meydan Muharebesi’ni, Büyük Taarruz’u bir kez daha gururla ve coşkuyla anıyor, Gazi Mustafa Kemal Paşa ve silah arkadaşlarına, kahraman Mehmetçiğimize ve bütün şehitlerimize Cenab-ı Allah’tan rahmet niyaz ediyorum.

Harun ÖZTÜRK

Ülkü Ocakları Eğitim ve Kültür Vakfı Genel Başkanı

Mübarek bayram günlerinde,  kardeşlik duygularımız perçinlenecek, aziz milletimizin arasına ekilmeye çalışılan nifak tohumları yeşerme imkânı bulamadan kuruyup gidecektir. Ayrılma ve çözülme taraftarlarına, çatışma ve kaos özleminde olanlara karşı büyük milletimiz elele vererek saflarını sıkılaştıracak ve kötü niyetlilere asla geçit vermeyecektir.

Yine bugün Türk milletinin, son anayurdunda yaşamasına tahammül edemeyen mihraklara karşı verilen kurtuluş destanının sonucu olan 30 Ağustos Zafer Bayramının 89. yıldönümünü kutluyoruz.

Tarihi zaferlerle dolu olan Büyük Türk Milleti için Ağustos ayı, destanların ve kahramanlıkların yaşandığı  “Zafer Ayı” olarak mucizelerin cesaret ve inançla somutlaştığı bir dönemi ifade eder.

Türk milletinin Ağustos ayında kazandığı muazzam zaferleri biraz olsun idrak etmek; girilen yanlış ilişkiler ağından, düşülen teslimiyetçiliğin bataklığından ve hıyanete gösterilen müsamahadan uzaklaşılması için yeterli olacaktır.

Bu ihtişamlı zafer ve ortaya çıkan muazzam eseri Türk milliyetçileri asla unutmayacaktır. Başta Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere bütün ülkü ve silah arkadaşlarını, milletimizin selameti için canlarından seve seve vazgeçen aziz şehitlerimizi rahmet ve minnet hislerimizle anıyor ve Ramazan Bayramı’nın Türk-İslam dünyasına hayırlar getirmesini diliyor, ülkemiz, milletimiz ve insanlık için güzelliklere vesile olmasını Yüce Allah’tan niyaz ediyoruz.